Relaties
alle pijlers
Vrouw slaat man.
woensdag 28 mei 2014 om 15:21
Interessant filmpje. Doet mij denken aan een topic hier niet zo lang geleden waarbij veel vrouwen hier vol trots vertelden over de keren dat ze hun man voor de kop hadden geslagen, de huisraad hadden vernield, de sloten veranderd en manlief hadden buitengesloten omdat manlief iets verkeerds had gedaan. Tegelijkertijd is er wel bijna dagelijks een topic over een vrouw die door haar man onheus wordt bejegend en dan is het verontwaardiging alom en is er nooit, maar dan ook nooit enige rechtvaardiging voor geweld.
Met dit laatste ben ik het in principe eens, tegelijkertijd denk ik dat (vrijwel) iedereen tot geweld in staat is, op enig moment in zijn leven, onder bepaalde omstandigheden etc.
Ik zou graag willen horen hoe het komt dat geweld van vrouwen tegen mannen veel acceptabeler wordt geacht dan andersom?
Hier het filmpje: http://www.joop.nl/opinie ... el/27118_vrouw_slaat_man/
Met dit laatste ben ik het in principe eens, tegelijkertijd denk ik dat (vrijwel) iedereen tot geweld in staat is, op enig moment in zijn leven, onder bepaalde omstandigheden etc.
Ik zou graag willen horen hoe het komt dat geweld van vrouwen tegen mannen veel acceptabeler wordt geacht dan andersom?
Hier het filmpje: http://www.joop.nl/opinie ... el/27118_vrouw_slaat_man/
donderdag 29 mei 2014 om 04:46
Mannen die door hun vrouw worden mishandeld ervaren heel erg het gevoel van vernedering en ook angst, er is dus psychisch gezien weinig verschil tussen de ervaringen van vrouwen en mannen die mishandeld worden.
Wat het voor mannen anders maakt is dat er nauwelijks opvang is en ze er niet echt mee naar buiten durven te komen. Deze mannen zeggen ook vaak dat ze niet terug slaan omdat ze dat ook geleerd is en ze kunnen gewoon ook niet op tegen de stuwmeer van geweld. De enkele man die wel een klap teruggeeft zit meteen op het bureau.
Het achterliggende mechaniek werkt ook hetzelfde als bij vrouwen, ze zijn verrast want ze houden van hun partner, gaan beter hun best doen om uitbarstingen te voorkomen en komen zo in een isolatie terecht van klappen, liefde en zwijgen.
Je hoort hoe dan ook je handen thuis te houden, maakt niet uit tegen wie, iedereen kan praten, we zijn geen holbewoners. Als je je emoties niet in bedwang kan houden loop je zelf maar weg.
Wat het voor mannen anders maakt is dat er nauwelijks opvang is en ze er niet echt mee naar buiten durven te komen. Deze mannen zeggen ook vaak dat ze niet terug slaan omdat ze dat ook geleerd is en ze kunnen gewoon ook niet op tegen de stuwmeer van geweld. De enkele man die wel een klap teruggeeft zit meteen op het bureau.
Het achterliggende mechaniek werkt ook hetzelfde als bij vrouwen, ze zijn verrast want ze houden van hun partner, gaan beter hun best doen om uitbarstingen te voorkomen en komen zo in een isolatie terecht van klappen, liefde en zwijgen.
Je hoort hoe dan ook je handen thuis te houden, maakt niet uit tegen wie, iedereen kan praten, we zijn geen holbewoners. Als je je emoties niet in bedwang kan houden loop je zelf maar weg.
donderdag 29 mei 2014 om 06:23
quote:pejeka schreef op 28 mei 2014 @ 18:51:
Dan had hij maar bij haar weg moeten gaan als ze zo gemeen was (zeggen ze dat ook tegen een mishandelde vrouw? Dan had je maar weg moeten gaan, eigen schuld?).
Ja dat wordt ook tegen vrouwen gezegd.
En terecht. Als je vrijwillig kiest om met een ongezellig persoon in relatie te zijn dan moet je ook niet zeiken als hij/zij ongezellig doet. Je kiest daar zelf voor. Niemand verplicht je om bij zo iemand te blijven.
Dan had hij maar bij haar weg moeten gaan als ze zo gemeen was (zeggen ze dat ook tegen een mishandelde vrouw? Dan had je maar weg moeten gaan, eigen schuld?).
Ja dat wordt ook tegen vrouwen gezegd.
En terecht. Als je vrijwillig kiest om met een ongezellig persoon in relatie te zijn dan moet je ook niet zeiken als hij/zij ongezellig doet. Je kiest daar zelf voor. Niemand verplicht je om bij zo iemand te blijven.
donderdag 29 mei 2014 om 07:18
Als puber was ik absoluut niet in staat om verbaal tegen mijn ouders op te kunnen. Dus als er een flauwe opmerking werd gemaakt werdik gefrustreerd en haalde ik uit, niet hard maar het werd wel een gewoonte. Later ook bij vriend. Die vond dat echter (terecht) heel vervelend dus ik heb het mezelf heel bewust afgeleerd. Tegenwoordig zeg ik gewoon 'hahaha' of niks.
donderdag 29 mei 2014 om 10:25
quote:pejeka schreef op 28 mei 2014 @ 18:51:
Een verhaal wat ik in de praktijk heb meegemaakt:
Man en vrouw, geen kinderen. De vrouw was een stuk vergif. De man kon niets, maar dan ook niets goed doen bij haar. Snauwen en grauwen was alles wat hij kreeg. Tegenover anderen deed ze zich echter altijd heel goed voor, leuk, aardig, spontaan. Maar thuis was ze een draak voor haar man. Ze deinsde er ook niet voor terug om haar man in bijzijn van anderen constant te kleineren of als minkukel neer te zetten. Die man was te goed voor haar, hij liet alles gelaten over zich heen gaan en om thuis aan haar venijn (want dat was het) te ontsnappen, stortte hij zich op zijn hobbie: hij maakte de prachtigste modellen van treinen, helemaal uit niks, uit afvalstukjes metaal en staalplaat. In zijn schuurtje had hij een werkplaatsje ingericht en daar zat hij dan te knutselen, om te ontsnappen aan de psychische mishandeling (want dat was het echt!) door zijn vrouw.
Jaren ging dit zo door. Jaren waarin ze hem het bloed onder de nagels vandaan bleef halen en hij het verdroeg. Tot een kwade avond. Zijn vrouw kwam naar hem toe in zijn werkplaats en begon hem over een kleinigheid uit te kafferen. Iets in de grootte van een dopje dat scheef op de tandpastatube zat, zoiets. Over niks dus eigenlijk. En het hele gamma kwam weer voorbij. Hoe waardeloos hij toch wel was, en wat een stom varken, en dat hij écht niks goed kon doen, en ga zo maar door. De man was het wel gewend na al die jaren en luisterde gelaten toe. Dat was niet naar de zin van zijn vrouw. "Ben jij nou een vent, hier altijd met dat kinderspeelgoed aan de gang?" schreeuwde ze, en pakte zijn mooiste handgemaakte model van de plank en smeet het op de betonnen vloer aan stukken.
Toen, na al die jaren van treiteren, vernedering, mishándeling, werd het die man heel even te veel. Eén klap gaf hij haar. Hij schrok er zelf van. Eén klap voor haar hoofd. Ze had een blauw oog, dat is waar, maar verder niets. Een deuk in haar ego misschien.
Ze rende naar de politie, de instanties. Mishandeld was ze en dat zou hij weten. De man moest zich voor de rechter verantwoorden. Eindelijk kwam het eruit, als die jaren van vernedering, van geestelijke mishandeling. Maar de instanties wilden dat niet als mishandeling erkennen. Het lag aan hem. Dan had hij maar bij haar weg moeten gaan als ze zo gemeen was (zeggen ze dat ook tegen een mishandelde vrouw? Dan had je maar weg moeten gaan, eigen schuld?). En de man moest boeten voor die klap die hij gegeven had.
Toegegeven, dat had hij niet mogen doen. Maar toch knaagde er bij mij een gevoel dat hier geen recht was gedaan, omdat zijn jarenlange geestelijke mishandeling door zijn vrouw niet was erkend en niet was meegewogen. Want mishandeling gebeurt ook in de gedachten van instanties alleen maar fysiek en eigenlijk alleen maar door mannen.
Hij had inderdaad moeten weg gaan bij haar. Hij heeft het laten gebeuren, hij was er zélf bij. Daar is geen excuus voor.
Ze had hem nooit tegen kunnen houden als hij had willen gaan.
En dát is het verschil.
Ik zal niet begrijpen als iemand zich als stront laat behandelen, in fysiek of mentaal opzicht. Daar ís ook weinig begrip voor te vinden, ook niet in de rechtspraak, dat zie je wel in bovenstaand verhaal.
Ik vind het pas erg worden als een vrouw wil ontkomen aan mishandeling en ze wordt achtervolgt.
Een verhaal wat ik in de praktijk heb meegemaakt:
Man en vrouw, geen kinderen. De vrouw was een stuk vergif. De man kon niets, maar dan ook niets goed doen bij haar. Snauwen en grauwen was alles wat hij kreeg. Tegenover anderen deed ze zich echter altijd heel goed voor, leuk, aardig, spontaan. Maar thuis was ze een draak voor haar man. Ze deinsde er ook niet voor terug om haar man in bijzijn van anderen constant te kleineren of als minkukel neer te zetten. Die man was te goed voor haar, hij liet alles gelaten over zich heen gaan en om thuis aan haar venijn (want dat was het) te ontsnappen, stortte hij zich op zijn hobbie: hij maakte de prachtigste modellen van treinen, helemaal uit niks, uit afvalstukjes metaal en staalplaat. In zijn schuurtje had hij een werkplaatsje ingericht en daar zat hij dan te knutselen, om te ontsnappen aan de psychische mishandeling (want dat was het echt!) door zijn vrouw.
Jaren ging dit zo door. Jaren waarin ze hem het bloed onder de nagels vandaan bleef halen en hij het verdroeg. Tot een kwade avond. Zijn vrouw kwam naar hem toe in zijn werkplaats en begon hem over een kleinigheid uit te kafferen. Iets in de grootte van een dopje dat scheef op de tandpastatube zat, zoiets. Over niks dus eigenlijk. En het hele gamma kwam weer voorbij. Hoe waardeloos hij toch wel was, en wat een stom varken, en dat hij écht niks goed kon doen, en ga zo maar door. De man was het wel gewend na al die jaren en luisterde gelaten toe. Dat was niet naar de zin van zijn vrouw. "Ben jij nou een vent, hier altijd met dat kinderspeelgoed aan de gang?" schreeuwde ze, en pakte zijn mooiste handgemaakte model van de plank en smeet het op de betonnen vloer aan stukken.
Toen, na al die jaren van treiteren, vernedering, mishándeling, werd het die man heel even te veel. Eén klap gaf hij haar. Hij schrok er zelf van. Eén klap voor haar hoofd. Ze had een blauw oog, dat is waar, maar verder niets. Een deuk in haar ego misschien.
Ze rende naar de politie, de instanties. Mishandeld was ze en dat zou hij weten. De man moest zich voor de rechter verantwoorden. Eindelijk kwam het eruit, als die jaren van vernedering, van geestelijke mishandeling. Maar de instanties wilden dat niet als mishandeling erkennen. Het lag aan hem. Dan had hij maar bij haar weg moeten gaan als ze zo gemeen was (zeggen ze dat ook tegen een mishandelde vrouw? Dan had je maar weg moeten gaan, eigen schuld?). En de man moest boeten voor die klap die hij gegeven had.
Toegegeven, dat had hij niet mogen doen. Maar toch knaagde er bij mij een gevoel dat hier geen recht was gedaan, omdat zijn jarenlange geestelijke mishandeling door zijn vrouw niet was erkend en niet was meegewogen. Want mishandeling gebeurt ook in de gedachten van instanties alleen maar fysiek en eigenlijk alleen maar door mannen.
Hij had inderdaad moeten weg gaan bij haar. Hij heeft het laten gebeuren, hij was er zélf bij. Daar is geen excuus voor.
Ze had hem nooit tegen kunnen houden als hij had willen gaan.
En dát is het verschil.
Ik zal niet begrijpen als iemand zich als stront laat behandelen, in fysiek of mentaal opzicht. Daar ís ook weinig begrip voor te vinden, ook niet in de rechtspraak, dat zie je wel in bovenstaand verhaal.
Ik vind het pas erg worden als een vrouw wil ontkomen aan mishandeling en ze wordt achtervolgt.
donderdag 29 mei 2014 om 10:29
quote:iones schreef op 29 mei 2014 @ 10:25:
[...]
Hij had inderdaad moeten weg gaan bij haar. Hij heeft het laten gebeuren, hij was er zélf bij. Daar is geen excuus voor.
Ze had hem nooit tegen kunnen houden als hij had willen gaan.
En dát is het verschil.
Ik zal niet begrijpen als iemand zich als stront laat behandelen, in fysiek of mentaal opzicht. Daar ís ook weinig begrip voor te vinden, ook niet in de rechtspraak, dat zie je wel in bovenstaand verhaal.
Ik vind het pas erg worden als een vrouw wil ontkomen aan mishandeling en ze wordt achtervolgt.
Natuurlijk had die man moeten weggaan bij die kenau. Maar net zo goed als dat vele vrouwen niet (direct) weggaan bij hun mishandelende man, zo zijn er ook mannen die, om welke reden dan ook, niet direct weggaan.
Maar tegen die vrouwen die verrot geslagen zijn, zeggen we dan ook niet "eigen schuld dikke bult, en zoek het verder zelf maar uit". En ik vind dus dat die mannen die op welke manier dan ook mishandeld zijn door hun vrouw, recht hebben op dezelfde benadering.
[...]
Hij had inderdaad moeten weg gaan bij haar. Hij heeft het laten gebeuren, hij was er zélf bij. Daar is geen excuus voor.
Ze had hem nooit tegen kunnen houden als hij had willen gaan.
En dát is het verschil.
Ik zal niet begrijpen als iemand zich als stront laat behandelen, in fysiek of mentaal opzicht. Daar ís ook weinig begrip voor te vinden, ook niet in de rechtspraak, dat zie je wel in bovenstaand verhaal.
Ik vind het pas erg worden als een vrouw wil ontkomen aan mishandeling en ze wordt achtervolgt.
Natuurlijk had die man moeten weggaan bij die kenau. Maar net zo goed als dat vele vrouwen niet (direct) weggaan bij hun mishandelende man, zo zijn er ook mannen die, om welke reden dan ook, niet direct weggaan.
Maar tegen die vrouwen die verrot geslagen zijn, zeggen we dan ook niet "eigen schuld dikke bult, en zoek het verder zelf maar uit". En ik vind dus dat die mannen die op welke manier dan ook mishandeld zijn door hun vrouw, recht hebben op dezelfde benadering.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 29 mei 2014 om 10:31
quote:schattigheid schreef op 29 mei 2014 @ 06:23:
[...]
Ja dat wordt ook tegen vrouwen gezegd.
En terecht. Als je vrijwillig kiest om met een ongezellig persoon in relatie te zijn dan moet je ook niet zeiken als hij/zij ongezellig doet. Je kiest daar zelf voor. Niemand verplicht je om bij zo iemand te blijven.Klopt. Maar die vrouwen die mishandeld zijn, laten we niet in de jou staan, ook niet als ze zo dom zijn geweest jaren bij die man te blijven. Daar zijn opvanginstanties voor, die worden begeleid, die mannen worden aangepakt, enz. Allemaal terecht. Maar hebben mannen die ermee te maken krijgen, dan niet de recht op dezelfde opvang, ondersteuning en begeleiding?
[...]
Ja dat wordt ook tegen vrouwen gezegd.
En terecht. Als je vrijwillig kiest om met een ongezellig persoon in relatie te zijn dan moet je ook niet zeiken als hij/zij ongezellig doet. Je kiest daar zelf voor. Niemand verplicht je om bij zo iemand te blijven.Klopt. Maar die vrouwen die mishandeld zijn, laten we niet in de jou staan, ook niet als ze zo dom zijn geweest jaren bij die man te blijven. Daar zijn opvanginstanties voor, die worden begeleid, die mannen worden aangepakt, enz. Allemaal terecht. Maar hebben mannen die ermee te maken krijgen, dan niet de recht op dezelfde opvang, ondersteuning en begeleiding?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 29 mei 2014 om 14:37
quote:pejeka schreef op 29 mei 2014 @ 10:29:
[...]
Maar tegen die vrouwen die verrot geslagen zijn, zeggen we dan ook niet "eigen schuld dikke bult, en zoek het verder zelf maar uit". En ik vind dus dat die mannen die op welke manier dan ook mishandeld zijn door hun vrouw, recht hebben op dezelfde benadering.Soms zeggen we dat wél. Ook hier op het forum. Als een vrouw bij zo´n vent blijft, dan zeggen we `dan moet je verder ook niet zeuren, je weet dat het niet over gaat tenzij je bij hem weg gaat`.
[...]
Maar tegen die vrouwen die verrot geslagen zijn, zeggen we dan ook niet "eigen schuld dikke bult, en zoek het verder zelf maar uit". En ik vind dus dat die mannen die op welke manier dan ook mishandeld zijn door hun vrouw, recht hebben op dezelfde benadering.Soms zeggen we dat wél. Ook hier op het forum. Als een vrouw bij zo´n vent blijft, dan zeggen we `dan moet je verder ook niet zeuren, je weet dat het niet over gaat tenzij je bij hem weg gaat`.
donderdag 29 mei 2014 om 16:55
quote:pejeka schreef op 28 mei 2014 @ 18:05:
Vrouwen zijn veel geniepiger als het om mishandeling gaat. Je moet de vrouwen de kost geven die hun mannen pesten, kleineren, publiekelijk voor schut zetten, treiteren, het leven zuur maken, enz. Maar dat zijn allemaal dingen die geen zichtbare littekens of wonden veroorzaken, veel moeilijker aantoonbaar, veel onderhuidser. Maar ondertussen net zo goed mishandeling.
Bij mishandeling wordt echter meestal (ook door de instanties) uitsluitend aan fysieke mishandeling gedacht en is fysieke mishandeling ook de enige soort die als "mishandeling" wordt erkend. Alsof geestelijke wonden niet minstens zo erg kunnen zijn als lichamelijke. Wat dat betreft heeft onze samenleving nog veel (emancipatie-)stappen te maken.
Mee eens.
Er zijn grote verschillen tussen man en vrouw. Ik denk dat beide kanten even lief en even gemeen kunnen zijn. Alleen is de gemene uiting van mannen ontzettend makkelijk zichtbaar, namelijk fysieke agressie. Die van vrouwen zal niemand merken.
Als een vrouw op een man begint in te meppen, in het openbaar, denkt ze echt wel dat ze er mee weg kan komen. Als de man immers terug mept dan komt er een leger aan moraalridders aan om die man te stoppen.
Geweld is niet goed, maar sommige mensen hebben toch echt wel een keer een corrigerende veeg nodig. Niet zo hard mogelijk natuurlijk, maar even om tot zinnen te komen. En dat mag van mij bij beide geslachten.
Vrouwen zijn veel geniepiger als het om mishandeling gaat. Je moet de vrouwen de kost geven die hun mannen pesten, kleineren, publiekelijk voor schut zetten, treiteren, het leven zuur maken, enz. Maar dat zijn allemaal dingen die geen zichtbare littekens of wonden veroorzaken, veel moeilijker aantoonbaar, veel onderhuidser. Maar ondertussen net zo goed mishandeling.
Bij mishandeling wordt echter meestal (ook door de instanties) uitsluitend aan fysieke mishandeling gedacht en is fysieke mishandeling ook de enige soort die als "mishandeling" wordt erkend. Alsof geestelijke wonden niet minstens zo erg kunnen zijn als lichamelijke. Wat dat betreft heeft onze samenleving nog veel (emancipatie-)stappen te maken.
Mee eens.
Er zijn grote verschillen tussen man en vrouw. Ik denk dat beide kanten even lief en even gemeen kunnen zijn. Alleen is de gemene uiting van mannen ontzettend makkelijk zichtbaar, namelijk fysieke agressie. Die van vrouwen zal niemand merken.
Als een vrouw op een man begint in te meppen, in het openbaar, denkt ze echt wel dat ze er mee weg kan komen. Als de man immers terug mept dan komt er een leger aan moraalridders aan om die man te stoppen.
Geweld is niet goed, maar sommige mensen hebben toch echt wel een keer een corrigerende veeg nodig. Niet zo hard mogelijk natuurlijk, maar even om tot zinnen te komen. En dat mag van mij bij beide geslachten.
Wie niet luisteren wil, moet maar lezen.
vrijdag 30 mei 2014 om 21:51
quote:Wollstonecraft schreef op 28 mei 2014 @ 15:47:
Ik vraag me dan wel serieus af hoe het toch komt dat best veel mensen zich laten slaan in een relatie. Volgens mij (maar ik heb het nog nooit meegemaakt) zou het voor mij direct klaar zijn.
Een vrouw die ik kende en die zich het kaas zeker niet van het brood liet eten zat in een hele gepassioneerde relatie en zij is ook wel geslagen. Dat had ik nooit van haar verwacht want ze was bepaald geen zwak mens. En toch gebeurde het.
War ehet nieerwacht gebeurt het ak.
Wat ik el aprt id is dat veelensen direc denken dat zo iemand een zwak persoon is.
Ik vraag me dan wel serieus af hoe het toch komt dat best veel mensen zich laten slaan in een relatie. Volgens mij (maar ik heb het nog nooit meegemaakt) zou het voor mij direct klaar zijn.
Een vrouw die ik kende en die zich het kaas zeker niet van het brood liet eten zat in een hele gepassioneerde relatie en zij is ook wel geslagen. Dat had ik nooit van haar verwacht want ze was bepaald geen zwak mens. En toch gebeurde het.
War ehet nieerwacht gebeurt het ak.
Wat ik el aprt id is dat veelensen direc denken dat zo iemand een zwak persoon is.
dinsdag 17 juni 2014 om 19:08
quote:markovic schreef op 28 mei 2014 @ 15:34:
[...]
Hoezo?
Stel, je woont samen in een huis. Het is jullie huis. Jij komt erachter dat je man een klootzak is in jouw ogen (hij gaat vreemd ofzo), geeft dat jou het recht om eenzijdig de sloten te veranderen en hem de toegang tot het huis te ontzeggen?Ja
[...]
Hoezo?
Stel, je woont samen in een huis. Het is jullie huis. Jij komt erachter dat je man een klootzak is in jouw ogen (hij gaat vreemd ofzo), geeft dat jou het recht om eenzijdig de sloten te veranderen en hem de toegang tot het huis te ontzeggen?Ja
dinsdag 17 juni 2014 om 19:10
dinsdag 17 juni 2014 om 19:17
quote:markovic schreef op 28 mei 2014 @ 16:20:
[...]
Klopt, maar toch, neem de vrouw die haar man jarenlang verbaal vernedert op de meest groffe wijze en na al die tijd slaan de knoppen door bij manlief wat zich uit in een klap. Is die klap dan erger dan al die jaren bij elkaar?Nogmaals: jouw verhaal? Want als dat zo is, maak daar dan gewoon een topic over in plaats van je te verstoppen achter een of ander voorlichtingsfilmpje.
[...]
Klopt, maar toch, neem de vrouw die haar man jarenlang verbaal vernedert op de meest groffe wijze en na al die tijd slaan de knoppen door bij manlief wat zich uit in een klap. Is die klap dan erger dan al die jaren bij elkaar?Nogmaals: jouw verhaal? Want als dat zo is, maak daar dan gewoon een topic over in plaats van je te verstoppen achter een of ander voorlichtingsfilmpje.
dinsdag 17 juni 2014 om 19:21
quote:pejeka schreef op 28 mei 2014 @ 18:05:
Vrouwen zijn veel geniepiger als het om mishandeling gaat. Je moet de vrouwen de kost geven die hun mannen pesten, kleineren, publiekelijk voor schut zetten, treiteren, het leven zuur maken, enz. Maar dat zijn allemaal dingen die geen zichtbare littekens of wonden veroorzaken, veel moeilijker aantoonbaar, veel onderhuidser. Maar ondertussen net zo goed mishandeling.
Bij mishandeling wordt echter meestal (ook door de instanties) uitsluitend aan fysieke mishandeling gedacht en is fysieke mishandeling ook de enige soort die als "mishandeling" wordt erkend. Alsof geestelijke wonden niet minstens zo erg kunnen zijn als lichamelijke. Wat dat betreft heeft onze samenleving nog veel (emancipatie-)stappen te maken.Wat heeft dit met emancipatie te maken? Mannen kunnen net zo goed psychologisch mishandelen als vrouwen.
Vrouwen zijn veel geniepiger als het om mishandeling gaat. Je moet de vrouwen de kost geven die hun mannen pesten, kleineren, publiekelijk voor schut zetten, treiteren, het leven zuur maken, enz. Maar dat zijn allemaal dingen die geen zichtbare littekens of wonden veroorzaken, veel moeilijker aantoonbaar, veel onderhuidser. Maar ondertussen net zo goed mishandeling.
Bij mishandeling wordt echter meestal (ook door de instanties) uitsluitend aan fysieke mishandeling gedacht en is fysieke mishandeling ook de enige soort die als "mishandeling" wordt erkend. Alsof geestelijke wonden niet minstens zo erg kunnen zijn als lichamelijke. Wat dat betreft heeft onze samenleving nog veel (emancipatie-)stappen te maken.Wat heeft dit met emancipatie te maken? Mannen kunnen net zo goed psychologisch mishandelen als vrouwen.
maandag 19 januari 2015 om 19:59
Via Google kwam ik bij dit topic.
Ik ken via via een man waarbij ik vermoedens heb, dat zijn vrouw hem mishandelt. Zij zijn een jaar of 15 samen, hebben een kind.
Iemand een suggestie hoe ik er achter zou kunnen komen of mijn vermoedens juist zijn?
Mijn vermoedens zijn gestoeld op haar karakter, en zijn reacties op opmerkingen over dit onderwerp.
Ik ken via via een man waarbij ik vermoedens heb, dat zijn vrouw hem mishandelt. Zij zijn een jaar of 15 samen, hebben een kind.
Iemand een suggestie hoe ik er achter zou kunnen komen of mijn vermoedens juist zijn?
Mijn vermoedens zijn gestoeld op haar karakter, en zijn reacties op opmerkingen over dit onderwerp.
woensdag 21 januari 2015 om 08:41
Op jou topic moet ik toch ook maar even reageren, want eigenlijk zou jij toch moeten snappen, en zelf je vraag kunnen beantwoorden.
Maar goed, heb de rest niet gelezen, maar en mischien zeg ik wel het zelfde als de anderen, maar markovic...als ik naast mijn vriend zit, dan hoef ik niet ver te kijken, om te weten dat zijn handen groter zijn, zijn lichaam groter is dan dat van mij, meer spieren heeft, bredere kaaklijn, langer is.ect..
En is het ook niet zo, dat vroeger, nu nog trouwens..de oorlog nog altijd gemaakt word door mannen?...van kinds afaan is het voor jongens leuker om met pistooltjes te richten, te schieten...helaas het zit er zo in, en de meisjes spelen met poppen, kleertjes ec t...en zo kunnen we nog wel even doorgaan, want dit is nu vandaag de dag nog altijd grotendeels zo.
Mannen gingen jagen, vrouwen bleven bij hun hut, en verzorgde de kinderen...dus de logica is nog altijd dat het toch maar meer in de mannen genen zit, dan in de vrouwengenen.
Ik heb nog n ooit een vrouw gezien, die in het uitgaansleven aan het vechten was..maar mannen?..jazeker!
het rolmodel zit er nog steeds goed in, en daarmee zeg ik n niet dat vrouwen ook niet intens gemeen kunnen zijn, maar over het algemeen...wint de man.
de man'' heerst''....en niet alleen in onze maatschappij...mischien is het niet erg, want als ik me bedenk dat vrouwen de overhand zouden krijgen......
Tja....dan zou het voet bij stuk houden, beslissingen laten vallen, concreet, ratiodenkend, empatisch vermogend op lager pitje ect...mischien wel te rommelig worden. te ondoordacht, te dromerig.. zoiets..
Dus vrouw slaat man?
.
Lijkt mij dat de verhouding hier wel een beetje schreef zit...want ze wint niet, en zal waarschijnlijk ook nooit gaan winnen.
Maar ik denk ook, en die geld nog iets harder....
Ze wil eigenlijk ook niet winnen.
Maar goed, heb de rest niet gelezen, maar en mischien zeg ik wel het zelfde als de anderen, maar markovic...als ik naast mijn vriend zit, dan hoef ik niet ver te kijken, om te weten dat zijn handen groter zijn, zijn lichaam groter is dan dat van mij, meer spieren heeft, bredere kaaklijn, langer is.ect..
En is het ook niet zo, dat vroeger, nu nog trouwens..de oorlog nog altijd gemaakt word door mannen?...van kinds afaan is het voor jongens leuker om met pistooltjes te richten, te schieten...helaas het zit er zo in, en de meisjes spelen met poppen, kleertjes ec t...en zo kunnen we nog wel even doorgaan, want dit is nu vandaag de dag nog altijd grotendeels zo.
Mannen gingen jagen, vrouwen bleven bij hun hut, en verzorgde de kinderen...dus de logica is nog altijd dat het toch maar meer in de mannen genen zit, dan in de vrouwengenen.
Ik heb nog n ooit een vrouw gezien, die in het uitgaansleven aan het vechten was..maar mannen?..jazeker!
het rolmodel zit er nog steeds goed in, en daarmee zeg ik n niet dat vrouwen ook niet intens gemeen kunnen zijn, maar over het algemeen...wint de man.
de man'' heerst''....en niet alleen in onze maatschappij...mischien is het niet erg, want als ik me bedenk dat vrouwen de overhand zouden krijgen......
Tja....dan zou het voet bij stuk houden, beslissingen laten vallen, concreet, ratiodenkend, empatisch vermogend op lager pitje ect...mischien wel te rommelig worden. te ondoordacht, te dromerig.. zoiets..
Dus vrouw slaat man?
.
Lijkt mij dat de verhouding hier wel een beetje schreef zit...want ze wint niet, en zal waarschijnlijk ook nooit gaan winnen.
Maar ik denk ook, en die geld nog iets harder....
Ze wil eigenlijk ook niet winnen.
We are the heroes of our time, but we are dancing with demons in our minds..
woensdag 21 januari 2015 om 10:27
quote:elfquest24 schreef op 21 januari 2015 @ 06:39:
Omdat een man nu eenmaal fysiek sterker is dan een vrouw en een vrouw veel kwetsbaarder is.
En daarom moet de man alles pikken?
Steeds maar weglopen en gebied inleveren?
Zwakte als een schild gebruiken is goed?
Omdat een man nu eenmaal fysiek sterker is dan een vrouw en een vrouw veel kwetsbaarder is.
En daarom moet de man alles pikken?
Steeds maar weglopen en gebied inleveren?
Zwakte als een schild gebruiken is goed?
Wie niet luisteren wil, moet maar lezen.
dinsdag 5 juni 2018 om 21:06
Hier een 16 jarig meisje dat graag wil inhaken op het onderwerp. Ik merk namelijk dat mishandeling en huiselijk geweld steeds bespreekbaarder wordt maar vooral onder volwassene. Ik neem mezelf als voorbeeld een maand geleden besloot ik mijn verhaal te houden tegenover mijn klasgenoten uit havo5. De meeste reactie waren geschokt, vol medelijden maar er waren ook mensen die zeiden 'dat is gebeurt toch vooral bij volwassene?' Ik schrok daar weer van want voor mij is mishandeling en geweld een onderwerp waar ik dagelijks mee geconfronteerd wordt. Als ik de krant uit de brievenbus haal kijk ik in de bosjes of mijn ex zich er niet in verschuilt, Ik ga niet naar school voordat de buurman zijn blokje om met de hond heeft gedaan, omdat de hond me doet denken aan de agressieve hond van mijn ex. Ik heb een constante druk op mijn borst en vertrouw zelfs mijn moeder niet. Ik hoor u nu denken 'wat is eigenlijk haar verhaal?' Ik leg het kort uit. Ik was 13 toen ik een jongen ontmoette en smoorverliefd op hem werd, zelf zeg ik altijd hij was na mijn ouders en zusjes de eerste persoom waar ik met heel mijn hart van hield. Op een dag werd ik geconfronteerd met het feit dat deze hartendief dealde in drugs en er wat zaakjes op na hield. Ik confronteerde hem hiermee en belandde in een uitzichtloze situatie. Mijn mond werd gesnoerd door middel van geweld. Even een opsomming van de gebruikte manieren : slaan, schoppen, steken met punaises, aanranding, gedwongen drugs laten dealen, mijn zakgeld laten afstaan, mentale vernedering,opsluiting en ga zo maar door. Heb ik me eenzaam gevoeld die periode ? Ja ookal had ik fantastische vrienden en ouders die alles voor me deden. Heb ik er ooit aangedacht te vluchten voor de wereld? Nee want er was te veel om voor te leven. Heb ik ooit gedacht te vluchten van dit monster ? Spijtig genoeg moet ik deze vraag met nee beantwoorden, want zelfs op de momenten dat deze gruwel me nog niet neer stak en me zelfvertrouwen 300km de grond intrapte bleef ik van hem houden. Zelfs nu terwijl ik hem nooit meer wil zien verlang ik soms nog naar zijn armen om me heen, want er waren ook momenten dat het goed ging. Soms als ik ons nummer op de radio hoor hoop ik dar hij ooit nog veranderd. Die hoop is dodelijk maar ook menselijk.
