Thuis
alle pijlers
In de knoop met eigen principes
dinsdag 5 augustus 2014 om 11:54
De laatste tijd zit ik behoorlijk in de knoop met mijn eigen principes. Dit heeft te maken met de drie katten die wij hebben, van respectievelijk 4 en 3 jaar oud.. Ik heb mijn hele leven al katten als huisdieren, mijn ouders hadden al katten toen ik geboren werd. Toen ik ging samenwonen en wij twee (+ later nog een erbij) katten namen wist ik dus heel goed wat het inhoud om katten te hebben en daar de verantwoordelijkheid en zorg voor te dragen. Ik ben altijd van het principe geweest dat je voor dieren verantwoordelijk bent tot hun dood. Ik ben ook hartstikke gek op m'n beestjes, het zijn enorme lieverds.
Mijn probleem is het volgende. Inmiddels heb ik een reumatische aandoening gekregen. De reuma zorgt ervoor dat ik sneller vermoeid ben en veel pijn heb. Er is mee te leven maar dan moet ik mezelf wel in acht nemen. De katten die wij hebben zijn raskatten met lang haar, die in principe nooit buiten komen (af en toe in de tuin). Dit zorgt ervoor dat het een behoorlijk intensief karwei is om ons huis een beetje netjes en schoon te houden. In feite moet ik iedere dag alles stofzuigen (inclusief de bank) en afnemen om het netjes en enigszins haarvrij te houden. Daarnaast probeer ik ze zeer regelmatig te kammen/borstelen, echter twee van de drie katten laten zich niet overal kammen, dan wordt het een gevecht. Om die reden neem ik ze eens in de zoveel tijd mee naar een trimster. Om het voor mezelf wat makkelijker te maken komen de katten al niet op de bovenverdieping en leg ik 's nachts kleden over de bank om 'haarschade' te voorkomen.
Toch merk ik dat het me alles bij elkaar lichamelijk gewoon teveel wordt. Ik heb ook de zorg voor onze zoon en ik werk 20 uur in de week (ben al minder gaan werken). Uiteraard hoef ik dit allemaal niet alleen te doen en heb ik al heel erg veel hulp van mijn man. Echter kan ik hem ook niet met alles belasten, hij heeft zwaar werk en maakt veel uren.
Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. Echter heeft dit ras ook gewoon veel aandacht nodig dat er met ze gespeeld wordt en moeten ze regelmatig gekamd worden.
Waar ik dus mee in de knoop zit is dat het intensieve huishouden mij lichamelijk gewoon teveel is/wordt en ik de katten niet de zorg en aandacht kan bieden die ze eigenlijk verdienen. Ik heb altijd het principe gehad dat je voor een dier verantwoordelijk bent tot zijn dood maar gezien de leeftijd van onze katten zal dat zeker nog een jaar of 10 duren en ik ben gewoon bang dat ik dat niet volhoud en dat ook de katten niet krijgen wat ze verdienen.
Herkent iemand deze situatie? Wat zijn jullie gedachten hierover? Heeft iemand eventueel tips?
Mijn probleem is het volgende. Inmiddels heb ik een reumatische aandoening gekregen. De reuma zorgt ervoor dat ik sneller vermoeid ben en veel pijn heb. Er is mee te leven maar dan moet ik mezelf wel in acht nemen. De katten die wij hebben zijn raskatten met lang haar, die in principe nooit buiten komen (af en toe in de tuin). Dit zorgt ervoor dat het een behoorlijk intensief karwei is om ons huis een beetje netjes en schoon te houden. In feite moet ik iedere dag alles stofzuigen (inclusief de bank) en afnemen om het netjes en enigszins haarvrij te houden. Daarnaast probeer ik ze zeer regelmatig te kammen/borstelen, echter twee van de drie katten laten zich niet overal kammen, dan wordt het een gevecht. Om die reden neem ik ze eens in de zoveel tijd mee naar een trimster. Om het voor mezelf wat makkelijker te maken komen de katten al niet op de bovenverdieping en leg ik 's nachts kleden over de bank om 'haarschade' te voorkomen.
Toch merk ik dat het me alles bij elkaar lichamelijk gewoon teveel wordt. Ik heb ook de zorg voor onze zoon en ik werk 20 uur in de week (ben al minder gaan werken). Uiteraard hoef ik dit allemaal niet alleen te doen en heb ik al heel erg veel hulp van mijn man. Echter kan ik hem ook niet met alles belasten, hij heeft zwaar werk en maakt veel uren.
Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. Echter heeft dit ras ook gewoon veel aandacht nodig dat er met ze gespeeld wordt en moeten ze regelmatig gekamd worden.
Waar ik dus mee in de knoop zit is dat het intensieve huishouden mij lichamelijk gewoon teveel is/wordt en ik de katten niet de zorg en aandacht kan bieden die ze eigenlijk verdienen. Ik heb altijd het principe gehad dat je voor een dier verantwoordelijk bent tot zijn dood maar gezien de leeftijd van onze katten zal dat zeker nog een jaar of 10 duren en ik ben gewoon bang dat ik dat niet volhoud en dat ook de katten niet krijgen wat ze verdienen.
Herkent iemand deze situatie? Wat zijn jullie gedachten hierover? Heeft iemand eventueel tips?
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:01
Wat een rotsituatie!
Klinkt alsof de katten ook gebaat zouden zijn met een ander baasje. Dan zou ik zelf een goed baasje voor ze zoeken. En pas als je een goed gevoel hebt bij diegene, de overdracht doen.
Onze katten komen van een stel dat ging emigreren en dan zouden de katten minimaal een maand in quarantaine moeten daar. Dat wilden ze de katten liever niet aandoen. We moesten echt door een soort screening en ze hebben uiteindelijk de katten bij ons thuis zelf afgeleverd. Was het ze dan alsnog niet bevallen, hadden ze ze denk ik weer meegenomen ook; dan liever een maand quarantaine.
Klinkt alsof de katten ook gebaat zouden zijn met een ander baasje. Dan zou ik zelf een goed baasje voor ze zoeken. En pas als je een goed gevoel hebt bij diegene, de overdracht doen.
Onze katten komen van een stel dat ging emigreren en dan zouden de katten minimaal een maand in quarantaine moeten daar. Dat wilden ze de katten liever niet aandoen. We moesten echt door een soort screening en ze hebben uiteindelijk de katten bij ons thuis zelf afgeleverd. Was het ze dan alsnog niet bevallen, hadden ze ze denk ik weer meegenomen ook; dan liever een maand quarantaine.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:04
Heb je geen buurmeisje (of jongen) die tegen betaling de katten wil kammen?
En is een werkster voor een ochtend per week geen optie. Misschien kun je ivm met je ziekte daar een budget voor krijgen ( hoewel thuiszorg tegenwoordig enorm wordt afgebroken, maar je weet maar nooit).
En als ze dan toch weg moeten, probeer ze dan via de rasvereniging te herplaatsen.
En is een werkster voor een ochtend per week geen optie. Misschien kun je ivm met je ziekte daar een budget voor krijgen ( hoewel thuiszorg tegenwoordig enorm wordt afgebroken, maar je weet maar nooit).
En als ze dan toch weg moeten, probeer ze dan via de rasvereniging te herplaatsen.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:08
quote:Starshine schreef op 05 augustus 2014 @ 12:04:
Heb je geen buurmeisje (of jongen) die tegen betaling de katten wil kammen?
En is een werkster voor een ochtend per week geen optie. Misschien kun je ivm met je ziekte daar een budget voor krijgen ( hoewel thuiszorg tegenwoordig enorm wordt afgebroken, maar je weet maar nooit).
En als ze dan toch weg moeten, probeer ze dan via de rasvereniging te herplaatsen.Hier zat ik ook aan te denken inderdaad
Heb je geen buurmeisje (of jongen) die tegen betaling de katten wil kammen?
En is een werkster voor een ochtend per week geen optie. Misschien kun je ivm met je ziekte daar een budget voor krijgen ( hoewel thuiszorg tegenwoordig enorm wordt afgebroken, maar je weet maar nooit).
En als ze dan toch weg moeten, probeer ze dan via de rasvereniging te herplaatsen.Hier zat ik ook aan te denken inderdaad
"Hey baby girl, you're on speaker so behave" (© Derek Morgan)
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:15
De tip of iemand anders dan misschien de katten kan kammen (en evt. ermee spelen) is op zich een hele goede. Het probleem is alleen dat twee van de drie (ondanks dat ze verder superlief zijn en geen kwaad doen) een hel zijn om echt goed te kammen. De rug gaat wel maar met name de 'heupen' en het verdere gebied rond de achterpoten zijn gevoelig voor klitten maar ook juist heel moeilijk te kammen, dat is echt een gevecht en dat wil ik een ander niet aandoen.NB Het zijn geen kleine katten, ze wegen respectievelijk 7 en 8 kilo.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:23
quote:Starshine schreef op 05 augustus 2014 @ 12:19:
Okay, anders hang je na de vakantie een briefje op bij een mbo dierverzorging. De jongens en meiden daar worden ervoor opgeleid.Ook een goede
alleen ga ik al eens in de zoveel tijd met ze naar een trimster voor hun vacht. Het probleem van het intensieve huishouden en de aandacht los ik daar echter niet mee op... pff wat een ***situatie.
Okay, anders hang je na de vakantie een briefje op bij een mbo dierverzorging. De jongens en meiden daar worden ervoor opgeleid.Ook een goede
alleen ga ik al eens in de zoveel tijd met ze naar een trimster voor hun vacht. Het probleem van het intensieve huishouden en de aandacht los ik daar echter niet mee op... pff wat een ***situatie.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:24
De mate waarin je je huis netjes en schoon wilt hebben heeft niks te maken met je dieren of je ziekte. Het is vrij simpel: als jij, om aan je eigen maatstaven te voldoen, je over de kop moet werken, dan moet je je maatstaven bijstellen in plaats van je dieren de deur uit te doen. Dus: minder netjes en schoon willen zijn. Daar ga je niet dood aan en is ook niet schadelijk voor je kind.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:26
quote:streep0035 schreef op 05 augustus 2014 @ 12:04:
Het is inderdaad een rotsituatie.. ik vind het vreselijk om te beseffen maar als ik heel eerlijk ben zou inderdaad een ander baasje het beste zijn, al moet ik er aan de andere kant weer niet aan denken dat ik ze weg moet doen. Echt een vreselijk dilemma...Onzin, je legt de schuld bij de katten, maar het zit in jezelf. Als de katten weg zijn is er wel weer iets anders dat rommel maakt. Huizen hoeven niet spic en span.
Het is inderdaad een rotsituatie.. ik vind het vreselijk om te beseffen maar als ik heel eerlijk ben zou inderdaad een ander baasje het beste zijn, al moet ik er aan de andere kant weer niet aan denken dat ik ze weg moet doen. Echt een vreselijk dilemma...Onzin, je legt de schuld bij de katten, maar het zit in jezelf. Als de katten weg zijn is er wel weer iets anders dat rommel maakt. Huizen hoeven niet spic en span.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:30
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:41
Ik ben het volledig eens met jullie dat een huis niet spic en span hoeft te zijn. Ik wilde dat vroeger wel altijd maar heb dat inderdaad sterk moeten bijstellen, dat is gewoon niet haalbaar en daar heb ik me ook allang bij neergelegd. Maar een huis moet wel prettig zijn en blijven om in te leven, zowel voor ons als de katten.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:47
quote:sabbaticalmeds schreef op 05 augustus 2014 @ 12:24:
De mate waarin je je huis netjes en schoon wilt hebben heeft niks te maken met je dieren of je ziekte. Het is vrij simpel: als jij, om aan je eigen maatstaven te voldoen, je over de kop moet werken, dan moet je je maatstaven bijstellen in plaats van je dieren de deur uit te doen. Dus: minder netjes en schoon willen zijn. Daar ga je niet dood aan en is ook niet schadelijk voor je kind.Ik heb mijn eigen maatstaven al behoorlijk bijgesteld, maar als de bossen haar door onze huiskamer vliegen, mijn stoelen en bank onder de haren zitten of mijn vloer of tafel onder de poep zit omdat er bij één van de katten wat is blijven hangen in de vacht zal dat toch echt schoongemaakt moeten worden, net als het aanrecht waar ik het toch fijn vind als ons eten enigszins hygiënisch wordt klaargemaakt (en ja het is me jammerlijk mislukt om ze af te leren dat ze niet op het aanrecht mogen komen )
De mate waarin je je huis netjes en schoon wilt hebben heeft niks te maken met je dieren of je ziekte. Het is vrij simpel: als jij, om aan je eigen maatstaven te voldoen, je over de kop moet werken, dan moet je je maatstaven bijstellen in plaats van je dieren de deur uit te doen. Dus: minder netjes en schoon willen zijn. Daar ga je niet dood aan en is ook niet schadelijk voor je kind.Ik heb mijn eigen maatstaven al behoorlijk bijgesteld, maar als de bossen haar door onze huiskamer vliegen, mijn stoelen en bank onder de haren zitten of mijn vloer of tafel onder de poep zit omdat er bij één van de katten wat is blijven hangen in de vacht zal dat toch echt schoongemaakt moeten worden, net als het aanrecht waar ik het toch fijn vind als ons eten enigszins hygiënisch wordt klaargemaakt (en ja het is me jammerlijk mislukt om ze af te leren dat ze niet op het aanrecht mogen komen )
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:48
quote:honingbijtje schreef op 05 augustus 2014 @ 12:44:
Lieve perfectionist.
Je mag jezelf best wat toestaan. Het gaat niet zo en niemand behalve jijzelf vind jou een slecht mens als je de katten een ander thuis gaat geven.Dankjewel voor je lieve reactie. Je hebt heel goed gezien dat ik inderdaad een perfectionist ben
Lieve perfectionist.
Je mag jezelf best wat toestaan. Het gaat niet zo en niemand behalve jijzelf vind jou een slecht mens als je de katten een ander thuis gaat geven.Dankjewel voor je lieve reactie. Je hebt heel goed gezien dat ik inderdaad een perfectionist ben
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:54
TO, jij hebt bewust voor deze harige soort gekozen. En dan niet één, maar drie. Dat ze je nu niet meer uitkomen omdat je reuma hebt, een kind (vooral dat natuurlijk, is vrij standaard excuus) en een baantje van 20 uur maakt het niet opeens oké om deze huisdieren weg te doen. Maar dat zijn mijn gedachten.
dinsdag 5 augustus 2014 om 12:59
quote:nessemeisje schreef op 05 augustus 2014 @ 12:54:
TO, jij hebt bewust voor deze harige soort gekozen. En dan niet één, maar drie. Dat ze je nu niet meer uitkomen omdat je reuma hebt, een kind (vooral dat natuurlijk, is vrij standaard excuus) en een baantje van 20 uur maakt het niet opeens oké om deze huisdieren weg te doen. Maar dat zijn mijn gedachten.De reuma is later gekomen dan de katten, en ik heb het met geen één woord gehad over de combinatie katten en een kind. Dat maakt jij ervan. Ik ben zelf opgegroeid met katten en ook nu zijn er totaal geen problemen met de katten en onze zoon. Ze zijn hartstikke lief, springen zelfs niet in de box etc. Ik vind je erg neerbuigend overkomen met 'dat het niet meer uit zou komen', 'standaard exuus' en 'baanTJE'
TO, jij hebt bewust voor deze harige soort gekozen. En dan niet één, maar drie. Dat ze je nu niet meer uitkomen omdat je reuma hebt, een kind (vooral dat natuurlijk, is vrij standaard excuus) en een baantje van 20 uur maakt het niet opeens oké om deze huisdieren weg te doen. Maar dat zijn mijn gedachten.De reuma is later gekomen dan de katten, en ik heb het met geen één woord gehad over de combinatie katten en een kind. Dat maakt jij ervan. Ik ben zelf opgegroeid met katten en ook nu zijn er totaal geen problemen met de katten en onze zoon. Ze zijn hartstikke lief, springen zelfs niet in de box etc. Ik vind je erg neerbuigend overkomen met 'dat het niet meer uit zou komen', 'standaard exuus' en 'baanTJE'
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:05
quote:Kapitein_Onderdeurtje schreef op 05 augustus 2014 @ 13:00:
[...]
Waar baseer je dat principe op?Dat baseer ik op het feit dat de keuze voor een huisdier in mijn ogen een bewuste keuze moet zijn, waar je in mee neemt dat een kat soms wel 15 jaar of nog ouder kan worden. Een huisdier neem je niet maar voor 'even'. Natuurlijk zijn emoties en gevoelens bij dieren anders dan bij mensen maar ze hechten zich wel degelijk aan de plek waar ze wonen en de mensen die voor ze zorgen.
[...]
Waar baseer je dat principe op?Dat baseer ik op het feit dat de keuze voor een huisdier in mijn ogen een bewuste keuze moet zijn, waar je in mee neemt dat een kat soms wel 15 jaar of nog ouder kan worden. Een huisdier neem je niet maar voor 'even'. Natuurlijk zijn emoties en gevoelens bij dieren anders dan bij mensen maar ze hechten zich wel degelijk aan de plek waar ze wonen en de mensen die voor ze zorgen.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:06
Als je katten er zelf onder lijden zou ik een ander huis zoeken. Ik ben namelijk van het principe dat ik tot de dood van mijn huisdieren zorg dat ze niets te kort komen, of dat nou bij mij is of bij een ander, maar ik ben het eigenlijk wel met SabaticalMeds eens. Volgens mij stel je veel te hoge eisen aan je huishouden, waardoor je nu last hebt van je katten.
Juist als je ziek bent moet je plannen én je prioriteiten helder hebben. Van de vloer willen kunnen eten is al heel lang geen prio meer in mijn huishouden, zolang de tafels, borden en het bestek maar wel elke dag schoon zijn.
Juist als je ziek bent moet je plannen én je prioriteiten helder hebben. Van de vloer willen kunnen eten is al heel lang geen prio meer in mijn huishouden, zolang de tafels, borden en het bestek maar wel elke dag schoon zijn.
Life is too short to waste time matching socks