Relaties
alle pijlers
wanneer scheiden...
zaterdag 21 mei 2011 om 06:06
ben nu een jaar getrouwd en bijna 4 jaar samen... ben 29 hij 26...
ik houd veel van hem en hij van mij en ik weet dat als ik bij hem weg zou gaan hij het echt verschrikkelijk zou vinden... maar hij kan zich gewoon niet veranderen ook al wil hij het, en misschien had ik beter moeten weten dat je iemand niet kan veranderen en niet alles voor alles toch de relatie doorzetten...
had gewoon nooit gedacht dat het zo moeilijk kon zijn. ik woon ook nog eens in het buitenland (andere kant atlantische oceaan) en heb daar mijn leven opgebouwd wat niet mee viel, dat zou ik dan ook moeten opgeven (en ik ben nu doorgaans tevreden met mn leven hier) want ik zou hier niet alleen zonder hem willen blijven (ik weet het dat is geen goede reden om bij elkaar te blijven). maar heb hier geen familie... verdien hier nooit zoveel als in NL... en als dan de relatie niet heel heel goed is merk ik nu dat het te zwaar voor me wordt.
hij is een driftkikker/zeur, springt uit zn vel soms 3 keer per dag over dingen als hoe je bonen kookt of een shirt aantrekt... ik pik het niet dus hup weer een ruzie. het erge is dat hij dan meteen zn stem verheft kwaad wordt ZELFS ALS ER ANDEREN BIJ ZIJN, hij zegt dan ook verbaal dingen die net iets te ver gaan. na zo een ruzie is ie zooooooooooo verdrietig en sorry ik weet het ik moet het veranderen ik wil niet zo zijn, maar de volgende dag huppekee weer...
dat is punt 1. punt 2... heb het gevoel dat hij me niet respecteerd (wel duh dat is ook punt 1)... gaat uit met vrienden (soms paar keer per maand soms paar keer per week) en belt dan niet om het te laten weten, of ik bel dan en vraag please kom thuis en dan komt hij 5 uur later en dronken meestal. ik voel me dan zoooo alleen in een ander land vaak in de middle of nowhere en niet op mn gemak alleen (heb ooit een stalker gehad), als ik dan bel please kom thuis (een keer was ik zelfs ziek) komt ie toch niet en zet zn telefoon uit... en ik ben echt niet een controlerend type, ik heb hem zo vaak gezegd natuurlijk kan je met je vrienden uitgaan, heb er geen enkel probleem mee!! maar ZEG HET, zodat ik me gerespecteerd voel... en zie wat ik doe met mn avond, en natuurlijk kan ie soms spontaan uitgaan ofzo, maar het is dus de helft van de keren zo... ik heb zelf ook veel opoffering gemaakt (heel veel zelfs mijn hond dood door zijn schuld (ongeluk)), kan hij me niet dat beetje respect geven?
god en zoveel meer... stomme dingestjes als ik heb nog nooit een verjaardagscadeuatje gehad... ben ZO MOE... van al dat geruzie... dat ik nu dus soms nadenk van misschien moet ik stoppen ook al wil ik niet... verandering is ook eng... zeker omdat het niet een kwestie is van ok nieuwe woning zoeken in zelfde stad, nog steeds het zelfde leven maar zonder die man, nee ALLES compleet 360 anders... huis, land, vrienden, werk... shit
goh als ik het zo beschrijf klinkt het echt BAD, zou een vriendin adviseren stop er mee, maar ik wil niet, als ik me voorstel dat het over is en ik hem niet meer zie en de goede dingen weg zijn, dat is echt sad... en zoals ik zei, wil mn leven hier niet kwijt, weet echt niet hoe ik het weer in europa zou opbouwen is al 6 jaar geleden...
ik weet dat ik hier niet over zn goede kanten heb gepraat... die zijn er ook maar op dit moment speelt de rest zo zwaar dat ik daar niet meer blij van wordt. nou ja kan wel door blijven gaan... weet ook wel dat ik minder leuke kanten heb maar heb hem zo vaak gezegd als je me op een normale manier aanspreekt ben ik 120% bereid om een plossing te vinden. maar dus... tja wat denken jullie, hoe vaak en hoe blijf je het een kans geven en hopen? en wanneer stop je er dan echt mee
ik houd veel van hem en hij van mij en ik weet dat als ik bij hem weg zou gaan hij het echt verschrikkelijk zou vinden... maar hij kan zich gewoon niet veranderen ook al wil hij het, en misschien had ik beter moeten weten dat je iemand niet kan veranderen en niet alles voor alles toch de relatie doorzetten...
had gewoon nooit gedacht dat het zo moeilijk kon zijn. ik woon ook nog eens in het buitenland (andere kant atlantische oceaan) en heb daar mijn leven opgebouwd wat niet mee viel, dat zou ik dan ook moeten opgeven (en ik ben nu doorgaans tevreden met mn leven hier) want ik zou hier niet alleen zonder hem willen blijven (ik weet het dat is geen goede reden om bij elkaar te blijven). maar heb hier geen familie... verdien hier nooit zoveel als in NL... en als dan de relatie niet heel heel goed is merk ik nu dat het te zwaar voor me wordt.
hij is een driftkikker/zeur, springt uit zn vel soms 3 keer per dag over dingen als hoe je bonen kookt of een shirt aantrekt... ik pik het niet dus hup weer een ruzie. het erge is dat hij dan meteen zn stem verheft kwaad wordt ZELFS ALS ER ANDEREN BIJ ZIJN, hij zegt dan ook verbaal dingen die net iets te ver gaan. na zo een ruzie is ie zooooooooooo verdrietig en sorry ik weet het ik moet het veranderen ik wil niet zo zijn, maar de volgende dag huppekee weer...
dat is punt 1. punt 2... heb het gevoel dat hij me niet respecteerd (wel duh dat is ook punt 1)... gaat uit met vrienden (soms paar keer per maand soms paar keer per week) en belt dan niet om het te laten weten, of ik bel dan en vraag please kom thuis en dan komt hij 5 uur later en dronken meestal. ik voel me dan zoooo alleen in een ander land vaak in de middle of nowhere en niet op mn gemak alleen (heb ooit een stalker gehad), als ik dan bel please kom thuis (een keer was ik zelfs ziek) komt ie toch niet en zet zn telefoon uit... en ik ben echt niet een controlerend type, ik heb hem zo vaak gezegd natuurlijk kan je met je vrienden uitgaan, heb er geen enkel probleem mee!! maar ZEG HET, zodat ik me gerespecteerd voel... en zie wat ik doe met mn avond, en natuurlijk kan ie soms spontaan uitgaan ofzo, maar het is dus de helft van de keren zo... ik heb zelf ook veel opoffering gemaakt (heel veel zelfs mijn hond dood door zijn schuld (ongeluk)), kan hij me niet dat beetje respect geven?
god en zoveel meer... stomme dingestjes als ik heb nog nooit een verjaardagscadeuatje gehad... ben ZO MOE... van al dat geruzie... dat ik nu dus soms nadenk van misschien moet ik stoppen ook al wil ik niet... verandering is ook eng... zeker omdat het niet een kwestie is van ok nieuwe woning zoeken in zelfde stad, nog steeds het zelfde leven maar zonder die man, nee ALLES compleet 360 anders... huis, land, vrienden, werk... shit
goh als ik het zo beschrijf klinkt het echt BAD, zou een vriendin adviseren stop er mee, maar ik wil niet, als ik me voorstel dat het over is en ik hem niet meer zie en de goede dingen weg zijn, dat is echt sad... en zoals ik zei, wil mn leven hier niet kwijt, weet echt niet hoe ik het weer in europa zou opbouwen is al 6 jaar geleden...
ik weet dat ik hier niet over zn goede kanten heb gepraat... die zijn er ook maar op dit moment speelt de rest zo zwaar dat ik daar niet meer blij van wordt. nou ja kan wel door blijven gaan... weet ook wel dat ik minder leuke kanten heb maar heb hem zo vaak gezegd als je me op een normale manier aanspreekt ben ik 120% bereid om een plossing te vinden. maar dus... tja wat denken jullie, hoe vaak en hoe blijf je het een kans geven en hopen? en wanneer stop je er dan echt mee
zaterdag 21 mei 2011 om 06:47
Is het een idee om voor een korte periode naar Nederland te komen? Zo geef je hem een signaal dat je op deze manier niet langer door kan/ wilt gaan. En kun je zelf in alle rust overdenken wat je voor de toekomst wilt.
Het is niet niets om in het buiteland helemaal opnieuw te beginnen, om dan ook nog te moeten merken dat je relatie niet hetgene is wat je gehoopt had wat het zou zijn.
Ik woon zelf ook sinds 6 jaar ergens in het verre.
Ben voor een liefde vertrokken maar heb hem 3 jaar geleden de deur gewezen en besloten dat einde relatie nog niet hoefde te betekenen dat ik dan automatisch terug naar Nederland moest komen.
Wens je heel veel sterkte!
Het is niet niets om in het buiteland helemaal opnieuw te beginnen, om dan ook nog te moeten merken dat je relatie niet hetgene is wat je gehoopt had wat het zou zijn.
Ik woon zelf ook sinds 6 jaar ergens in het verre.
Ben voor een liefde vertrokken maar heb hem 3 jaar geleden de deur gewezen en besloten dat einde relatie nog niet hoefde te betekenen dat ik dan automatisch terug naar Nederland moest komen.
Wens je heel veel sterkte!
zaterdag 21 mei 2011 om 07:05
De enige reden om samen te blijven zou moeten zijn omdat je samen met hem oud wilt worden, samen een gezin wilt stichten.
En van elkaar houden betekent dus niet automatisch dat het goed is of goed gaat....
Als je in Nederland had gewoond, was je dan wel bij hem gebleven? Als het antwoord hier op is NEE, dan heb je zelf al een antwoord. Je bent nu nog jong genoeg om je leven een draai van 180 graden te geven en wel gelukkig te worden, waar dan ook.
En van elkaar houden betekent dus niet automatisch dat het goed is of goed gaat....
Als je in Nederland had gewoond, was je dan wel bij hem gebleven? Als het antwoord hier op is NEE, dan heb je zelf al een antwoord. Je bent nu nog jong genoeg om je leven een draai van 180 graden te geven en wel gelukkig te worden, waar dan ook.
zaterdag 21 mei 2011 om 08:10
UIt ervaring weet ik dat je het voelt wanneer het niet meer gaat. Maar dat vereist wel dat je eerlijk tegen jezelf bent, eerlijk tegen jezelf dúrft te zijn. Vooruit denken heeft (nog) geen zin, dat leidt je alleen maar af van je gevoel. Probeer na te gaan bij jezelf hoe je je bij hem voelt in het moment zelf; hoe voel je je als hij bij je is? Ben je gespannen, verdrietig, heel relaxt of iets anders? En hoe voel je je als hij boos wordt? Zo heb ik het gedaan in ieder geval: blijven voelen, en op een bepaald moment voel je echt of dit het gevoelsleven is waar je de rest van jouw leven mee door wilt of niet.
Als je vooruit denkt, komen allerlei praktische en rationele zaken om de hoek kijken; daar heb je nu niets aan. Jij redt het wel, hoe dan ook en welke beslissing je ook neemt. Maar ga eerst eens voelen, voor jezelf!
Als je vooruit denkt, komen allerlei praktische en rationele zaken om de hoek kijken; daar heb je nu niets aan. Jij redt het wel, hoe dan ook en welke beslissing je ook neemt. Maar ga eerst eens voelen, voor jezelf!
zaterdag 21 mei 2011 om 08:35
Het punt is dat jij niet kunt accepteren hoe hij IS.
Iemand kan alleen maar veranderen als hij dat zelf wil, en omdat hij daartoe blijkbaar geen noodzaak ziet, zit er voor jou niks anders op dan de keuze te maken: accepteer ik hem zoals hij is, of niet. Zo niet, dan is het boekje dicht en opnieuw beginnen...
Iemand kan alleen maar veranderen als hij dat zelf wil, en omdat hij daartoe blijkbaar geen noodzaak ziet, zit er voor jou niks anders op dan de keuze te maken: accepteer ik hem zoals hij is, of niet. Zo niet, dan is het boekje dicht en opnieuw beginnen...
anoniem_114563 wijzigde dit bericht op 21-05-2011 08:36
Reden: foute omschrijving
Reden: foute omschrijving
% gewijzigd
zaterdag 21 mei 2011 om 09:19
Hij gaat echt niet veranderen hoor!!! Hij probeert jou te vormen naar zijn normen en er blijft van jou niets over!!! Hij zal ook wel zijn goeie kanten hebben maar die vallen weg omdat wat je hier noemt je meer dwars zit.
Eens met Stabilofloss, scheiden iig voordat er kinderen zijn, je moet er niet eens over nadenken om ze met deze man te krijgen!
En de andere suggestie, terugkomen naar Nederland, zou ik ook overwegen. In vertrouwde omgeving kun je wsch beter nadenken over hoe nu verder.
Als je wel bij hem weggaat moet je, hoe dan ook, een nieuw leven opbouwen. Dat kan in Nederland maar ook aan de andere kant van de Oceaan.
Iig, veel sterkte en een
Eens met Stabilofloss, scheiden iig voordat er kinderen zijn, je moet er niet eens over nadenken om ze met deze man te krijgen!
En de andere suggestie, terugkomen naar Nederland, zou ik ook overwegen. In vertrouwde omgeving kun je wsch beter nadenken over hoe nu verder.
Als je wel bij hem weggaat moet je, hoe dan ook, een nieuw leven opbouwen. Dat kan in Nederland maar ook aan de andere kant van de Oceaan.
Iig, veel sterkte en een
zaterdag 21 mei 2011 om 11:47
Lieve TO
ik weet niet precies hoe je je voelt, waarsch behoorlijk verward en geen uitweg zien. Ik denk oprecht dat je niet gelukkig wordt met deze man. Hij wil jou vormen naar al zijn wensen/normen.
Ik lees dat jij daar tegen in opstand komt, de manier waarop je over hem schrijft, betekent in mij ogen dat jullie het allebei niet willen/kunnen veranderen. Je kunt het nog langer aanzien en kansen geven, maar pas op dat je er niet aan onderdoor gaat. Dat is bij mij namelijk gebeurd. Misschien helpt het je mijn topic te lezen 'Hier weer 1, erg verdrietig' of het topic 'Ik blijf hopen op beterschap' hier op dit forum.
Ik kan verder niet goed inschatten hoe jij in de situatie staat en hoe de situatie precies in elkaar zit bij jullie. Probeer eens eerlijk voor je zelf na te gaan wat jullie tot dusver gedaan hebben om het te verbeteren. Ik denk dat hij zowiezo niet gaat veranderen, kun jij daarmee leven en gelukkig worden?
In ieder geval heel veel sterkte gewenst.
Liefs panter
ik weet niet precies hoe je je voelt, waarsch behoorlijk verward en geen uitweg zien. Ik denk oprecht dat je niet gelukkig wordt met deze man. Hij wil jou vormen naar al zijn wensen/normen.
Ik lees dat jij daar tegen in opstand komt, de manier waarop je over hem schrijft, betekent in mij ogen dat jullie het allebei niet willen/kunnen veranderen. Je kunt het nog langer aanzien en kansen geven, maar pas op dat je er niet aan onderdoor gaat. Dat is bij mij namelijk gebeurd. Misschien helpt het je mijn topic te lezen 'Hier weer 1, erg verdrietig' of het topic 'Ik blijf hopen op beterschap' hier op dit forum.
Ik kan verder niet goed inschatten hoe jij in de situatie staat en hoe de situatie precies in elkaar zit bij jullie. Probeer eens eerlijk voor je zelf na te gaan wat jullie tot dusver gedaan hebben om het te verbeteren. Ik denk dat hij zowiezo niet gaat veranderen, kun jij daarmee leven en gelukkig worden?
In ieder geval heel veel sterkte gewenst.
Liefs panter
