Thuis
alle pijlers
Broer en ouders
vrijdag 21 oktober 2011 om 14:06
Hey,
Mijn ouderste broer komt over een maand weer terug uit de gevangenis. De afgelopen 5 jaar kan ik me niet anders heugen dan dat hij 2 maanden eruit is en er weer 1 jaar tot 2 jaar in is.
Mijn ouders zijn hem al die tijd blijven steunen en ik hen.
Ik heb alleen besloten dat ik zelf geen contact meer met hem wil, mede door wat er vroeger thuis is gebeurd, maar ook de redenen waarom hij vast zit.
Mijn ouders weten dit, maar ik geloof niet dat ze mij serieus nemen hierin.
Nu zit ik alleen met het volgende; mijn vriend is over anderhalve maand jarig en al een week peins ik erover wat ik moet doen als mijn broer dus voor de deur staat.
Mijn vriend vind dat deze keuze geheel bij mij ligt, omdat het mijn broer is, wat hem betreft hoeft hij er niet in te komen.
Jullie zullen denken reageren; ach joh, simpel, keuze gemaakt, deur dicht kwakken in zn #)&^@)&^smoel en wegwezen, graag! Heel graag dat ik daar het lef voor heb! Maar mijn ouders zijn er ook bij..
We krijgen straks natuurlijk ook kerst en aangezien hij nog wel welkom is bij hun (en wij natuurlijk ook) maar ik hem niet wil zien, word dit erg lastig.
Ik vind het erg lastig om aan mijn ouders echt duidelijk te maken dat ik niks met hem te maken wil hebben, ik heb eerder al gezien hoe kapot ze gingen aan een gezinsbreuk (wat uiteindelijk wel hersteld is).
Wat denken jullie? Moet ik stellig achter mijn eigen gevoel blijven staan of die ene dag in het jaar overleven voor min ouders?
Als er andere suggesties zijn hoor ik dat ook graag
Mijn ouderste broer komt over een maand weer terug uit de gevangenis. De afgelopen 5 jaar kan ik me niet anders heugen dan dat hij 2 maanden eruit is en er weer 1 jaar tot 2 jaar in is.
Mijn ouders zijn hem al die tijd blijven steunen en ik hen.
Ik heb alleen besloten dat ik zelf geen contact meer met hem wil, mede door wat er vroeger thuis is gebeurd, maar ook de redenen waarom hij vast zit.
Mijn ouders weten dit, maar ik geloof niet dat ze mij serieus nemen hierin.
Nu zit ik alleen met het volgende; mijn vriend is over anderhalve maand jarig en al een week peins ik erover wat ik moet doen als mijn broer dus voor de deur staat.
Mijn vriend vind dat deze keuze geheel bij mij ligt, omdat het mijn broer is, wat hem betreft hoeft hij er niet in te komen.
Jullie zullen denken reageren; ach joh, simpel, keuze gemaakt, deur dicht kwakken in zn #)&^@)&^smoel en wegwezen, graag! Heel graag dat ik daar het lef voor heb! Maar mijn ouders zijn er ook bij..
We krijgen straks natuurlijk ook kerst en aangezien hij nog wel welkom is bij hun (en wij natuurlijk ook) maar ik hem niet wil zien, word dit erg lastig.
Ik vind het erg lastig om aan mijn ouders echt duidelijk te maken dat ik niks met hem te maken wil hebben, ik heb eerder al gezien hoe kapot ze gingen aan een gezinsbreuk (wat uiteindelijk wel hersteld is).
Wat denken jullie? Moet ik stellig achter mijn eigen gevoel blijven staan of die ene dag in het jaar overleven voor min ouders?
Als er andere suggesties zijn hoor ik dat ook graag
anoniem_107920 wijzigde dit bericht op 21-10-2011 14:06
Reden: privacy
Reden: privacy
% gewijzigd
vrijdag 21 oktober 2011 om 17:16
Ik vind dat wanneer iemand zijn broer of zus niet wil zien, dat er niet van zijn ouders verwacht mag worden dat zij hier rekening mee houden.
Het is de keuze van die persoon, of hij/zij gaat weg of hij/zij blijft en gedraagt zich. Zelfs met wild vreemde personen wordt er normaal omgegaan, dan moet het nu ook gaan.
Wat men dan in zijn eigen huis doet is aan jezelf en daar mogen de ouders niet moeilijk over doen en dient gerespecteerd te worden.
Let wel dit is geen oordeel over jou hoor, maar in algemene zin.
Het is de keuze van die persoon, of hij/zij gaat weg of hij/zij blijft en gedraagt zich. Zelfs met wild vreemde personen wordt er normaal omgegaan, dan moet het nu ook gaan.
Wat men dan in zijn eigen huis doet is aan jezelf en daar mogen de ouders niet moeilijk over doen en dient gerespecteerd te worden.
Let wel dit is geen oordeel over jou hoor, maar in algemene zin.
vrijdag 21 oktober 2011 om 17:24
Wow!
Ik ben twee uurtjes weg en moet toch eerst een kwartier bijlezen.
Ten eerste; ik wil mijn ouders absoluut niet voor de keuze stellen om te kiezen tussen mij en mijn broer. Het is net zo goed hun kind als dat ik ook hun kind ben. Eerlijk, zou het afentoe fijn vinden dat de gesprekken minder over mijn broer zouden gaan en ze wat meer interesse zouden tonen in mijn leven, maar goed, dat is ergens ook mijn schuld omdat ik een gevoel heb dat ik juist naar hun moet luisteren om hun te steunen.
Een paar maanden geleden heb ik aangegeven dat ik eigenlijk niks meer met hem te maken wil hebben en sindsdien letten mijn ouders er heel erg goed op dat mijn broer niet ter sprake komt tijdens verjaardagen of als we elkaar spreken. Dus mijn ouders hebben er in zekere zin ook begrip voor.
De opmerking die zij niet tof vonden (en terecht?) is dat ik gezegd heb dat ik hem niet meer beschouw als mijn broer.
Ten tweede; wat mijn broer heeft gedaan heeft ervoor gezorgd dat ik twijfelde aan de band die ik met hem had, ik dacht altijd vrij close te zijn. In dezelfde tijd dat hij is opgepakt (en eigenlijk daarvoor ook al achteraf gezien) is een manipulaterende bedrieger en leugenaar. Zulke mensen wil ik niet in mijn leven hebben, of we nu hetzelfde DNA delen op niet. Ik kan veel hebben, maar samen met waarom hij vast zit (en nee, geen drugshandelaar of crimineel) is voor reden genoeg geweest om te zeggen; ik bescherm mezelf en kap mijn contacten met hem af.
Hij heeft geen contact gezocht, maar dat doet/deed 'ie alleen als 'ie thuis was. Hij mag vanuit de gevangenis niet schrijven en ik ben de eerste keer meegegaan, daarna heeft 'ie nog een paar keer naar me gevraagd, maar ben ik niet gegaan.
Mijn broer is dat vieze mannetje voor wie je van je ouders altijd een blokje om moest lopen, van wie je geen snoepjes mag aannemen. En ik in de leeftijd categorie van zijn snoepjesuitdeelpraktijken.
Nogmaals mijn ouders hoeven niet te kiezen, ik walg van hem en vind dit ook zeker (en terecht) mijn probleem, maar ik zie er erg tegenop. Ik ben bang dat uiteindelijk mijn gevoelens van 'gezin is belangrijk' gaan overheersen e hij me weer kwetst en hij heeft mijn ouders al te vaak gekwetst.
Mijn zus denkt trouwens bijna hetzelfde over alles en heeft ook tegen mijn ouders gezegd dat zij ook komt als hij er is, maar ook voor de lieve vrede. Sinds de geboorte van de derde (ik dus) was het leven voor mijn ouders niet gemakkelijk, na een eerdere gezinsbreuk leek alles weer op de rit, tot mijn broer werd opgepakt. Mijn zus wil mijn ouder dat verdriet niet nog een keer laten meemaken.
Ik weet het gewoon echt niet soms, ik kots hem uit! Ik schaam me voor hem, ik vertel mensen geeneens dat ik nog een oudere broer heb, ik heb geen grotere broer als je weleens leest en ziet en hij die je beschermt. Verre weg van, vanaf jongs af aan zijn mijn zus en ik bang voor hem.
En in die zin vind ik het ook stom dat mijn ouders hun ogen dicht houden, want ze zijn niet achterlijk en weten dondersgoed wat er vroeger en nu is gebeurd. Dus misschien ergens wil ik ook wel dat ze kiezen tussen de 'goede' en de 'kwade' en in dit geval voor degene die hun leven goed op de rit hebben, die hun geen pijn en verdriet en problemen bezorgen. Hun andere kinderen die hun jeugd bang zijn geweest voor de man die nu alle aandacht, tijd enzo krijgt.
Jullie kunnen er allemaal niks mee, maar jullie reacties zorgen er voor mij echt voor dat ik het even op een ritje kan zetten. Even een buitenblik op de zaken, dankjulliewel!!
@Ashley, er is hier geen sprake meer van houden van. Ik beschouw hem echt niet meer als familie, voor mij is uitschot! Ik walg van hem en heb vaak genoeg tegen mijn vriend gezegd 'Als 'ie nou gewoon dood gaat, word het allemaal beter. Kunnen mijn ouders zijn dood verwerken en zijn we allemaal beter af.' Ik ben echt verdomd (afentoe) hard naar mensn die in mijn leven aanwezig zijn die er eigenlijk niet horen. Maar goed, misschien ligt dat ook een groot deel aan de reden van de gevangenisstraf, diefstal kan ik nog wel overheen komen denk..
Ik ben twee uurtjes weg en moet toch eerst een kwartier bijlezen.
Ten eerste; ik wil mijn ouders absoluut niet voor de keuze stellen om te kiezen tussen mij en mijn broer. Het is net zo goed hun kind als dat ik ook hun kind ben. Eerlijk, zou het afentoe fijn vinden dat de gesprekken minder over mijn broer zouden gaan en ze wat meer interesse zouden tonen in mijn leven, maar goed, dat is ergens ook mijn schuld omdat ik een gevoel heb dat ik juist naar hun moet luisteren om hun te steunen.
Een paar maanden geleden heb ik aangegeven dat ik eigenlijk niks meer met hem te maken wil hebben en sindsdien letten mijn ouders er heel erg goed op dat mijn broer niet ter sprake komt tijdens verjaardagen of als we elkaar spreken. Dus mijn ouders hebben er in zekere zin ook begrip voor.
De opmerking die zij niet tof vonden (en terecht?) is dat ik gezegd heb dat ik hem niet meer beschouw als mijn broer.
Ten tweede; wat mijn broer heeft gedaan heeft ervoor gezorgd dat ik twijfelde aan de band die ik met hem had, ik dacht altijd vrij close te zijn. In dezelfde tijd dat hij is opgepakt (en eigenlijk daarvoor ook al achteraf gezien) is een manipulaterende bedrieger en leugenaar. Zulke mensen wil ik niet in mijn leven hebben, of we nu hetzelfde DNA delen op niet. Ik kan veel hebben, maar samen met waarom hij vast zit (en nee, geen drugshandelaar of crimineel) is voor reden genoeg geweest om te zeggen; ik bescherm mezelf en kap mijn contacten met hem af.
Hij heeft geen contact gezocht, maar dat doet/deed 'ie alleen als 'ie thuis was. Hij mag vanuit de gevangenis niet schrijven en ik ben de eerste keer meegegaan, daarna heeft 'ie nog een paar keer naar me gevraagd, maar ben ik niet gegaan.
Mijn broer is dat vieze mannetje voor wie je van je ouders altijd een blokje om moest lopen, van wie je geen snoepjes mag aannemen. En ik in de leeftijd categorie van zijn snoepjesuitdeelpraktijken.
Nogmaals mijn ouders hoeven niet te kiezen, ik walg van hem en vind dit ook zeker (en terecht) mijn probleem, maar ik zie er erg tegenop. Ik ben bang dat uiteindelijk mijn gevoelens van 'gezin is belangrijk' gaan overheersen e hij me weer kwetst en hij heeft mijn ouders al te vaak gekwetst.
Mijn zus denkt trouwens bijna hetzelfde over alles en heeft ook tegen mijn ouders gezegd dat zij ook komt als hij er is, maar ook voor de lieve vrede. Sinds de geboorte van de derde (ik dus) was het leven voor mijn ouders niet gemakkelijk, na een eerdere gezinsbreuk leek alles weer op de rit, tot mijn broer werd opgepakt. Mijn zus wil mijn ouder dat verdriet niet nog een keer laten meemaken.
Ik weet het gewoon echt niet soms, ik kots hem uit! Ik schaam me voor hem, ik vertel mensen geeneens dat ik nog een oudere broer heb, ik heb geen grotere broer als je weleens leest en ziet en hij die je beschermt. Verre weg van, vanaf jongs af aan zijn mijn zus en ik bang voor hem.
En in die zin vind ik het ook stom dat mijn ouders hun ogen dicht houden, want ze zijn niet achterlijk en weten dondersgoed wat er vroeger en nu is gebeurd. Dus misschien ergens wil ik ook wel dat ze kiezen tussen de 'goede' en de 'kwade' en in dit geval voor degene die hun leven goed op de rit hebben, die hun geen pijn en verdriet en problemen bezorgen. Hun andere kinderen die hun jeugd bang zijn geweest voor de man die nu alle aandacht, tijd enzo krijgt.
Jullie kunnen er allemaal niks mee, maar jullie reacties zorgen er voor mij echt voor dat ik het even op een ritje kan zetten. Even een buitenblik op de zaken, dankjulliewel!!
@Ashley, er is hier geen sprake meer van houden van. Ik beschouw hem echt niet meer als familie, voor mij is uitschot! Ik walg van hem en heb vaak genoeg tegen mijn vriend gezegd 'Als 'ie nou gewoon dood gaat, word het allemaal beter. Kunnen mijn ouders zijn dood verwerken en zijn we allemaal beter af.' Ik ben echt verdomd (afentoe) hard naar mensn die in mijn leven aanwezig zijn die er eigenlijk niet horen. Maar goed, misschien ligt dat ook een groot deel aan de reden van de gevangenisstraf, diefstal kan ik nog wel overheen komen denk..
vrijdag 21 oktober 2011 om 17:29
Denk je niet dat 't voor je ouders ook veel relaxter is als je zus en jij apart van je broer komen? Dat lieve vrede-gedoe is toch voor iedereen vervelend, ook voor je ouders omdat die weten dat je zus en jij 'm uitkotsen. Zorg voor gezinsbijeenkomsten zonder broer (desnoods nodigen je zus en jij je ouders bij jullie uit zonder broer) en je ouders kunnen dan zelf op eigen gelegenheid contact met hun zoon blijven houden, maar dus los van de kern van 't gezin.
vrijdag 21 oktober 2011 om 19:36
Jeetje meid, wat heftig. Ik vermoedde al zoiets, ook omdat je je jeugd erin noemde. En inderdaad, op een negatieve manier toch nog zoveel aandacht krijgen.
Als ik dit alles tussen de regels lees, is jouw broer ook iemand die je niet in de buurt van je toekomstige kinderen wil hebben. En hij is nu al meerdere malen in herhaling gevallen, toch?
Kan me voorstellen dat je er niets mee te maken wil hebben. Ik zou drugsdealen en stelen ook erg vinden, maar dat is nog van een andere orde qua karakter.
Als ik dit alles tussen de regels lees, is jouw broer ook iemand die je niet in de buurt van je toekomstige kinderen wil hebben. En hij is nu al meerdere malen in herhaling gevallen, toch?
Kan me voorstellen dat je er niets mee te maken wil hebben. Ik zou drugsdealen en stelen ook erg vinden, maar dat is nog van een andere orde qua karakter.
vrijdag 21 oktober 2011 om 19:48
Je hebt inderdaad groot gelijk dat je geen contact meer met hem wil.
En ik kan me voorstellen dat het lastig is voor jou om dat aan je ouders duidelijk te maken, maar je kunt beter meteen goed duidelijk zijn en er niet omheen draaien.
En inderdaad, je moet jezelf (en (toekomstige) kinderen) in bescherming nemen.
En ik kan me voorstellen dat het lastig is voor jou om dat aan je ouders duidelijk te maken, maar je kunt beter meteen goed duidelijk zijn en er niet omheen draaien.
En inderdaad, je moet jezelf (en (toekomstige) kinderen) in bescherming nemen.
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
vrijdag 21 oktober 2011 om 23:52
Hoi Geheim,
nu je wat meer uitgelegd heb begrijp ik je wel beter. Dit moet heel zwaar voor je zijn.
Heb je misschien hulp gezocht hiervoor, want dit is niet niks. En je zus? Dit moeten jullie toch zien te verwerken en het lukt misschien niet alleen.
Voor je ouders is dit ook ontzettend moeilijk. Het blijft hun zoon, en als ik het zo lees is hij ook ziek in z'n hoofd, niet?
nu je wat meer uitgelegd heb begrijp ik je wel beter. Dit moet heel zwaar voor je zijn.
Heb je misschien hulp gezocht hiervoor, want dit is niet niks. En je zus? Dit moeten jullie toch zien te verwerken en het lukt misschien niet alleen.
Voor je ouders is dit ook ontzettend moeilijk. Het blijft hun zoon, en als ik het zo lees is hij ook ziek in z'n hoofd, niet?
