Thuis
alle pijlers
Verhuizen naar de VS , ervaringen.
woensdag 6 augustus 2014 om 13:58
Heb al 2 half jaar een vriend in de VS. Zag hem 5 á 6 keer per jaar. Wel bijna dagelijks contact. We wilde allebei wel graag samen wonen maar hier is nooit echt serieus over gesproken want ja, dit en dat en toen.
Ik heb een zoon van 4 jaar. Waarbij net diabetes is geconstanteerd. Heb een eigen huis. Heb een eigen zaak met mijn vader, we doen veel zaken in de VS, vandaar dat ik er ook veel ben.
Gisteren, heeft vriendlief na officieel toestemming van mijn vader -hij weet dat mijn vader mij héél dierbaar is. Gezegd dat hij echt graag wil samen wonen en met ons, zoon en ik een leven wil opbouwen. Dus mocht ik het willen, dan gebeurd het. De keuze ligt bij mij.
Mijn voorkeur zo gaan naar hem verhuizen.
Zoals jullie vast al raden , wil ik dat graag maar zie ik veel beren op de weg. Hoe moet/gaat zoon daar naar school, hoe komt he met zijn ziekenhuis bezoeken daar, wat voor regeling moe er met ex getroffen worden. -zoon heeft moeizame relatie met vader-
Hoe komt het met mijn huis, die overigens al 3 jaar te koop staat. Vader heeft al eens aangegeven interesse in huis te hebben, doormiddel van een regeling. Komt er op neer dat het bedrijf wat ik langzaam van hem overkoop, volledig van mij word, en hij mijn huis daarvoor in ruil krijg. Dus ik ga er niet op vooruit en nie op achteruit. Maar ik zou geen ander huis kunnen kopen want ik heb geen geld/overwaarde of wat dan ook. En nee het bedrijf zou niet als onderpand kunnen.
We hebben vanuit het bedrijf al meerdere malen serieuse plannen gehad daar een afdeling op te zetten, maar aangezien we in Nederland zaten beide was dat niet haalbaar. Zou dus vanuit ons eigen bedrijf daar een afdeling kunnen opzetten.
Vriend heeft een heel mooi appartement in New York, waar we kunnen wonen. Wel midden in de stad. Hij heeft goed werk, zolang het bedrijf daar niet loopt zou hij ons kunnen onderhouden.
Kortom het zou allemaal wel goed komen. Maar toch is het heel eng om echt definitief te zeggen ik ga daar heen, en ga mijn zaken regelen dat het kan. - hoe met hond/kat/paard, want zij gaan uiteraard mee!! Zonder hun ga ik echt niet.-
Nu het voor het echt uitgesproken is, en mijn ouders hun goedkeuring hebben gegeven zolang ik gelukkig ben. Komt het wel dichterbij, en is het geen stille droom meer.
Tussen zoon en vriend zit het meer dan goed. Zoon heeft met vriend een betere relatie dan met vader, en vriend is een betere vader dan ex. Dus het is dikke vrienden tussen die 2.
Hoef niet meteen een beslissing te nemen, maar denk er wel echt goed over na.
Zijn er mensen die deze stap hebben durven nemen? Hoe waren jullie ervaringen? Hoe hebben jullie je dingen geregeld ?
Ik heb een zoon van 4 jaar. Waarbij net diabetes is geconstanteerd. Heb een eigen huis. Heb een eigen zaak met mijn vader, we doen veel zaken in de VS, vandaar dat ik er ook veel ben.
Gisteren, heeft vriendlief na officieel toestemming van mijn vader -hij weet dat mijn vader mij héél dierbaar is. Gezegd dat hij echt graag wil samen wonen en met ons, zoon en ik een leven wil opbouwen. Dus mocht ik het willen, dan gebeurd het. De keuze ligt bij mij.
Mijn voorkeur zo gaan naar hem verhuizen.
Zoals jullie vast al raden , wil ik dat graag maar zie ik veel beren op de weg. Hoe moet/gaat zoon daar naar school, hoe komt he met zijn ziekenhuis bezoeken daar, wat voor regeling moe er met ex getroffen worden. -zoon heeft moeizame relatie met vader-
Hoe komt het met mijn huis, die overigens al 3 jaar te koop staat. Vader heeft al eens aangegeven interesse in huis te hebben, doormiddel van een regeling. Komt er op neer dat het bedrijf wat ik langzaam van hem overkoop, volledig van mij word, en hij mijn huis daarvoor in ruil krijg. Dus ik ga er niet op vooruit en nie op achteruit. Maar ik zou geen ander huis kunnen kopen want ik heb geen geld/overwaarde of wat dan ook. En nee het bedrijf zou niet als onderpand kunnen.
We hebben vanuit het bedrijf al meerdere malen serieuse plannen gehad daar een afdeling op te zetten, maar aangezien we in Nederland zaten beide was dat niet haalbaar. Zou dus vanuit ons eigen bedrijf daar een afdeling kunnen opzetten.
Vriend heeft een heel mooi appartement in New York, waar we kunnen wonen. Wel midden in de stad. Hij heeft goed werk, zolang het bedrijf daar niet loopt zou hij ons kunnen onderhouden.
Kortom het zou allemaal wel goed komen. Maar toch is het heel eng om echt definitief te zeggen ik ga daar heen, en ga mijn zaken regelen dat het kan. - hoe met hond/kat/paard, want zij gaan uiteraard mee!! Zonder hun ga ik echt niet.-
Nu het voor het echt uitgesproken is, en mijn ouders hun goedkeuring hebben gegeven zolang ik gelukkig ben. Komt het wel dichterbij, en is het geen stille droom meer.
Tussen zoon en vriend zit het meer dan goed. Zoon heeft met vriend een betere relatie dan met vader, en vriend is een betere vader dan ex. Dus het is dikke vrienden tussen die 2.
Hoef niet meteen een beslissing te nemen, maar denk er wel echt goed over na.
Zijn er mensen die deze stap hebben durven nemen? Hoe waren jullie ervaringen? Hoe hebben jullie je dingen geregeld ?
woensdag 6 augustus 2014 om 14:01
woensdag 6 augustus 2014 om 14:09
quote:boerderijgeit028 schreef op 06 augustus 2014 @ 14:01:
Ondanks dat vader een moeizame relatie heeft met zoon, zou vader toestemming geven om te emigreren?
Denk het wel. Vader heeft zelf een keer geprobeerd onder de bezoeks regeling uit te komen. Hij wilde hem dus zien hoe het hem uit kwam.
Voor de rest heeft hij een keer getwijfeld of zoon wel van hem was, en heeft dit argument toen ook gebruikt on onder de bezoekregeling uit te komen.
Ondanks dat vader een moeizame relatie heeft met zoon, zou vader toestemming geven om te emigreren?
Denk het wel. Vader heeft zelf een keer geprobeerd onder de bezoeks regeling uit te komen. Hij wilde hem dus zien hoe het hem uit kwam.
Voor de rest heeft hij een keer getwijfeld of zoon wel van hem was, en heeft dit argument toen ook gebruikt on onder de bezoekregeling uit te komen.
woensdag 6 augustus 2014 om 14:22
woensdag 6 augustus 2014 om 14:26
Als ik aan mijn kind denk, met hoe de situatie nu is met zijn vader.
Weet dat ik het eigenlijk niet mag denken/zeggen ;
Denk dat het voor zoon beter is als hij minder contact heeft met zijn vader die hem constant terleur stelt. Heb regelmatig een huilend kind thuis gekregen na dat hij een weekend bij zijn vader was. Heb hem ook meerdere keren eerder op gehaald omdat ik zoon huilend aan de telefoon had dat hij graag naar huis wou, ex had hem laten bellen omdat hij, dit zijn zijn eigen woorden zoon spuugzat was.
Voor de rest vergeet ex zoon vaak op te halen, of komt hij véél te laat, heeft hij 1000 smoesje waarom hij dat weekend niet kan. Een veel gebruikt smoesje is omdat hij met zijn gezin weggaat enaakt ze graag even alleen willen. Hij beld zoon niet, was er niet op zijn verjaardag en is later niet voor de verjaardag geweest. Kortom zoon heeft niets aan zijn vader, die zijn nieuwe gezin voor zijn zoon stelt.
Het is ook meerder keren voor gekomen dat ex een maand geen contact met zoon heeft gehad. En dan Reageerd hij ook niet op de telefoon, maar lees ik wel op Facebook dat hij zò gelukkig is met zijn gezin op de camping. Net of zoon er niet bij hoort.
We zijn ook gescheiden omdat hij geen kinderen wilde.
Kortom in mijn ogen verdient hij mijn zoon niet.
Oja, hij heeft het ook altijd over jou kind, en geen mijn of ons kind.
Mijn zoon verdient een veel beter vaderfiguur in zijn leven.
Wil je meer weten? Of geloof je wel dat ik om mijn kind denk.
Weet dat ik het eigenlijk niet mag denken/zeggen ;
Denk dat het voor zoon beter is als hij minder contact heeft met zijn vader die hem constant terleur stelt. Heb regelmatig een huilend kind thuis gekregen na dat hij een weekend bij zijn vader was. Heb hem ook meerdere keren eerder op gehaald omdat ik zoon huilend aan de telefoon had dat hij graag naar huis wou, ex had hem laten bellen omdat hij, dit zijn zijn eigen woorden zoon spuugzat was.
Voor de rest vergeet ex zoon vaak op te halen, of komt hij véél te laat, heeft hij 1000 smoesje waarom hij dat weekend niet kan. Een veel gebruikt smoesje is omdat hij met zijn gezin weggaat enaakt ze graag even alleen willen. Hij beld zoon niet, was er niet op zijn verjaardag en is later niet voor de verjaardag geweest. Kortom zoon heeft niets aan zijn vader, die zijn nieuwe gezin voor zijn zoon stelt.
Het is ook meerder keren voor gekomen dat ex een maand geen contact met zoon heeft gehad. En dan Reageerd hij ook niet op de telefoon, maar lees ik wel op Facebook dat hij zò gelukkig is met zijn gezin op de camping. Net of zoon er niet bij hoort.
We zijn ook gescheiden omdat hij geen kinderen wilde.
Kortom in mijn ogen verdient hij mijn zoon niet.
Oja, hij heeft het ook altijd over jou kind, en geen mijn of ons kind.
Mijn zoon verdient een veel beter vaderfiguur in zijn leven.
Wil je meer weten? Of geloof je wel dat ik om mijn kind denk.
woensdag 6 augustus 2014 om 14:35
woensdag 6 augustus 2014 om 14:40
Ik weet het niet hoor, Dessie, maar op basis van je vorige topics lijkt me dit nu niet de meest verstandige stap. Kan je vriend niet eerst een poos bij jou wonen, kijken hoe dat op de langere termijn gaat?
En zou je uberhaupt een visum kunnen krijgen voor de VS?
Hoe dan ook, eventuele verhuisplannen zal je toch echt eerst met de vader moeten bespreken. Dat lijkt me de eerste priorieit.
En zou je uberhaupt een visum kunnen krijgen voor de VS?
Hoe dan ook, eventuele verhuisplannen zal je toch echt eerst met de vader moeten bespreken. Dat lijkt me de eerste priorieit.
woensdag 6 augustus 2014 om 14:41
quote:Istar_ schreef op 06 augustus 2014 @ 14:33:
Heeft je ex gezag? Zo ja, dan moet hij toestemming geven.
Niet veel. Hij wou eigenlijk niets.
Hij wou geen co-ouderschap , weekend in de 14 dagen was eigenlijk ook al veel. Hij betaald geen allimitatie. Hij is op papier niet de voogd waar zoon heen gaat mocht ik komen te overlijden/niet meer in staat wezen voor hem te zorgen.
Hij vind alles wel best zolang hij zijn eigen leven mag leven, en het zal hem eigenlijk allemaal een rot zorg zijn. Dat gevoel heb ik er altijd een beetje over.
We hebben de scheiding kwa zorg voor zoon nooit via een rechter geregeld, hij was als de dood dat ik naar de rechter stapte. Hij heeft toen ook afstand gedaan van de helft van ons vermogen gedaan om geen allimitatie te hoeven betalen. Ook ging hij er meteen mee akkoord mee dat mijn vader de voogdij krijgt als ik niet meer voor zoon kan zorgen. Kreeg toen bijna de indruk dat hij blij was dat hij het niet was.
Wel heeft hij na lang aandringen zoon erkent. Dat is op papier ook alles geweest.
Heeft je ex gezag? Zo ja, dan moet hij toestemming geven.
Niet veel. Hij wou eigenlijk niets.
Hij wou geen co-ouderschap , weekend in de 14 dagen was eigenlijk ook al veel. Hij betaald geen allimitatie. Hij is op papier niet de voogd waar zoon heen gaat mocht ik komen te overlijden/niet meer in staat wezen voor hem te zorgen.
Hij vind alles wel best zolang hij zijn eigen leven mag leven, en het zal hem eigenlijk allemaal een rot zorg zijn. Dat gevoel heb ik er altijd een beetje over.
We hebben de scheiding kwa zorg voor zoon nooit via een rechter geregeld, hij was als de dood dat ik naar de rechter stapte. Hij heeft toen ook afstand gedaan van de helft van ons vermogen gedaan om geen allimitatie te hoeven betalen. Ook ging hij er meteen mee akkoord mee dat mijn vader de voogdij krijgt als ik niet meer voor zoon kan zorgen. Kreeg toen bijna de indruk dat hij blij was dat hij het niet was.
Wel heeft hij na lang aandringen zoon erkent. Dat is op papier ook alles geweest.
woensdag 6 augustus 2014 om 14:45
quote:dessii schreef op 06 augustus 2014 @ 14:41:
[...]
Niet veel. Hij wou eigenlijk niets.
Hij wou geen co-ouderschap , weekend in de 14 dagen was eigenlijk ook al veel. Hij betaald geen allimitatie. Hij is op papier niet de voogd waar zoon heen gaat mocht ik komen te overlijden/niet meer in staat wezen voor hem te zorgen.
Hij vind alles wel best zolang hij zijn eigen leven mag leven, en het zal hem eigenlijk allemaal een rot zorg zijn. Dat gevoel heb ik er altijd een beetje over.
We hebben de scheiding kwa zorg voor zoon nooit via een rechter geregeld, hij was als de dood dat ik naar de rechter stapte. Hij heeft toen ook afstand gedaan van de helft van ons vermogen gedaan om geen allimitatie te hoeven betalen. Ook ging hij er meteen mee akkoord mee dat mijn vader de voogdij krijgt als ik niet meer voor zoon kan zorgen. Kreeg toen bijna de indruk dat hij blij was dat hij het niet was.
Wel heeft hij na lang aandringen zoon erkent. Dat is op papier ook alles geweest.
Gezag is gewoon door de rechtbank vastgesteld (en als je gehuwd was al automatisch). Het maakt geen zak uit hoe betrokken hij wel of niet is.
Heeft hij juridisch gezag?
[...]
Niet veel. Hij wou eigenlijk niets.
Hij wou geen co-ouderschap , weekend in de 14 dagen was eigenlijk ook al veel. Hij betaald geen allimitatie. Hij is op papier niet de voogd waar zoon heen gaat mocht ik komen te overlijden/niet meer in staat wezen voor hem te zorgen.
Hij vind alles wel best zolang hij zijn eigen leven mag leven, en het zal hem eigenlijk allemaal een rot zorg zijn. Dat gevoel heb ik er altijd een beetje over.
We hebben de scheiding kwa zorg voor zoon nooit via een rechter geregeld, hij was als de dood dat ik naar de rechter stapte. Hij heeft toen ook afstand gedaan van de helft van ons vermogen gedaan om geen allimitatie te hoeven betalen. Ook ging hij er meteen mee akkoord mee dat mijn vader de voogdij krijgt als ik niet meer voor zoon kan zorgen. Kreeg toen bijna de indruk dat hij blij was dat hij het niet was.
Wel heeft hij na lang aandringen zoon erkent. Dat is op papier ook alles geweest.
Gezag is gewoon door de rechtbank vastgesteld (en als je gehuwd was al automatisch). Het maakt geen zak uit hoe betrokken hij wel of niet is.
Heeft hij juridisch gezag?