Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Thuis
Welkom op de pijler Thuis. Op deze overzichtspagina vind je alles dat te maken heeft met onder meer huizen, tuinen en huisdieren.



Hoe verbouw ik mijn huis? Welke groente kan ik in mijn moestuin kweken? Wat kan ik doen om mijn kat te stoppen de meubels kapot te krabben? Het zijn vragen waar velen van ons wel eens mee kampen. Praat mee en ontvang of geef tips over alles dat bij huisje, boompje, beestje hoort.

Gegil van kinderen

19-04-2017 15:58 204 berichten
Link kopieren Quote
Ik word niet goed. Al een uur moet ik het hoge gegil en gekrijs van de buurkinderen aanhoren.

De ouders corrigeren niet.

Vorig jaar in de zomer heb ik niet buiten kunnen zitten vanwege hetzelfde gegil en gekrijs, elke dag als het mooi weer was.

Daarnaast heb ik nog een buur met een kind dat alles mag. Hard schreeuwen, ballen die steeds in mijn tuin belanden, op en tussen mijn bloeiende plantjes en bloemen, trampoline met steeds 3-4 kinderen over de schutting kijkend. Heel irritant. Dit buurjongetje heeft vele vriendjes die thuis niet zo los mogen gaan [door moeder zelf vertelt] Maar ondertussen zit ik met aan twee kanten behoorlijk wat overlast.



Mag ik er wat van zeggen en hoe dan?

Ik ben namelijk niet van plan om weer de hele zomer binnen te moeten zitten omdat het buiten in de tuin niet te harden is. Maar ik heb ook geen zin in gedoe met de buren.

Hoe kan ik het beste reageren?
Link kopieren Quote
Ik begrijp dat alles wat te veel is... gewoon te veel is.

Te veel gegil

Te veel geblaf

Te veel geboor

Te veel gesmijt met deuren



Te veel te veel
Link kopieren Quote
:).

Het is ook gewoon irritant, gillende kinderen. Daar is denk ik iedereen het wel over eens. Ouder of niet.

fijn dat je " de andere kant" ook begrijpt. Dat wilde ik graag overbrengen, omdat er hier zo hard gereageerd wordt op de kinderen ouders en opvoeding. Ligt een beetje gevoelig;).

Thx voor je berichtje. Hopelijk komt het in jouw buurt ook allemaal ( snel) op een dag goed.



quote]Panita_ta schreef op 19 april 2017 @ 23:08:

[...]



Dat begrijp ik, vanuit jou gezien. Ik begrijp echt wel dat het niet altijd zo zwart/wit is.

Zo vreet ik mij dus ook op als ik weer dat gekrijs hoor, dag in dag uit. En zijn ze eenmaal stil, komt de volgende ploeg uitgelaten buurkinderen je rust verstoren.

Tis allemaal wat.[/quote]
Link kopieren Quote
Ik snap Julia wel.



In mijn situatie is het dus dat al vanaf kind zijn geboorte duidelijk was dat er wat anders was bij hem.

Driftaanvallen, frustratie, gegil en gekrijs.



Al vanaf dat hij 3 weken oud is liepen we bij kinderartsen en later therapeuten. Iedereen die ook maar wat voor ons kon betekenen haalden we in huis.

Elke opvoedmethode hebben we gedaan (en dat zijn er heel veel!) Maar alles hielp maar voor hooguit 3 weken en dan ben je weer terug bij af.



Het is zo frustrerend om niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van mensen om je heen. Het is niet te doen om elke dag je te moeten verontschuldigen voor je kind. Het kind waar je zo diep van houd en die je al het ongemak in de grote boze wereld wilt behoeden.

Het is niet te doen dat je ziet dat je kind weer overprikkeld is geraakt terwijl je zo je best doet om het niet te laten gebeuren.

Het is niet om aan te zien dat je ziet dat hij een driftbui erdoor krijgt en er niet uit te halen is en je moet wachten tot hij zich overgeeft en dan snikkend en naar adem snakkend in je armen ligt.



En weet je voor wie ik het het allerergste vind.... niet voor de mensen om mij heen die mij afkeurende blikken werpt dat ik mijn zoon niet kan opvoeden, niet van de luid uitgesproken meningen dat het kind gewoon geslagen dient te worden. Maar voor dat hele kleine manneke dat niet geaceepteerd word in deze grote boze wereld van volwassenen.



Wat ik zie in mijn zoon is een jongetje wat met iedereen de beste vriendjes wil zijn, zijn laatste snoepje nog aan een ander wil geven, zachtjes over een babyhandje aait en een slaapliedje voor het kindje zingt, dat hij altijd overal 100% voor gaat ook al vind hij het moeilijk of eng.



Ik zie een jongetje dat ik met trots mijn zoon mag noemen en ik zal hem begeleiden in deze grote boze mensenwereld waar ik maar kan!
Link kopieren Quote
Ja idd, goede samenvatting van alles wat ik heb gezegd.
Ginerva schreef op 19 april 2017 @ 23:15:

[...]





Jij noemt mensen die gillende kinderen niet prettig vind, blowende zeikerds.
Link kopieren Quote
Ginerva schreef op 19 april 2017 @ 23:12:

[...]





Nee vind ik ook niet kunnen


Ik ook niet.

Je snapt dus wel dat van rustig in de tuin zitten geen sprake is.



Maar goed, ik ga er weer vandoor. Vond het fijn even mijn hart gelucht te hebben. Fijne avond mensen!
Link kopieren Quote
Quicksilver, staat nu aan
Link kopieren Quote
Quicksilver1982 schreef op 19 april 2017 @ 23:18:

Ik snap Julia wel.



In mijn situatie is het dus dat al vanaf kind zijn geboorte duidelijk was dat er wat anders was bij hem.

Driftaanvallen, frustratie, gegil en gekrijs.



Al vanaf dat hij 3 weken oud is liepen we bij kinderartsen en later therapeuten. Iedereen die ook maar wat voor ons kon betekenen haalden we in huis.

Elke opvoedmethode hebben we gedaan (en dat zijn er heel veel!) Maar alles hielp maar voor hooguit 3 weken en dan ben je weer terug bij af.



Het is zo frustrerend om niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van mensen om je heen. Het is niet te doen om elke dag je te moeten verontschuldigen voor je kind. Het kind waar je zo diep van houd en die je al het ongemak in de grote boze wereld wilt behoeden.

Het is niet te doen dat je ziet dat je kind weer overprikkeld is geraakt terwijl je zo je best doet om het niet te laten gebeuren.

Het is niet om aan te zien dat je ziet dat hij een driftbui erdoor krijgt en er niet uit te halen is en je moet wachten tot hij zich overgeeft en dan snikkend en naar adem snakkend in je armen ligt.



En weet je voor wie ik het het allerergste vind.... niet voor de mensen om mij heen die mij afkeurende blikken werpt dat ik mijn zoon niet kan opvoeden, niet van de luid uitgesproken meningen dat het kind gewoon geslagen dient te worden. Maar voor dat hele kleine manneke dat niet geaceepteerd word in deze grote boze wereld van volwassenen.



Wat ik zie in mijn zoon is een jongetje wat met iedereen de beste vriendjes wil zijn, zijn laatste snoepje nog aan een ander wil geven, zachtjes over een babyhandje aait en een slaapliedje voor het kindje zingt, dat hij altijd overal 100% voor gaat ook al vind hij het moeilijk of eng.



Ik zie een jongetje dat ik met trots mijn zoon mag noemen en ik zal hem begeleiden in deze grote boze mensenwereld waar ik maar kan!
Dat is ook vervelend voor zo'n jongetje, en dit is ook te begrijpen dat je hier niets aan kan doen. Dit vind ik totaal anders en niet te vergelijken met mensen die hun kinderen gewoon zomaar hun gang te laten gaan omtrent het gillen
Link kopieren Quote
Mooi omschreven.
Quicksilver1982 schreef op 19 april 2017 @ 23:18:

Ik snap Julia wel.



In mijn situatie is het dus dat al vanaf kind zijn geboorte duidelijk was dat er wat anders was bij hem.

Driftaanvallen, frustratie, gegil en gekrijs.



Al vanaf dat hij 3 weken oud is liepen we bij kinderartsen en later therapeuten. Iedereen die ook maar wat voor ons kon betekenen haalden we in huis.

Elke opvoedmethode hebben we gedaan (en dat zijn er heel veel!) Maar alles hielp maar voor hooguit 3 weken en dan ben je weer terug bij af.



Het is zo frustrerend om niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van mensen om je heen. Het is niet te doen om elke dag je te moeten verontschuldigen voor je kind. Het kind waar je zo diep van houd en die je al het ongemak in de grote boze wereld wilt behoeden.

Het is niet te doen dat je ziet dat je kind weer overprikkeld is geraakt terwijl je zo je best doet om het niet te laten gebeuren.

Het is niet om aan te zien dat je ziet dat hij een driftbui erdoor krijgt en er niet uit te halen is en je moet wachten tot hij zich overgeeft en dan snikkend en naar adem snakkend in je armen ligt.



En weet je voor wie ik het het allerergste vind.... niet voor de mensen om mij heen die mij afkeurende blikken werpt dat ik mijn zoon niet kan opvoeden, niet van de luid uitgesproken meningen dat het kind gewoon geslagen dient te worden. Maar voor dat hele kleine manneke dat niet geaceepteerd word in deze grote boze wereld van volwassenen.



Wat ik zie in mijn zoon is een jongetje wat met iedereen de beste vriendjes wil zijn, zijn laatste snoepje nog aan een ander wil geven, zachtjes over een babyhandje aait en een slaapliedje voor het kindje zingt, dat hij altijd overal 100% voor gaat ook al vind hij het moeilijk of eng.



Ik zie een jongetje dat ik met trots mijn zoon mag noemen en ik zal hem begeleiden in deze grote boze mensenwereld waar ik maar kan!
Link kopieren Quote
juliadenders schreef op 19 april 2017 @ 23:19:

Ja idd, goede samenvatting van alles wat ik heb gezegd.



[...]

Ja iig wel lekker kort ;-)
Link kopieren Quote
Heb je een jachtgeweer?
Link kopieren Quote
Dat klopt generva. Maar hoe weet jij zo zeker dat ouders er niets aan doen. Daar zit het hm in.

Mijn buren vinden ook dat ik hun niet serieus neem omdat ze hebben aangegeven dat ze niet tegen het geluid kunnen ( en het is ook echt niet zo dat ze dag in dag uit aan het gillen zijn). Ik neem het heel serieus en ben me er continu van bewust. Ik ben bezig met de opvoeding en spreek ze erop aan etc etc.

Maar ik ben geen moeder die je er schreeuwend bovenuit hoort. Dus hun trekken daardoor de conclusie dat ik niets doe...

En natuurlijk heb je de ouders die er niets voor doen, om wat voor reden dan ook.

Het is echt niet te zien aan de buitenkant.
Link kopieren Quote
Haha dat moet ik he wel nageven;)
Ginerva schreef op 19 april 2017 @ 23:23:

[...]





Ja iig wel lekker kort ;-)
Link kopieren Quote
juliadenders schreef op 19 april 2017 @ 23:28:

Dat klopt generva. Maar hoe weet jij zo zeker dat ouders er niets aan doen. Daar zit het hm in.

Mijn buren vinden ook dat ik hun niet serieus neem omdat ze hebben aangegeven dat ze niet tegen het geluid kunnen ( en het is ook echt niet zo dat ze dag in dag uit aan het gillen zijn). Ik neem het heel serieus en ben me er continu van bewust. Ik ben bezig met de opvoeding en spreek ze erop aan etc etc.

Maar ik ben geen moeder die je er schreeuwend bovenuit hoort. Dus hun trekken daardoor de conclusie dat ik niets doe...

En natuurlijk heb je de ouders die er niets voor doen, om wat voor reden dan ook.

Het is echt niet te zien aan de buitenkant.
Daarom zou ik ook altijd een open gesprek aangaan mocht ik zulke buurkindertjes hebben, want je weet nooit wat er achter zit.
Link kopieren Quote


NOG niet X-D



nu ben ik echt weg..... :zzz:
Link kopieren Quote
Maar mensen die hun kinderen gewoon maar hun gang laten gaan en lekker laten gillen gewoon omdat het leuk is, nou dat kan ik echt niet waarderen.
Link kopieren Quote
Panita_ta schreef op 19 april 2017 @ 23:31:

[...]



NOG niet X-D



nu ben ik echt weg..... :zzz:
slaap lekker, ik ga ook lekker naar bed
Link kopieren Quote
Ginerva schreef op 19 april 2017 @ 23:23:

[...]





Dat is ook vervelend voor zo'n jongetje, en dit is ook te begrijpen dat je hier niets aan kan doen. Dit vind ik totaal anders en niet te vergelijken met mensen die hun kinderen gewoon zomaar hun gang te laten gaan omtrent het gillen




Alleen zie je dat dus niet als je mij in het winkelcentrum ziet lopen met een luid huilend jochie aan mijn hand die totaal over zijn toeren is en de boel bij elkaar gilt. Dat hij daarna thuis dus trillend in mijn armen ligt en dat het allemaal net allemaal teveel was.



Of als je buiten loopt en je hoort het immense gekrijs door de (dichte ramen, want mijn ramen durf ik al niet meer open te hebben) hoort.
Link kopieren Quote
To generva,

Truste dames
Link kopieren Quote
Verhuizen naar een minder kinderrijke buurt?
Link kopieren Quote
Precies dat quicksilver.

En de blikken van mensen dan: waarom doe je niets.

Je hebt het mooi omschreven, hoop dat forummers hier " de andere kant" ook beter begrijpen zo.
Link kopieren Quote
Oo ik heb weleens een buurjongetje gehad die onder ons woonde.Nou de eerste week zat ik haast tegen het plafond van schrik toen ik s nachts niet kon slapen en op de bank zat.Kind schreeuwde s nachts,gooide met deuren.VRE-SE-LIJK.



Ook overdag deed hij het.Het was zeer gehorig allemaal.Het ergste was dat zijn ouders hem zijn gang lieten gaan.Ik heb zijn vader hem hoogstends 2 keer horen waarschuwen in een paar jaar tijd.



En toen ving ik ooit een gesprek op tussen de vader en een buurvrouw waarbij er werd gezegd door de vader dat een andere buurvrouw boos op de muur bonkte s nachts.En zijn reactie daarop : ik ga niet voor elk huiltje kijken.

Dacht je kind gilt de hele boel bij elkaar,smijt met spullen en deuren en jij noemt het een huiltje 8-P Ik kon de buurvrouw die op de muur bonkte best begrijpen,haar slaapkamer zat naast die van het kind.

Neem je verantwoordelijkheid als ouder zijnde!!
Link kopieren Quote
Ik hoop dat de "Meivakantie" maandag weer voorbij is.
Want wie van zichzelf houdt die geeft pas echt iets kostbaars als die ik hou van jou tegen een ander zegt. Harry Jekkers.
Link kopieren Quote
Verwijderd wegens onderstaande klotereactie.

Daar leen ik mijn lieve kind niet voor.
Link kopieren Quote
Was dan thuis gaan eten als je weet dat hij het niet trekt.
Link kopieren Quote
Heel goed!

Heb je berichtje niet gelezen maar snap je helemaal.



Het-groepje schreef op 29 april 2017 @ 17:13:

Verwijderd wegens onderstaande klotereactie.

Daar leen ik mijn lieve kind niet voor.

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven