Relaties
alle pijlers
Zoon van man
zondag 3 oktober 2021 om 17:41
Hallo allemaal
Normaal een meelezer, maar nu toch jullie hulp en inzichten nodig.
Eerst een situatie schets.
Ik ben getrouwd, 2 jonge kinderen. Mijn man is eerder getrouwd geweest en heeft nog 2 volwassen kinderen (dochter 25, zoon 20). Ex-vrouw woont in de buurt, daar wonen beide kinderen. Met periodes is ex-vrouw depressief en er is ook alcohol in het spel (al weet ik niet precies hoeveel). Ze heeft geen werk, leeft nu van alimentatie. Op zich goed contact met ex-vrouw, doen bv verjaardagen van hun kinderen en soms kerst samen. Dit doe ik voor de kinderen, al heb ik het liever niet.
Dochter heeft werk, daar gaat het heel goed mee, ook het contact tussen haar en mij is goed.
Met de zoon gaat het niet zo goed. Hij gaat niet naar school (2 studies gestart, beide na korte tijd gestopt). Zit dus eigenlijk al 2 jaar thuis. Zoon doet niks, alleen tv, PlayStation, computer etc. Hij zoekt geen werk, wil niet meer naar school, want weet niet wat hij leuk vindt. Zoals wij begrijpen doet hij ook niks in huis, hij snapt niet dat dat erbij hoort. Hij gaat ook maar erg weinig met vrienden iets doen.
Er hebben al veel gesprekken tussen vader en zoon plaatsgevonden, hulp aangeboden, boos worden, rustig aanpakken, maar zoon lijkt het niet te snappen. Nu moet ik zeggen dat mijn man het niet altijd goed aanpakt, maar zoon is meestal ook erg bot en gaat meteen in de verdediging. Erg moeilijk om mee om te gaan voor iedereen.
Dochter probeert ook vaak tot hem door te dringen, maar haar lukt het ook niet. Dochter zegt dat de moeder het soms niet meer aan kan en veel toegeeft. Ze heeft door de depressiviteit geen kracht om er tegenin te blijven gaan.
Als zoon hier is zijn er elk weekend discussies (ik hou me hier buiten) ik geef alleen mijn advies aan man (en soms) dochter, maar ik weet het ook niet meer.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Ik ben eerlijk gezegd op een punt dat ik liever niet heb dat hij hier komt, maar dat kan natuurlijk niet.
Normaal een meelezer, maar nu toch jullie hulp en inzichten nodig.
Eerst een situatie schets.
Ik ben getrouwd, 2 jonge kinderen. Mijn man is eerder getrouwd geweest en heeft nog 2 volwassen kinderen (dochter 25, zoon 20). Ex-vrouw woont in de buurt, daar wonen beide kinderen. Met periodes is ex-vrouw depressief en er is ook alcohol in het spel (al weet ik niet precies hoeveel). Ze heeft geen werk, leeft nu van alimentatie. Op zich goed contact met ex-vrouw, doen bv verjaardagen van hun kinderen en soms kerst samen. Dit doe ik voor de kinderen, al heb ik het liever niet.
Dochter heeft werk, daar gaat het heel goed mee, ook het contact tussen haar en mij is goed.
Met de zoon gaat het niet zo goed. Hij gaat niet naar school (2 studies gestart, beide na korte tijd gestopt). Zit dus eigenlijk al 2 jaar thuis. Zoon doet niks, alleen tv, PlayStation, computer etc. Hij zoekt geen werk, wil niet meer naar school, want weet niet wat hij leuk vindt. Zoals wij begrijpen doet hij ook niks in huis, hij snapt niet dat dat erbij hoort. Hij gaat ook maar erg weinig met vrienden iets doen.
Er hebben al veel gesprekken tussen vader en zoon plaatsgevonden, hulp aangeboden, boos worden, rustig aanpakken, maar zoon lijkt het niet te snappen. Nu moet ik zeggen dat mijn man het niet altijd goed aanpakt, maar zoon is meestal ook erg bot en gaat meteen in de verdediging. Erg moeilijk om mee om te gaan voor iedereen.
Dochter probeert ook vaak tot hem door te dringen, maar haar lukt het ook niet. Dochter zegt dat de moeder het soms niet meer aan kan en veel toegeeft. Ze heeft door de depressiviteit geen kracht om er tegenin te blijven gaan.
Als zoon hier is zijn er elk weekend discussies (ik hou me hier buiten) ik geef alleen mijn advies aan man (en soms) dochter, maar ik weet het ook niet meer.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Ik ben eerlijk gezegd op een punt dat ik liever niet heb dat hij hier komt, maar dat kan natuurlijk niet.
zondag 3 oktober 2021 om 21:26
De woningnood is je ontgaan? Natuurlijk bestaan de dingen die jij noemt. Bestaan is alleen iets anders dan beschikbaar zijn natuurlijk.
zondag 3 oktober 2021 om 21:29
DS1971 schreef: ↑03-10-2021 21:24Deden ze in de jaren 80 ook. En de jaren 90 en de jaren 00, en de jaren 10… Het woningtekort is niet nieuw en tekorten aan kamers is ook niet nieuw.
Maar hospita buiten de studentensteden, daar kom je doorgaans nog wel tussen.
Waar het om gaat is dat je hem dwingt om actie te ondernemen. Je kan altijd nog als hij echt zijn best heeft gedaan en het niet lukt de termijn oprekken, maar als je geen deadline afspreekt, dan wordt het nooit wat.
In welk Utopia? Je hebt echt geen idee wat er in die markt gaande is.
zondag 3 oktober 2021 om 21:34
zondag 3 oktober 2021 om 21:40
Nou, dat weet ik verdomd goed. Ik haal mijn informatie namelijk niet uit de krant, maar als een van de vele ondernemers die geïnvesteerd heeft in vastgoed weet ik dat het beeld echt wat genuanceerder is.
En natuurlijk is het niet zo dat je met 3 muisklikken succes gaat hebben, maar dat maakt juist dat je moet zorgen dat hij ervoor gaat knokken.
zondag 3 oktober 2021 om 21:49
DS1971 schreef: ↑03-10-2021 21:40Nou, dat weet ik verdomd goed. Ik haal mijn informatie namelijk niet uit de krant, maar als een van de vele ondernemers die geïnvesteerd heeft in vastgoed weet ik dat het beeld echt wat genuanceerder is.
En natuurlijk is het niet zo dat je met 3 muisklikken succes gaat hebben, maar dat maakt juist dat je moet zorgen dat hij ervoor gaat knokken.
Als ouder van kinderen die actief op zoek zijn naar woonruimte weet ik hoe het er hier voor staat. Met driehonderd muisklikken lukt het ook niet. Het enige dat lukt is onbetaalbaar in je eentje van een starterssalaris. Alles onder de duizend is hier een meevaller. Dat kan zo'n jongen toch niet betalen.
zondag 3 oktober 2021 om 22:01
Het klinkt mij als een 'bore out' in de oren. Dat je niet weet wat je moet doen en doordat je niet 'hoeft' je leven verder leidt en in verveling terecht komt waar je niet uitkomt.
Hem eruit zetten is ook een optie, maar moet dat? Als de ruimte er is om iemand te huisvesten die al niet lekker in zijn vel zit, dan zou ik dat ook even zo laten.
Ga eens serieus om de tafel zitten, maak lijstjes, ga naar open dagen, en vertel hem waar jij denkt waar hij goed in is. Dan mag hij zeggen waar hij denkt waar hij goed in is etc.
Laat hem met iemand anders praten, eventueel een psycholoog.
Hem eruit zetten is ook een optie, maar moet dat? Als de ruimte er is om iemand te huisvesten die al niet lekker in zijn vel zit, dan zou ik dat ook even zo laten.
Ga eens serieus om de tafel zitten, maak lijstjes, ga naar open dagen, en vertel hem waar jij denkt waar hij goed in is. Dan mag hij zeggen waar hij denkt waar hij goed in is etc.
Laat hem met iemand anders praten, eventueel een psycholoog.
zondag 3 oktober 2021 om 22:04
Voor 1.000 euro is het zelfstandige woonruimte. En dat kun je bv hier in Eindhoven gewoon nog steeds krijgen (anders gezegd: ze zijn hier echt niet binnen 24 uur verhuurt), mits je voldoende inkomen hebt, in Amsterdam ligt dat natuurlijk anders.Andersom schreef: ↑03-10-2021 21:49Als ouder van kinderen die actief op zoek zijn naar woonruimte weet ik hoe het er hier voor staat. Met driehonderd muisklikken lukt het ook niet. Het enige dat lukt is onbetaalbaar in je eentje van een starterssalaris. Alles onder de duizend is hier een meevaller. Dat kan zo'n jongen toch niet betalen.
zondag 3 oktober 2021 om 22:09
Vanuit mijn ervaring met volwassen zoon van mijn vriend: daar werkte aanpak van hulp en steun onder liefdevolle voorwaarden. Zin moeder wist geen raad met hem. Ik was praatpaal en adviseur, meer niet. Mijn vriend heeft veel met hem gepraat, vertrouwen geuit ( je kunt het enz). En tegelijkertijd wel degelijk voorwaarden gesteld: in de trant van: ik steun je onder de voorwaarde dat je wel hulp zoekt om je weg te vinden. Dat ging niet zonder slag of stoot uiteraard.
Mensch durf te leven
zondag 3 oktober 2021 om 22:12
zondag 3 oktober 2021 om 22:13
De thuissituatie klinkt mij nogal toxisch, dus ik denk dat een eigen plekje samen met leeftijdsgenoten hem een hele andere dynamiek kan geven waar hij zich aan op kan trekken.
zondag 3 oktober 2021 om 22:21
Bedankt voor de adviezen.
Ik ga wat meer lezen over KOPP kinderen, want dat hij niet goed in zijn vel zit heeft waarschijnlijk veel met zijn moeder te maken.
En eens rondkijken of er hier ergens hulp voor hem te vinden is.
Ook belangrijk dat de vader en moeder op 1 lijn zitten, dat heb ik ook al vaker aangegeven, dat het anders niet werkt.
En ook wat meer dingen zelf moeten betalen of verantwoordelijkheid moet krijgen.
Plan maken voor werk, eventueel een job coach zoeken.
Veel had hij natuurlijk moeten leren tijdens zijn tienerjaren, maar denk dat mijn man niet veel heeft willen vragen van zoon ivm de scheiding en dat hij wist dat moeder depressief is (en alcohol probleem?) en zich daarom schuldig voelde. Ik ben pas later erachter gekomen dat deze problemen spelen.
Wat het moeilijker maakt is dat wij in het buitenland wonen. Dus niet alle mogelijkheden kennen hier.
Ik ga wat meer lezen over KOPP kinderen, want dat hij niet goed in zijn vel zit heeft waarschijnlijk veel met zijn moeder te maken.
En eens rondkijken of er hier ergens hulp voor hem te vinden is.
Ook belangrijk dat de vader en moeder op 1 lijn zitten, dat heb ik ook al vaker aangegeven, dat het anders niet werkt.
En ook wat meer dingen zelf moeten betalen of verantwoordelijkheid moet krijgen.
Plan maken voor werk, eventueel een job coach zoeken.
Veel had hij natuurlijk moeten leren tijdens zijn tienerjaren, maar denk dat mijn man niet veel heeft willen vragen van zoon ivm de scheiding en dat hij wist dat moeder depressief is (en alcohol probleem?) en zich daarom schuldig voelde. Ik ben pas later erachter gekomen dat deze problemen spelen.
Wat het moeilijker maakt is dat wij in het buitenland wonen. Dus niet alle mogelijkheden kennen hier.
zondag 3 oktober 2021 om 22:40
Wij wonen in Spanje, man is Frans, ex vrouw ook, maar wonen al 27 jaar in Spanje. Zoon en dochter zijn hier geboren.
Het is inderdaad meer gebruikelijk dat kinderen langer thuis wonen, en nog niet mogen werken voor hun 16de. Maar thuis meehelpen is over het algemeen wel normaal.
Over het thuis meehelpen, dat is eigenlijk vanaf het begin dat wij een relatie kregen een discussie punt geweest, maar man vond dat niet nodig. Hij ziet nu ook wel in dat ze daar een fout mee hebben gemaakt. Ook alles voor beide kinderen doen en regelen. Zijn dochter kon dat ook niet. Zij is na haar middelbare school bij mijn man zijn broer gaan wonen voor vervolgopleiding, en daar heeft ze veel geleerd overige dingen op te lossen en uit te zoeken. Dat had ze nog niet geleerd. Zoon kan dat dus ook niet. En ben bang dat de moeder dat ook niet kan.
Misschien eens een idee dat man (misschien samen met de moeder) een afspraak maken bij een huisarts om te vragen wat de mogelijkheden zijn mbt hulp voor zoon?
Het is inderdaad meer gebruikelijk dat kinderen langer thuis wonen, en nog niet mogen werken voor hun 16de. Maar thuis meehelpen is over het algemeen wel normaal.
Over het thuis meehelpen, dat is eigenlijk vanaf het begin dat wij een relatie kregen een discussie punt geweest, maar man vond dat niet nodig. Hij ziet nu ook wel in dat ze daar een fout mee hebben gemaakt. Ook alles voor beide kinderen doen en regelen. Zijn dochter kon dat ook niet. Zij is na haar middelbare school bij mijn man zijn broer gaan wonen voor vervolgopleiding, en daar heeft ze veel geleerd overige dingen op te lossen en uit te zoeken. Dat had ze nog niet geleerd. Zoon kan dat dus ook niet. En ben bang dat de moeder dat ook niet kan.
Misschien eens een idee dat man (misschien samen met de moeder) een afspraak maken bij een huisarts om te vragen wat de mogelijkheden zijn mbt hulp voor zoon?
zondag 3 oktober 2021 om 22:49
Ik zou hem ook uiteindelijk uit huis trappen en dus een termijn stellen. Hij is 20, dus volwassen. Nu is er geen enkele noodzaak voor hem te veranderen, dus deze impasse kan nog wel 5 jaar of langer blijven duren. Mijn man moest toen ie 18 was ook gewoon op kamers hoor van zijn ouders. Niks geks aan. Ging zelf ook op mijn 19e op kamers. De woningnood is kut, maar is dat een reden om maar überhaupt niet je best te doen iets te vinden? Schrijf je iig in bij de woningbouw, en probeer via wat te zoeken etc.Zanahoria schreef: ↑03-10-2021 19:54Tsja, als je graag zou willen dat je kind een verslaafde dakloze wordt, dan is dit inderdaad de beste manier.
Deze jongen is helemaal niet in staat om op zichzelf te wonen, laat hem eerst maar eens in kleine stapjes zijn leven een beetje op orde krijgen.
Ik stem ook voor geldkraan dichtdraaien en een baantje zoeken.
zondag 3 oktober 2021 om 22:50
Dus maar gewoon niet gaan zoeken en tot je dood bij je ouders blijven? Of passief wachten want over 10 jaar lukt het ineens wel iets te vinden?
zondag 3 oktober 2021 om 22:58
Als hij geen hulp wil, en hij wil niks qua geld, opleiding en werk, dan krijgt hij ook geen hulp
Dus geen kleding, geen eten, geen onderdak, geen wasjes die gedaan worden, geen telefoonabonnement, geen zorgverzekering. Hij zoekt het maar ff uit. Hij is 20, welkom in de grote boze wereld. Ik kreeg alles op mn 18e alles naar me toegeschoven en moest verantwoordelijkheid nemen. Zo heb ik met geld om leren gaan en heb ik inmiddels 2 bedrijven en bent weer in opleiding. Niet iedereen heeft dezelfde drijfveren maar wel dezelfde verantwoordelijkheden.
Dus geen kleding, geen eten, geen onderdak, geen wasjes die gedaan worden, geen telefoonabonnement, geen zorgverzekering. Hij zoekt het maar ff uit. Hij is 20, welkom in de grote boze wereld. Ik kreeg alles op mn 18e alles naar me toegeschoven en moest verantwoordelijkheid nemen. Zo heb ik met geld om leren gaan en heb ik inmiddels 2 bedrijven en bent weer in opleiding. Niet iedereen heeft dezelfde drijfveren maar wel dezelfde verantwoordelijkheden.
maandag 4 oktober 2021 om 07:03
Ik vind dat er hier erg harde reacties tussen staan. Ik ben zelf op die leeftijd (ook) zwaar depressief geweest, en ik KON gewoonweg niks. Alleenmaar bestaan was al zwaar genoeg. Wellicht helpt het als zoon juist te horen krijgt dat niets hoeft, dat jullie er voor hem zijn en hem steunen. Wel zou ik er op staan dat hij hulp krijgt. Niet zodat hij weer kan gaan werken of een opleiding gaat volgen, maar zodat het weer beter met hem gaat.
maandag 4 oktober 2021 om 07:12
Terwijl ik alles nog eens terug lees, snap ik helemaal niks van de reacties die zoon uit huis zouden sturen. Wist die zoon dat er voorwaarden aan zijn verblijf thuis zaten? Wist hij welke voorwaarden dat zijn? Wie zet nu zijn eigen kind op straat? Klinkt zo liefdeloos.
Vanaf dat onze kinderen met de middelbare school klaar waren weten ze wat wij van hen verwachten. Dat hebben we gewoon besproken.
Hier geldt:
- Zolang je studeert, mag je hier gratis wonen.
- Wij betalen je studie, je zorgverzekering (zover de zorgverzekeringstoeslag dat niet dekt) en één sport terwijl je studeert.
- Zak- en kleedgeld verdien je zelf.
- Zodra je fulltime kunt werken maar nog niet zelfstandig woont betaal je 100 euro kostgeld. Bedrag is symbolisch.
- Je gaat op zoek naar eigen woonruimte zodra je niet meer studeert.
- Als je op je vijfentwintigste al werkend nog steeds hier woont ga je de werkelijke kosten als kostgeld betalen dus dan kom je zeker boven de 300 euro uit.
- Als je niet studeert en uit eigen keuze niet of weinig werkt, betaal je 300 euro kostgeld. En betaal je verder alles zelf.
Wij willen dat de kinderen goed hun best doen en lekker kunnen werken dus thuis hoeven ze niet veel te doen. Hun eigen kamer bijhouden, hun eigen bed verschonen, hun eigen was opruimen. En verder klusjes die echt niks voorstellen. Tafeldekken/afruimen etc.
Vanaf dat onze kinderen met de middelbare school klaar waren weten ze wat wij van hen verwachten. Dat hebben we gewoon besproken.
Hier geldt:
- Zolang je studeert, mag je hier gratis wonen.
- Wij betalen je studie, je zorgverzekering (zover de zorgverzekeringstoeslag dat niet dekt) en één sport terwijl je studeert.
- Zak- en kleedgeld verdien je zelf.
- Zodra je fulltime kunt werken maar nog niet zelfstandig woont betaal je 100 euro kostgeld. Bedrag is symbolisch.
- Je gaat op zoek naar eigen woonruimte zodra je niet meer studeert.
- Als je op je vijfentwintigste al werkend nog steeds hier woont ga je de werkelijke kosten als kostgeld betalen dus dan kom je zeker boven de 300 euro uit.
- Als je niet studeert en uit eigen keuze niet of weinig werkt, betaal je 300 euro kostgeld. En betaal je verder alles zelf.
Wij willen dat de kinderen goed hun best doen en lekker kunnen werken dus thuis hoeven ze niet veel te doen. Hun eigen kamer bijhouden, hun eigen bed verschonen, hun eigen was opruimen. En verder klusjes die echt niks voorstellen. Tafeldekken/afruimen etc.
maandag 4 oktober 2021 om 07:15
appelientjex schreef: ↑03-10-2021 22:50Dus maar gewoon niet gaan zoeken en tot je dood bij je ouders blijven? Of passief wachten want over 10 jaar lukt het ineens wel iets te vinden?
Nee hoor, dat bedoel ik niet. Ik vind alleen niet dat je je kind op straat kunt zetten. Wij verwachten dat onze kinderen op of voor hun vijfentwintigste ons huis verlaten, maar als dat niet lukt zetten we ze niet op straat.
maandag 4 oktober 2021 om 07:41
Ik denk dat er een gesprek tussen vader, moeder en zoon moet komen. Zoon zal moeten leren op eigen benen te staan. Dus: of werken, of studeren met een bijbaan. En ook dingen in het huishouden doen. Als er sprake is van een depressie: naar de huisarts. Van wat er nu gebeurt wordt hij alleen maar lamlendiger of depressiever. En pa en ma moeten één lijn trekken.Tshirt schreef: ↑03-10-2021 22:40Wij wonen in Spanje, man is Frans, ex vrouw ook, maar wonen al 27 jaar in Spanje. Zoon en dochter zijn hier geboren.
Het is inderdaad meer gebruikelijk dat kinderen langer thuis wonen, en nog niet mogen werken voor hun 16de. Maar thuis meehelpen is over het algemeen wel normaal.
Over het thuis meehelpen, dat is eigenlijk vanaf het begin dat wij een relatie kregen een discussie punt geweest, maar man vond dat niet nodig. Hij ziet nu ook wel in dat ze daar een fout mee hebben gemaakt. Ook alles voor beide kinderen doen en regelen. Zijn dochter kon dat ook niet. Zij is na haar middelbare school bij mijn man zijn broer gaan wonen voor vervolgopleiding, en daar heeft ze veel geleerd overige dingen op te lossen en uit te zoeken. Dat had ze nog niet geleerd. Zoon kan dat dus ook niet. En ben bang dat de moeder dat ook niet kan.
Misschien eens een idee dat man (misschien samen met de moeder) een afspraak maken bij een huisarts om te vragen wat de mogelijkheden zijn mbt hulp voor zoon?
maandag 4 oktober 2021 om 07:53
Zo waar. Dat pamperen en rubberentegelbeleid is exact waarom zoveel jongeren in de problemen komen tijdens de overgang naar zelfstandigheid.Jollie schreef: ↑03-10-2021 22:58Als hij geen hulp wil, en hij wil niks qua geld, opleiding en werk, dan krijgt hij ook geen hulp
Dus geen kleding, geen eten, geen onderdak, geen wasjes die gedaan worden, geen telefoonabonnement, geen zorgverzekering. Hij zoekt het maar ff uit. Hij is 20, welkom in de grote boze wereld. Ik kreeg alles op mn 18e alles naar me toegeschoven en moest verantwoordelijkheid nemen. Zo heb ik met geld om leren gaan en heb ik inmiddels 2 bedrijven en bent weer in opleiding. Niet iedereen heeft dezelfde drijfveren maar wel dezelfde verantwoordelijkheden.
maandag 4 oktober 2021 om 07:56
Dat er hier mensen op 2.000 km afstand een diagnose stellen vind ik vrij bijzonder en ik hou er dan ook gewoon rekening mee dat als hij echt ziek is dat daar dan ook hulp voor geboden wordt. Maar ik neem die afstandsdiagnose niet over.LitaLily schreef: ↑04-10-2021 07:03Ik vind dat er hier erg harde reacties tussen staan. Ik ben zelf op die leeftijd (ook) zwaar depressief geweest, en ik KON gewoonweg niks. Alleenmaar bestaan was al zwaar genoeg. Wellicht helpt het als zoon juist te horen krijgt dat niets hoeft, dat jullie er voor hem zijn en hem steunen. Wel zou ik er op staan dat hij hulp krijgt. Niet zodat hij weer kan gaan werken of een opleiding gaat volgen, maar zodat het weer beter met hem gaat.
maandag 4 oktober 2021 om 07:59
Het gaat niet om buitenschoppen, maar een traject voorleggen waar hij zich aan moet houden.Andersom schreef: ↑04-10-2021 07:12Terwijl ik alles nog eens terug lees, snap ik helemaal niks van de reacties die zoon uit huis zouden sturen. Wist die zoon dat er voorwaarden aan zijn verblijf thuis zaten? Wist hij welke voorwaarden dat zijn? Wie zet nu zijn eigen kind op straat? Klinkt zo liefdeloos.
Vanaf dat onze kinderen met de middelbare school klaar waren weten ze wat wij van hen verwachten. Dat hebben we gewoon besproken.
Hier geldt:
- Zolang je studeert, mag je hier gratis wonen.
- Wij betalen je studie, je zorgverzekering (zover de zorgverzekeringstoeslag dat niet dekt) en één sport terwijl je studeert.
- Zak- en kleedgeld verdien je zelf.
- Zodra je fulltime kunt werken maar nog niet zelfstandig woont betaal je 100 euro kostgeld. Bedrag is symbolisch.
- Je gaat op zoek naar eigen woonruimte zodra je niet meer studeert.
- Als je op je vijfentwintigste al werkend nog steeds hier woont ga je de werkelijke kosten als kostgeld betalen dus dan kom je zeker boven de 300 euro uit.
- Als je niet studeert en uit eigen keuze niet of weinig werkt, betaal je 300 euro kostgeld. En betaal je verder alles zelf.
Wij willen dat de kinderen goed hun best doen en lekker kunnen werken dus thuis hoeven ze niet veel te doen. Hun eigen kamer bijhouden, hun eigen bed verschonen, hun eigen was opruimen. En verder klusjes die echt niks voorstellen. Tafeldekken/afruimen etc.
De thuissituatie is toxisch en heeft zeer waarschijnlijk een flinke rol in de situatie waar hij zit.
Pamperen lijkt liefdevol, maar iemand afhankelijk maken is allesbehalve dat.
