Thuis
alle pijlers
Hij is op... ?!
maandag 14 november 2011 om 08:09
Hij is op.
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
Mijn kat.
Mijn kater.
Mijn altijd zo grote, stoere, zwarte kater, met zijn eeuwig gespin, zijn blinkende vacht, altijd willen spelen, ook al werd je steeds ouder..
Toen er een baby in ons gezin kwam, werd jij rond die tijd doof, ik denk dat je dat goed hebt uitgekiend. Maar ook al was je doof, toch stond je lekker in het leven. Je genoot zo van de zonnestralen buiten en lag uren en uren op het plekje in het zonnetje in de tuin..natuurlijk werd je ouder, dat zag je ook, maar toch..
De afgelopen maanden verouder je enorm. Je altijd zo blinkende vacht is dof. Brokjes eten wil je niet meer. Je wil nat voer. Je krijgt een zakje en eet het schrokkend op. Vijf minuten daarna spring je om me heen omdat je trek hebt en het lijkt alsof je maanden niet hebt gegeten. Ik geef je nog een zakje. Vijf minuten later word je helemaal nerveus want je hebt honger en wil je nog meer eten... en mijn god je wordt alleen maar magerder. Je bent zo'n mager katje geworden, ik ben bang dat ik je pijn doe als ik je op til.. hoe komt het dat je niet meer weet dat je net hebt gegeten? Ben je misschien een beetje dement geworden?
Daar waar je voorheen graag bij me op de bank lag, wil je nu alleen maar in de kattenbak liggen. Je laat je plas en poep nu ook buiten de bak lopen en dat is niet fijn voor jou maar ook niet voor ons.
De dierenarts gaf een tijdje geleden aan dat je niets mankeerde aan je nieren, dementie zou wel kunnen, want 's nachts miauw je als een malle. Maar je bloedonderzoek was goed en je had ook geen suiker.
Maar nu zijn we weer een paar maanden verder. Je echte leeftijd is onbekend, maar bent nu 21 of 22 jaar...
Je staart me net aan en ik mis je knorren, je leeft alleen nog maar om te eten en in je kattenbak te liggen...
Is het op?
Is jouw leven op?
Ben je er klaar mee... ?
Je kunt niet praten, maar net leek het even alsof ik voelde dat je dacht dat je er klaar mee was... Ik denk het al een tijdje, maar wil er niet aan.. hij is immers mijn kat... maar in mensenjaren heeft hij de 100 gepasseerd..
Ik weet het niet... Ik ga hem nog maar wat eten geven..
DTEEZ!
vrijdag 22 februari 2013 om 15:54
Poeh hee, wat een dag...
Vanmorgen met steen in mijn maag opgestaan om 5.15 uur zat ik al beneden met de kat en met mijn jongste zoon die er altijd vroeg bij is.
Lekker op schoot, kroelen.
Toen lekker een maaltje gegeven. Geknuffeld en zo. Hij wilde van mijn schoot opstaan en het lukte niet, hij viel er zo van af. Echt ik weet niet, dat was denk ik het laatste duwtje of zo, toen kwam de berusting.
De dierenarts heeft nog even goed naar hem gekeken, maar hij zei echt dat ik de juiste beslissing nam. Beestje is op, hij verzette zich ook helemaal niet daar. ik heb hem in een dekentje gewikkeld in zijn reismandje naar de dierenarts genomen. Het is zo koud buiten, wilde niet dat hij het koud had, dus in die deken. Nou vroeger zou hij zich daaruit werken, nu niet, hij bleef liggen, onder de deken. Geen miauw gehoord..
Afijn... het in laten slapen was heftig. Ik brak echt. heb zoooo hard gehuild. En die kat van mij, wilde niet.... want hij had een dubbele spuit nodig. Wat een sterk hartje zei de dierenarts, wat denk je, met zijn 23 jaar!
Vanmorgen hebben mijn vriend en mijn oudste zoon het gat gegraven in de tuin. Ik heb een paar perkjes in de tuin, met buxushaagjes eromheen, en in 1 van die perkjes (zeg maar 50x80 cm) lag hij altijd toen hij nog helemaal gezond was, daar scheen het zonnetje altijd 's middags. Daar wilde ik hem begraven.
Toen mijn oudste zoon (net een weekje 3 jaar) binnenkwam na het graven zei hij 'mama, papa en ik hebben de hemel gegraven'. Hij klopte nog even op mijn arm. Hij heeft geen benul, maar hij is lief.
Toen de poes was ingeslapen ben ik met hem naar huis gegaan. Thuis heb ik hem bij me genomen, hij was nog heel warm. We hebben allemaal afscheid genomen, een dikke kus gegeven, een traan gelaten en toen in zijn eigen deken gewikkeld en begraven.
Daar ligt hij nu.
Ik voel rust in me... die arme ouwe gek.
Mijn moeder is met me meegegaan en is toen we thuiskwamen in de kamer van de kat gegaan. een soort bij keuken waar zijn bak en eten stond. Ze heeft alles gepoetst met chloor. Tja, kat plaste daar dus de laatste tijd veel. Alles eruit, de bak, etensbakjes etc en dus van top tot teen gepoetst. Fijn dat zij dat deed.
Het is dus gebeurd.
Ik voel me heel rustig.... ik weet niet wat dat is..
Bedankt nogmaals voor al jullie lieve reacties!!
Vanmorgen met steen in mijn maag opgestaan om 5.15 uur zat ik al beneden met de kat en met mijn jongste zoon die er altijd vroeg bij is.
Lekker op schoot, kroelen.
Toen lekker een maaltje gegeven. Geknuffeld en zo. Hij wilde van mijn schoot opstaan en het lukte niet, hij viel er zo van af. Echt ik weet niet, dat was denk ik het laatste duwtje of zo, toen kwam de berusting.
De dierenarts heeft nog even goed naar hem gekeken, maar hij zei echt dat ik de juiste beslissing nam. Beestje is op, hij verzette zich ook helemaal niet daar. ik heb hem in een dekentje gewikkeld in zijn reismandje naar de dierenarts genomen. Het is zo koud buiten, wilde niet dat hij het koud had, dus in die deken. Nou vroeger zou hij zich daaruit werken, nu niet, hij bleef liggen, onder de deken. Geen miauw gehoord..
Afijn... het in laten slapen was heftig. Ik brak echt. heb zoooo hard gehuild. En die kat van mij, wilde niet.... want hij had een dubbele spuit nodig. Wat een sterk hartje zei de dierenarts, wat denk je, met zijn 23 jaar!
Vanmorgen hebben mijn vriend en mijn oudste zoon het gat gegraven in de tuin. Ik heb een paar perkjes in de tuin, met buxushaagjes eromheen, en in 1 van die perkjes (zeg maar 50x80 cm) lag hij altijd toen hij nog helemaal gezond was, daar scheen het zonnetje altijd 's middags. Daar wilde ik hem begraven.
Toen mijn oudste zoon (net een weekje 3 jaar) binnenkwam na het graven zei hij 'mama, papa en ik hebben de hemel gegraven'. Hij klopte nog even op mijn arm. Hij heeft geen benul, maar hij is lief.
Toen de poes was ingeslapen ben ik met hem naar huis gegaan. Thuis heb ik hem bij me genomen, hij was nog heel warm. We hebben allemaal afscheid genomen, een dikke kus gegeven, een traan gelaten en toen in zijn eigen deken gewikkeld en begraven.
Daar ligt hij nu.
Ik voel rust in me... die arme ouwe gek.
Mijn moeder is met me meegegaan en is toen we thuiskwamen in de kamer van de kat gegaan. een soort bij keuken waar zijn bak en eten stond. Ze heeft alles gepoetst met chloor. Tja, kat plaste daar dus de laatste tijd veel. Alles eruit, de bak, etensbakjes etc en dus van top tot teen gepoetst. Fijn dat zij dat deed.
Het is dus gebeurd.
Ik voel me heel rustig.... ik weet niet wat dat is..
Bedankt nogmaals voor al jullie lieve reacties!!
DTEEZ!
vrijdag 22 februari 2013 om 16:10
vrijdag 22 februari 2013 om 18:11
zaterdag 23 februari 2013 om 03:02
Lees het met tranen in mijn ogen.
Liefde voor je kater spat van mijn scherm af.Wat heeft hij 23 jaar lang geboft met zo'n lieve baas.Je zoontje heeft gelijk.....hij heeft een plekje in de hemel gegraven voor je stoere sterke lieve kater.
Ik geef je vanaf hier een hele dikke knuffel en wens je heel veel sterkte.
Liefde voor je kater spat van mijn scherm af.Wat heeft hij 23 jaar lang geboft met zo'n lieve baas.Je zoontje heeft gelijk.....hij heeft een plekje in de hemel gegraven voor je stoere sterke lieve kater.
Ik geef je vanaf hier een hele dikke knuffel en wens je heel veel sterkte.
zaterdag 23 februari 2013 om 03:23
Tranen in mijn ogen.
Je hebt echt de juiste beslissing genomen. Maar een huisdier laten inslapen is altijd zo naar. Je houdt van het beest. Dat is ook duidelijk te lezen.
Voor je kinderen heb je het ook goed aangepakt. Hun eerste afscheid van een huisdier wellicht?
Veel sterkte! Wat fijn dat je nog zoveel mooie foto's hebt nu.
Je hebt echt de juiste beslissing genomen. Maar een huisdier laten inslapen is altijd zo naar. Je houdt van het beest. Dat is ook duidelijk te lezen.
Voor je kinderen heb je het ook goed aangepakt. Hun eerste afscheid van een huisdier wellicht?
Veel sterkte! Wat fijn dat je nog zoveel mooie foto's hebt nu.