Thuis
alle pijlers
Hij is op... ?!
maandag 14 november 2011 om 08:09
Hij is op.
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
DTEEZ!
donderdag 21 februari 2013 om 15:17
donderdag 21 februari 2013 om 15:21
Ja Moosy, hij is ook zo mager, echt zoooo ontzettend mager.
Maar b.v. ik zette hem net even op de salontafel, omdat ik een mooie foto wilde maken. Echt, hij wilde eraf, maar hij kan dat gewoon niet meer, echt, dus ik hem een beetje geholpen, hield ik hem vast maar toch alsof ie het zelf deed. Tja, beetje helpen met zijn eigenwaarde hoor!
Maar zijn vachtje is ook zo dof en hij wast zichzelf niet meer zo goed... en nu ik dit tik ligt hij zijn pootjes te likken. Aagghhh.
Kan me niet heugen dat hij dit deed.
Maar b.v. ik zette hem net even op de salontafel, omdat ik een mooie foto wilde maken. Echt, hij wilde eraf, maar hij kan dat gewoon niet meer, echt, dus ik hem een beetje geholpen, hield ik hem vast maar toch alsof ie het zelf deed. Tja, beetje helpen met zijn eigenwaarde hoor!
Maar zijn vachtje is ook zo dof en hij wast zichzelf niet meer zo goed... en nu ik dit tik ligt hij zijn pootjes te likken. Aagghhh.
Kan me niet heugen dat hij dit deed.
DTEEZ!
donderdag 21 februari 2013 om 15:55
quote:Djoels schreef op 21 februari 2013 @ 15:21:
Maar zijn vachtje is ook zo dof en hij wast zichzelf niet meer zo goed... en nu ik dit tik ligt hij zijn pootjes te likken. Aagghhh.
Kan me niet heugen dat hij dit deed.Dat zal je altijd zien, net al ineens weer interesse in een balletje. Maar echt Djoels, een kat die in zijn eigen plas ligt, daar is het niet goed mee, daar zijn ze veel te schoon voor. En tel daarbij op dat een kat het nooit zal laten merken als hij zich beroerd voelt... Ik denk dat je de goede beslissing hebt genomen hoor. Da's óók helpen met z'n eigenwaarde
Maar zijn vachtje is ook zo dof en hij wast zichzelf niet meer zo goed... en nu ik dit tik ligt hij zijn pootjes te likken. Aagghhh.
Kan me niet heugen dat hij dit deed.Dat zal je altijd zien, net al ineens weer interesse in een balletje. Maar echt Djoels, een kat die in zijn eigen plas ligt, daar is het niet goed mee, daar zijn ze veel te schoon voor. En tel daarbij op dat een kat het nooit zal laten merken als hij zich beroerd voelt... Ik denk dat je de goede beslissing hebt genomen hoor. Da's óók helpen met z'n eigenwaarde
donderdag 21 februari 2013 om 16:00
donderdag 21 februari 2013 om 16:05
Het zal je vast niet voegen... maar het gat kan je vriend misschien graven voordat het gaat vriezen.
Ik herinner me nog goed het verhaal van een kennis die in barre kou het konijn wilde begraven en dat moest uiteindelijk rechtop waarbij konijn nog een stukje boven de grond uit stak, en daar weer een bergje bovenop later. Beter kregen ze het niet voor elkaar.
Als het afscheid toch gepland is, misschien ook de uitvaart goed voorbereiden
Ik herinner me nog goed het verhaal van een kennis die in barre kou het konijn wilde begraven en dat moest uiteindelijk rechtop waarbij konijn nog een stukje boven de grond uit stak, en daar weer een bergje bovenop later. Beter kregen ze het niet voor elkaar.
Als het afscheid toch gepland is, misschien ook de uitvaart goed voorbereiden
donderdag 21 februari 2013 om 17:18
Moosey, dank je voor je fijne woorden! Doet me goed.
Moonlight, ik zal het straks even in de groep gooien inderdaad. Misschien vanavond alvast even wat graven..pfffff
Jemig zeg, dat is ook raar.
Maar misschien doe ik het wel en trek ik een fles champagne open op zijn laatste avond, gewoon om te proosten op de liefde die ik al die jaren heb mogen ontvangen. Nog één avondje met hem... heel raar.
Moonlight, ik zal het straks even in de groep gooien inderdaad. Misschien vanavond alvast even wat graven..pfffff
Jemig zeg, dat is ook raar.
Maar misschien doe ik het wel en trek ik een fles champagne open op zijn laatste avond, gewoon om te proosten op de liefde die ik al die jaren heb mogen ontvangen. Nog één avondje met hem... heel raar.
DTEEZ!
donderdag 21 februari 2013 om 17:45
donderdag 21 februari 2013 om 19:05
Ach Djoels, ik word gewoon emo als ik je berichten lees... en ik denk stiekum aan mijn eigen lieve zwarte mannetje Roméo die al een poosje ergens anders woont omdat hij en zijn vriendje de nieuwe situatie echt niet trokken. Uit het oog = niet uit het hart
Heel veel sterkte morgen en wat ben je een topwijf dat je jouw zwarte vriendje gunt rustig te mogen sterven
Heel veel sterkte morgen en wat ben je een topwijf dat je jouw zwarte vriendje gunt rustig te mogen sterven
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
donderdag 21 februari 2013 om 19:11
Lieve Djoels, ik moest toevallig laatst nog aan dit topic van jou denken en vroeg me al af hoe het met jullie was.
Nu lees ik je update.... met tranen en kippevel. Wat schrijf je dat toch mooi, recht uit je hart.
Zijn tijd is nu dan toch gekomen. Wat een verdriet maar wat is hij oud geworden! Nu laat je hem morgen gaan, uit liefde voor je zwarte stoere kater. Een dappere en moedige beslissing.
Het was afgelopen 27 januari alweer 3 jaar geleden dat ik die moeilijke maar enige juiste beslissing moest nemen en mijn bijna 21-jarige zwartwitte liefste stoere man in heb laten slapen.
Hartverwarmende reacties in mijn topic toen, en vele harten onder de riem.
Ook ik heb hem op het eind, toen hij bijna niet meer wilde eten, tot op het bot verwend. Met rosbief, garnalen en met fricandeau en zo. Hij was zo ziek en woog nog maar anderhalve kilo, een schim van de spierbundel van 8,5 kg die hij ooit was.
Het was zwaar, en het afscheid hartverscheurend maar toen het zover was, viel de rust over me heen en wist ik dat het goed was.
Ik koester nog dagelijks de knuffelsteen, waar een beetje van zijn as in zit en zal hem nooit vergeten.
Ik zal weer aan jullie denken morgen en wens jullie heel, heel veel sterkte. Geniet intens van de laatste avond en nacht samen.
Er spreekt zoveel liefde uit je berichten, je lieve kat had zich geen beter baasje kunnen wensen. Dikke knuffel voor jullie.
Nu lees ik je update.... met tranen en kippevel. Wat schrijf je dat toch mooi, recht uit je hart.
Zijn tijd is nu dan toch gekomen. Wat een verdriet maar wat is hij oud geworden! Nu laat je hem morgen gaan, uit liefde voor je zwarte stoere kater. Een dappere en moedige beslissing.
Het was afgelopen 27 januari alweer 3 jaar geleden dat ik die moeilijke maar enige juiste beslissing moest nemen en mijn bijna 21-jarige zwartwitte liefste stoere man in heb laten slapen.
Hartverwarmende reacties in mijn topic toen, en vele harten onder de riem.
Ook ik heb hem op het eind, toen hij bijna niet meer wilde eten, tot op het bot verwend. Met rosbief, garnalen en met fricandeau en zo. Hij was zo ziek en woog nog maar anderhalve kilo, een schim van de spierbundel van 8,5 kg die hij ooit was.
Het was zwaar, en het afscheid hartverscheurend maar toen het zover was, viel de rust over me heen en wist ik dat het goed was.
Ik koester nog dagelijks de knuffelsteen, waar een beetje van zijn as in zit en zal hem nooit vergeten.
Ik zal weer aan jullie denken morgen en wens jullie heel, heel veel sterkte. Geniet intens van de laatste avond en nacht samen.
Er spreekt zoveel liefde uit je berichten, je lieve kat had zich geen beter baasje kunnen wensen. Dikke knuffel voor jullie.
.
donderdag 21 februari 2013 om 21:46
Nat van de tranen hier en een dikke knoop in mijn maag.
Ik oktober afscheid moeten nemen van mijn rooie vriend, 13 jaar oud.
Heel erg van hem genoten de laatste dagen. Geknuffeld, gekust, geaaid en vooral heel veel gehuild.
We kijken er nu goed op terug maar de pijn voel ik nog iedere dag.
Mijn gedachten zijn bij jullie de komende dagen...
Ik oktober afscheid moeten nemen van mijn rooie vriend, 13 jaar oud.
Heel erg van hem genoten de laatste dagen. Geknuffeld, gekust, geaaid en vooral heel veel gehuild.
We kijken er nu goed op terug maar de pijn voel ik nog iedere dag.
Mijn gedachten zijn bij jullie de komende dagen...