Thuis
alle pijlers
Veel ruzie thuis
donderdag 21 maart 2019 om 19:54
Hoi,
Ik heb een probleem, maar weet niet zo goed wat ik eraan kan doen. Misschien hebben jullie tips?
Ik ben 21 jaar oud en woon thuis bij mijn ouders. Sinds een aantal jaar hebben mijn ouders dagelijks ruzie. Het lijkt wel alsof ze elkaar niks gunnen en om alles een ruzie moeten starten. Deze ruzies kunnen ook best heftig worden. Dit wordt gewoon gedaan in het bijzijn van de kinderen. Doordat dit al jaren zo gaat zijn ik en mijn zusje het nu echt zat. Zo zeggen we dan dat ze eens moeten kappen en dat dit super rot voor ons is. Maar het lijkt ze maar weinig te doen. Ze houden eigenlijk niet meer van elkaar maar gaan niet scheiden. Het resultaat hiervan is dat wij elke dag in een rotte sfeer thuis zitten en er heel veel ruzies zijn. Ik wil graag uit huis en ben daar dus ook mee bezig. Maar misschien hebben jullie ook tips zodat ik en mijn zusjes er wat minder last van hebben?
Ik heb een probleem, maar weet niet zo goed wat ik eraan kan doen. Misschien hebben jullie tips?
Ik ben 21 jaar oud en woon thuis bij mijn ouders. Sinds een aantal jaar hebben mijn ouders dagelijks ruzie. Het lijkt wel alsof ze elkaar niks gunnen en om alles een ruzie moeten starten. Deze ruzies kunnen ook best heftig worden. Dit wordt gewoon gedaan in het bijzijn van de kinderen. Doordat dit al jaren zo gaat zijn ik en mijn zusje het nu echt zat. Zo zeggen we dan dat ze eens moeten kappen en dat dit super rot voor ons is. Maar het lijkt ze maar weinig te doen. Ze houden eigenlijk niet meer van elkaar maar gaan niet scheiden. Het resultaat hiervan is dat wij elke dag in een rotte sfeer thuis zitten en er heel veel ruzies zijn. Ik wil graag uit huis en ben daar dus ook mee bezig. Maar misschien hebben jullie ook tips zodat ik en mijn zusjes er wat minder last van hebben?
donderdag 21 maart 2019 om 20:18
Mijn ouders hebben er tien jaar over gedaan om uiteindelijk te gaan scheiden. Van mij 8ste tot mijn 18e en ik heb altijd gezegd: "Als jullie voor de kinderen bij elkaar blijven, dan mogen jullie daar van ons per direct mee stoppen...". Maar ja, ze konden niet met en niet zonder elkaar. Toen ze eenmaal echt gescheiden waren ging het tussen hen trouwens een stuk beter!
Ik heb eigenlijk altijd uitgesproken wat ik er van vond. Weigerde aan tafel te eten en benoemde dat ook als hét moment waar op zij ongezellig begonnen te doen. Soms hadden ze er een handje van om tegen mij te klagen over de ander (toen ik ouder werd), dat heb ik altijd resoluut afgekapt met de woorden "Het interesseert me niet wat voor gezeul jullie hebben maar het is míjn vader/moeder dus klagen doe je maar bij je vriendinnen/vrienden/iemand anders!"
Ik voelde wel altijd een hoop spanning in huis. Mijn broertjes hebben dat trouwens veel minder zo ervaren.
Ga inderdaad uit huis. Neem afstand. En wees duidelijk over jouw rol als dochter. Meer kun je niet doen...
Ik heb eigenlijk altijd uitgesproken wat ik er van vond. Weigerde aan tafel te eten en benoemde dat ook als hét moment waar op zij ongezellig begonnen te doen. Soms hadden ze er een handje van om tegen mij te klagen over de ander (toen ik ouder werd), dat heb ik altijd resoluut afgekapt met de woorden "Het interesseert me niet wat voor gezeul jullie hebben maar het is míjn vader/moeder dus klagen doe je maar bij je vriendinnen/vrienden/iemand anders!"
Ik voelde wel altijd een hoop spanning in huis. Mijn broertjes hebben dat trouwens veel minder zo ervaren.
Ga inderdaad uit huis. Neem afstand. En wees duidelijk over jouw rol als dochter. Meer kun je niet doen...
donderdag 21 maart 2019 om 20:28
Dit herken ik wel, maar je kunt er niet zoveel aan doen vrees ik.
Mijn ouders konden vroeger ook zo vreselijk tekeer gaan tegen elkaar (zo uit het niks, met nauwelijks een gegronde aanleiding)
En zelfs nu nog wel, nu mijn vader dement is.
Ik heb op een gegeven moment gewoon besloten om mij af te zonderen/naar mijn eigen huis te gaan als het te erg werd.
Daar werden de ruzies niet minder van, maar ik zat er dan tenminste niet meer tussen.
Sowieso hielp uit huis gaan heel erg, de kans dat ze net ruzie krijgen op die ene keer per week dat ik langskom is al een stuk minder dan wanneer ik er elke dag was.
Praten met mijn ouders heeft nooit zoveel uitgemaakt, zij vinden dat ze zich niet hoeven in te houden, want ik ben famillie, en ze vinden het zelf blijkbaar niet zo erg om zo af en toe een gillende ruzie te hebben.
Moet zeggen dat ik meermaals heb overwogen om het contact helemaal te verbreken, maar het zijn toch mijn ouders, en als ze niet zo idioot doen hebben we wel een goede band.
Je kunt natuurlijk proberen om hier eens serieus met je ouders over te praten, en verder zou ik je adviseren om er gewoon zoveel mogelijk afstand van te nemen.
Ga gewoon even weg als het weer zover is, of met een koptelefoon op je eigen kamer.
Mijn ouders konden vroeger ook zo vreselijk tekeer gaan tegen elkaar (zo uit het niks, met nauwelijks een gegronde aanleiding)
En zelfs nu nog wel, nu mijn vader dement is.
Ik heb op een gegeven moment gewoon besloten om mij af te zonderen/naar mijn eigen huis te gaan als het te erg werd.
Daar werden de ruzies niet minder van, maar ik zat er dan tenminste niet meer tussen.
Sowieso hielp uit huis gaan heel erg, de kans dat ze net ruzie krijgen op die ene keer per week dat ik langskom is al een stuk minder dan wanneer ik er elke dag was.
Praten met mijn ouders heeft nooit zoveel uitgemaakt, zij vinden dat ze zich niet hoeven in te houden, want ik ben famillie, en ze vinden het zelf blijkbaar niet zo erg om zo af en toe een gillende ruzie te hebben.
Moet zeggen dat ik meermaals heb overwogen om het contact helemaal te verbreken, maar het zijn toch mijn ouders, en als ze niet zo idioot doen hebben we wel een goede band.
Je kunt natuurlijk proberen om hier eens serieus met je ouders over te praten, en verder zou ik je adviseren om er gewoon zoveel mogelijk afstand van te nemen.
Ga gewoon even weg als het weer zover is, of met een koptelefoon op je eigen kamer.
donderdag 21 maart 2019 om 20:29
Dat klagen over elkaar bij de kinderen doen ze ook. Mijn moeder praat mijn vader heel vaak zwart en kan eigenlijk niks goeds over hem zeggen. Mijn vader doet het ook wel eens maar wel minder dan mijn moeder. Ik vind dit zelf ook erg vervelend.gsleutel schreef: ↑21-03-2019 20:18Mijn ouders hebben er tien jaar over gedaan om uiteindelijk te gaan scheiden. Van mij 8ste tot mijn 18e en ik heb altijd gezegd: "Als jullie voor de kinderen bij elkaar blijven, dan mogen jullie daar van ons per direct mee stoppen...". Maar ja, ze konden niet met en niet zonder elkaar. Toen ze eenmaal echt gescheiden waren ging het tussen hen trouwens een stuk beter!
Ik heb eigenlijk altijd uitgesproken wat ik er van vond. Weigerde aan tafel te eten en benoemde dat ook als hét moment waar op zij ongezellig begonnen te doen. Soms hadden ze er een handje van om tegen mij te klagen over de ander (toen ik ouder werd), dat heb ik altijd resoluut afgekapt met de woorden "Het interesseert me niet wat voor gezeul jullie hebben maar het is míjn vader/moeder dus klagen doe je maar bij je vriendinnen/vrienden/iemand anders!"
Ik voelde wel altijd een hoop spanning in huis. Mijn broertjes hebben dat trouwens veel minder zo ervaren.
Ga inderdaad uit huis. Neem afstand. En wees duidelijk over jouw rol als dochter. Meer kun je niet doen...
donderdag 21 maart 2019 om 20:36
Dat is ook heel erg vervelend, ik zeg meestal tegen mijn moeder (die daar ook een handje van heeft) dat ik haar zal helpen als ze wil scheiden of hulp wil zoeken, maar als ze niet actief iets gaat doen aan het probleem (dat tenslotte al meer dan dertig jaar speelt, zo langzamerhand) dan hoef ik er ook niks over te horen.
Zij heeft zelf gekozen voor deze relatie, ze weet inmiddels dat ze regelmatig een grote ruzie om niks hebben omdat ze allebei te heetgebakerd zijn, zij is degene die eventueel er iets aan zou kunnen doen (weggaan, therapie, cursus woedebeheersing, whatever) maar dat wil ze ook niet.
Tja, dan houd het voor mij ook op.
donderdag 21 maart 2019 om 20:41
Ik heb het gevoel dat ik heel erg een kant moeten kiezen. En dan vooral vanaf mijn moeders kant. Het lijkt bijna alsof ze wil dat wij onze vader ook haten. Ja tuurlijk hebben ze er beide een rol in maar zij kan zich echt totaal niet inhouden. Als ik het dan een keer voor mijn vader opneem of zeg dat ik er inderdaad klaar mee ben. Dan wordt ze ook echt boos op mij. Daarnaast denk ik ook dat ze boos zal worden als ik aangeef dat ik het niet leuk vind dat ze telkens zo negatief over hem praat.DingesEnzo schreef: ↑21-03-2019 20:36Dat is ook heel erg vervelend, ik zeg meestal tegen mijn moeder (die daar ook een handje van heeft) dat ik haar zal helpen als ze wil scheiden of hulp wil zoeken, maar als ze niet actief iets gaat doen aan het probleem (dat tenslotte al meer dan dertig jaar speelt, zo langzamerhand) dan hoef ik er ook niks over te horen.
Zij heeft zelf gekozen voor deze relatie, ze weet inmiddels dat ze regelmatig een grote ruzie om niks hebben omdat ze allebei te heetgebakerd zijn, zij is degene die eventueel er iets aan zou kunnen doen (weggaan, therapie, cursus woedebeheersing, whatever) maar dat wil ze ook niet.
Tja, dan houd het voor mij ook op.
donderdag 21 maart 2019 om 20:44
En hoe reageer jij dan? Want ik heb dat dus altijd meteen afgekapt. Het was daardoor ook iets dat sóms gebeurde en niet regelmatig. Mijn ouders waren daarin ook nooit onredelijk, zeiden dan altijd "Sorry...". Soms kwam er dan een "... maar je vader" achteraan en dan zei ik gewoon "ik wil het niet horen" en liep ik weg.
Maar wij zijn als kind heel erg opgevoed met 'zeggen wat je voelt en jouw mening is het zo belangrijk als die van ons'. Als je ouders daar anders in staan, bijvoorbeeld meer vanuit 'wij zijn de ouders en jij het kind dus toon ten alle tijden respect voor ons (ook al gaan we over jouw grenzen)' dan is dat denk ik wel lastiger.
Ze hadden bij ons ook bijna nooit ruzie-ruzie (als in schreeuwen e.d.) het was meer de onferlinge sfeer die altijd om te snijden was, elkaar niet meer begrijpen en (denk ik) de tropenjaren die een te zware wissel trokken waardoor ze allebei (te) veel behoefte hadden aan hun eigen ding. En dat ging vaak niet samen met het gezamenlijk belang.
donderdag 21 maart 2019 om 20:51
gsleutel schreef: ↑21-03-2019 20:18Mijn ouders hebben er tien jaar over gedaan om uiteindelijk te gaan scheiden. Van mij 8ste tot mijn 18e en ik heb altijd gezegd: "Als jullie voor de kinderen bij elkaar blijven, dan mogen jullie daar van ons per direct mee stoppen...". Maar ja, ze konden niet met en niet zonder elkaar. Toen ze eenmaal echt gescheiden waren ging het tussen hen trouwens een stuk beter!
Ik heb eigenlijk altijd uitgesproken wat ik er van vond. Weigerde aan tafel te eten en benoemde dat ook als hét moment waar op zij ongezellig begonnen te doen. Soms hadden ze er een handje van om tegen mij te klagen over de ander (toen ik ouder werd), dat heb ik altijd resoluut afgekapt met de woorden "Het interesseert me niet wat voor gezeul jullie hebben maar het is míjn vader/moeder dus klagen doe je maar bij je vriendinnen/vrienden/iemand anders!"
Ik voelde wel altijd een hoop spanning in huis. Mijn broertjes hebben dat trouwens veel minder zo ervaren.
Ga inderdaad uit huis. Neem afstand. En wees duidelijk over jouw rol als dochter. Meer kun je niet doen...
Wat knap dat je daar zo mee om kon gaan. Dan was je als kind eigenlijk volwassener dan je ouders.
donderdag 21 maart 2019 om 20:51
Bij mij thuis is het helaas elka dag ruzie met geschreeuw. Ze mogen elkaar gewoon niet. Als ik en mijn zusje zeggen dat ze ermee moeten stoppen zeggen ze altijd dat we ons er niet mee mogen bemoeien. Ik ben ook altijd wel vrij opgevoed maar als het op dit soort dingen aankomt heb ik niks te zeggen eigenlijk. Ik moet het gewoon accepteren.gsleutel schreef: ↑21-03-2019 20:44En hoe reageer jij dan? Want ik heb dat dus altijd meteen afgekapt. Het was daardoor ook iets dat sóms gebeurde en niet regelmatig. Mijn ouders waren daarin ook nooit onredelijk, zeiden dan altijd "Sorry...". Soms kwam er dan een "... maar je vader" achteraan en dan zei ik gewoon "ik wil het niet horen" en liep ik weg.
Maar wij zijn als kind heel erg opgevoed met 'zeggen wat je voelt en jouw mening is het zo belangrijk als die van ons'. Als je ouders daar anders in staan, bijvoorbeeld meer vanuit 'wij zijn de ouders en jij het kind dus toon ten alle tijden respect voor ons (ook al gaan we over jouw grenzen)' dan is dat denk ik wel lastiger.
Ze hadden bij ons ook bijna nooit ruzie-ruzie (als in schreeuwen e.d.) het was meer de onferlinge sfeer die altijd om te snijden was, elkaar niet meer begrijpen en (denk ik) de tropenjaren die een te zware wissel trokken waardoor ze allebei (te) veel behoefte hadden aan hun eigen ding. En dat ging vaak niet samen met het gezamenlijk belang.
donderdag 21 maart 2019 om 20:55
Daar ga ik nooit in mee.Doei12 schreef: ↑21-03-2019 20:41Ik heb het gevoel dat ik heel erg een kant moeten kiezen. En dan vooral vanaf mijn moeders kant. Het lijkt bijna alsof ze wil dat wij onze vader ook haten. Ja tuurlijk hebben ze er beide een rol in maar zij kan zich echt totaal niet inhouden. Als ik het dan een keer voor mijn vader opneem of zeg dat ik er inderdaad klaar mee ben. Dan wordt ze ook echt boos op mij. Daarnaast denk ik ook dat ze boos zal worden als ik aangeef dat ik het niet leuk vind dat ze telkens zo negatief over hem praat.
Ik ga geen ruzie maken over een ruzie die zij hebben, kom op zeg.
Poot stijf houden en zeggen "dat is een probleen tussen jou en Pa, jullie lossen het samen maar op, ik heb daar geen mening over" of zoiets.
Tegen mijn moeder zeg ik ook vaak dat ze hier zelf voor gekozen heeft, ze kan ook zelf kiezen om weg te gaan, en dat is het, meer smaken zijn er niet en meer advies heb ik ook eigenlijk niet te bieden.
donderdag 21 maart 2019 om 21:08
Ik snap dat het moeilijk is, maar je hebt eigenlijk ook geen andere keus dan dit te accepteren.Doei12 schreef: ↑21-03-2019 20:51Bij mij thuis is het helaas elka dag ruzie met geschreeuw. Ze mogen elkaar gewoon niet. Als ik en mijn zusje zeggen dat ze ermee moeten stoppen zeggen ze altijd dat we ons er niet mee mogen bemoeien. Ik ben ook altijd wel vrij opgevoed maar als het op dit soort dingen aankomt heb ik niks te zeggen eigenlijk. Ik moet het gewoon accepteren.
Zij zijn wie ze zijn, ze hebben de relatie die ze hebben, en dat zouden ze eventueel zelf kunnen veranderen, maar jij kunt daar niks aan doen en je bent er eigenlijk ook niet verantwoordelijk voor.
Het enige wat jij in de hand hebt is in hoeverre jij je laat meeslepen door het drama.
Ik raad je vooral aan om afstand te nemen, niet jouw probleem, ze zoeken het maar uit.
Ga het huis uit, en als dat (nog) niet kan dan ga je tijdens ruzies maar gewoon even weg (even naar een vriendin, of desnoods in een andere kamer gaan zitten met tv/muziek aan)
anoniem_381705 wijzigde dit bericht op 21-03-2019 21:36
0.38% gewijzigd
donderdag 21 maart 2019 om 21:17
Dan lijkt me vanaf nu jouw antwoord hetzelfde als je moeder naar jou toe komt om te klagen: "daar bemoei ik me niet mee, dat is jullie probleem". En als ze dan door gaat neem je letterlijk afstand. Natuurlijk zal je moeder dan boos worden, dat is ze namelijk niet gewend...Doei12 schreef: ↑21-03-2019 20:51Bij mij thuis is het helaas elka dag ruzie met geschreeuw. Ze mogen elkaar gewoon niet. Als ik en mijn zusje zeggen dat ze ermee moeten stoppen zeggen ze altijd dat we ons er niet mee mogen bemoeien. Ik ben ook altijd wel vrij opgevoed maar als het op dit soort dingen aankomt heb ik niks te zeggen eigenlijk. Ik moet het gewoon accepteren.
Je kunt hen niet veranderen en hebt het maar te accepteren, maar wat je niet hoeft te accepteren is de manier waar op ze jullie hier bij betrekken. Echt. Neem afstand. Ga op je kamer zitten/hardlopen/naar vriendinnen/whatever, zorg dat je letterlijk uit het zicht bent en laat hun gezeik bij hen. Ze kiezen hier zelf voor. Hoe oud is je zusje eigenlijk?
donderdag 21 maart 2019 om 22:10
Ik ben ook van plan vanaf nu er eigenlijk niet meer mee te bemoeien. Het maakt het niet beter en ik krijg er op die manier alleen maar meer last van. Mijn zusje is 16!gsleutel schreef: ↑21-03-2019 21:17Dan lijkt me vanaf nu jouw antwoord hetzelfde als je moeder naar jou toe komt om te klagen: "daar bemoei ik me niet mee, dat is jullie probleem". En als ze dan door gaat neem je letterlijk afstand. Natuurlijk zal je moeder dan boos worden, dat is ze namelijk niet gewend...
Je kunt hen niet veranderen en hebt het maar te accepteren, maar wat je niet hoeft te accepteren is de manier waar op ze jullie hier bij betrekken. Echt. Neem afstand. Ga op je kamer zitten/hardlopen/naar vriendinnen/whatever, zorg dat je letterlijk uit het zicht bent en laat hun gezeik bij hen. Ze kiezen hier zelf voor. Hoe oud is je zusje eigenlijk?