Relaties
alle pijlers
Zijn ex
zaterdag 8 september 2018 om 07:51
Beste vivaforummers
Nou, na lang twijfelen besloten om toch hier eens mijn verhaal te delen. In onze omgeving wordt er vaak met een gekleurde bril gereageerd en ik wil toch zeker weten dat ik geen blinde vlek heb op mijn eigen handelen.
Sinds enkele jaren heb ik een fantastische lieve vriend. We hebben beiden kinderen uit een eerdere relatie. De eerste periode van onze relatie hebben de kinderen volledig uit beeld gehouden maar na ruim anderhalf jaar langzaam maar zeker betrokken in de relatie.
Het gaat nu onderling heel goed. Het is hard werken soms, maar dat is niet erg. Dat is het waard. Mijn vriend gaat heel goed met mijn zoon, ik klik leuk met zijn dochter. We zijn beiden bereid te investeren en praten open en transparant over deze situatie.
Mijn vriend heeft een relatie gehad met een vrouw die is gediagnosticeerd met borderline problematiek. En god, wat heb ik dat onderschat.
In het begin was er niets aan de hand. Ze was vooral heel blij voor hem. Ze is zelf vrij snel na hun relatie getrouwd met de man met wie ze nu nog steeds samen is. Mijn vriend is een poos alleen geweest, dus toen ik in beeld kwam gaf ze aan dat ze erg blij was en hem een fijne relatie gunde.
Inmiddels maakt ze onze relatie kapot.
EIgenlijk is dat begonnen toen ik zijn dochter leerde kennen. In eerste instantie vond ze het natuurlijk fijn dat we elkaar leerde kennen en dat het zo klikte. Maar toen ze merkte dat zijn dochter mij erg leuk vond, dat ze graag bij ons was, enthousiaste verhalen vertelde thuis; toen veranderde alles zo'n 180 graden.
Na een weekend die we gezamenlijk (mijn vriend, kinderen en ik) doorbrengen, komen er op maandag een sloot appjes binnen met beschuldigingen over eventuele mishandelingen (zo zou ik zijn dochter een paar flinke klappen op haar rug hebben gegeven, ze heeft foto's gemaakt van de "blauwe plekken" op haar rug) en nog meer gekkigheid. Telkens als je denkt; nu hebben we het dieptepunt gehad, komen er nog gekkere dingen naar voren waar je niet op voorbereid bent dat die komen. Het zijn vervelende verrassingen.
Mijn vriend en ik konden dit eerst samen dragen. Maar inmiddels zijn we op maandag super gespannen op wat er weer gaat komen. Gesprekken heeft geen zin, hebben we geprobeerd. Ze ontkent en ze ontkent zelfs dat ze dit soort dingen heeft gestuurd. Dit doet ze met heel veel overtuiging.
We maken ons ook veel zorgen over zijn dochter, die er soms vanuit haar midden in zit. Zo schreef ex afgelopen week dat dochter niet wilde komen omdat ze mij niet leuk vindt. Mijn vriend wilde dochter toch graag even zien en heeft haar mee uit eten genomen. TIjdens dat etentje bleek dat dochter wel heel graag wilde maar dat moeder haar had gezegd dat wij niet wilden dat ze kwam. Voor mijn vriend was de maat vol, hij gaat maandag hulp in schakelen.
Zelf denk ik steeds vaker dat als ik uit beeld ga, de rust in hun leven weer terug komt en dat de storm gaat liggen. Maar dan geef ik een enorme fijne relatie op en dat idee doet mij zoveel verdriet.
Ik weet het gewoon niet meer...
Nou, na lang twijfelen besloten om toch hier eens mijn verhaal te delen. In onze omgeving wordt er vaak met een gekleurde bril gereageerd en ik wil toch zeker weten dat ik geen blinde vlek heb op mijn eigen handelen.
Sinds enkele jaren heb ik een fantastische lieve vriend. We hebben beiden kinderen uit een eerdere relatie. De eerste periode van onze relatie hebben de kinderen volledig uit beeld gehouden maar na ruim anderhalf jaar langzaam maar zeker betrokken in de relatie.
Het gaat nu onderling heel goed. Het is hard werken soms, maar dat is niet erg. Dat is het waard. Mijn vriend gaat heel goed met mijn zoon, ik klik leuk met zijn dochter. We zijn beiden bereid te investeren en praten open en transparant over deze situatie.
Mijn vriend heeft een relatie gehad met een vrouw die is gediagnosticeerd met borderline problematiek. En god, wat heb ik dat onderschat.
In het begin was er niets aan de hand. Ze was vooral heel blij voor hem. Ze is zelf vrij snel na hun relatie getrouwd met de man met wie ze nu nog steeds samen is. Mijn vriend is een poos alleen geweest, dus toen ik in beeld kwam gaf ze aan dat ze erg blij was en hem een fijne relatie gunde.
Inmiddels maakt ze onze relatie kapot.
EIgenlijk is dat begonnen toen ik zijn dochter leerde kennen. In eerste instantie vond ze het natuurlijk fijn dat we elkaar leerde kennen en dat het zo klikte. Maar toen ze merkte dat zijn dochter mij erg leuk vond, dat ze graag bij ons was, enthousiaste verhalen vertelde thuis; toen veranderde alles zo'n 180 graden.
Na een weekend die we gezamenlijk (mijn vriend, kinderen en ik) doorbrengen, komen er op maandag een sloot appjes binnen met beschuldigingen over eventuele mishandelingen (zo zou ik zijn dochter een paar flinke klappen op haar rug hebben gegeven, ze heeft foto's gemaakt van de "blauwe plekken" op haar rug) en nog meer gekkigheid. Telkens als je denkt; nu hebben we het dieptepunt gehad, komen er nog gekkere dingen naar voren waar je niet op voorbereid bent dat die komen. Het zijn vervelende verrassingen.
Mijn vriend en ik konden dit eerst samen dragen. Maar inmiddels zijn we op maandag super gespannen op wat er weer gaat komen. Gesprekken heeft geen zin, hebben we geprobeerd. Ze ontkent en ze ontkent zelfs dat ze dit soort dingen heeft gestuurd. Dit doet ze met heel veel overtuiging.
We maken ons ook veel zorgen over zijn dochter, die er soms vanuit haar midden in zit. Zo schreef ex afgelopen week dat dochter niet wilde komen omdat ze mij niet leuk vindt. Mijn vriend wilde dochter toch graag even zien en heeft haar mee uit eten genomen. TIjdens dat etentje bleek dat dochter wel heel graag wilde maar dat moeder haar had gezegd dat wij niet wilden dat ze kwam. Voor mijn vriend was de maat vol, hij gaat maandag hulp in schakelen.
Zelf denk ik steeds vaker dat als ik uit beeld ga, de rust in hun leven weer terug komt en dat de storm gaat liggen. Maar dan geef ik een enorme fijne relatie op en dat idee doet mij zoveel verdriet.
Ik weet het gewoon niet meer...
woensdag 12 september 2018 om 16:15
Wat een lastige situatie TO! Het lijkt me heel moeilijk om hiermee om te gaan. Voor beide partijen niet leuk. Ik wil jullie gevoelens hierbij dan ook absoluut niet bagatelliseren of haar gedrag goedpraten, maar ik ga het even vanuit een andere hoek proberen te benaderen:
Zelfreflectie kan in sommige gevallen een tool zijn die tot meer begrip leidt, waardoor jullie er beiden mogelijk beter mee om zouden kunnen gaan. Via mijn beste vriendin (ook gediagnosticeerd BPD) ben ik veel in contact gekomen met mensen met borderline en ik heb sommigen echt op zien bloeien zodra ze een relatie kregen met de juiste persoon. Relaties met mensen met borderline zijn vaak (niet altijd, wil absoluut niet generaliseren) zo toxisch omdat de kern in de dynamiek tussen beide personen ligt. Actie-reactie. Mensen met borderline handelen vanuit angst en onzekerheid en hebben om die reden heel veel duidelijkheid, stabiliteit, grenzen en structuur nodig. Je zou dit eigenlijk heel goed kunnen vergelijken met de opvoeding van een klein kind, wat overigens absoluut niet lullig bedoeld is. Voorwaarde is dus dat je als partner/ vriend/ vriendin/ kennis heel stevig in je schoenen moet staan en je die kenmerken zelf moet bezitten, om in staat te kunnen zijn dat aan haar te bieden.
Als je een relatie met iemand met borderline wil of in dit geval zelfs moet onderhouden, is het wellicht een idee om veel op je eigen gedrag te reflecteren. Ik lees bijvoorbeeld vaak dat mensen zich uit angst tot in den treure blijven aanpassen aan de persoon met borderline, waardoor eigen behoeften opzij worden gezet en ze hier uiteindelijk zelf aan onderdoor gaan. Dit is natuurlijk heel treurig en kan zelfs leiden tot een traumatische ervaring, maar als je het heel zwart-wit bekijkt is dit eigenlijk hetzelfde als een drugsverslaafde drugs blijven toedienen; je houdt daarmee hun gedrag in stand en lost er uiteindelijk niets mee op. Het kan dus bijvoorbeeld betekenen dat partners e.d. het eigenlijk zelf heel moeilijk vinden om grenzen te stellen, waardoor de verhoudingen op een gegeven moment zoek raken.
Nogmaals, ik wil niet generaliseren want dit geldt natuurlijk niet voor iedereen; soms heb je er gewoonweg geen invloed op en maakt het niet uit wat je wel of niet doet. Naar aanleiding hiervan denk ik echter wel dat het heel goed is om hele duidelijke grenzen te stellen en professionele hulp in te schakelen die jullie hierbij kan ondersteunen. Ik denk zelf dat het probleem niet opgelost wordt door dochter weg te houden, dat is naar mijn mening als een pleister op de wond; daarmee verdwijnt de achterliggende angst van moeder niet. Jullie hebben hoe dan ook met moeder te maken, want je partner is nou eenmaal de vader van haar dochter, dus goed dat jullie hulp hebben gezocht en probeer je ondertussen niet teveel te laten leiden door haar opvattingen en gedragingen, ook al besef ik me hoe moeilijk dat is.
Excuses voor mijn lange verhaal, maar ik hoop oprecht dat je hier iets aan hebt. Heel veel sterkte toegewenst!
Zelfreflectie kan in sommige gevallen een tool zijn die tot meer begrip leidt, waardoor jullie er beiden mogelijk beter mee om zouden kunnen gaan. Via mijn beste vriendin (ook gediagnosticeerd BPD) ben ik veel in contact gekomen met mensen met borderline en ik heb sommigen echt op zien bloeien zodra ze een relatie kregen met de juiste persoon. Relaties met mensen met borderline zijn vaak (niet altijd, wil absoluut niet generaliseren) zo toxisch omdat de kern in de dynamiek tussen beide personen ligt. Actie-reactie. Mensen met borderline handelen vanuit angst en onzekerheid en hebben om die reden heel veel duidelijkheid, stabiliteit, grenzen en structuur nodig. Je zou dit eigenlijk heel goed kunnen vergelijken met de opvoeding van een klein kind, wat overigens absoluut niet lullig bedoeld is. Voorwaarde is dus dat je als partner/ vriend/ vriendin/ kennis heel stevig in je schoenen moet staan en je die kenmerken zelf moet bezitten, om in staat te kunnen zijn dat aan haar te bieden.
Als je een relatie met iemand met borderline wil of in dit geval zelfs moet onderhouden, is het wellicht een idee om veel op je eigen gedrag te reflecteren. Ik lees bijvoorbeeld vaak dat mensen zich uit angst tot in den treure blijven aanpassen aan de persoon met borderline, waardoor eigen behoeften opzij worden gezet en ze hier uiteindelijk zelf aan onderdoor gaan. Dit is natuurlijk heel treurig en kan zelfs leiden tot een traumatische ervaring, maar als je het heel zwart-wit bekijkt is dit eigenlijk hetzelfde als een drugsverslaafde drugs blijven toedienen; je houdt daarmee hun gedrag in stand en lost er uiteindelijk niets mee op. Het kan dus bijvoorbeeld betekenen dat partners e.d. het eigenlijk zelf heel moeilijk vinden om grenzen te stellen, waardoor de verhoudingen op een gegeven moment zoek raken.
Nogmaals, ik wil niet generaliseren want dit geldt natuurlijk niet voor iedereen; soms heb je er gewoonweg geen invloed op en maakt het niet uit wat je wel of niet doet. Naar aanleiding hiervan denk ik echter wel dat het heel goed is om hele duidelijke grenzen te stellen en professionele hulp in te schakelen die jullie hierbij kan ondersteunen. Ik denk zelf dat het probleem niet opgelost wordt door dochter weg te houden, dat is naar mijn mening als een pleister op de wond; daarmee verdwijnt de achterliggende angst van moeder niet. Jullie hebben hoe dan ook met moeder te maken, want je partner is nou eenmaal de vader van haar dochter, dus goed dat jullie hulp hebben gezocht en probeer je ondertussen niet teveel te laten leiden door haar opvattingen en gedragingen, ook al besef ik me hoe moeilijk dat is.
Excuses voor mijn lange verhaal, maar ik hoop oprecht dat je hier iets aan hebt. Heel veel sterkte toegewenst!
woensdag 17 oktober 2018 om 16:58
Ik ben het zo eens met deze post.eefje1980 schreef: ↑11-09-2018 14:47wat mens en lijken te vergeten is hoe belangrijk het is voor Kopkinderen om mensen zoals TO in hun leven te hebben. Dat ze ook loyaal is naar haar moeder wil niet zeggen dat ze stilaan niet doorheeft hoe het werkelijk zit. En ja, moeder moet toestemming geven voor therapie maar dat is wel zeer belangrijk voor de dochter.
Ik spreek uit persoonlijke ervaring. Als mijn vaders vriendin er niet was geweest had ik heel wat belangrijke opvoeding en een fijn rolmodel gemist. Ik hield heus van mijn moeder en ben de laatste om keihard te zijn over mensen met een stoornis maar dat wil niet zeggen dat iedereen daarvoor moet buigen.
Het is voor kinderen zeer zwaar om met zo'n ouder (helemaal als hulp wordt gemeden) te leven. Als je die meid echt in de war wil maken moet je nu het contact gaan terugschroeven. Zorg voor hulp en ook hulp bij het praten met de moeder. Overigens zou ik me daar wel buiten houden. Vader moet dit regelen.
Er wordt hier geroepen dat TO zich maar moet terugtrekken uit het leven van het meisje, maar daarbij kwets je het kind nog meer.
En dit. Grote kans dat het overkomt alsof het meisje helemaal niet belangrijk is voor TO.forumfossiel schreef: ↑11-09-2018 12:45En hoe is dochter niet de dupe als ze nu ineens geen contact meer met TO mag hebben omdat moeders het niet trekt dat ze het bij vader en TO gezelliger en veiliger vind dan thuis?
