Relaties
alle pijlers
Wie weet raad?
woensdag 25 januari 2012 om 18:00
Ik heb eind november eindelijk de stap gezet om bij mijn man weg te gaan na 16 jaar huwelijk. Wij leefden al jaren naast elkaar. Veel ruzie was er niet tussen ons want hij was er nooit. In 2003 is er bij MS vastgesteld en heb nooit van hem steun hierin gekregen. Ik stond met mijn ziekte gans alleen want op het laatste ondraaglijk werd. Ook van mijn familie kreeg ik hierin geen steun omdat je uiterlijk niets aan mij scheelt maar innerlijk ben ik met momenten een wrak door zenuwpijnen in mijn handen en mijn mond. Ik heb in 2011 iemand in het ziekenhuis leren kennen waarvan ik wel steun kreeg. Ik heb mijn man daarvoor dikwijls verwittigd maar hij lachte het steeds weg met het argument "wie wil er een zieke vrouw?"
Mijn ouders en mijn zussen heb ik er ook regelmatig attent op gemaakt dat ik doodongelukkig was in mijn huwelijk. Maar volgens hen had ik alles om gelukkig te zijn nl. een mooi huis, een man die veel werkte, 2 gezonde kinderen. Maar dat is geen factor om gelukkig te zijn volgens mij.
Dus ben ik eind november bij mijn nieuwe vriend ingetrokken. Ik had eerst mijn oudste zus in vertrouwen genomen en zij verstond het niet zo goed maar ze vertelde mij dat ze achter mij ging staan welke ik beslissing ik ook ging nemen. Eens ik de stap gezet heb heeft zij en ook mijn ganse familie (jongste zus en ouders) mij laten vallen. Zij hebben partij gekozen voor mijn ex-man omdat hij het slachtoffer is volgens hen. En dit vreet verschrikkelijk hard aan mij. Ik heb de voorbije weken 2 keer een toenaderingspoging ondernomen bij mijn ouders maar kreeg steeds het deksel op mijn neus met de nodige verwijten. Wie heeft nog zoiets meegemaakt of wie weet raad?
Mijn ouders en mijn zussen heb ik er ook regelmatig attent op gemaakt dat ik doodongelukkig was in mijn huwelijk. Maar volgens hen had ik alles om gelukkig te zijn nl. een mooi huis, een man die veel werkte, 2 gezonde kinderen. Maar dat is geen factor om gelukkig te zijn volgens mij.
Dus ben ik eind november bij mijn nieuwe vriend ingetrokken. Ik had eerst mijn oudste zus in vertrouwen genomen en zij verstond het niet zo goed maar ze vertelde mij dat ze achter mij ging staan welke ik beslissing ik ook ging nemen. Eens ik de stap gezet heb heeft zij en ook mijn ganse familie (jongste zus en ouders) mij laten vallen. Zij hebben partij gekozen voor mijn ex-man omdat hij het slachtoffer is volgens hen. En dit vreet verschrikkelijk hard aan mij. Ik heb de voorbije weken 2 keer een toenaderingspoging ondernomen bij mijn ouders maar kreeg steeds het deksel op mijn neus met de nodige verwijten. Wie heeft nog zoiets meegemaakt of wie weet raad?
woensdag 25 januari 2012 om 18:07
woensdag 25 januari 2012 om 18:11
woensdag 25 januari 2012 om 18:11
Het was wellicht niet zo'n slimme stap om iets met een ander te beginnen terwijl je nog getrouwd was, en daar ook meteen bij in te trekken. Maar goed, hier heb je nu niks meer aan..
Wat ik mis in je verhaal is de reactie van je man en kinderen. Hoe reageerde je man op het feit dat je hem zou verlaten? En je kinderen, wat vinden zij er van?
Wat ik mis in je verhaal is de reactie van je man en kinderen. Hoe reageerde je man op het feit dat je hem zou verlaten? En je kinderen, wat vinden zij er van?
woensdag 25 januari 2012 om 18:13
woensdag 25 januari 2012 om 18:20
Je familie heeft je tot nu toe helemaal niet serieus genomen...en nu zijn ze opeens verbaasd? Hadden ze maar meteen naar je moeten luisteren!
Maar heb jij je man (of ex nu) ook gezegd dat je vond dat je weinig steun van hem kreeg? Misschien staat dat al wel in de tekst hoor -maar dat kan ik nu even niet zien, omdat ik nu in het "reageerschermpje" zit
Maar heb jij je man (of ex nu) ook gezegd dat je vond dat je weinig steun van hem kreeg? Misschien staat dat al wel in de tekst hoor -maar dat kan ik nu even niet zien, omdat ik nu in het "reageerschermpje" zit
woensdag 25 januari 2012 om 18:23
woensdag 25 januari 2012 om 18:42
Ik heb mijn man de reden uitgelegd waarom ik bij hem wegging. Hij begrijpt het nog steeds niet goed. Hij zegt telkens weer ik werkte toch hard voor jou en de kids. En dat hij geen tijd had om mij te steunen. Wij hebben nu gekozen voor co-ouderschap. De kids hebben het er wel moeilijk mee. Maar de reden daarvan is dat hun papa en mijn familie constant kritiek leveren op mij
woensdag 25 januari 2012 om 18:55
Ik weet niet wat jouw verwachtingen waren?
Sommige mannen werken oprecht vanuit de optiek dat dat het beste is wat zij voor hun gezin kunnen doen - ze willen dat het gezin het goed heeft. Een soort ingebakken verantwoordelijkheidsgevoel.
Als ik mij verplaats in dezelfde situatie dan zou ik waarschijnlijk harder gaan werken. Omdat er tijden aan gaan komen waar er veel geld voor verzorging beschikbaar moet zijn. Dat geld moet iemand gaan verdienen.
Sommige mannen werken oprecht vanuit de optiek dat dat het beste is wat zij voor hun gezin kunnen doen - ze willen dat het gezin het goed heeft. Een soort ingebakken verantwoordelijkheidsgevoel.
Als ik mij verplaats in dezelfde situatie dan zou ik waarschijnlijk harder gaan werken. Omdat er tijden aan gaan komen waar er veel geld voor verzorging beschikbaar moet zijn. Dat geld moet iemand gaan verdienen.
woensdag 25 januari 2012 om 19:00
quote:h_l_g schreef op 25 januari 2012 @ 18:55:
Ik weet niet wat jouw verwachtingen waren?
Sommige mannen werken oprecht vanuit de optiek dat dat het beste is wat zij voor hun gezin kunnen doen - ze willen dat het gezin het goed heeft. Een soort ingebakken verantwoordelijkheidsgevoel.
Als ik mij verplaats in dezelfde situatie dan zou ik waarschijnlijk harder gaan werken. Omdat er tijden aan gaan komen waar er veel geld voor verzorging beschikbaar moet zijn. Dat geld moet iemand gaan verdienen.En dan moet je je vrouw haar aan haar lot overlaten?
Ik weet niet wat jouw verwachtingen waren?
Sommige mannen werken oprecht vanuit de optiek dat dat het beste is wat zij voor hun gezin kunnen doen - ze willen dat het gezin het goed heeft. Een soort ingebakken verantwoordelijkheidsgevoel.
Als ik mij verplaats in dezelfde situatie dan zou ik waarschijnlijk harder gaan werken. Omdat er tijden aan gaan komen waar er veel geld voor verzorging beschikbaar moet zijn. Dat geld moet iemand gaan verdienen.En dan moet je je vrouw haar aan haar lot overlaten?
woensdag 25 januari 2012 om 19:01
Gefeliciteerd xxx
Iedereen is graag bij iemand die lief voor ze is, en jij hebt zo'n iemand gevonden. Ik denk dat je familie gewoon heel menselijk jaloers is. Ik ben wel blij voor je, want de vader dan je kids is een eikel. Maar dat wist je al. Veel succes en liefde in je nieuwe relatie. (leuke opsteker, voor iedereen, lieverds zijn er nog wel)
Iedereen is graag bij iemand die lief voor ze is, en jij hebt zo'n iemand gevonden. Ik denk dat je familie gewoon heel menselijk jaloers is. Ik ben wel blij voor je, want de vader dan je kids is een eikel. Maar dat wist je al. Veel succes en liefde in je nieuwe relatie. (leuke opsteker, voor iedereen, lieverds zijn er nog wel)
woensdag 25 januari 2012 om 19:36
@ h_l_g mijn man heeft nooit begrip gehad voor mijn ziekte. Ik deed alles voor hem. Ik was gewoon een dienstmeid voor hem. Toen ik te horen kreeg dat ik MS had zei hij : De moment dat je in een rolstoel komt te zitten dan zet ik je tegen de straat want dan mogen ze je meenemen want dan ben ik toch niks meer met jou
woensdag 25 januari 2012 om 19:39
quote:jocelyne schreef op 25 januari 2012 @ 19:36:
@ h_l_g mijn man heeft nooit begrip gehad voor mijn ziekte. Ik deed alles voor hem. Ik was gewoon een dienstmeid voor hem. Toen ik te horen kreeg dat ik MS had zei hij : De moment dat je in een rolstoel komt te zitten dan zet ik je tegen de straat want dan mogen ze je meenemen want dan ben ik toch niks meer met jouJe kreeg het te horen in 2003 en toen ben je na deze opmerking nog 8 jaar gebleven??????
@ h_l_g mijn man heeft nooit begrip gehad voor mijn ziekte. Ik deed alles voor hem. Ik was gewoon een dienstmeid voor hem. Toen ik te horen kreeg dat ik MS had zei hij : De moment dat je in een rolstoel komt te zitten dan zet ik je tegen de straat want dan mogen ze je meenemen want dan ben ik toch niks meer met jouJe kreeg het te horen in 2003 en toen ben je na deze opmerking nog 8 jaar gebleven??????
woensdag 25 januari 2012 om 19:42
quote:jocelyne schreef op 25 januari 2012 @ 19:36:
@ h_l_g mijn man heeft nooit begrip gehad voor mijn ziekte. Ik deed alles voor hem. Ik was gewoon een dienstmeid voor hem. Toen ik te horen kreeg dat ik MS had zei hij : De moment dat je in een rolstoel komt te zitten dan zet ik je tegen de straat want dan mogen ze je meenemen want dan ben ik toch niks meer met jouDat lijkt me een duidelijk verhaal. Je bent beter af zonder hem.
@ h_l_g mijn man heeft nooit begrip gehad voor mijn ziekte. Ik deed alles voor hem. Ik was gewoon een dienstmeid voor hem. Toen ik te horen kreeg dat ik MS had zei hij : De moment dat je in een rolstoel komt te zitten dan zet ik je tegen de straat want dan mogen ze je meenemen want dan ben ik toch niks meer met jouDat lijkt me een duidelijk verhaal. Je bent beter af zonder hem.
