Weg willen maar toch blijven

Dag iedereen,
Eerst en vooral sorry voor de lange tekst die ik ga schrijven.

Ik ben ondertussen zo'n 6 jaar samen met mijn vriend, waarvan we 3 jaar 'samen' wonen. De eerste 2 jaar woonden we samen in bij mijn ouders en nu sinds een jaar wonen we echt samen. Het echt gaan samen wonen was niet echt een keuze, maar voelde vooral aan als de enige optie. Mijn ouders konden het niet meer vinden met mijn vriend (nog zacht uitgedrukt) en wilden dan ook dat hij onmiddellijk het huis zou verlaten. Toen leek het voor ons de enige optie om samen een appartementje te zoeken. Ik voelde mij op dat moment ook wel een beetje in de steek gelaten door mijn ouders. Hem van de ene dag op de andere dag buiten zetten, is onbewust toch ook mij mee buiten duwen? Uiteraard hebben ze niet letterlijk gezegd dat ook ik moest vertrekken, maar als je al 2 jaar elke dag samen bent ga je toch niet plots niet meer samen wonen? Zo redeneerde ik op dat moment toch. Maar eigenlijk was onze relatie toen al niet goed. Als ik alles bekijk van in het begin, dan is ze eigenlijk nooit goed geweest. Ik heb 5 jaar vastgehouden aan een idee dat alles wel goed zou komen en zou worden wat het moest zijn, zolang ik maar mijn best zou doen om te doen wat hij van mij verwachtte. Maar dat ben ik ondertussen zo beu...
Ik weet echt niet hoe ik het kort kan schetsen, dus er volgt helaas nog een lange uitleg.
We zijn samen sinds ik 17 was, hij was er 19. Ik was zijn eerste liefde, maar hij niet die van mij. De eerste paar maanden ging alles goed, tot hij vragen begon te stellen over mijn verleden. Hij kon er absoluut niet tegen dat er voor hem andere jongens waren geweest. Als hij een ex van mij tegen kwam, maakte hij mij uit voor het vuil van de straat. Waarschijnlijk denken velen onder jullie nu: dat was het moment waarop je moest weg gegaan zijn. En ik geef jullie 100% gelijk. Maar ik deed het niet. Ik geloofde hem telkens opnieuw toen hij zei dat hij zou veranderen. Ook toen het niet alleen bij verbale agressie bleef maar ik ook af en toe fysieke klappen te verwerken kreeg, bleef ik hem vergeven. Want misschien was het wel waar wat hij zei? Misschien was ik echt niets waard omdat ik zo jong al andere jongens had gehad. Hij liet mij echt geloven dat ik slecht was. Lelijk, dik, niets waard.. Mijn zelfvertrouwen ging al snel onder 0. En dat zorgde er ook deels voor dat ik bij hem bleef. Want wie zou mij ooit nog willen?
Zijn manier van omgaan met mij zorgde ervoor dat ik heel jaloers werd op elk meisje waar hij mee om ging. Want als ik zo slecht was, dan kon hij toch gemakkelijk iemand beter vinden? Ik maakte op mijn beurt zijn leven tot een hel (uiteraard niet bewust). Hij mocht niet meer weg gaan, tv kijken deden we enkel nog naar kinderfilms, contact met andere vrouwen was absoluut verboden.. Na een tijdje besefte ik dat het zo niet meer verder kon. Ik maakte mezelf enkel maar ongelukkig door zo jaloers te zijn. Ik besloot bij een psycholoog te gaan om aan mezelf te werken. Een jaar later was de jaloezie grotendeels verdwenen. Toen waren we ongeveer 4 jaar samen. Hij had het ondertussen nog steeds moeilijk met mijn verleden. We hadden nooit meer seks ( 1x per jaar) want hij walgde naar eigen zeggen van mij omwille van de andere jongens. Ik kon hier echt heel moeilijk mee om. Ik had mijn issues aangepakt, was naar een psycholoog gegaan om mijn gedrag tegenover hem aan te pakken en wou nu ook wel dat hij zou veranderen. Het moest gedaan zijn met uitmaken, agressief zijn en dingen uit het verleden te gebruiken. Hij ging akkoord en zou beter zijn best doen. Dat ging voor een paar maanden goed. Toen kwam de grote ruzie met mijn ouders en namen we de beslissing om samen te gaan wonen.

Sinds we samen wonen, doet hij echt zijn best. Hij is veel minder vaak agressief, probeert lief te zijn, wil knuffelen en ook af en toe seks hebben (wat ik nu niet meer wil), maar wil me helemaal voor zichzelf hebben.

Weggaan met vriendinnen, mag ik amper. Zelf bij mijn broer of zus op bezoek gaan is te veel. Als ik al eens weg ga, moet ik voor een bepaald uur thuis zijn en word ik uren ondervraagd over wat ik gedaan heb, wie er was, wat er allemaal gezegd geweest is.. Ik mag geen enkele vorm van sociale media hebben, want stel je maar eens voor dat ik iemand anders zou ontmoeten.. In mijn jaloerse periode hadden we beiden geen sociale media omdat dit alleen maar voor ruzies zorgde. Nu zegt hij dat ik dit niet mag omdat ik dat toen ook van hem afgepakt heb..
Ik ben het zo beu. Ik heb 5 jaar lang mijn best gedaan voor deze relatie die mij niets anders dan hartzeer heeft gegeven. En dan besluit hij plots na 5 jaar om zijn best te doen, maar is het voor mij niet meer genoeg. Ik wil leven.. Ik wil dingen met vriendinnen kunnen doen, zonder dat ik op een bepaald uur moet thuis zijn of mezelf voor elke minuut dat ik weg ben moet verantwoorden. Ik wil contact houden met vrienden via sociale media en doen wat anderen van mijn leeftijd doen.. Ik wil niet elke keer dat mensen vragen om iets samen te doen, moeten denken: zou hij het wel oke vinden? Of moeten zeggen: Ik moet het eerst thuis vragen.. Het komt erop neer dat ik wil leven in plaats van geleefd te worden.
Enkele weken geleden hebben we het hierover gehad. Ik vertelde dat ik niet meer gelukkig ben en dat ik weer wil leven en gelukkig zijn. Hij zei dat hij het niet begreep, dat hij nu zo erg zijn best deed en dat ik dan maar besliste om 6 jaar weg te gooien, terwijl hij dat ook niet heeft gedaan toen ik zo jaloers was. Op de weinige momenten dat ik durf te zeggen dat ik eigenlijk weg wil, zie ik de pijn in zijn ogen en overtuigt hij me toch weer om te blijven. Maar diep vanbinnen weet ik dat dit niet is wat ik wil. Ik ben niet gelukkig en wil hier weg. Maar ik weet niet hoe.. Ik vind het zo moeilijk om hem te kwetsen en kwets dan maar elke dag mezelf door te blijven..

Wat moet ik toch doen?!
Ik hoop dat er mensen zijn die tot het einde hebben doorgelezen en toch enkele tips hebben.. Advies zoals: ga toch weg! Klinkt mij zeer juist, maar helpt mij niet verder met de vraag hoe doe ik dat dan.. Hopend op toch wat advies..

Liefs,
De eeuwige twijfelaar..

nachtvlinder1977 schreef: ↑

06-07-2018 01:27

Toch is weggaan de beste optie. Wat bedoel je precies met "ik weet niet hoe".
https://vooreenveiligthuis.nl/het-gaat- ... n-18-jaar/

Er zijn een aantal redenen die mij het gevoel geven 'ik weet niet hoe ik het moet doen'.
De eerste reden is dat ik het heel moeilijk vind om hem te kwetsen.. Zeker nu hij wel zijn best doet om er nog iets van te maken..
De tweede reden is de rompslomp die er bij komt kijken. We hebben een huurcontract 3-6-9, wat betekent dat we redelijk wat moeten betalen als we weg gaan voor we er 3 jaar wonen. Als we nu beslissen om weg te gaan, moeten we bijna 2000 euro betalen.. + alle regeling van meubels enzovoort. Wanneer ik de vorige keer aangaf dat ik dit echt niet meer wil en we beter uit elkaar zouden gaan, zei hij dat als ik weg wil ik die 2000 euro moet betalen en de helft van de kosten van onze volledige inboedel aan hem moet betalen want dat hij niets zou meenemen en gwn terug bij zijn moeder zou gaan wonen. Komt er dus op neer dat ik heel wat geld ga kwijt zijn, alleen omdat ik gelukkig wil zijn.
Een derde reden is dat ik het heel moeilijk vind om te falen. We hebben ondertussen ook heel wat gezamenlijke vrienden en mijn hele famielie kent hem ook. Ik vind het heel moeilijk om toe te geven dat het niet gelukt is. Zeker omdat niemand weet hoe onze relatie echt in elkaar zit en hij sowieso iedereen zal doen geloven dat alles mijn fout is. En ik weet dat ik hier zo moeilijk mee om ga kunnen..
Bang dat hij mij iets zal doen als ik weg ga, ben ik niet.. Maar toch bedankt voor de link.

Kangoeroe33 schreef: ↑

06-07-2018 01:23

Het is een ontzettend ingewikkelde relatie als je alles zo op een rijtje zet. Je hebt alles gegeven en als gevolg daarvan met lege handen staan voelt als falen. Maar meisje, dit wil je niet nog 50 jaar. Als hij jou zo behandeld, hoe gaat dat dan straks met kinderen, als er meer stress is. Het is even een dag heel erg kut, maar maak je beslissing om weg te gaan, pak alvast een tas in, ga het gesprek aan, licht je ouders in (die vast heel opgelucht zijn en op dit moment al heel lang aan het wachten zijn) en ga naar je ouders erna. Even weekje niks en dan ga je met je vader de rest van je spullen ophalen. Je kunt voorstellen om nog een maand helpen de huur te betalen en daarna is het aan hem.

Nog 1 van de problemen is dat ik geen contact meer heb met mijn ouders sinds we samen zijn gaan wonen. Hij heeft mij dit verboden en ik heb mij daar uit angst ook aan gehouden. Hoe hard ik mijn ouders ook mis.. Uiteraard was ik ook boos op hen in het begin, maar moest hij er niet zijn, had ik het al lang terug goed gemaakt. Maar dat betekent dus dat ik niet zomaar bij mijn ouders terecht kan en eerst iets moet vinden om op mezelf te wonen, voor ik hier weg ga..

Elsa1984 schreef: ↑

06-07-2018 01:31

Jullie zijn samen verwikkeld in een ongezonde relatie. Ook hij kan hierin niet gelukkig zijn. Misschien maakt dat de stap voor jou makkelijker om hieraan te denken want ook voor hem is het beter om een einde te maken aan de relatie.

Dat is ook wat ik tegen hem zeg op de zeldzame momenten dat ik voor mezelf op kom. Ik weet dat dit hem ook niet gelukkig maakt, maar toch wil hij niet uit elkaar gaan. Hij wil al de rompslomp niet die erbij komt kijken.. Dus maakt hij mij maar wijs dat hij wel gelukkig is. Terwijl ik weet dat hij ook alleen maar blijft uit gemak, omdat de huur betalen met 2 makkelijker is dan alleen en ik alle dagen voor hem kook en alles doe wat hij mij vraagt zonder dat hij er iets voor terug moet doen.. Hij weet welk gemak hij heeft, en zal dat niet zomaar opgeven omdat ik ongelukkig ben...

Enn schreef: ↑

06-07-2018 01:44

Natuurlijk: wel, ik weet bijna zeker dat je bij jouw ouders welkom bent als je deze akelige man verlaat. Neem je hem weer mee, dan kom je er niet in. Snap ik ook, ik zou ook echt niet kunnen toekijken hoe mijn volwassen dochter mishandelt en gebruikt wordt door een vervelende rotzak. Als ze dat dan toch wil dan doet ze het idd maar buiten mijn gezichtsveld.

Mijn ouders hebben nooit geweten hoe hij mij behandelde.. Voor anderen leek onze relatie doodnormaal. De problemen die hij had met mijn ouders hadden vooral te maken met hun botsende karakters. En door zijn karakter zagen ze hem dan ook niet als ideale partner voor mij. Maar ze weten niets over hoe onze relatie is..

nachtvlinder1977 schreef: ↑

06-07-2018 02:27

Geld mag toch geen reden zijn om bij hem te blijven. En wat bedoel je met agressie?

Ik bedoel het heel letterlijk hoor. Roepen, uitmaken, bij de keel grijpen, op de grond gooien, slaan, schoppen... Maar dat doet hij nu ongeveer een jaar niet meer.. Vandaar dat ik denk dat hij dat ook niet meer zal doen..