Thuis
alle pijlers
Even van me afschrijven.
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:23
Hoi allemaal,
Eigenlijk wil ik graag even van me afschrijven, en als iemand advies heeft of tips dan zijn die zeker van harte welkom!
Waar het om gaat is dat ik thuiszit. Daarmee bedoel ik, zonder werk. Min of meer ben ik in die positie gedrukt door de plaats waar ik woon. Er is hier namelijk weinig tot geen werk te vinden, ondanks dat heb ik wel een paar baantjes hier gehad. Allemaal vanaf begin dit jaar, toen ben ik namelijk hierheen verhuisd voor mijn vriend. Maar de baantjes zijn allemaal part time, wat hier betekent 1 à 2 dagen per week. Wat me uiteindelijk bijna meer geld kostte dan dat het opleverde. Bovendien haalde ik weinig voldoening uit het werk dus was de keus snel gemaakt.
Op dit moment solliciteer ik wel, maar wel alleen op banen waar ik enthousiast over ben. Niet omdat het moet. Ik besef me dat ik hiermee mijn kansen aanzienlijk verklein op het vinden van een baan, maar ik wil niet weer ergens aan de slag gaan zonder voldoening uit het werk te halen.
Maar goed, tot zover het verhaal over mijn werkverleden. Nu zit ik dus thuis, de hele dag. Ik heb geen auto of rijbewijs dus kan ook niet zomaar in de auto stappen en erop uitgaan. Ik sport wel 3 keer per week en ga regelmatig een stuk fietsen in de omgeving maar nog hou ik het gevoel me te vervelen. Het huishouden loopt ook op rolletjes dus daar ben ik ook geen hele dagen mee bezig.
Met mijn vriend heb ik het erover gehad en hij zegt ook nu heb je de kans om de dingen te doen waar je eerst geen tijd voor had. Maar dat is het dus: dat ging toen om simpele dingetjes. Zoals: even naar de stad gaan wanneer je zin hebt, uitslapen als ik dat wil, aanrommelen in huis etc. Maar ik besef me nu dat ik daar geen hele dagen mee kan vullen.
Soms frustreert het me. Dat ik thuiszit en me verveel, dat ik zo lui geworden ben de laatste weken. Maar ik doe er niks aan, weet mezelf niet goed een schop onder mijn kont te geven.
Gelukkig merkt mijn vriend er weinig van, hij weet het wel natuurlijk maar naar hem ben ik niet chagrijnig of onaardig. Want ook ik weet dat hij er niks aan kan doen. Dus onze relatie lijdt er niet onder, hoe raar dit misschien ook klinkt. Hier was ik namelijk wat angstig voor en heb dit ook uitgebreid besproken met mijn vriend. Hij geeft aan dat hij aan mij niks merkt dat ik me overdag soms verveel, en dat ik dit ook niet op hem afreageer dus daar ben ik wel blij mee.
Het voornaamste wat ik hiermee wilde bereiken is het van me afschrijven. Ik heb het met wat vriendinnen proberen te bespreken maar krijg al snel te horen: moet je haar nou horen, sierpaard. Ik weet dat het grapjes zijn maar voor mijn gevoel blokkeert het gesprek dan al. Het lijkt of ze al een mening klaar hebben. Ik wil ook niet dat mensen me zien als zeur terwijl ik eigenlijk in een luxe positie verkeer.
Dat snap ik namelijk heel goed, dat anderen dat denken. Maar ik zou zo graag eens praten met iemand die geen oordeel velt. Die niet zegt dat ik niet mag klagen omdat ik niet om 7 uur op hoef om te gaan werken.
Het lucht in ieder geval een stuk op dat ik het even van me af kan schrijven. Een heel verhaal maar stiekem hoop ik dat er hier mensen zijn die me advies of tips kunnen geven.
Eigenlijk wil ik graag even van me afschrijven, en als iemand advies heeft of tips dan zijn die zeker van harte welkom!
Waar het om gaat is dat ik thuiszit. Daarmee bedoel ik, zonder werk. Min of meer ben ik in die positie gedrukt door de plaats waar ik woon. Er is hier namelijk weinig tot geen werk te vinden, ondanks dat heb ik wel een paar baantjes hier gehad. Allemaal vanaf begin dit jaar, toen ben ik namelijk hierheen verhuisd voor mijn vriend. Maar de baantjes zijn allemaal part time, wat hier betekent 1 à 2 dagen per week. Wat me uiteindelijk bijna meer geld kostte dan dat het opleverde. Bovendien haalde ik weinig voldoening uit het werk dus was de keus snel gemaakt.
Op dit moment solliciteer ik wel, maar wel alleen op banen waar ik enthousiast over ben. Niet omdat het moet. Ik besef me dat ik hiermee mijn kansen aanzienlijk verklein op het vinden van een baan, maar ik wil niet weer ergens aan de slag gaan zonder voldoening uit het werk te halen.
Maar goed, tot zover het verhaal over mijn werkverleden. Nu zit ik dus thuis, de hele dag. Ik heb geen auto of rijbewijs dus kan ook niet zomaar in de auto stappen en erop uitgaan. Ik sport wel 3 keer per week en ga regelmatig een stuk fietsen in de omgeving maar nog hou ik het gevoel me te vervelen. Het huishouden loopt ook op rolletjes dus daar ben ik ook geen hele dagen mee bezig.
Met mijn vriend heb ik het erover gehad en hij zegt ook nu heb je de kans om de dingen te doen waar je eerst geen tijd voor had. Maar dat is het dus: dat ging toen om simpele dingetjes. Zoals: even naar de stad gaan wanneer je zin hebt, uitslapen als ik dat wil, aanrommelen in huis etc. Maar ik besef me nu dat ik daar geen hele dagen mee kan vullen.
Soms frustreert het me. Dat ik thuiszit en me verveel, dat ik zo lui geworden ben de laatste weken. Maar ik doe er niks aan, weet mezelf niet goed een schop onder mijn kont te geven.
Gelukkig merkt mijn vriend er weinig van, hij weet het wel natuurlijk maar naar hem ben ik niet chagrijnig of onaardig. Want ook ik weet dat hij er niks aan kan doen. Dus onze relatie lijdt er niet onder, hoe raar dit misschien ook klinkt. Hier was ik namelijk wat angstig voor en heb dit ook uitgebreid besproken met mijn vriend. Hij geeft aan dat hij aan mij niks merkt dat ik me overdag soms verveel, en dat ik dit ook niet op hem afreageer dus daar ben ik wel blij mee.
Het voornaamste wat ik hiermee wilde bereiken is het van me afschrijven. Ik heb het met wat vriendinnen proberen te bespreken maar krijg al snel te horen: moet je haar nou horen, sierpaard. Ik weet dat het grapjes zijn maar voor mijn gevoel blokkeert het gesprek dan al. Het lijkt of ze al een mening klaar hebben. Ik wil ook niet dat mensen me zien als zeur terwijl ik eigenlijk in een luxe positie verkeer.
Dat snap ik namelijk heel goed, dat anderen dat denken. Maar ik zou zo graag eens praten met iemand die geen oordeel velt. Die niet zegt dat ik niet mag klagen omdat ik niet om 7 uur op hoef om te gaan werken.
Het lucht in ieder geval een stuk op dat ik het even van me af kan schrijven. Een heel verhaal maar stiekem hoop ik dat er hier mensen zijn die me advies of tips kunnen geven.
vrijdag 5 oktober 2012 om 19:05
quote:ivena schreef op 05 oktober 2012 @ 12:44:
Ik snap jullie reacties, dat ik niet moet zeuren en iets moet gaan doen. Maar dat is meteen ook wat ik bedoelde. Ik weet ook dat ik nu mijn tijd zit te verdoen met vervelen maar ik vind het gewoon moeilijk mezelf die schop onder mijn kont te geven.
Bedenk je dan eens dat je, als je in deze situatie blijft, bent veroordeeld tot de bijstand als er iets gebeurt. Als het uitraakt met je vriend, heb je een probleem.
Ga een cursus volgen, haal in elk geval je rijbewijs en zorg dat je economisch zelfstandig wordt. Dan kan je je altijd redden, nu ben je hopeloos afhankelijk. Succes!
Ik snap jullie reacties, dat ik niet moet zeuren en iets moet gaan doen. Maar dat is meteen ook wat ik bedoelde. Ik weet ook dat ik nu mijn tijd zit te verdoen met vervelen maar ik vind het gewoon moeilijk mezelf die schop onder mijn kont te geven.
Bedenk je dan eens dat je, als je in deze situatie blijft, bent veroordeeld tot de bijstand als er iets gebeurt. Als het uitraakt met je vriend, heb je een probleem.
Ga een cursus volgen, haal in elk geval je rijbewijs en zorg dat je economisch zelfstandig wordt. Dan kan je je altijd redden, nu ben je hopeloos afhankelijk. Succes!