Relaties
alle pijlers
Woedeaanval vriend
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:19
Hallo,
Mijn vriend kan soms enorm boos worden en alle controle verliezen, het komt voor mij dan onverwacht.
De laatste keer hadden we een gesprek waar ik niet positief reageerde op zijn idee.
Ik was geïrriteerd omdat we het al eens eerder hadden besproken en ik toen ook al had aangegeven dat ik dat niks vond. Mijn toon was defensief waardoor hij totaal flipte. Schreeuwen, met spullen gooien, woedend de deur uit en met piepende banden weggereden. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Vervolgens kwam hij terug en schreeuwde nog wat en ging weer weg.
Ik heb toen gezegd dat als hij zo weggaat en wegblijft de relatie wat mij betreft voorbij is. Ik vind dit echt onvolwassen (tokkie)gedrag.
Uiteindelijk is hij teruggekomen en hebben we beide zeer geëmotioneerd gepraat. De welbekende rode knoppen vanuit de jeugd zijn ingedrukt en dat doet pijn.
Onze relatie is op alle vlakken superfijn, we zijn dolverliefd op elkaar en zien echt een toekomst samen.
Alleen deze uitbarstingen die af en toe voorkomen, trek ik slecht. Hij zegt dan dat hij mijn toon en negatieve houding soms niet trekt. (Dit is overigens maar zelden het geval).
Dat mag natuurlijk en daar ga ik ook zeker op letten, maar dan nog vind ik zijn reactie buiten proportie. Ik weet (en hij ook) dat zijn woedeuitbarsting weinig met mij te maken heeft, maar ik merk dat ik toch een beetje bang word om mezelf te kunnen zijn. Soms kan ik alles stom vinden of ben ik mopperig omdat ik ongesteld moet worden oid, maar het overgrote deel ben ik gewoon opgewekt en vrolijk.
Hoe ga ik hier mee om? Overdrijf ik dat ik het buiten proportie vind?
Mijn vriend kan soms enorm boos worden en alle controle verliezen, het komt voor mij dan onverwacht.
De laatste keer hadden we een gesprek waar ik niet positief reageerde op zijn idee.
Ik was geïrriteerd omdat we het al eens eerder hadden besproken en ik toen ook al had aangegeven dat ik dat niks vond. Mijn toon was defensief waardoor hij totaal flipte. Schreeuwen, met spullen gooien, woedend de deur uit en met piepende banden weggereden. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Vervolgens kwam hij terug en schreeuwde nog wat en ging weer weg.
Ik heb toen gezegd dat als hij zo weggaat en wegblijft de relatie wat mij betreft voorbij is. Ik vind dit echt onvolwassen (tokkie)gedrag.
Uiteindelijk is hij teruggekomen en hebben we beide zeer geëmotioneerd gepraat. De welbekende rode knoppen vanuit de jeugd zijn ingedrukt en dat doet pijn.
Onze relatie is op alle vlakken superfijn, we zijn dolverliefd op elkaar en zien echt een toekomst samen.
Alleen deze uitbarstingen die af en toe voorkomen, trek ik slecht. Hij zegt dan dat hij mijn toon en negatieve houding soms niet trekt. (Dit is overigens maar zelden het geval).
Dat mag natuurlijk en daar ga ik ook zeker op letten, maar dan nog vind ik zijn reactie buiten proportie. Ik weet (en hij ook) dat zijn woedeuitbarsting weinig met mij te maken heeft, maar ik merk dat ik toch een beetje bang word om mezelf te kunnen zijn. Soms kan ik alles stom vinden of ben ik mopperig omdat ik ongesteld moet worden oid, maar het overgrote deel ben ik gewoon opgewekt en vrolijk.
Hoe ga ik hier mee om? Overdrijf ik dat ik het buiten proportie vind?
anoniem_8866 wijzigde dit bericht op 03-08-2019 09:55
0.28% gewijzigd
dinsdag 6 augustus 2019 om 10:17
TO, het feit dat je hier zo je blind vertrouwen in hem uitspreekt, dat hij, net als jij dit aanpakt en andere mechanismen vindt om je ongeduld, frustratie, verdriet, boosheid, te uiten....is dat vooral een tegengeluid omdat velen hier wat anders beweren en schiet je daarom in de verdediging?
Of voel je het echt zo, dat alles goed komt? Zonder enige kritische noot. Want ik denk dat het goed is om die kritische noot in jezelf ook gehoor te geven, ze bracht je hier en kan ervoor zorgen dat je jezelf niet teveel verliest.
Het is ook niet zo dat forummers hier per se gelijk willen hebben. De commentaren zijn veelal geschreven om jou te beschermen. Daar zit vreemd genoeg een parallel in met zijn situatie...ook jij kan maar geholpen worden als je dat zelf wil.
Of voel je het echt zo, dat alles goed komt? Zonder enige kritische noot. Want ik denk dat het goed is om die kritische noot in jezelf ook gehoor te geven, ze bracht je hier en kan ervoor zorgen dat je jezelf niet teveel verliest.
Het is ook niet zo dat forummers hier per se gelijk willen hebben. De commentaren zijn veelal geschreven om jou te beschermen. Daar zit vreemd genoeg een parallel in met zijn situatie...ook jij kan maar geholpen worden als je dat zelf wil.
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:27
Ik waardeer jullie inspanningen, adviezen etc, maar als ik 'in de verdediging schiet' in jullie ogen of 'naïef ben' omdat ik mijn vriend niet gelijk aan de kant schuif, dan denken we gewoon anders. Hij heeft staan schreeuwen, niet zijn vuisten gebruikt of me van de trap gegooid. Jullie schilderen hem af als een man die alleen maar van kwaad tot erger zal gaan en dat allemaal vanaf een beeldscherm beredeneerd.
Ik vroeg in mijn OP of ik overdreef, dat doe ik niet, en hoe hiermee om te gaan.
Niet of ik mijn vriend de laan uit moest sturen. Dat advies mag gegeven worden, maar dat betekent niet automatisch dat ik een blind vertrouwen heb in die adviezen.
Ik vroeg in mijn OP of ik overdreef, dat doe ik niet, en hoe hiermee om te gaan.
Niet of ik mijn vriend de laan uit moest sturen. Dat advies mag gegeven worden, maar dat betekent niet automatisch dat ik een blind vertrouwen heb in die adviezen.
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:34
Het begint altijd met schreeuwen. Je aan jezelf laten twijfelen. En ja, dat gaat van kwaad tot erger. En bij de eerste klap ben je weg. Zeggen velen. Maar ze blijven.Ruby-Ann schreef: ↑06-08-2019 13:27Ik waardeer jullie inspanningen, adviezen etc, maar als ik 'in de verdediging schiet' in jullie ogen of 'naïef ben' omdat ik mijn vriend niet gelijk aan de kant schuif, dan denken we gewoon anders. Hij heeft staan schreeuwen, niet zijn vuisten gebruikt of me van de trap gegooid. Jullie schilderen hem af als een man die alleen maar van kwaad tot erger zal gaan en dat allemaal vanaf een beeldscherm beredeneerd.
Ik vroeg in mijn OP of ik overdreef, dat doe ik niet, en hoe hiermee om te gaan.
Niet of ik mijn vriend de laan uit moest sturen. Dat advies mag gegeven worden, maar dat betekent niet automatisch dat ik een blind vertrouwen heb in die adviezen.
Ik zeg niet dat het zo ook bij je vriend zal gaan. Maar wees je bewust van de signalen.
Wanneer heeft je vriend zijn vervolgafspraak?
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:38
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:41
Van mij hoef je 'm de deur niet te wijzen, dat is aan jou.Ruby-Ann schreef: ↑06-08-2019 13:27Ik waardeer jullie inspanningen, adviezen etc, maar als ik 'in de verdediging schiet' in jullie ogen of 'naïef ben' omdat ik mijn vriend niet gelijk aan de kant schuif, dan denken we gewoon anders. Hij heeft staan schreeuwen, niet zijn vuisten gebruikt of me van de trap gegooid. Jullie schilderen hem af als een man die alleen maar van kwaad tot erger zal gaan en dat allemaal vanaf een beeldscherm beredeneerd.
Ik vroeg in mijn OP of ik overdreef, dat doe ik niet, en hoe hiermee om te gaan.
Niet of ik mijn vriend de laan uit moest sturen. Dat advies mag gegeven worden, maar dat betekent niet automatisch dat ik een blind vertrouwen heb in die adviezen.
Wat het voor mij naïef maakt zit 'm niet in dat jij hem nog een kans (of meerdere kansen) wil geven, het zit 'm in dat je heilig lijkt te geloven in dat zijn schreeuwen en met spullen smijten nooit zou kunnen veranderen in ergere agressie.
En zoals je hebt kunnen lezen is zoiets toch echt reëel, hoe graag jij ook wil dat dat niet zo is.
There is always something happening, and it's usually right now
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:46
Oei wat herkenbaar. Ik heb twee exen die een moeilijke jeugd hebben gehad en allebei dit gedrag vertoonden. Eentje is aan zichzelf gaan werken maar de relatie heeft het niet gered, de volgende was nog veel verder heen. Ik herken dat je na een woedeuitbarsting het gevoel hebt dat jij het hebt gedaan en dat je het graag goed wil maken. En ja voor de ander is dit ook heel erg en ik had ook alle begrip voor de oorzaken (iets teveel begrip). Maar ik ben heel blij dat ik nu alleen verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk, het zuigt enorm veel energie om te proberen rekening te houden met de explosies van een ongelukkig iemand. Dat ga jij niet oplossen al doe je nog zo hard je best om nooit te zeuren of negatief te zijn. 
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:56
Ik ben me bewust van de signalen, dank je wel.julius schreef: ↑06-08-2019 13:34Het begint altijd met schreeuwen. Je aan jezelf laten twijfelen. En ja, dat gaat van kwaad tot erger. En bij de eerste klap ben je weg. Zeggen velen. Maar ze blijven.
Ik zeg niet dat het zo ook bij je vriend zal gaan. Maar wees je bewust van de signalen.
Wanneer heeft je vriend zijn vervolgafspraak?
Mijn vriend heeft een doorverwijzing gekregen en gaat een afspraak maken. Hopelijk kan hij snel terecht.
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:00
Ik zeg nergens dat ik er heilig in geloof dat het nooit erger zou kunnen worden. Dat is een invulling van jouw kant.Grobbekuiken_ schreef: ↑06-08-2019 13:41Van mij hoef je 'm de deur niet te wijzen, dat is aan jou.
Wat het voor mij naïef maakt zit 'm niet in dat jij hem nog een kans (of meerdere kansen) wil geven, het zit 'm in dat je heilig lijkt te geloven in dat zijn schreeuwen en met spullen smijten nooit zou kunnen veranderen in ergere agressie.
En zoals je hebt kunnen lezen is zoiets toch echt reëel, hoe graag jij ook wil dat dat niet zo is.
En ik zeg ook nergens dat ik er heilig in geloof dat het minder wordt. Ik heb er vertrouwen in dat hij er aan gaat werken.
Als ik dat niet zou hebben, dan heeft het voortzetten van de relatie inderdaad geen zin.
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:00
Dat gevoel krijg ik ook beetje inderdaad.kopstoot schreef: ↑06-08-2019 13:38Ik praat woedeaanvallen niet goed, maar ben het wel eens met TO dat iedereen hier wel heel makkelijk roept dat het voor hen einde oefening zou zijn.
Want bij die mensen is het thuis allemaal pais en vree.. Wordt niet aan stemverheffing gedaan en lopen emoties nooit hoog op. Yeah right
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:02
Dank je wel voor het delen en deMurrmurr schreef: ↑06-08-2019 13:46Oei wat herkenbaar. Ik heb twee exen die een moeilijke jeugd hebben gehad en allebei dit gedrag vertoonden. Eentje is aan zichzelf gaan werken maar de relatie heeft het niet gered, de volgende was nog veel verder heen. Ik herken dat je na een woedeuitbarsting het gevoel hebt dat jij het hebt gedaan en dat je het graag goed wil maken. En ja voor de ander is dit ook heel erg en ik had ook alle begrip voor de oorzaken (iets teveel begrip). Maar ik ben heel blij dat ik nu alleen verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk, het zuigt enorm veel energie om te proberen rekening te houden met de explosies van een ongelukkig iemand. Dat ga jij niet oplossen al doe je nog zo hard je best om nooit te zeuren of negatief te zijn.
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:08
Mss kan je wel voor jezelf een duidelijke grens stellen, TO? En ervoor zorgen dat die grens niet steeds verlegd wordt?
Ik vind woedeaanvallen echt heel serieus en ik zou me kapot schrikken als mijn man dat zou hebben. Zoiets betekent dat je geen controle meer hebt over jezelf en dat vind ik echt doodeng.
Stemverheffing, boos zijn, dat is van een totaal andere orde.
Ik vind woedeaanvallen echt heel serieus en ik zou me kapot schrikken als mijn man dat zou hebben. Zoiets betekent dat je geen controle meer hebt over jezelf en dat vind ik echt doodeng.
Stemverheffing, boos zijn, dat is van een totaal andere orde.
Life is short. Eat dessert first.
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:11
Nou een normale ruzie binnen een relatie is iets totaal anders dan buiten zinnen van woede met spullen gooien,wegrijden en ook nog eens weer terugkomen om nog meer woede te ventileren etc..
Ik had jou op negeer maar door de quotes las ik het. Op aktueel ben jij simpelweg een full blown racist. Doe niet alsof wij hier gek zijn.
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:37
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:39
Je vergeet nog dat hij eigenlijk pas weer na een week zou zijn teruggekomen en je eerst waarschijnlijk dagenlang links zou hebben laten liggen als jij niet gezegd had dat het dan ophield voor jou. Wat je ook even vergeet is dat hij wel errug zijn best heeft gedaan het op jou te gooien want 'jij deed iets wat hij niet leuk vond'. Dat hij eigenlijk opnieuw begon met iets wat jij niet leuk vond daar heeft kennelijk al helemaal niemand het meer over. Waar ik persoonlijk ook nog over val is dat hij vindt dat jij hulp nodig hebt voor de toon die je aanslaat als hij verdorie weer begint over dat dinges waarvan je al eens netjes gezegd had dat het je niet zo'n goed idee leek. De gast is een drammende chagerijnige kleuter en het is wachten tot die zogenaamde aanstalten tot therapie gaan verzanden in de huisarts dit/de instantie dat/de therapie zo. Ik geef je vast op een briefje dat als hij al op de stoel van de therapeut komt te zitten hij daar ook wegstampt zodra er besproken gaat worden wat hij niet goed doet.
Lorem Ipsum
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:39
Zal wel te blond zijn, maar als hij aan zichzelf gaat werken, dan ga je er toch vanuit dat ie dat doet om met die woedeaanvallen om te kunnen gaan? Oftewel, dan heb je er toch vertrouwen in dat het minder (ernstig) wordt en verdere agressie voorkomen kan worden?Ruby-Ann schreef: ↑06-08-2019 14:00Ik zeg nergens dat ik er heilig in geloof dat het nooit erger zou kunnen worden. Dat is een invulling van jouw kant.
En ik zeg ook nergens dat ik er heilig in geloof dat het minder wordt. Ik heb er vertrouwen in dat hij er aan gaat werken.
Als ik dat niet zou hebben, dan heeft het voortzetten van de relatie inderdaad geen zin.
There is always something happening, and it's usually right now
dinsdag 6 augustus 2019 om 17:20
Zeker nooit in een gekmakende relatie gezeten met een fikse dosis 'gaslighting' en verbaal/mentaal/fysiek geweld?kopstoot schreef: ↑06-08-2019 13:38Ik praat woedeaanvallen niet goed, maar ben het wel eens met TO dat iedereen hier wel heel makkelijk roept dat het voor hen einde oefening zou zijn.
Want bij die mensen is het thuis allemaal pais en vree.. Wordt niet aan stemverheffing gedaan en lopen emoties nooit hoog op. Yeah right
Tuurlijk heb ik wel eens onenigheid met mijn vriend maar gelukkig niet vaak en als het wel zo is dan wordt er zeker niet geschreeuwd, in auto's weggescheurd, genegeerd, of de ander de schuld van zijn/haar woedeaanval gegeven. En ja, mocht dat wel gebeuren dan mag mijn vriend zo hard wegscheuren als ie wil en wegblijven ook.
Ik weiger dit soort gedrag te normaliseren. Het is niet normaal, niet gezond en gaat van kwaad tot erger.
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:19
Inderdaad. Beetje raad van TO om de reacties van mensen die het beste met haar voorhebben zo weg te zetten.Rosabella1 schreef: ↑06-08-2019 14:11Nou een normale ruzie binnen een relatie is iets totaal anders dan buiten zinnen van woede met spullen gooien,wegrijden en ook nog eens weer terugkomen om nog meer woede te ventileren etc..
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:24
Precies. Die twijfel die je in het begin voelt bij de eerste keren dat het uit de bocht vliegt in mindere mate, die is er ook als het wel erger en gewelddadig wordt. "Was ik inderdaad niet aan het zeiken? Is het inderdaad net zo erg wat ik deed? Ben ik te ver gegaan in die ruzie?". Dan ben je al geconditioneerd om de verantwoordelijkheid voor de situatie eerst bij jezelf te zoeken
Uiteraard hoeft het niet verder af te glijden met de vriend van TO, en hij heeft dus hulp gezocht begrijp ik dus dat klinkt wel weer hoopvol. Hopelijk leert hij er behalve zelfbeheersing ook dat de verantwoordelijkheid bij dit soort gedrag echt bij hemzelf ligt.
dinsdag 6 augustus 2019 om 22:57
Hi Ruby-Ann, dat is lang geleden!
Ik had ooit zo’n ex, mijn eerste vriend en de vader van mijn kinderen. Tegen beter weten in door gegaan want héé, een gezin hoort bij elkaar. Woedeaanvallen werden van kwaad tot erger; mijn schuld want ik kon mijn mond niet houden, als ik hem zou laten uitrazen zou het allemaal overwaaien. Details zal ik besparen.
Totdat, tijdens een ruzie, mijn jongste uit bed kwam en tussen ons in kwam staan om mij te ‘beschermen’ besefte ik dat dit niet zo langer door kon gaan. Dit voorbeeld wilde ik niet zijn, niet als moeder en niet in een relatie. Vele jaren te laat... hij weet de verslechtering van onze relatie aan te veel stress, teveel zorgen (zelfstandige) en aan onbegrip van mijn kant. Ik weet dat het niet zo is maar heb vaak wel de schuld bij mezelf gezocht en hem de hand boven het hoofd gehouden. Want ja, ondanks alles hield ik van hem.
Nu, na jaren, zie ik pas hoe scheef onze relatie was. En nee, ik ben niet boos of verbitterd want ik heb het zelf toegelaten, 28 jaar lang. De mensen in mijn omgeving waren oprecht opgelucht dat het over was, dat zegt genoeg denk ik.
Sinds een aantal jaar een nieuwe relatie (via Paiq, was een advies van jou
) en het is zo anders. Niet meer opgefokt, onrustig, angstig dat het weleens uit de hand kan lopen. Bijna geen onvertogen woord. Her en der een dingetje of irritatie, niet altijd rozengeur en maneschijn maar wel het gevoel dat het altijd goed is.
Enfin, een heel lang verhaal maar eigenlijk wil ik alleen maar zeggen dat je je niet zo hoort te voelen in een relatie. Geen angst, niet op je tenen hoeven te lopen. Ik wens je zo graag veel goeds toe, een mooie relatie die je blij maakt.
Ik hoop voor jullie dat de therapie helpt en je een mooie toekomst tegemoet gaat. En anders dat je de kracht kunt vinden om uit je relatie te stappen.
Liefs
Ik had ooit zo’n ex, mijn eerste vriend en de vader van mijn kinderen. Tegen beter weten in door gegaan want héé, een gezin hoort bij elkaar. Woedeaanvallen werden van kwaad tot erger; mijn schuld want ik kon mijn mond niet houden, als ik hem zou laten uitrazen zou het allemaal overwaaien. Details zal ik besparen.
Totdat, tijdens een ruzie, mijn jongste uit bed kwam en tussen ons in kwam staan om mij te ‘beschermen’ besefte ik dat dit niet zo langer door kon gaan. Dit voorbeeld wilde ik niet zijn, niet als moeder en niet in een relatie. Vele jaren te laat... hij weet de verslechtering van onze relatie aan te veel stress, teveel zorgen (zelfstandige) en aan onbegrip van mijn kant. Ik weet dat het niet zo is maar heb vaak wel de schuld bij mezelf gezocht en hem de hand boven het hoofd gehouden. Want ja, ondanks alles hield ik van hem.
Nu, na jaren, zie ik pas hoe scheef onze relatie was. En nee, ik ben niet boos of verbitterd want ik heb het zelf toegelaten, 28 jaar lang. De mensen in mijn omgeving waren oprecht opgelucht dat het over was, dat zegt genoeg denk ik.
Sinds een aantal jaar een nieuwe relatie (via Paiq, was een advies van jou
) en het is zo anders. Niet meer opgefokt, onrustig, angstig dat het weleens uit de hand kan lopen. Bijna geen onvertogen woord. Her en der een dingetje of irritatie, niet altijd rozengeur en maneschijn maar wel het gevoel dat het altijd goed is. Enfin, een heel lang verhaal maar eigenlijk wil ik alleen maar zeggen dat je je niet zo hoort te voelen in een relatie. Geen angst, niet op je tenen hoeven te lopen. Ik wens je zo graag veel goeds toe, een mooie relatie die je blij maakt.
Ik hoop voor jullie dat de therapie helpt en je een mooie toekomst tegemoet gaat. En anders dat je de kracht kunt vinden om uit je relatie te stappen.
Liefs
dinsdag 6 augustus 2019 om 23:12
Wat een mooie reactie! De juiste toon ook wat mij betreft.livelife2themax schreef: ↑06-08-2019 22:57Hi Ruby-Ann, dat is lang geleden!
Ik had ooit zo’n ex, mijn eerste vriend en de vader van mijn kinderen. Tegen beter weten in door gegaan want héé, een gezin hoort bij elkaar. Woedeaanvallen werden van kwaad tot erger; mijn schuld want ik kon mijn mond niet houden, als ik hem zou laten uitrazen zou het allemaal overwaaien. Details zal ik besparen.
Totdat, tijdens een ruzie, mijn jongste uit bed kwam en tussen ons in kwam staan om mij te ‘beschermen’ besefte ik dat dit niet zo langer door kon gaan. Dit voorbeeld wilde ik niet zijn, niet als moeder en niet in een relatie. Vele jaren te laat... hij weet de verslechtering van onze relatie aan te veel stress, teveel zorgen (zelfstandige) en aan onbegrip van mijn kant. Ik weet dat het niet zo is maar heb vaak wel de schuld bij mezelf gezocht en hem de hand boven het hoofd gehouden. Want ja, ondanks alles hield ik van hem.
Nu, na jaren, zie ik pas hoe scheef onze relatie was. En nee, ik ben niet boos of verbitterd want ik heb het zelf toegelaten, 28 jaar lang. De mensen in mijn omgeving waren oprecht opgelucht dat het over was, dat zegt genoeg denk ik.
Sinds een aantal jaar een nieuwe relatie (via Paiq, was een advies van jou
Enfin, een heel lang verhaal maar eigenlijk wil ik alleen maar zeggen dat je je niet zo hoort te voelen in een relatie. Geen angst, niet op je tenen hoeven te lopen. Ik wens je zo graag veel goeds toe, een mooie relatie die je blij maakt.
Ik hoop voor jullie dat de therapie helpt en je een mooie toekomst tegemoet gaat. En anders dat je de kracht kunt vinden om uit je relatie te stappen.
Liefs
