Thuis
alle pijlers
Ik bewaar niks!
dinsdag 6 juni 2017 om 08:00
Ik kan vrij goed weggooien, ik hecht ook niet aan spullen, of tig tekeningen van mijn kinderen ( soms tot verdriet, dat wel).
Dan bewaar ik het een blauwe maandag om het daarna alsnog weg te moffelen. Ze hebben zelf nogal de neiging elke scheet te bewaren. Ik ben het tegenovergestelde.
Zo 'erg' dat ik ook geen eerste schoentjes, kledingstukken, speeltjes, rapporten en meer van die dingen heb bewaard.
En al mijn jaargangen foto's staan ergens digitaal te verpieteren.
Nu zijn wij onlangs verhuisd en heb ik helemaal veel weggetieft. Wat een zooi kan een mens verzamelen. Jaargangen Russen ( oude boeken) weggegooid. Meters cd, weg. Oude dvd's: weg.
Beddengoed met kinderopdruk ( ze zijn puber) allemaal weg.
Ik heb rigoreus schoon schip gemaakt en heb helemaal niks meer.
Geen herinneringen.
Ze zitten in mijn hoofd. Maar toch.
Soms knaagt het ook wel een beetje.
Then again: mijn moeder bewaarde ALLES. Ik kreeg een paar jaar geleden een kuub oude kindertekeningen, veterstrik diploma's en meer van dees. Allemaal alsnog weggegooid. Want wat moet ik er mee?
Heeft mijn moeder wel jaren en jaren lopen bewaren.
Wie is er net als ik en kan heel gemakkelijk weggooien?
Of ben jij juist het tegenovergestelde?
Dan bewaar ik het een blauwe maandag om het daarna alsnog weg te moffelen. Ze hebben zelf nogal de neiging elke scheet te bewaren. Ik ben het tegenovergestelde.
Zo 'erg' dat ik ook geen eerste schoentjes, kledingstukken, speeltjes, rapporten en meer van die dingen heb bewaard.
En al mijn jaargangen foto's staan ergens digitaal te verpieteren.
Nu zijn wij onlangs verhuisd en heb ik helemaal veel weggetieft. Wat een zooi kan een mens verzamelen. Jaargangen Russen ( oude boeken) weggegooid. Meters cd, weg. Oude dvd's: weg.
Beddengoed met kinderopdruk ( ze zijn puber) allemaal weg.
Ik heb rigoreus schoon schip gemaakt en heb helemaal niks meer.
Geen herinneringen.
Ze zitten in mijn hoofd. Maar toch.
Soms knaagt het ook wel een beetje.
Then again: mijn moeder bewaarde ALLES. Ik kreeg een paar jaar geleden een kuub oude kindertekeningen, veterstrik diploma's en meer van dees. Allemaal alsnog weggegooid. Want wat moet ik er mee?
Heeft mijn moeder wel jaren en jaren lopen bewaren.
Wie is er net als ik en kan heel gemakkelijk weggooien?
Of ben jij juist het tegenovergestelde?
dinsdag 6 juni 2017 om 12:57
Heel makkelijk alles wegdoen, dat niet, maar hoe meer ik daar mee bezig ben, hoe makkelijker het gaat.
Overigens heb ik familie die ons steeds dingen wil geven. Rommelmarktspullen en spullen met, voor hen, emotionele waarde. Ik wordt daar zo langzamerhand lichtelijk gestoord van. Moet ik voor de honderdste keer weer eens 'nee' zeggen. Een keer ja zeggen betekent, binnen de kortste keren veel spullen. Want als je ja zegt betekend dat dat je interesse hebt en als je het ene wilt, wil je misschien het andere ook. Dus ik blijf nee zeggen.
Overigens heb ik familie die ons steeds dingen wil geven. Rommelmarktspullen en spullen met, voor hen, emotionele waarde. Ik wordt daar zo langzamerhand lichtelijk gestoord van. Moet ik voor de honderdste keer weer eens 'nee' zeggen. Een keer ja zeggen betekent, binnen de kortste keren veel spullen. Want als je ja zegt betekend dat dat je interesse hebt en als je het ene wilt, wil je misschien het andere ook. Dus ik blijf nee zeggen.
dinsdag 6 juni 2017 om 13:14
Ik vind het heel moeilijk om dingen weg te gooien, terwijl ik tegelijkertijd altijd heel opgelucht word (in de zin van; ballast kwijt) als ik er eindelijk eens toe kom, want ik wil het liefst een zo opgeruimd en leeg mogelijk huis, word onrustig van te veel troep. Heel tegenstrijdig.
Ik las ooit de tip om foto's te maken van knutsels en tekeningen etc. van je kinderen voordat je het weggooit. Dat heb ik een tijdje gedaan en merkte toen dat ik ook nooit meer naar die foto's omkeek. Maar het was wel goed voor mijn gemoedsrust, het idee dat het niet helemáál weg was, en daardoor kon ik dingen makkelijker echt weggooien.
Ikzelf heb van vroeger alleen nog wat dagboeken en rapporten. Ik vind het vooral jammer dat mijn lievelingsboeken zonder mijn medeweten door mijn moeder zijn weggegeven of weggedaan. Je kunt ook iets té rigoureus zijn
Ik las ooit de tip om foto's te maken van knutsels en tekeningen etc. van je kinderen voordat je het weggooit. Dat heb ik een tijdje gedaan en merkte toen dat ik ook nooit meer naar die foto's omkeek. Maar het was wel goed voor mijn gemoedsrust, het idee dat het niet helemáál weg was, en daardoor kon ik dingen makkelijker echt weggooien.
Ikzelf heb van vroeger alleen nog wat dagboeken en rapporten. Ik vind het vooral jammer dat mijn lievelingsboeken zonder mijn medeweten door mijn moeder zijn weggegeven of weggedaan. Je kunt ook iets té rigoureus zijn
Nothing happens for a reason
dinsdag 6 juni 2017 om 13:16
Ik ben blij dat mijn moeder veel voor mij heeft bewaard. Ze heeft een paar dozen met plakboeken, foto-albums, knuffels, rapporten, eerste ditjes en datjes. Ik vind dat heel dierbare herinneringen en nu mijn oudste ook steeds meer interesse krijgt in mijn jeugd ben ik daar heel erg blij mee.
Verder ben ik wel iemand die niet veel bewaart hoor, maar dat zijn toch wel echt herinneringen waar ik heel veel waarde aan hecht en ik ben blij dat mijn moeder ze bewaard heeft. Wil ik ook doen voor mijn kinderen.
Verder ben ik wel iemand die niet veel bewaart hoor, maar dat zijn toch wel echt herinneringen waar ik heel veel waarde aan hecht en ik ben blij dat mijn moeder ze bewaard heeft. Wil ik ook doen voor mijn kinderen.
dinsdag 6 juni 2017 om 14:39
Jij ziet het nut niet, maar de ander wel. Ik vind het echt heel erg respectloos dat je voor die ander beslist. En dat doe je dan af met een 'maar ja'.Yggdrasil- schreef: ↑06-06-2017 09:19Ik ben zo iemand
Ik zie het nut niet in van tekeningen van vroeger, of opnames van een of andere duistere band keer 15.
Eentje is genoeg. De rest gooi ik weg.
Tekeningen idem.
Ik heb nog wel wat, maar ik heb hartstikke veel kinderen. Als ik alles wat leuk was ging lopen bewaren dan had ik er een huis bij moeten nemen voor alle zooi.
Ik ben misschien wel het tegenovergestelde van sommigen van jullie: ik gooi heel, heel gemakkelijk weg. Soms wel te gemakkelijk.
Soms heb ik ook wel spijt.
Maar ja.
Jij schaft ook heel veel aan toch? Om je huis mooi in te richten? Of heb ik dat verkeerd onthouden. Want ook door het aanschaffen van al die inrichtingsdingen raakt je huis vol.
dinsdag 6 juni 2017 om 14:41
4? Die van mij heeft er 40 ofzo.peerke77 schreef: ↑06-06-2017 10:15Lange tijd heb ik best veel om mij heen verzameld maar sinds de zwangerschap van de jongste is de " nesteldrang/opruimwoede" blijven hangen
Dus de spullen vliegen mijn huis uit! Ik stel bij alles de vraag " zou ik het nu kopen?" en " heb ik het het komende jaar nodig?" Nee? Dan gaat het weg. Van tekeningen en knutselwerkjes maak ik foto's, daar wil ik ( ooit, als ik tijd heb) fotoboeken van maken. Van mijn jongste bewaar ik nu bewust van elke kledingmaat het mooiste pakje/jurkje, de rest gaat naar de plaatselijke kledingbank.
Schoonvader verzamelt ( tot spijt van schoonmoeder) echt vanalles. Mijn vriend heeft dat met T-shirts, kassabonnetjes en 1001-dingen die na een verhuizing in de doos " nog uit te zoeken" blijven zitten. Hij heeft inmiddels 4 van die dozen...
En aan mijn 6-jarige zoon begin ik het nu ook te merken maar die kan ik gelukkig nog opvoeden en bijsturen hahaha! Dus regelmatig ga ik met hem de speelgoedlades door om puin te ruimen!
donderdag 8 juni 2017 om 09:52
Ik ben ook een weggooier. Er zijn weinig spullen waar ik waarde aan hecht, herinneringen zitten allemaal in mijn hoofd. Van de kinderen heb ik wel eerste schoentjes, het pakje dat ze als allereerste aan hadden en knutselwerkjes, rapporten etc. bewaard, maar niet voor mezelf. Ik weet nog van mezelf hoe leuk ik het zelf vroeger vond om tussen die spulletjes te snuffelen, dat hebben zij nu ook. Maar mij doet het weinig.
donderdag 8 juni 2017 om 09:58
Eens. Ik gooi mijn eigen spullen weg, maar nooit die van een ander. Mijn vader had vroeger van die buien waarin hij goede spullen van mij, mijn zus en mijn moeder wegdeed. Zo heeft hij een keer mijn lievelingsboek weggegeven en mijn gitaar bij het grofvuil gezet, terwijl die nog goed was. Maar ook gewoon kleine dingen als knutselwerkjes. Ik was daar echt verdrietig om.
Wat is er erg aan een paar doosjes met spullen? Je kan het later altijd nog weggooien als ze het niet mee willen nemen.
Daarnaast denk ik ook: wat als er iets gebeurt met je kind? Dat het overlijdt... Ik zou dan vreselijk veel spijt hebben als ik niets had bewaard.
donderdag 8 juni 2017 om 10:05
donderdag 8 juni 2017 om 10:07
Dat ligt eraan wat jij erbij voelt en wat voor band je had met dat familielid.my-little-appletree schreef: ↑08-06-2017 10:05Ik kwam gisteren een handdoek tegen, verkleurd en ik gebruik hem eigenlijk nooit meer. Door een familielid zijn er allemaal Nijntjes op de band geborduurd, het is het enige dat ik heb van dat familielid. Geen andere spullen of foto's. Nu ben ik nieuwschierig zouden jullie hem weggooien of bewaren?
donderdag 8 juni 2017 om 10:19
Man kan heel gemakkelijk spullen weggooien, als ze van een ander zijn. Maar kom niet aan ZIJN meuk. Tot kapotte tennisrackets aan toe, handig om touw op te winden, maar moet ik daar echt 15 jaar naar kijken voordat er touw omheen gaat?
Ik heb gelachen toen hij zijn 25 jaar oude veiligheidsschoenen tevoorschijn toverde. Met collega's een excursie naar een fabriek. In huis bleek de vergane rubber zool al te verbrokkelen maar dat had hij niet door, uiteindelijk liep hij dus op het blote ijzer.
Ik heb gelachen toen hij zijn 25 jaar oude veiligheidsschoenen tevoorschijn toverde. Met collega's een excursie naar een fabriek. In huis bleek de vergane rubber zool al te verbrokkelen maar dat had hij niet door, uiteindelijk liep hij dus op het blote ijzer.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 8 juni 2017 om 10:33
Technische studieboeken en taalboeken gaan hier niet weg.
Weet je wel hoe moeilijk het tegenwoordig is om aan fatsoenlijke naslagwerken te komen? "Maar het staat toch op internet", nee, dat werkt niet. Zoon is dolblij met onze boeken omdat die veel beknopter de grammatica e.d. uitleggen dan zijn eigen schoolboeken. Alleen de woordenboeken verversen we af en toe. Exemplaren uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw missen een actuele woordenschat.
Weet je wel hoe moeilijk het tegenwoordig is om aan fatsoenlijke naslagwerken te komen? "Maar het staat toch op internet", nee, dat werkt niet. Zoon is dolblij met onze boeken omdat die veel beknopter de grammatica e.d. uitleggen dan zijn eigen schoolboeken. Alleen de woordenboeken verversen we af en toe. Exemplaren uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw missen een actuele woordenschat.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 8 juni 2017 om 10:39
Het is een oudtante (geweest), kwam bij ons in mijn jeugd voor sinterklaas of kerst, ben daar wel eens nachtjes blijven slapen, moet ook altijd aan haar denken als ik buggels eet want die at ik als kind altijd alleen bij haar.
Of ze nog leeft weet ik eigenlijk niet zeker... Ik heb geen contact meer met mijn ouders en daardoor noodgedwongen ook niet met de rest van mijn familie. (Lang verhaal, maar kon toen niet anders voor mijn gevoel) Van veel familieleden heb ik überhaupt niks, geen voorwerp en geen foto. Aan de handdoek zelf heb ik geen bijzondere herinnering behalve dan dat het iets tastbaars is dat ze ooit voor mij gemaakt heeft. Als ik had kunnen kiezen had ik liever een foto van ons gehad want ik heb er moeite mee om haar voor de geest te halen, maar dat gaat in dit geval niet. Het is of dit of niks tastbaars en alleen de herinneringen in mijn hoofd.
Of ze nog leeft weet ik eigenlijk niet zeker... Ik heb geen contact meer met mijn ouders en daardoor noodgedwongen ook niet met de rest van mijn familie. (Lang verhaal, maar kon toen niet anders voor mijn gevoel) Van veel familieleden heb ik überhaupt niks, geen voorwerp en geen foto. Aan de handdoek zelf heb ik geen bijzondere herinnering behalve dan dat het iets tastbaars is dat ze ooit voor mij gemaakt heeft. Als ik had kunnen kiezen had ik liever een foto van ons gehad want ik heb er moeite mee om haar voor de geest te halen, maar dat gaat in dit geval niet. Het is of dit of niks tastbaars en alleen de herinneringen in mijn hoofd.
donderdag 8 juni 2017 om 10:45
Zeker bewaren.my-little-appletree schreef: ↑08-06-2017 10:05Ik kwam gisteren een handdoek tegen, verkleurd en ik gebruik hem eigenlijk nooit meer. Door een familielid zijn er allemaal Nijntjes op de band geborduurd, het is het enige dat ik heb van dat familielid. Geen andere spullen of foto's. Nu ben ik nieuwschierig zouden jullie hem weggooien of bewaren?
Ik heb ooit eens een echt spuuglelijke vaas gekregen van een oudtante. Zij is inmiddels al 35 jaar overleden, maar de vaas is me dierbaar. Hoe lelijk hij ook is, het is het enige dat ik heb van haar. Dus mag hij niet weg.
donderdag 8 juni 2017 om 10:54
Tegenwoordig is rigoureus opruimen heel hip, maar ik heb er niet zoveel mee. Spullen van anderen gooi ik zeker niet weg. Mijn vriend is ook een verzamelaar, maar ik ga echt zijn spullen niet uitzoeken en weggooien, dat vind ik respectloos.
Van de kinderen bewaar ik ook belangrijke dingen. Alle diploma's, oorkondes en krantenberichten gaan in een map. Neemt ook amper plaats in, dus ik zie het bezwaar al helemaal niet.
Ik heb ook oude handdoeken geborduurd door mijn overleden oma en die gebruik ik intensief. Heerlijk toch?
Van de kinderen bewaar ik ook belangrijke dingen. Alle diploma's, oorkondes en krantenberichten gaan in een map. Neemt ook amper plaats in, dus ik zie het bezwaar al helemaal niet.
Ik heb ook oude handdoeken geborduurd door mijn overleden oma en die gebruik ik intensief. Heerlijk toch?
donderdag 8 juni 2017 om 11:03
Ik ben heel erg weggooierig, zoals ik eerder al schreef, maar van bepaalde stomme dingen kan ik echt geen afstand doen.
Zo zijn er nogal wat van mijn familieleden overleden op en rond mijn verjaardag. Ik heb als kind een keer een kledingstuk voor mijn verjaardag gekregen van een familielid dat de dag ervoor was overleden. Toen ik het kreeg werd verteld dat X het nog had helpen uitzoeken. In mijn gedachten is dat het allerlaatste cadeautje van X, het allerlaatste tastbare dat X en mij verbindt. Het is dik veertig jaar geleden, ik pas dat ding natuurlijk allang niet meer, maar ik heb het nog steeds.
Zo zijn er nogal wat van mijn familieleden overleden op en rond mijn verjaardag. Ik heb als kind een keer een kledingstuk voor mijn verjaardag gekregen van een familielid dat de dag ervoor was overleden. Toen ik het kreeg werd verteld dat X het nog had helpen uitzoeken. In mijn gedachten is dat het allerlaatste cadeautje van X, het allerlaatste tastbare dat X en mij verbindt. Het is dik veertig jaar geleden, ik pas dat ding natuurlijk allang niet meer, maar ik heb het nog steeds.