Relaties
alle pijlers
wantrouwen
maandag 5 november 2012 om 21:15
3 jaar geleden heb ik een jongen leren kennen waar ik verliefd op werd. We kregen al snel een relatie. Al snel veranderde de blijdschap in verdriet. Mijn vriend vertelde me dat hij longkanker had. Mijn wereld stortte in.
Wat ik erg lastig vond was dat hij er met zijn ouders niet goed over kon praten. Dus de weekenden dat ik bij hem thuis was ging het niet over zijn ziekte, hij wilde niet ziek zijn en niet aan zijn ziekte herinnerd worden.
Naar het ziekenhuis ging hij met een vriend van hem, dat deed hij ook al voordat ik hem kende en hij wou het mij niet aandoen om hem dood ziek in een ziekenhuis bed te zien liggen als hij weer een chemokuur kreeg.
Nadat hij een chemokuur had gehad werd hij door die vriend van hem naar zijn kamer in gebracht waar hij alleen woonde. Ik kon het niet om hem daar alleen doodziek te laten liggen. Ik moest zelf werken en kon geen vervanging regelen dus mijn moeder is in de auto gestapt om mijn vriend op te halen wat 1,5 uur heen en 1.5 uur terug rijden was.
Helaas kreeg ik een maand later pfeiffer, in zo'n erge vorm dat ik zelf in het ziekenhuis kwam te liggen. Mijn vriend kwam ook op bezoek maar omdat pfeiffer heel besmettelijk is moest hij een mondkapje dragen als hij bij me in de buurt was.
Ondanks dat ik zo ziek was heb ik gevochten om er voor mijn vriend te zijn.
Hij heeft ook zijn bloed moeten laten testen op pfeiffer, als hij pfeiffer zou hebben zou dat grote invloed hebben op zijn behandeling. Na een paar dagen spanning bleek ook hij pfeiffer te hebben. Meteen heeft hij een gesprek geregeld met zijn behandeld arts terwijl ik nog in het ziekenhuis lag.
Een week later kreeg mijn vriend een telefoontje van zijn arts over hoe de behandeling nu verder zou gaan. De dag van het telefoontje was hij bij mij thuis en toen zijn telefoon ging is hij even weg gelopen.
Huilend kwam mijn vriend weer bij me na het telefoongesprek. De arts kon hem niet meer helpen. Door de pfeiffer was zijn weerstand zo slecht dat een chemo te gevaarlijk zou zijn, hij kon niet meer behandeld worden. Ook heeft de arts een levensverwachting uitgesproken. Mijn vriend had nog maar een paar maanden te leven.
Dagenlang heb ik gehuild, het enige wat ik nog wilde is bij hem zijn. Maar ook als ik bij hem was kon ik alleen maar huilen, mijn vriend gaat dood en het is mijn schuld want ik heb hem pfeiffer gegeven (dat waren zijn woorden).
Ik was helemaal kapot. Mijn vader mocht mijn vriend niet, maar liet dat niet aan mij merken. De reden dat mijn vader hem niet mocht is omdat hij hem niet vertrouwde en dat wantrouwen bleek waar te zijn. Mijn vriend was niet ziek en is dat ook nooit geweest. Alles was gelogen en ik was kapot van verdriet omdat mijn vriend mij verweet dat hij dood zou gaan.
Deze relatie is nu al 2 jaar voorbij en nog steeds heb ik het er moeilijk mee. Ik ben onwijs boos, maar waar ik het meeste last van heb is dat ik niemand meer vertrouw.
Ik wist niet dat iemand je leven zo kapot kon maken.
Wat ik erg lastig vond was dat hij er met zijn ouders niet goed over kon praten. Dus de weekenden dat ik bij hem thuis was ging het niet over zijn ziekte, hij wilde niet ziek zijn en niet aan zijn ziekte herinnerd worden.
Naar het ziekenhuis ging hij met een vriend van hem, dat deed hij ook al voordat ik hem kende en hij wou het mij niet aandoen om hem dood ziek in een ziekenhuis bed te zien liggen als hij weer een chemokuur kreeg.
Nadat hij een chemokuur had gehad werd hij door die vriend van hem naar zijn kamer in gebracht waar hij alleen woonde. Ik kon het niet om hem daar alleen doodziek te laten liggen. Ik moest zelf werken en kon geen vervanging regelen dus mijn moeder is in de auto gestapt om mijn vriend op te halen wat 1,5 uur heen en 1.5 uur terug rijden was.
Helaas kreeg ik een maand later pfeiffer, in zo'n erge vorm dat ik zelf in het ziekenhuis kwam te liggen. Mijn vriend kwam ook op bezoek maar omdat pfeiffer heel besmettelijk is moest hij een mondkapje dragen als hij bij me in de buurt was.
Ondanks dat ik zo ziek was heb ik gevochten om er voor mijn vriend te zijn.
Hij heeft ook zijn bloed moeten laten testen op pfeiffer, als hij pfeiffer zou hebben zou dat grote invloed hebben op zijn behandeling. Na een paar dagen spanning bleek ook hij pfeiffer te hebben. Meteen heeft hij een gesprek geregeld met zijn behandeld arts terwijl ik nog in het ziekenhuis lag.
Een week later kreeg mijn vriend een telefoontje van zijn arts over hoe de behandeling nu verder zou gaan. De dag van het telefoontje was hij bij mij thuis en toen zijn telefoon ging is hij even weg gelopen.
Huilend kwam mijn vriend weer bij me na het telefoongesprek. De arts kon hem niet meer helpen. Door de pfeiffer was zijn weerstand zo slecht dat een chemo te gevaarlijk zou zijn, hij kon niet meer behandeld worden. Ook heeft de arts een levensverwachting uitgesproken. Mijn vriend had nog maar een paar maanden te leven.
Dagenlang heb ik gehuild, het enige wat ik nog wilde is bij hem zijn. Maar ook als ik bij hem was kon ik alleen maar huilen, mijn vriend gaat dood en het is mijn schuld want ik heb hem pfeiffer gegeven (dat waren zijn woorden).
Ik was helemaal kapot. Mijn vader mocht mijn vriend niet, maar liet dat niet aan mij merken. De reden dat mijn vader hem niet mocht is omdat hij hem niet vertrouwde en dat wantrouwen bleek waar te zijn. Mijn vriend was niet ziek en is dat ook nooit geweest. Alles was gelogen en ik was kapot van verdriet omdat mijn vriend mij verweet dat hij dood zou gaan.
Deze relatie is nu al 2 jaar voorbij en nog steeds heb ik het er moeilijk mee. Ik ben onwijs boos, maar waar ik het meeste last van heb is dat ik niemand meer vertrouw.
Ik wist niet dat iemand je leven zo kapot kon maken.
maandag 5 november 2012 om 21:25
Ja, gevonden!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Pseudologia_fantastic
Dit is wat bijv. Tarma Singh Varma, de in opspraak geraakte Groen Links politica had. Het is echt wel een ziektebeeld, alleen op een heel andere manier.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Pseudologia_fantastic
Dit is wat bijv. Tarma Singh Varma, de in opspraak geraakte Groen Links politica had. Het is echt wel een ziektebeeld, alleen op een heel andere manier.
maandag 5 november 2012 om 21:25
maandag 5 november 2012 om 21:28
Sterkte Marhenhe. Probeer jezelf deze dingen niet persoonlijk aan te trekken, dit zijn mensen die psychisch ziek zijn. Mensen kunnen je inderdaad kapot maken, maar je kunt ook weer aan jezelf werken om dit te overwinnen. Het is heel moeilijk, maar je bent niet de eerste die dit meemaakt. Er bestaan vreselijke mensen op deze planeet, maar nog veel meer goede mensen. Bij psychisch zieke mensen moet je proberen te beseffen dat het niet om jou ging, dat deze persoon zich in een waanwereld begeeft, dat hij niet de psychische gereedschap heeft om goed met mensen om te gaan. Jij kwam hem toevallig tegen op je pad, je had pech.
maandag 5 november 2012 om 21:29
Het is ook niet zo dat ik er dagelijks mee bezig ben, maar er zijn veel momenten wat je hieraan doet herinneren en dat zijn geen positieve herinneringen.
In die periode heb ik ook geen tijd genomen om het te verwerken en er niet over gepraat.
Een jaar later ben ik er pas over gaan praten met vrienden.
In die periode heb ik ook geen tijd genomen om het te verwerken en er niet over gepraat.
Een jaar later ben ik er pas over gaan praten met vrienden.
maandag 5 november 2012 om 21:30
quote:snoopylynn schreef op 05 november 2012 @ 21:22:
Het is 2 jaar later nu.....
Hij is zo knetter als een deurklink, daar verspil je toch geen minuut energie meer aan? Goeie les mensenkennis. Je vader kan je nog het een en ander leren.
Door schade en schande, je weet wel...Ik vind dit wel erg kort door de bocht, niet iedereen is zo fucked-up als haar ex-vriend. En dat wantrouwen kan een behoorlijke tijd aanhouden, dan is 2 jaar niets..
Het is 2 jaar later nu.....
Hij is zo knetter als een deurklink, daar verspil je toch geen minuut energie meer aan? Goeie les mensenkennis. Je vader kan je nog het een en ander leren.
Door schade en schande, je weet wel...Ik vind dit wel erg kort door de bocht, niet iedereen is zo fucked-up als haar ex-vriend. En dat wantrouwen kan een behoorlijke tijd aanhouden, dan is 2 jaar niets..
maandag 5 november 2012 om 21:46
Wat op de lange duur niet helpt is om in de slachtofferrol te blijven zitten. Slachtoffer zijn kost veel energie.
Je ex is psychisch ziek. Blijkbaar heeft hij zijn longkanker-verhaal nodig om de warme aandacht te krijgen waar hij als gezond persoon geen recht op denkt te hebben. Dat is eigenlijk heel triest en zielig, zeker omdt hij steeds meer klem raakt in zijn eigen verhalen. Hoe eenzaam en bang moet je dan eigenlijk van binnen wel niet zijn om zo buiten de werkelijkheid te verdwalen?
Jij hebt geprobeerd hem te helpen, dat heeft hij niet toe gestaan. Dat is heel verdrietig, vooral voor hem. Jij hoeft niet boos te zijn op jezelf omdat je hem geloofd hebt, niet naar je vader hebt geluisterd. Zo raar is dat toch niet?
Laat die boosheid los, Marhenhe. Je hoeft geen slachtoffer meer te zijn, dat is hij al. Jij mag verder, gezond, vrolijk. De toekomst ligt voor je open.
Je ex is psychisch ziek. Blijkbaar heeft hij zijn longkanker-verhaal nodig om de warme aandacht te krijgen waar hij als gezond persoon geen recht op denkt te hebben. Dat is eigenlijk heel triest en zielig, zeker omdt hij steeds meer klem raakt in zijn eigen verhalen. Hoe eenzaam en bang moet je dan eigenlijk van binnen wel niet zijn om zo buiten de werkelijkheid te verdwalen?
Jij hebt geprobeerd hem te helpen, dat heeft hij niet toe gestaan. Dat is heel verdrietig, vooral voor hem. Jij hoeft niet boos te zijn op jezelf omdat je hem geloofd hebt, niet naar je vader hebt geluisterd. Zo raar is dat toch niet?
Laat die boosheid los, Marhenhe. Je hoeft geen slachtoffer meer te zijn, dat is hij al. Jij mag verder, gezond, vrolijk. De toekomst ligt voor je open.
maandag 5 november 2012 om 21:56
De reden is dat ik mijn verhaal een keer kwijt wil. De mensen om mij heen denken (net zoals een paar mensen hier) dat ik het gewoon moet vergeten, maar zo makkelijk is dat niet. Met die mensen kan ik er niet over praten want ze begrijpen het niet.
En het is ook een stukje woede, want boos ben ik nog steeds. Ik kan het zelf nog steeds niet begrijpen....
En het is ook een stukje woede, want boos ben ik nog steeds. Ik kan het zelf nog steeds niet begrijpen....
maandag 5 november 2012 om 22:01
Hij was met zijn ouders bij ons op bezoek. Mijn vader liet toen in een gesprek vallen: "ik hoop dat de chemo nu wel gaat aanslaan". Zijn moeder begon toen spontaan te huilen want ze wist nergens van. Hij is na een gesprek met mij en mijn vader naar huis gegaan en heeft mijn vader daarna een mail gestuurd dat zijn ouders niet wisten dat het zo erg was maar dat hij ze nu helemaal had bij gepraat. Mijn vader heeft daar op gereageerd dat hij nu de waarheid wou weten. N.a.v. die mail heeft mijn ex me opgebeld om de waarheid te vertellen.
maandag 5 november 2012 om 22:08
Dus je bent voorgelogen en hij was niet van plan om het te gaan vertellen, maar hij moest wel omdat het was uit gekomen...
Wát een toffe vader heb jij, dat die precies op het goede moment een opmerking heeft geplaatst en het er daarna niet bij heeft laten zitten! Echt waar, alle lof voor je vader!
Wat vind hij er van dat je er na twee jaar nog steeds mee zit? Wat voo rraad/advies geeft hij jou daarin?
Wát een toffe vader heb jij, dat die precies op het goede moment een opmerking heeft geplaatst en het er daarna niet bij heeft laten zitten! Echt waar, alle lof voor je vader!
Wat vind hij er van dat je er na twee jaar nog steeds mee zit? Wat voo rraad/advies geeft hij jou daarin?
maandag 5 november 2012 om 22:10
Jeetje, wat verschrikkelijk zeg. Kan me goed voorstellen dat je je vreselijk bedondert voelt en het vertrouwen in de mens een beetje kwijt bent. Let wel.. dit is écht een uitzondering. Ik heb zoiets in mijn omgeving nog nooit gehoord. Ik hoop dat je jezelf ervan kunt overtuigen dat dit gewoon domme pech was en toch weer het vertrouwen in andere mensen kunt terug krijgen.
Weet je hoe het nu met hem gaat? Heeft hij daarna ook nog anderen zo bedonderd of heeft hij hulp gezocht?
Weet je hoe het nu met hem gaat? Heeft hij daarna ook nog anderen zo bedonderd of heeft hij hulp gezocht?
maandag 5 november 2012 om 22:10
quote:snoopylynn schreef op 05 november 2012 @ 21:40:
Dan gaat ze lekker lang door de bocht. Nog meer jaren verspillen aan iemand die duidelijk ziek in zijn hoofd is.
Niet iedereen die je tegenkomt is zo.
Als je er alleen niet uitkomt, zoek dan hulp.Je praat er wel erg makkelijk over. Zoals TO zelf al aangeeft is het niet zomaar een knop die je makkelijk omzet, dat kost tijd. En inderdaad hulp van andere. Maar het is iets waar veel tijd overheen gaat. Er is een stukje vertrouwen gekilled, vergeet dat niet.
Dan gaat ze lekker lang door de bocht. Nog meer jaren verspillen aan iemand die duidelijk ziek in zijn hoofd is.
Niet iedereen die je tegenkomt is zo.
Als je er alleen niet uitkomt, zoek dan hulp.Je praat er wel erg makkelijk over. Zoals TO zelf al aangeeft is het niet zomaar een knop die je makkelijk omzet, dat kost tijd. En inderdaad hulp van andere. Maar het is iets waar veel tijd overheen gaat. Er is een stukje vertrouwen gekilled, vergeet dat niet.
maandag 5 november 2012 om 22:13
maandag 5 november 2012 om 22:15
quote:Anouar schreef op 05 november 2012 @ 21:46:
Wat op de lange duur niet helpt is om in de slachtofferrol te blijven zitten. Slachtoffer zijn kost veel energie.
Je ex is psychisch ziek. Blijkbaar heeft hij zijn longkanker-verhaal nodig om de warme aandacht te krijgen waar hij als gezond persoon geen recht op denkt te hebben. Dat is eigenlijk heel triest en zielig, zeker omdt hij steeds meer klem raakt in zijn eigen verhalen. Hoe eenzaam en bang moet je dan eigenlijk van binnen wel niet zijn om zo buiten de werkelijkheid te verdwalen?
Jij hebt geprobeerd hem te helpen, dat heeft hij niet toe gestaan. Dat is heel verdrietig, vooral voor hem. Jij hoeft niet boos te zijn op jezelf omdat je hem geloofd hebt, niet naar je vader hebt geluisterd. Zo raar is dat toch niet?
Laat die boosheid los, Marhenhe. Je hoeft geen slachtoffer meer te zijn, dat is hij al. Jij mag verder, gezond, vrolijk. De toekomst ligt voor je open.Hier sluit ik me bij aan. Marhenhe, misschien helpt het om er met iemand (maatschappenlijkwerker o.i.d) over te gaan praten, zeker als je er in je dagelijks leven nog zo vaak tegen aan loopt.
Wat op de lange duur niet helpt is om in de slachtofferrol te blijven zitten. Slachtoffer zijn kost veel energie.
Je ex is psychisch ziek. Blijkbaar heeft hij zijn longkanker-verhaal nodig om de warme aandacht te krijgen waar hij als gezond persoon geen recht op denkt te hebben. Dat is eigenlijk heel triest en zielig, zeker omdt hij steeds meer klem raakt in zijn eigen verhalen. Hoe eenzaam en bang moet je dan eigenlijk van binnen wel niet zijn om zo buiten de werkelijkheid te verdwalen?
Jij hebt geprobeerd hem te helpen, dat heeft hij niet toe gestaan. Dat is heel verdrietig, vooral voor hem. Jij hoeft niet boos te zijn op jezelf omdat je hem geloofd hebt, niet naar je vader hebt geluisterd. Zo raar is dat toch niet?
Laat die boosheid los, Marhenhe. Je hoeft geen slachtoffer meer te zijn, dat is hij al. Jij mag verder, gezond, vrolijk. De toekomst ligt voor je open.Hier sluit ik me bij aan. Marhenhe, misschien helpt het om er met iemand (maatschappenlijkwerker o.i.d) over te gaan praten, zeker als je er in je dagelijks leven nog zo vaak tegen aan loopt.