Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
vrijdag 31 oktober 2008 om 11:39
Verwijten aan jezelf brengen je idd. nergens @wis.
Je hebt ervan geleerd helaas een keiharde les.
Hopelijk komt het met het huis alsnog goed ondanks de resessie van nu.
En situaties voorleggen en uitleggen lang en breed?
Verspilde moeite.
Raken ze ook nog gefrustreerd door want voelen zich behandeld als een klein kind.
Nou die appel valt niet ver want het zijn potdorie een stel kleine kinderen.
Nare situatie maar bedenk deze ervaring rijker, op een nare manier, maar je weet het nu en dit overkomt je geen 2de maal.
Je hebt ervan geleerd helaas een keiharde les.
Hopelijk komt het met het huis alsnog goed ondanks de resessie van nu.
En situaties voorleggen en uitleggen lang en breed?
Verspilde moeite.
Raken ze ook nog gefrustreerd door want voelen zich behandeld als een klein kind.
Nou die appel valt niet ver want het zijn potdorie een stel kleine kinderen.
Nare situatie maar bedenk deze ervaring rijker, op een nare manier, maar je weet het nu en dit overkomt je geen 2de maal.
vrijdag 31 oktober 2008 om 12:36
quote:Face2 schreef op 31 oktober 2008 @ 11:39:
En situaties voorleggen en uitleggen lang en breed?
Verspilde moeite.
Raken ze ook nog gefrustreerd door want voelen zich behandeld als een klein kind.
Klopt, toen ik hem de laatste keer sprak kreeg ik dat ook weer te horen. Hij vond dat ik teveel met hem en zijn gedrag bezig was geweest, en dat vond ie irritant. Ook zei hij dat ik teveel praatte, dat ik eens wat makkelijker moest zijn en niet steeds "ruzie" moest zoeken, want dan had hij het gevoel dat ie niks goed kon doen. Hij verweet me dat ik altijd teveel met mezelf bezig was, ik hem teveel dingen op wilde leggen. Ik heb hem nog geprobeerd uit te leggen dat ik hem wel steeds (herhaaldelijk) op dingen moest wijzen, omdat hij mij geen enkele ruimte gaf in die relatie om mezelf te zijn, mocht me alleen maar aan zijn eisen aanpassen. Hij gaf echter aan dat het ook zo hoort, want in heel zijn familie is het volgens hem zo dat de vrouw zich aanpast. Hij had immers een hekel aan geemancipeerde vrouwen. Hij wilde zich de man kunnen voelen.
Leuk en aardig, maar ik had meer het gevoel dat ik zijn moeder mocht zijn. Hij kon niet met geld omgaan, ik moest al zijn financien gaan beheren als we zouden gaan samenwonen en hem zakgeld geven. Als ik daar iets over zei werd ie weer boos, ik mocht hem geen "kritiek" geven, ik mocht alleen alles uit handen nemen. Hij wilde ieder weekend (teveel) drinken... hij kon dan niet stoppen, ging net zo lang door dat hij helemaal flipte met alle gevolgen van dien. Als ik eens 1 dag zonder alcohol wilde, beperkte ik hem teveel en stelde ik weer teveel eisen (ik was te moeilijk). Toen hij werkloos raakte, mocht ik vacatures gaan zoeken en brieven gaan schrijven. Als ik dan zei dat hij zich wel wat breder op moest gaan stellen omdat het anders te lang zou duren... werd ie weer boos en had ik daar niks over te zeggen.
Hij was er eigenlijk ook helemaal nooit als ik hem nodig had. Zelfs op de bruiloft van mijn eigen zus heeft hij het af laten weten omdat ie last had van zijn maag. De volgende middag, kreeg ik geen smsje hoe het was, maar een smsje dat ik al lang bij hem had moeten zijn en als ik niet zou komen, het van hem niet meer hoefde. Ik probeerde net als iedereen steeds duidelijk te maken dat je zo niet met mensen omgaat... maar het is inderdaad allemaal zinloos geweest. Ik ben te moeilijk volgens hem en hij heeft een meer meegaand persoon nodig. Hetgeen waar je je gewoon steeds zo gefrustreerd door blijft voelen is dat je alles geeft, overal redelijk met hem probeert uit te komen, je constant maar weer schikt en zijn gedrag accepteert maar hij je gewoon het gevoel geeft dat jij het allemaal fout doet (terwijl hij je eigenlijk helemaal niks te bieden heeft). Ik had constant het gevoel dat ik mezelf moest verdedigen en bewijzen maar hij luisterde gewoon niet. Ik vond het gewoon oneerlijk zoals hij met mij omging... het frustreert zo dat hij dat niet inziet hoe hij mij heeft behandeld en dat hij "vrolijk" verder gaat en de vinger richting mij blijft wijzen. Maar die strijd is blijkbaar gewoon zinloos, ik heb hem dan inmiddels ook maar opgegeven (aangezien hij mij ook al verweet dat ik teveel strijd met hem aanga en dat die relatie daardoor niet werkt). Leuk, al die excuses voor hun eigen gedrag... eigenlijk zijn ze diep van binnen gewoon heel onzeker... vandaar ook dat ze dat grote ego nodig hebben. Ze belemmeren zichzelf daar alleen maar mee, maar dat inzicht zal uit zichzelf wel nooit komen vrees ik.
En situaties voorleggen en uitleggen lang en breed?
Verspilde moeite.
Raken ze ook nog gefrustreerd door want voelen zich behandeld als een klein kind.
Klopt, toen ik hem de laatste keer sprak kreeg ik dat ook weer te horen. Hij vond dat ik teveel met hem en zijn gedrag bezig was geweest, en dat vond ie irritant. Ook zei hij dat ik teveel praatte, dat ik eens wat makkelijker moest zijn en niet steeds "ruzie" moest zoeken, want dan had hij het gevoel dat ie niks goed kon doen. Hij verweet me dat ik altijd teveel met mezelf bezig was, ik hem teveel dingen op wilde leggen. Ik heb hem nog geprobeerd uit te leggen dat ik hem wel steeds (herhaaldelijk) op dingen moest wijzen, omdat hij mij geen enkele ruimte gaf in die relatie om mezelf te zijn, mocht me alleen maar aan zijn eisen aanpassen. Hij gaf echter aan dat het ook zo hoort, want in heel zijn familie is het volgens hem zo dat de vrouw zich aanpast. Hij had immers een hekel aan geemancipeerde vrouwen. Hij wilde zich de man kunnen voelen.
Leuk en aardig, maar ik had meer het gevoel dat ik zijn moeder mocht zijn. Hij kon niet met geld omgaan, ik moest al zijn financien gaan beheren als we zouden gaan samenwonen en hem zakgeld geven. Als ik daar iets over zei werd ie weer boos, ik mocht hem geen "kritiek" geven, ik mocht alleen alles uit handen nemen. Hij wilde ieder weekend (teveel) drinken... hij kon dan niet stoppen, ging net zo lang door dat hij helemaal flipte met alle gevolgen van dien. Als ik eens 1 dag zonder alcohol wilde, beperkte ik hem teveel en stelde ik weer teveel eisen (ik was te moeilijk). Toen hij werkloos raakte, mocht ik vacatures gaan zoeken en brieven gaan schrijven. Als ik dan zei dat hij zich wel wat breder op moest gaan stellen omdat het anders te lang zou duren... werd ie weer boos en had ik daar niks over te zeggen.
Hij was er eigenlijk ook helemaal nooit als ik hem nodig had. Zelfs op de bruiloft van mijn eigen zus heeft hij het af laten weten omdat ie last had van zijn maag. De volgende middag, kreeg ik geen smsje hoe het was, maar een smsje dat ik al lang bij hem had moeten zijn en als ik niet zou komen, het van hem niet meer hoefde. Ik probeerde net als iedereen steeds duidelijk te maken dat je zo niet met mensen omgaat... maar het is inderdaad allemaal zinloos geweest. Ik ben te moeilijk volgens hem en hij heeft een meer meegaand persoon nodig. Hetgeen waar je je gewoon steeds zo gefrustreerd door blijft voelen is dat je alles geeft, overal redelijk met hem probeert uit te komen, je constant maar weer schikt en zijn gedrag accepteert maar hij je gewoon het gevoel geeft dat jij het allemaal fout doet (terwijl hij je eigenlijk helemaal niks te bieden heeft). Ik had constant het gevoel dat ik mezelf moest verdedigen en bewijzen maar hij luisterde gewoon niet. Ik vond het gewoon oneerlijk zoals hij met mij omging... het frustreert zo dat hij dat niet inziet hoe hij mij heeft behandeld en dat hij "vrolijk" verder gaat en de vinger richting mij blijft wijzen. Maar die strijd is blijkbaar gewoon zinloos, ik heb hem dan inmiddels ook maar opgegeven (aangezien hij mij ook al verweet dat ik teveel strijd met hem aanga en dat die relatie daardoor niet werkt). Leuk, al die excuses voor hun eigen gedrag... eigenlijk zijn ze diep van binnen gewoon heel onzeker... vandaar ook dat ze dat grote ego nodig hebben. Ze belemmeren zichzelf daar alleen maar mee, maar dat inzicht zal uit zichzelf wel nooit komen vrees ik.
vrijdag 31 oktober 2008 om 12:53
Wees blij @wis dat jij je ogen hebt opengedaan nu.
Helaas met de rotzooi en nare gevoelens tov. jezelf wrsch.ook(want je meende er goed aan te doen)achter blijft
Heel herkenbaar, al wat je neerzet.
Projecteren 1 en al projectie om maar niet bij hunzelf te rade te hoeven gaan dus!
Brrr.
En ja vooral gewoon lekker oppervlakkig leven, je leeft maar 1x,niet moeilijk doen als het makkelijk kan etcetc.Bladiebla.
Kopop maar nu.
Helaas met de rotzooi en nare gevoelens tov. jezelf wrsch.ook(want je meende er goed aan te doen)achter blijft
Heel herkenbaar, al wat je neerzet.
Projecteren 1 en al projectie om maar niet bij hunzelf te rade te hoeven gaan dus!
Brrr.
En ja vooral gewoon lekker oppervlakkig leven, je leeft maar 1x,niet moeilijk doen als het makkelijk kan etcetc.Bladiebla.
Kopop maar nu.
vrijdag 31 oktober 2008 om 13:03
@ Face2:
Hahaha ja dat laatste!
Sorry voor al mijn verhalen trouwens (zijn wel erg lang en vol frustratie nu ik ze nog eens over lees), zit nog volop in het verwerkingsproces.
Ik ga inderdaad nu maar gewoon weer even proberen happy te zijn dat ik ervan af ben.
Bedankt allemaal voor jullie begrip en lieve reacties!
Hahaha ja dat laatste!
Sorry voor al mijn verhalen trouwens (zijn wel erg lang en vol frustratie nu ik ze nog eens over lees), zit nog volop in het verwerkingsproces.
Ik ga inderdaad nu maar gewoon weer even proberen happy te zijn dat ik ervan af ben.
Bedankt allemaal voor jullie begrip en lieve reacties!
vrijdag 31 oktober 2008 om 16:41
Hallo daar allemaal... Ik heb vierkante ogen van het lezen van de 14 pagina's die hier gepost zijn. Anderhalve maand geleden heb ik een aantal dagen meegelezen. Ik was halfoverspannen bij mijn vriend weggegaan om uit te rusten en na te denken. Ik herkende een aantal dingen die hier beschreven werden. Toch (wilde) kon ik er nog niet helemaal aan. Ik ben terug gegaan om drie weken later alsnog definitief te vertrekken. Maar mens wat doet het zeer. De relatie heeft alles bij elkaar een klein jaar geduurd. Alles opgegeven, baan, huis, kinderen om mijn grote liefde achterna te gaan. Zo'n zeker weten gevoel: deze man is het! Hij deed alles voor me, voelde me beschermd en op handen gedragen. Hij was mijn redder....
Oh wat ben ik bedrogen uitgekomen. Het was 'his way, or no way! En ik trapte erin. Met open hart en open ogen.
Ik las (ben even kwijt wie het schreef) iemand vertellen over bdsm-verleden. Ook ik heb me hierin een tijdje begeven. Heb daar een hele nare ervaring meegemaakt en voelde me vies en schuldig en was toen we elkaar ontmoeten nog middenin de verwerking. Ik zag in hem mijn redder. En hij was zo goed dat hij mij toch accepteerde (als dat geen bewijs van zijn liefde was!?)
Ik begrijp zijn gevoel van liefde niet. Het is beklemmend en veeleisend. Heb zoveel tijd gestoken ook om hem te gaan begrijpen. En idd ik ben hem gaan begrijpen.... maar daar wordt het niet begrijpelijker van (haha, volg je het nog?) Ik heb veel gehad aan het contact met www.jijveilig.nl Voor degenen die het nog niet kennen, lees maar eens bij de columns over het stockholmsyndroom. Ook staat hier een column over narcisme.
In een notedop:
- door zijn toedoen en onder zijn invloed raakte ik steeds meer geisoleerd van mijn omgeving. Vrienden, familie en bekenden werden ter discussie gesteld. Wat voor belang hebben die bij jou? wat is de belangrijkheid? wat moeten die mensen van je? Iedereen heeft je tot nu toe gebruikt en dat is nu voorbij.Ik zorg voor je! En gek he... je gaat het nog geloven ook. Vrienden en familie kregen smsen van hem en contacten werden verbroken.
- waar ik vreugde uithaalde of gezelligheid werd zo afgekraakt of van me gevraagd me te verdedigen dat het plezier me al verging en ik het maar weer liet.
- zijn wantrouwen en argwaan waren groot en ik kon het niet begrijpen. Een ingedachten zitten van mij kon aanleiding zijn voor dagen ruzie. En als ik niet reageerde kon hij blijven zuigen (hij wist al gauw mijn knoppen te vinden) tot ik ontplofte. Hij zat me daarbij ook achterna door het huis of op straat als ik rust zocht... en dan... dan werd hij rustig. Hij leek wel een vampier soms. Of hij zich voedde aan mijn woede.
- vijf van de zeven dagen (en soms nachten) waren gevuld met ruzie. Die bijna zonder uitzondering eindigden in uitputting van mijn kant. En zonder uitzondering was het allemaal mijn schuld. Mijn gedrag en mijn houding.
- ik snakte naar wat ruimte om mijzelf te zijn. Gewoon mijn eigen mening en kennissen en bezigheden. Dat kon hij maar niet begrijpen. Hij vertaaltde dit in: dus ik ben niet belangrijk voor je. Waar heb je die ruimte voor nodig? Ruimte hoezo? Hij deed toch alles voor me?
- drankgebruik... zeker vijf a zes pilsjes per dag. En zijn gedrag werd daardoor beïnvloed. Maar dat was natuurlijk niet waar.
- ruzies gingen altijd om niets. Maar in no time was het zo collossaal dat ik niet eens wist waar het over ging. Hij ging maar door en ging maar door. Niet reageren maakte het alleen maar erger.
Ik kan nog wel even doorgaan. Maar het beeld is duidelijk denk ik. En heel herkenbaar voor velen. Waarom dan toch blijven? Wat is dat toch? Ik hoef het jullie niet uit te leggen. Ik heb al veel begrip gevoeld uit de berichten hier. Hij heeft een lieve kant. En ik kan het niet helpen. Ik houd van hem. Nog steeds. Het is een rouwproces.
Ik woon bij mijn moeder nu. Heb niets meer. Kan niet bij mijn spullen. Hij liet me van de week weten dat ik er niet meer inkom. Sta al bij mijn moeder ingeschreven. Ik weet niet wannneer ik mijn spullen krijg. Heb nog wel een sleutel. Maar ben bang dat als ik mijn spullen ga halen ik nog aangeklaagd kan worden ook. Hij eist de sleutel ook per post terug. En dan na die koele mail krijg ik de volgende dag allemaal liedjes van Marco Borsato etc in mijn mailbox van youtube. Hij speelt op mijn schuldgevoel. Heeft zijn huis en hart voor mij en mijn kinderen opengesteld en nu krijgt hij stank voor dank. Hem aan het verstand krijgen waar het voor mij fout gaat lukt niet. Ik ben veeleisend en vraag alleen maar. Moet wel geheimen hebben, want soms wil ik mijn gedachten niet delen etc. Geloof me, hij weet alles van me. Zelfs details die ik met geen andere levende ziel ooit gedeeld heb. Maar nog is het niet genoeg.
Hij spiegelt zichzelf voor zijn omgeving af als de stabiele man met groot hart en vol liefde en mij als de labiele zielepoot met twee gezichten. Veeleisend en egoïstisch. En ze trappen erin.
Gelukkig heb ik gemerkt dat ik mijn familie en vrienden niet kwijt ben en ze het al in de gaten hadden maar ook niets konden doen. En sommigen wisten van niets en hebben zich verbijsterd afgevraagd wat er aan de hand was. Het merendeel wist niet eens dat ik verhuisd was.
En nu zit ik met een kater een enorm schuldgevoel naar mijn kinderen (die bij hun vader zijn gaan wonen) en het vertrouwen in mij volledig kwijt zijn. Ik heb niets meer. Moet helemaal opnieuw beginnen, ver bij mijn kinderen vandaan. Want een huis heb je niet zomaar.
Gelukkig kreeg ik vandaag een lichtpuntje te horen: ik heb een baan! Zo kan ik mijn inmiddels opgebouwde schulden af gaan betalen en financieel bijdragen in het huishouden van mijn moeder. En dan hopelijk wat gaan sparen en over een tijdje hopelijk een baan en woning in mijn oude woonplaats.
Het is een lange weg terug, gelukkig met steun en liefde van mensen uit mijn omgeving die niet oordelen. Maar ik voel me waardeloos en dom.
Ik ben ook al sinds vorige maand bij een therapeut die me enorm helpt. Ik heb moeite met grenzen stellen, dat is duidelijk en mijn zelfbeeld is niet je van het.
Elke ochtend denk ik: waarom ben ik hier nog? Ik heb eigenlijk geen zin in leven. Het zal wel weer terugkomen.
Een heel verhaal.... wens iedereen die hier komt en met hetzelfde probleem zitten (een partner met een persoonlijkheidsstoornis) heel veel kracht en wijsheid toe. Het is niet makkelijk, wel doenlijk... Uiteindelijk bereikt iedereen zijn grens en vindt de kracht en een weg terug naar zichzelf!
Dank jullie wel voor het luisteren.
Oh wat ben ik bedrogen uitgekomen. Het was 'his way, or no way! En ik trapte erin. Met open hart en open ogen.
Ik las (ben even kwijt wie het schreef) iemand vertellen over bdsm-verleden. Ook ik heb me hierin een tijdje begeven. Heb daar een hele nare ervaring meegemaakt en voelde me vies en schuldig en was toen we elkaar ontmoeten nog middenin de verwerking. Ik zag in hem mijn redder. En hij was zo goed dat hij mij toch accepteerde (als dat geen bewijs van zijn liefde was!?)
Ik begrijp zijn gevoel van liefde niet. Het is beklemmend en veeleisend. Heb zoveel tijd gestoken ook om hem te gaan begrijpen. En idd ik ben hem gaan begrijpen.... maar daar wordt het niet begrijpelijker van (haha, volg je het nog?) Ik heb veel gehad aan het contact met www.jijveilig.nl Voor degenen die het nog niet kennen, lees maar eens bij de columns over het stockholmsyndroom. Ook staat hier een column over narcisme.
In een notedop:
- door zijn toedoen en onder zijn invloed raakte ik steeds meer geisoleerd van mijn omgeving. Vrienden, familie en bekenden werden ter discussie gesteld. Wat voor belang hebben die bij jou? wat is de belangrijkheid? wat moeten die mensen van je? Iedereen heeft je tot nu toe gebruikt en dat is nu voorbij.Ik zorg voor je! En gek he... je gaat het nog geloven ook. Vrienden en familie kregen smsen van hem en contacten werden verbroken.
- waar ik vreugde uithaalde of gezelligheid werd zo afgekraakt of van me gevraagd me te verdedigen dat het plezier me al verging en ik het maar weer liet.
- zijn wantrouwen en argwaan waren groot en ik kon het niet begrijpen. Een ingedachten zitten van mij kon aanleiding zijn voor dagen ruzie. En als ik niet reageerde kon hij blijven zuigen (hij wist al gauw mijn knoppen te vinden) tot ik ontplofte. Hij zat me daarbij ook achterna door het huis of op straat als ik rust zocht... en dan... dan werd hij rustig. Hij leek wel een vampier soms. Of hij zich voedde aan mijn woede.
- vijf van de zeven dagen (en soms nachten) waren gevuld met ruzie. Die bijna zonder uitzondering eindigden in uitputting van mijn kant. En zonder uitzondering was het allemaal mijn schuld. Mijn gedrag en mijn houding.
- ik snakte naar wat ruimte om mijzelf te zijn. Gewoon mijn eigen mening en kennissen en bezigheden. Dat kon hij maar niet begrijpen. Hij vertaaltde dit in: dus ik ben niet belangrijk voor je. Waar heb je die ruimte voor nodig? Ruimte hoezo? Hij deed toch alles voor me?
- drankgebruik... zeker vijf a zes pilsjes per dag. En zijn gedrag werd daardoor beïnvloed. Maar dat was natuurlijk niet waar.
- ruzies gingen altijd om niets. Maar in no time was het zo collossaal dat ik niet eens wist waar het over ging. Hij ging maar door en ging maar door. Niet reageren maakte het alleen maar erger.
Ik kan nog wel even doorgaan. Maar het beeld is duidelijk denk ik. En heel herkenbaar voor velen. Waarom dan toch blijven? Wat is dat toch? Ik hoef het jullie niet uit te leggen. Ik heb al veel begrip gevoeld uit de berichten hier. Hij heeft een lieve kant. En ik kan het niet helpen. Ik houd van hem. Nog steeds. Het is een rouwproces.
Ik woon bij mijn moeder nu. Heb niets meer. Kan niet bij mijn spullen. Hij liet me van de week weten dat ik er niet meer inkom. Sta al bij mijn moeder ingeschreven. Ik weet niet wannneer ik mijn spullen krijg. Heb nog wel een sleutel. Maar ben bang dat als ik mijn spullen ga halen ik nog aangeklaagd kan worden ook. Hij eist de sleutel ook per post terug. En dan na die koele mail krijg ik de volgende dag allemaal liedjes van Marco Borsato etc in mijn mailbox van youtube. Hij speelt op mijn schuldgevoel. Heeft zijn huis en hart voor mij en mijn kinderen opengesteld en nu krijgt hij stank voor dank. Hem aan het verstand krijgen waar het voor mij fout gaat lukt niet. Ik ben veeleisend en vraag alleen maar. Moet wel geheimen hebben, want soms wil ik mijn gedachten niet delen etc. Geloof me, hij weet alles van me. Zelfs details die ik met geen andere levende ziel ooit gedeeld heb. Maar nog is het niet genoeg.
Hij spiegelt zichzelf voor zijn omgeving af als de stabiele man met groot hart en vol liefde en mij als de labiele zielepoot met twee gezichten. Veeleisend en egoïstisch. En ze trappen erin.
Gelukkig heb ik gemerkt dat ik mijn familie en vrienden niet kwijt ben en ze het al in de gaten hadden maar ook niets konden doen. En sommigen wisten van niets en hebben zich verbijsterd afgevraagd wat er aan de hand was. Het merendeel wist niet eens dat ik verhuisd was.
En nu zit ik met een kater een enorm schuldgevoel naar mijn kinderen (die bij hun vader zijn gaan wonen) en het vertrouwen in mij volledig kwijt zijn. Ik heb niets meer. Moet helemaal opnieuw beginnen, ver bij mijn kinderen vandaan. Want een huis heb je niet zomaar.
Gelukkig kreeg ik vandaag een lichtpuntje te horen: ik heb een baan! Zo kan ik mijn inmiddels opgebouwde schulden af gaan betalen en financieel bijdragen in het huishouden van mijn moeder. En dan hopelijk wat gaan sparen en over een tijdje hopelijk een baan en woning in mijn oude woonplaats.
Het is een lange weg terug, gelukkig met steun en liefde van mensen uit mijn omgeving die niet oordelen. Maar ik voel me waardeloos en dom.
Ik ben ook al sinds vorige maand bij een therapeut die me enorm helpt. Ik heb moeite met grenzen stellen, dat is duidelijk en mijn zelfbeeld is niet je van het.
Elke ochtend denk ik: waarom ben ik hier nog? Ik heb eigenlijk geen zin in leven. Het zal wel weer terugkomen.
Een heel verhaal.... wens iedereen die hier komt en met hetzelfde probleem zitten (een partner met een persoonlijkheidsstoornis) heel veel kracht en wijsheid toe. Het is niet makkelijk, wel doenlijk... Uiteindelijk bereikt iedereen zijn grens en vindt de kracht en een weg terug naar zichzelf!
Dank jullie wel voor het luisteren.
vrijdag 31 oktober 2008 om 17:13
hallo LilacTree,
Ik herken zo ontzettend veel in je verhaal, alleen ben ik gelukkig mijn kinderen niet kwijt.(vreselijk voor je). Het echte lichtpuntje wat ik bij jou zie, en wat ik zelf gelukkig ook heb, zijn de vrienden en familie. De steun die ik daarvan ondervind in onbetaabaar, ze helpen me doorgaan, ik hoop dat jij dat ook ondervindt. het niet meer willen heb ik ook gehad, maar ik zie nu toch wel weer hoeveel moois er in de wereld is. Het is er gewoon, als je het maat weer wilt zien. Ik wens je toe, dat jij dat ook weer echt gaat zien, dat je plezier hebt in je baan en weer toekomst voelt. En je weer een goed contact op kunt bouwen met je kinderen. Ik weet niet hoe oud ze zijn, maar als ze oud genoeg zijn is het misschien goed om met ze te praten, of een brief te sturen. Laat ze weten dat je van ze houdt. Dat je spijt hebt van wat er is gebeurd. Ouders houden niet altijd van hun kinderen, maar kinderen houden wel altijd van hun ouders.
Sterkte.
Ik herken zo ontzettend veel in je verhaal, alleen ben ik gelukkig mijn kinderen niet kwijt.(vreselijk voor je). Het echte lichtpuntje wat ik bij jou zie, en wat ik zelf gelukkig ook heb, zijn de vrienden en familie. De steun die ik daarvan ondervind in onbetaabaar, ze helpen me doorgaan, ik hoop dat jij dat ook ondervindt. het niet meer willen heb ik ook gehad, maar ik zie nu toch wel weer hoeveel moois er in de wereld is. Het is er gewoon, als je het maat weer wilt zien. Ik wens je toe, dat jij dat ook weer echt gaat zien, dat je plezier hebt in je baan en weer toekomst voelt. En je weer een goed contact op kunt bouwen met je kinderen. Ik weet niet hoe oud ze zijn, maar als ze oud genoeg zijn is het misschien goed om met ze te praten, of een brief te sturen. Laat ze weten dat je van ze houdt. Dat je spijt hebt van wat er is gebeurd. Ouders houden niet altijd van hun kinderen, maar kinderen houden wel altijd van hun ouders.
Sterkte.
vrijdag 31 oktober 2008 om 18:07
Dank je wel eindelijk. Ik zie mijn kinderen nog wel. Het is alleen zo weinig in verhouding. En natuurlijk sla ik mijzelf voor mijn kop. Welke erfenis geef ik ze mee? Ik vond het een mooie uitspraak ergens die ik van één van jullie las. Ook nu weet ik het niet meer woordelijk, het was zoiets als: begin met iets goeds en de tijd werkt in je voordeel.
vrijdag 31 oktober 2008 om 19:59
Lilac Tree, ik zat in hetzelfde schuitje als jij. Kon ook niet bij mijn spullen, hoewel, eigenlijk wel, had ze bij een vriend in opslag gedaan die veel ruimte .heeft
Alles is nu 3 maanden geleden, woonde ook bij mijn moeder. Kinderen al zelfstandig.
Inmiddels heb ik leuke woonruimte gevonden, ik ga er morgen in! Yes!!
Dus meid, alles gaat goedkomen, echt waar.
Ik heb een hele leuke baan, weer een leuk stekkie, lieve mensen om me heen,het is allemaal zo slecht nog niet.
Ik was ook bang dat het lang zou duren met woonruimte maar wat had ik mazzel, zeg! Op een leuke locatie ook nog, centrum.
Daar heb ik echt mee gezwijnd.
Maar wat ik me afvraag, jouw spullen staan in zijn huis? Dan kun je ze gewoon toch ophalen? Daar heb je recht op, zeg!
Wie van de nieuwelingen heeft trouwens het vorige topic gelezen?
Muis, krijg jij mijn mail wel? Kreeg vandaag een mail van je, maar geen reply ofzo.
Alles is nu 3 maanden geleden, woonde ook bij mijn moeder. Kinderen al zelfstandig.
Inmiddels heb ik leuke woonruimte gevonden, ik ga er morgen in! Yes!!
Dus meid, alles gaat goedkomen, echt waar.
Ik heb een hele leuke baan, weer een leuk stekkie, lieve mensen om me heen,het is allemaal zo slecht nog niet.
Ik was ook bang dat het lang zou duren met woonruimte maar wat had ik mazzel, zeg! Op een leuke locatie ook nog, centrum.
Daar heb ik echt mee gezwijnd.
Maar wat ik me afvraag, jouw spullen staan in zijn huis? Dan kun je ze gewoon toch ophalen? Daar heb je recht op, zeg!
Wie van de nieuwelingen heeft trouwens het vorige topic gelezen?
Muis, krijg jij mijn mail wel? Kreeg vandaag een mail van je, maar geen reply ofzo.
zaterdag 1 november 2008 om 01:28
zaterdag 1 november 2008 om 08:55
Yasmijn wat fantastisch voor je! En zo snel al. Gefeliciteerd. Sterkte met de verhuizing vandaag...
Ik heb het grootste deel gevolgd van het vorige topic. Enne... MM ik vind het reuzegoed van je dat je toch weer je verhaal komt doen hier. Ik was gisteren alle 14 pagina's aan het lezen en vroeg me idd steeds af hoe het met je is.
Ik ben blij dat ik jullie gevonden heb. En wat het halen van mijn spullen betreft: hij voelt zich op het moment zo gekwetst dat hoe ik het ook probeer, hij zal oorlog starten. Natuurlijk zijn het mijn spullen. Ik zal een ingang moeten vinden (en dan bedoel ik niet de voordeur, haha) om het alsnog in overleg te doen. Ik heb al zoveel moeten strijden het afgelopen jaar. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Het is hier niet naast de deur. Speelt ook nog eens mee. En gewoon daarheen gaan met een paar mensen, die ook hun vrije dag ervoor opnemen en verhuisbus huren etc. En dan ruzie en er niet inkomen etc en het alleen maar erger maken.... en dan zonder spullen onverrichtte zaken terug? Ik weet namelijk vantevoren nooit wanneer hij niet thuis is.
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen. En dat is gewoon niet te doen. Ik heb hier spullen nodig en ik zal mijn spullen verdeeld op moeten slaan. Moet dus goed weten wat waarheen moet. Hij krijgt de sleutel in elk geval niet terug voor er afspraken zijn. Maar ja, een slot is snel te vervangen niet? Hij gebruikt zijn gekwetste ego mijns inziens om hier hoedanook mij mee te pakken. Het kan allemaal veel sneller en makkelijker. Zijn we er allebei snel vanaf. Maar wat bazel ik nou, ik weet hoe hij met dit soort dingen omgaat. Ik zal hoedanook het verkeerd brengen. doe ik het per mail, dan had ik moeten bellen, zeg ik het vriendelijk dan moet ik duidelijker zijn en ben ik duidelijk, dan ben ik te eisend en hij zal uiteindelijk altijd in zijn recht staan (vindt hij) om dan moeilijk te doen. Want het ligt dan aan mijn houding en opstelling dat we niet tot een normale afspraak kunnen komen. Herkent iemand dit? Tips?
Intussen blijft hij mij benaderen met allemaal liedjes en dat hij het zwaar heeft. Gelukkig valt het voor mij allemaal nog wel mee. Ik ben alleen maar mijn huis, baan, en geld kwijt, en mijn kinderen hun thuis en grotendeels hun moeder. pfffffffff nou ja, ik was er zelf bij he? Ik begrijp er nog steeds niets van. Ik ben ernaar toe verhuisd om een toekomst op te bouwen.Ja, het is zwaar. Het is te idioot voor woorden dat ik me nog druk maak om hem. Dat ik wil weten hoe het met hem gaat.
Ik heb het grootste deel gevolgd van het vorige topic. Enne... MM ik vind het reuzegoed van je dat je toch weer je verhaal komt doen hier. Ik was gisteren alle 14 pagina's aan het lezen en vroeg me idd steeds af hoe het met je is.
Ik ben blij dat ik jullie gevonden heb. En wat het halen van mijn spullen betreft: hij voelt zich op het moment zo gekwetst dat hoe ik het ook probeer, hij zal oorlog starten. Natuurlijk zijn het mijn spullen. Ik zal een ingang moeten vinden (en dan bedoel ik niet de voordeur, haha) om het alsnog in overleg te doen. Ik heb al zoveel moeten strijden het afgelopen jaar. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Het is hier niet naast de deur. Speelt ook nog eens mee. En gewoon daarheen gaan met een paar mensen, die ook hun vrije dag ervoor opnemen en verhuisbus huren etc. En dan ruzie en er niet inkomen etc en het alleen maar erger maken.... en dan zonder spullen onverrichtte zaken terug? Ik weet namelijk vantevoren nooit wanneer hij niet thuis is.
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen. En dat is gewoon niet te doen. Ik heb hier spullen nodig en ik zal mijn spullen verdeeld op moeten slaan. Moet dus goed weten wat waarheen moet. Hij krijgt de sleutel in elk geval niet terug voor er afspraken zijn. Maar ja, een slot is snel te vervangen niet? Hij gebruikt zijn gekwetste ego mijns inziens om hier hoedanook mij mee te pakken. Het kan allemaal veel sneller en makkelijker. Zijn we er allebei snel vanaf. Maar wat bazel ik nou, ik weet hoe hij met dit soort dingen omgaat. Ik zal hoedanook het verkeerd brengen. doe ik het per mail, dan had ik moeten bellen, zeg ik het vriendelijk dan moet ik duidelijker zijn en ben ik duidelijk, dan ben ik te eisend en hij zal uiteindelijk altijd in zijn recht staan (vindt hij) om dan moeilijk te doen. Want het ligt dan aan mijn houding en opstelling dat we niet tot een normale afspraak kunnen komen. Herkent iemand dit? Tips?
Intussen blijft hij mij benaderen met allemaal liedjes en dat hij het zwaar heeft. Gelukkig valt het voor mij allemaal nog wel mee. Ik ben alleen maar mijn huis, baan, en geld kwijt, en mijn kinderen hun thuis en grotendeels hun moeder. pfffffffff nou ja, ik was er zelf bij he? Ik begrijp er nog steeds niets van. Ik ben ernaar toe verhuisd om een toekomst op te bouwen.Ja, het is zwaar. Het is te idioot voor woorden dat ik me nog druk maak om hem. Dat ik wil weten hoe het met hem gaat.
zaterdag 1 november 2008 om 09:14
Thanks Eindelijk!
Gewoon, het vorige narcistentopic met al onze schrijfsels. Wat nu weggezet is na die rel.
Maisjes, ik ga verhuizen vandaag! Ben denk ik niet veel online de komende dagen want heb daar nog geen internet.
Kan wel op werk internetten dus dat zal ik dan doen.
Lilac, je moet een manier kunnen vinden om je spullen te krijgen, meid!
Liefs!
Gewoon, het vorige narcistentopic met al onze schrijfsels. Wat nu weggezet is na die rel.
Maisjes, ik ga verhuizen vandaag! Ben denk ik niet veel online de komende dagen want heb daar nog geen internet.
Kan wel op werk internetten dus dat zal ik dan doen.
Lilac, je moet een manier kunnen vinden om je spullen te krijgen, meid!
Liefs!
zaterdag 1 november 2008 om 10:36
Lilactree, wat heftig allemaal! Ik heb nog niet eerder gereageerd, heel druk, en dipte heel even over breuk met N2, maar hier ben ik dan eindelijk! Lilactree, wat heftig allemaal. Maar ik ben wel blij dat je bij je moeder terecht kan en de baan hebt. Vanuit die positie kun je gaan werken aan jezelf, je eigen plekje. Die spullen, hoeveel daarvan is echt van waarde? Kijk, een CD is vervangbaar, tenzij bijv. je die van een vriend hebt gehad die overleden is, ik noem maar iets. Kun je iemand meenemen als je je spullen haalt?
Ns zijn uitstekend in staat om de boel een rad voor ogen te draaien. Mijn N1 (voor de nieuwe lezers, N1 is mijn exman met wie ik in totaal 11 jaar samen was, N2 een GM - getrouwde man - met wie ik ongeveer anderhalf jaar 'samen' was), maar mijn N1 heeft carriere kunnen maken omdat ik een pas op de plaats deed met de mijne en ook ten behoeve van Muizelien. Toen ik daarna met een studie aan de universiteit begon, en dat mede de breuk inleidde, was ik een ondankbaar onderkruipsel in de ogen van velen, ongedierte, want ik had al die jaren in weelde geleefd en alles kunnen krijgen en nu was ik zo'n ondankbaar loeder. Het was niet een landhuis, gewoon rijtjeshuis, maar inderdaad, we konden alles kopen en een kar met 150 boodschappen omdat er iemand kwam eten en - ook typisch N - we ons moesten uitsloven.
Vorige week stond er in viva over gedumpt worden. Ik heb er lang over gedacht, maar met een N, of je nu zelf opstapt of gedumpt wordt, het is vergelijkbaar met het gedumpt worden. Omdat je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt en je door je persoonlijke groei moet heengaan. Omdat je al die jaren zo afgestompt bent dat er van jezelf vaak niet veel meer overbleef. Stukje bij beetje ga je jezelf weer vinden. Ook ik. Ik was helemaal afgestompt. En als ik nu kijk, 4 jaar later: ik heb mijn bul, een heerlijk huisje, en zoveel vrienden er ineens bij, dat ik elk weekend onder de pannen kan zijn als ik dat wil. Ik heb ook carriere in mijn werk gemaakt. Ga met een volgende unvistudie beginnen. Ja, soms ook wel eens geldzorgen, zeker als ik ineens onverwacht 700 euro reparatie aan de auto heb. Dat vingen 'we' vroeger op van de lopende rekening. Maar het is mijn huis en niemand zeurt over een vuil koffiekopje op het aanrecht. En mijn vrienden, ach, als ik een simpele pizza haal met landwijn zijn ze ook gelukkig. Ze komen voor mij. En ook dat is wel eens anders geweest, omdat mensen het met mijn N1 niet meer gezellig vonden om te komen.
Nou moet ik alleen nog werken aan N2. Hij is helemaal niet goed voor mij, zijn vrouw, of wie dan ook. Hij wil niet luisteren, wil zichzelf niet verbeteren, het is allemaal de schuld va een ander, nooit van hem. Hij is zielig. En dat heb ik heel lang gevonden. En op dit moment zit er nog steeds dat kriebeltje, dat het nou eenmaal een mooie man is om te zien, hij ook zijn lieve kanten heeft, maar toch die knurft blijft. En die realisatie wordt wel steeds sterker de laatste dagen, dat het een gevoelloze, egoistische knurft is. Moet je alleen niet af en toe ee dip hebben
Ns zijn uitstekend in staat om de boel een rad voor ogen te draaien. Mijn N1 (voor de nieuwe lezers, N1 is mijn exman met wie ik in totaal 11 jaar samen was, N2 een GM - getrouwde man - met wie ik ongeveer anderhalf jaar 'samen' was), maar mijn N1 heeft carriere kunnen maken omdat ik een pas op de plaats deed met de mijne en ook ten behoeve van Muizelien. Toen ik daarna met een studie aan de universiteit begon, en dat mede de breuk inleidde, was ik een ondankbaar onderkruipsel in de ogen van velen, ongedierte, want ik had al die jaren in weelde geleefd en alles kunnen krijgen en nu was ik zo'n ondankbaar loeder. Het was niet een landhuis, gewoon rijtjeshuis, maar inderdaad, we konden alles kopen en een kar met 150 boodschappen omdat er iemand kwam eten en - ook typisch N - we ons moesten uitsloven.
Vorige week stond er in viva over gedumpt worden. Ik heb er lang over gedacht, maar met een N, of je nu zelf opstapt of gedumpt wordt, het is vergelijkbaar met het gedumpt worden. Omdat je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt en je door je persoonlijke groei moet heengaan. Omdat je al die jaren zo afgestompt bent dat er van jezelf vaak niet veel meer overbleef. Stukje bij beetje ga je jezelf weer vinden. Ook ik. Ik was helemaal afgestompt. En als ik nu kijk, 4 jaar later: ik heb mijn bul, een heerlijk huisje, en zoveel vrienden er ineens bij, dat ik elk weekend onder de pannen kan zijn als ik dat wil. Ik heb ook carriere in mijn werk gemaakt. Ga met een volgende unvistudie beginnen. Ja, soms ook wel eens geldzorgen, zeker als ik ineens onverwacht 700 euro reparatie aan de auto heb. Dat vingen 'we' vroeger op van de lopende rekening. Maar het is mijn huis en niemand zeurt over een vuil koffiekopje op het aanrecht. En mijn vrienden, ach, als ik een simpele pizza haal met landwijn zijn ze ook gelukkig. Ze komen voor mij. En ook dat is wel eens anders geweest, omdat mensen het met mijn N1 niet meer gezellig vonden om te komen.
Nou moet ik alleen nog werken aan N2. Hij is helemaal niet goed voor mij, zijn vrouw, of wie dan ook. Hij wil niet luisteren, wil zichzelf niet verbeteren, het is allemaal de schuld va een ander, nooit van hem. Hij is zielig. En dat heb ik heel lang gevonden. En op dit moment zit er nog steeds dat kriebeltje, dat het nou eenmaal een mooie man is om te zien, hij ook zijn lieve kanten heeft, maar toch die knurft blijft. En die realisatie wordt wel steeds sterker de laatste dagen, dat het een gevoelloze, egoistische knurft is. Moet je alleen niet af en toe ee dip hebben
zaterdag 1 november 2008 om 10:48
quote:mastermind schreef op 29 oktober 2008 @ 14:12:
Dus ik doe het juist verkeerd door hem liefde te geven??
Ja, want hij ziet dat niet zo, en als hij het wel ziet, weet hij dat niet op waarde te schatten.
Ik heb hem gezegd dat ik op zich wel begrijp dat hij niet om kan gaan met verdriet/zwakte, omdat hij vroegâh als mamma's kleine prinsje ook geconfronteerd werd met háár verdriet en hij diende om dat allemaal te compenseren (ik denk dat daar ook de bron ligt voor zijn narcisme). Dat klopt. Zowel mijn N1 als N2 hebben volgens een googvriendin van mij een moedercomplex. Bij N1 gebrek aan liefde. Bij N2 zijn we er nog niet uit, maar het vluchten en de wijde wereld ingaan op jonge leeftijd wijst op een vluchtgedrag van zijn moeder.
Het klinkt belachelijk (zelfs in m'n eigen oren) maar ik hou wel degelijk heel veel van hem, zijn onvermogen om er voor mij te zijn zie ik vaak niet als onwil maar echt als onvermógen, hij mist dat stukje empathie/betrokkenheid. Zoals hij ook nog steeds niet geleerd heeft dat dingen die je doet, consequenties hebben. Wat dat betreft is hij geestelijk nog niet volwassen denk ik, een kind is ook egocentrisch maar niet uit onwil. Maar gewoon, omdat het niet verder kan kijken dan zijn/haar eigen wereldje/persoonlijkheid.
Klopt, en dat is precies waarom ze naar ons toe blijven komen. Omdat wij een antenne hebben voor dat gebrek aan empathie. Wij vinden daar als het moet 1000 verklaringen voor en zijn een en al begrip, waar een normaal weldenkend mens al roept 'donder toch op met je onsympathieke gedrag'.
Maar juist dat begrip begint me te killen. Als ik het niet zou begrijpen dan zou ik hem een botte egocentrische egoïstische onvolwassen klootzak vinden en was ik waarsch snel klaar mee.
Juist! En daar zit ik met N2, al val ik af en toe wel terug.
Rationeel gezien weet ik dat iets begrijpen nog niet betekent dat je het ook moet (kunnen) accepteren, maar gevoelsmatig wijt ik het aan mijzelf dat ik er niet mee om kan gaan. Vandaar ook dat ik hulp gezocht heb bij de psych...
Dat is ook goed, want die laat je zien hoe JIJ in de relatie staat. En pas als je dat snapt, kun je aan jezelf werken en aan de slag met jezelf en naar ML.MMtje, hoe is het verder? Kun je niet een paar uurtjes per dag werken zodat je toch even uit je huisje bent?
Dus ik doe het juist verkeerd door hem liefde te geven??
Ja, want hij ziet dat niet zo, en als hij het wel ziet, weet hij dat niet op waarde te schatten.
Ik heb hem gezegd dat ik op zich wel begrijp dat hij niet om kan gaan met verdriet/zwakte, omdat hij vroegâh als mamma's kleine prinsje ook geconfronteerd werd met háár verdriet en hij diende om dat allemaal te compenseren (ik denk dat daar ook de bron ligt voor zijn narcisme). Dat klopt. Zowel mijn N1 als N2 hebben volgens een googvriendin van mij een moedercomplex. Bij N1 gebrek aan liefde. Bij N2 zijn we er nog niet uit, maar het vluchten en de wijde wereld ingaan op jonge leeftijd wijst op een vluchtgedrag van zijn moeder.
Het klinkt belachelijk (zelfs in m'n eigen oren) maar ik hou wel degelijk heel veel van hem, zijn onvermogen om er voor mij te zijn zie ik vaak niet als onwil maar echt als onvermógen, hij mist dat stukje empathie/betrokkenheid. Zoals hij ook nog steeds niet geleerd heeft dat dingen die je doet, consequenties hebben. Wat dat betreft is hij geestelijk nog niet volwassen denk ik, een kind is ook egocentrisch maar niet uit onwil. Maar gewoon, omdat het niet verder kan kijken dan zijn/haar eigen wereldje/persoonlijkheid.
Klopt, en dat is precies waarom ze naar ons toe blijven komen. Omdat wij een antenne hebben voor dat gebrek aan empathie. Wij vinden daar als het moet 1000 verklaringen voor en zijn een en al begrip, waar een normaal weldenkend mens al roept 'donder toch op met je onsympathieke gedrag'.
Maar juist dat begrip begint me te killen. Als ik het niet zou begrijpen dan zou ik hem een botte egocentrische egoïstische onvolwassen klootzak vinden en was ik waarsch snel klaar mee.
Juist! En daar zit ik met N2, al val ik af en toe wel terug.
Rationeel gezien weet ik dat iets begrijpen nog niet betekent dat je het ook moet (kunnen) accepteren, maar gevoelsmatig wijt ik het aan mijzelf dat ik er niet mee om kan gaan. Vandaar ook dat ik hulp gezocht heb bij de psych...
Dat is ook goed, want die laat je zien hoe JIJ in de relatie staat. En pas als je dat snapt, kun je aan jezelf werken en aan de slag met jezelf en naar ML.MMtje, hoe is het verder? Kun je niet een paar uurtjes per dag werken zodat je toch even uit je huisje bent?
zaterdag 1 november 2008 om 12:39
eindelijk zo goed als al jullie verhalen gelezen.
ik wil reageren en mijn steun betuigen! Wat een ellende maken sommigen mee... maar ik vind het erg mooi hoe jullie er bovenop komen! of het al zijn, of er erg hard voor aan het vechten zijn! Héél veel respect hiervoor! en ook voor de vrouwen die de anderen helpen met hun raad, hun ervaringen weer opnieuw beleven voor een ander om te helpen..
Maar nu waarom ik dus hier ben gaan lezen: (Jaja er komt weer een verhaaltje bij)
Een tijdje geleden heb ik hier ook een topic geopend, daar werd door sommigen gezegd dat mijn vriendje ook wel narcistische trekjes had. Dus vanaf toen ben ik mij daa een beetje in gaan verdiepen. Het is eng en verwarrend want ook al was de relatie nog best prill, ik heb al zoveel dieptepunten meegemaakt maar ook zoveel super-mooie hoogtepunten!... een paar weken geleden heb ik hem heel hard de deur gewezen...Helemaal niet zoals ik ben, en het was ook helemaal niet mijn bedoeling op dat moment hoor! we hadden weer eens een hoogoplopende ruzie..
Hij voelde zich zoo gekwetst door mij en negeerde mij hierna volkomen...Wat een pijn en wat een schuldgevoel kreeg ik hiervan.
Maar door zijn harde gedrag en het negeren van hem. terwijl ik dus helemaal in tranen was en hem écht nodig had. Werd ik dus wakker, want wat was nou het verschil met deze ruzie vergeleken met die anderen? ik irriteerde mij aan hém... ik werd boos op hém en niet zoals gewoonlijk andersom. Dit was voor hem de druppel, en niet goed te praten. Toen wist ik dat hij niet genoeg van mij houdt. want, een week daarvoor notabene een heel diep gesprek gevoerd, waarin ik zei dat ik niet meer tegen de ruzies kon en hij dus als antwoord gaf, dat ruzie goed is als we het maar uitpraten!
Waarom hij deze laatste ruzie niet wou uitpraten, deed mij zo erg veel pijn in het begin! Hij heeft na eindelijk een week heel veel gezegd waaruit blijkt dat hij mij dus hélemaal niet kent! ík zou niet klaar zijn voor een relatie, ík moet nog heel veel leren, bladiebla!
Ik heb hem daarna nog gezegd dat ik écht om hem geef, maar dat ik hem zou laten gaan! dat het niet meer goed kan komen tussen ons. dat ik hem zou missen maar dat het beter is. verder met mijn leven zonder hem! Ik was er klaar voor! het was beter zo!
Nou ja..je raad het misschien al...toen werd ie weer lief! toen toonde hij ineens weer interesse.. Ik heb geprobeert om hem af te wijzen heb heel afstandelijk gedaan! maar toen ging hij huilen, en roepen dat hij niet zonder mij kan...
En eerlijk..ik was stiekem blij dat hij zijn gevoel toonde.
Het is nog steeds over tussen ons hoor voor mij gevoel. wel hebben we dagelijks contact en hij wil het weer proberen...maar ik blijf zeggen dat het over is. Ben wel aardig tegen hem zie ook geen reden om lelijk tegen hem te doen op dit moment.Ik durf ook eigenlijk niet meer te proberen, maar ik geef zoveel om hem. ik denk heel veel na en weet in ieder geval wat ik fout heb gedaan... ik ben teveel met hem bezig geweest! hoe hij zich voelde wat hij ervan vond! daar pastte ik mij volledig aan aan.
Of hij narcistisch is weet ik niet dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik ben wel een beetje bang voor mezelf, want als ik mijn gevoel zou volgen zou ik zo naar hem toe gaan! en het sprookje proberen waar te maken.. vanaf het hele begin heeft hij mij gezegd: als jij het zo en zo doet, dan heb je een súperman aan je zij!! Het klinkt allemaal zo mooi. En die súperman heb ik ook best vaak in hem gezien!
Wel moet ik bij mijzelf blijven en zien dat hij nog geen sorry heeft gezegd.. Want waar 2 vechten hebben 2 schuld.
Binnenkort gaan we praten, ik vind dat ook best belangrijk.
En heel stiekem hoop ik dat het goedkomt! echt zo stom en ik snap mijzelf helemaal niet meer!
Daarom lees ik hier dus mee en hoop ik dat ik mijn gezonde verstand terugkrijg!
Sorry voor mijn lange verhaal.
ik wil reageren en mijn steun betuigen! Wat een ellende maken sommigen mee... maar ik vind het erg mooi hoe jullie er bovenop komen! of het al zijn, of er erg hard voor aan het vechten zijn! Héél veel respect hiervoor! en ook voor de vrouwen die de anderen helpen met hun raad, hun ervaringen weer opnieuw beleven voor een ander om te helpen..
Maar nu waarom ik dus hier ben gaan lezen: (Jaja er komt weer een verhaaltje bij)
Een tijdje geleden heb ik hier ook een topic geopend, daar werd door sommigen gezegd dat mijn vriendje ook wel narcistische trekjes had. Dus vanaf toen ben ik mij daa een beetje in gaan verdiepen. Het is eng en verwarrend want ook al was de relatie nog best prill, ik heb al zoveel dieptepunten meegemaakt maar ook zoveel super-mooie hoogtepunten!... een paar weken geleden heb ik hem heel hard de deur gewezen...Helemaal niet zoals ik ben, en het was ook helemaal niet mijn bedoeling op dat moment hoor! we hadden weer eens een hoogoplopende ruzie..
Hij voelde zich zoo gekwetst door mij en negeerde mij hierna volkomen...Wat een pijn en wat een schuldgevoel kreeg ik hiervan.
Maar door zijn harde gedrag en het negeren van hem. terwijl ik dus helemaal in tranen was en hem écht nodig had. Werd ik dus wakker, want wat was nou het verschil met deze ruzie vergeleken met die anderen? ik irriteerde mij aan hém... ik werd boos op hém en niet zoals gewoonlijk andersom. Dit was voor hem de druppel, en niet goed te praten. Toen wist ik dat hij niet genoeg van mij houdt. want, een week daarvoor notabene een heel diep gesprek gevoerd, waarin ik zei dat ik niet meer tegen de ruzies kon en hij dus als antwoord gaf, dat ruzie goed is als we het maar uitpraten!
Waarom hij deze laatste ruzie niet wou uitpraten, deed mij zo erg veel pijn in het begin! Hij heeft na eindelijk een week heel veel gezegd waaruit blijkt dat hij mij dus hélemaal niet kent! ík zou niet klaar zijn voor een relatie, ík moet nog heel veel leren, bladiebla!
Ik heb hem daarna nog gezegd dat ik écht om hem geef, maar dat ik hem zou laten gaan! dat het niet meer goed kan komen tussen ons. dat ik hem zou missen maar dat het beter is. verder met mijn leven zonder hem! Ik was er klaar voor! het was beter zo!
Nou ja..je raad het misschien al...toen werd ie weer lief! toen toonde hij ineens weer interesse.. Ik heb geprobeert om hem af te wijzen heb heel afstandelijk gedaan! maar toen ging hij huilen, en roepen dat hij niet zonder mij kan...
En eerlijk..ik was stiekem blij dat hij zijn gevoel toonde.
Het is nog steeds over tussen ons hoor voor mij gevoel. wel hebben we dagelijks contact en hij wil het weer proberen...maar ik blijf zeggen dat het over is. Ben wel aardig tegen hem zie ook geen reden om lelijk tegen hem te doen op dit moment.Ik durf ook eigenlijk niet meer te proberen, maar ik geef zoveel om hem. ik denk heel veel na en weet in ieder geval wat ik fout heb gedaan... ik ben teveel met hem bezig geweest! hoe hij zich voelde wat hij ervan vond! daar pastte ik mij volledig aan aan.
Of hij narcistisch is weet ik niet dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik ben wel een beetje bang voor mezelf, want als ik mijn gevoel zou volgen zou ik zo naar hem toe gaan! en het sprookje proberen waar te maken.. vanaf het hele begin heeft hij mij gezegd: als jij het zo en zo doet, dan heb je een súperman aan je zij!! Het klinkt allemaal zo mooi. En die súperman heb ik ook best vaak in hem gezien!
Wel moet ik bij mijzelf blijven en zien dat hij nog geen sorry heeft gezegd.. Want waar 2 vechten hebben 2 schuld.
Binnenkort gaan we praten, ik vind dat ook best belangrijk.
En heel stiekem hoop ik dat het goedkomt! echt zo stom en ik snap mijzelf helemaal niet meer!
Daarom lees ik hier dus mee en hoop ik dat ik mijn gezonde verstand terugkrijg!
Sorry voor mijn lange verhaal.
zaterdag 1 november 2008 om 15:43
LicaTree wat je zelf al bedacht had is de beste manier volgens mij. Erheen gaan met een busje en 2 of 3 mannen. Ik weet niet of hij dan een scene durft te schoppen. Tegen jou, prive durft-ie wel maar in bijzijn van anderen is er vaak wel een rem omdat de N wéét dat wat hij doet niet normaal is. Hij wil dat waarschijnlijk niet bij anderen laten zien. En als hij wél een scene schopt, gewoon de politie bellen. Ga op een tijdstip waarvan je denkt dat hij thuis is, zaterdagochtend ofzo en liever niet op momenten waarvan je denkt dat hij misschien gedronken heeft. Succes ermee! Het zal je goed doen om je spullen te halen. Toen ik 23 was had ik ook zo'n situatie. Mijn vader ging met me mee om mn spullen te halen en ik vond het doodeng. Maar mijn ex was zo mak als een lammetje...
.
zondag 2 november 2008 om 23:35
quote:Crazyinlovee schreef op 01 november 2008 @ 12:39:
Of hij narcistisch is weet ik niet dat doet er eigenlijk niet toe.
Binnenkort gaan we praten, ik vind dat ook best belangrijk.
.
Beste Crazyinlovee,
of hij wel of niet narcistisch is, is waarschijnlijk nu nog het belangrijkste punt. Wel belangrijk is, dat je in een relatie zit, waar je je niet lekker voelt. Binnenkort gaan jullie praten. Goede zak. Het is waarschijnlijk ook wel heel goed, dat jullie tot die tijd een poosje afstand nemen van elkaar. Je voelt je nu nog zo verward, maar door die afstand kun je het misschien met andere ogen zien. Dan kun je bij jezelf te rade gaan, waar nu precies de problemen liggen, wat je er aan zou willen doen. Vind je het acceptabel in je relatie of niet, waar ligt je grens. Wel of niet narcistisch, je grenzen moet je toch kennen. Misschien krijg je door die afstand het inzicht om te herkennen, waarom hij reageert zoals hij reageert en waarom jij reageert zoals jij reageert. Je zegt waar 2 vechten, hebben 2 schuld. Als je dat zo voelt, zou je ook moeten nadenken waarom dat zo voelt. Relatieproblemen kunne veel oorzaken hebben, narcisme is er één van. In een nog prille relatie is dat misschien nog helemaal niet duidelijk te krijgen, wat er an de hand is. Dat praten samen, maar vooral ook de voorbereiding daarop, kan je misschien wijzen op je mogelijkheden en onmogelijkheden. Veel sterkte!
Of hij narcistisch is weet ik niet dat doet er eigenlijk niet toe.
Binnenkort gaan we praten, ik vind dat ook best belangrijk.
.
Beste Crazyinlovee,
of hij wel of niet narcistisch is, is waarschijnlijk nu nog het belangrijkste punt. Wel belangrijk is, dat je in een relatie zit, waar je je niet lekker voelt. Binnenkort gaan jullie praten. Goede zak. Het is waarschijnlijk ook wel heel goed, dat jullie tot die tijd een poosje afstand nemen van elkaar. Je voelt je nu nog zo verward, maar door die afstand kun je het misschien met andere ogen zien. Dan kun je bij jezelf te rade gaan, waar nu precies de problemen liggen, wat je er aan zou willen doen. Vind je het acceptabel in je relatie of niet, waar ligt je grens. Wel of niet narcistisch, je grenzen moet je toch kennen. Misschien krijg je door die afstand het inzicht om te herkennen, waarom hij reageert zoals hij reageert en waarom jij reageert zoals jij reageert. Je zegt waar 2 vechten, hebben 2 schuld. Als je dat zo voelt, zou je ook moeten nadenken waarom dat zo voelt. Relatieproblemen kunne veel oorzaken hebben, narcisme is er één van. In een nog prille relatie is dat misschien nog helemaal niet duidelijk te krijgen, wat er an de hand is. Dat praten samen, maar vooral ook de voorbereiding daarop, kan je misschien wijzen op je mogelijkheden en onmogelijkheden. Veel sterkte!
zondag 2 november 2008 om 23:41
quote:impala schreef op 01 november 2008 @ 15:43:
LicaTree wat je zelf al bedacht had is de beste manier volgens mij. Erheen gaan met een busje en 2 of 3 mannen. ...
Ik ken een paar dat een opslagruimte had gehuurd. Ze hadden allebei een sleutel en hebben de spullen van de ander er naartoe gebracht. En ze konden hun eigen spullen daar afhalen. Vooraf hadden ze allebei een lijst gemaakt om welke spullen het ging en die lijsten aan elkaar gestuurd. Ze zijn op deze manier de confrontaie, die ze op dat moment niet wilden, uit de weg gegaan. Het heeft bij hun goed gewerkt Ze hebben er geen ruzies aan overgehouden en spreken elkaar tegenwoordig weer gewoon. Als beide partijen eerlijk willen meewerken, moet het een oplossing zijn. E,v, kun je er een garage of zo van kennissen voor gebruiken. Benader het zakelijk, emoties geven juist de onenigheden. Succes!
aangepast: sorry,er was een stuk tekst weggevallen.
LicaTree wat je zelf al bedacht had is de beste manier volgens mij. Erheen gaan met een busje en 2 of 3 mannen. ...
Ik ken een paar dat een opslagruimte had gehuurd. Ze hadden allebei een sleutel en hebben de spullen van de ander er naartoe gebracht. En ze konden hun eigen spullen daar afhalen. Vooraf hadden ze allebei een lijst gemaakt om welke spullen het ging en die lijsten aan elkaar gestuurd. Ze zijn op deze manier de confrontaie, die ze op dat moment niet wilden, uit de weg gegaan. Het heeft bij hun goed gewerkt Ze hebben er geen ruzies aan overgehouden en spreken elkaar tegenwoordig weer gewoon. Als beide partijen eerlijk willen meewerken, moet het een oplossing zijn. E,v, kun je er een garage of zo van kennissen voor gebruiken. Benader het zakelijk, emoties geven juist de onenigheden. Succes!
aangepast: sorry,er was een stuk tekst weggevallen.
zondag 2 november 2008 om 23:44
quote:LilacTree schreef op 01 november 2008 @ 08:55:
Ik ben blij dat ik jullie gevonden heb. En wat het halen van mijn spullen betreft: hij voelt zich op het moment zo gekwetst dat hoe ik het ook probeer, hij zal oorlog starten. Natuurlijk zijn het mijn spullen. Ik zal een ingang moeten vinden (en dan bedoel ik niet de voordeur, haha) om het alsnog in overleg te doen. Ik heb al zoveel moeten strijden het afgelopen jaar. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Het is hier niet naast de deur. Speelt ook nog eens mee. En gewoon daarheen gaan met een paar mensen, die ook hun vrije dag ervoor opnemen en verhuisbus huren etc. En dan ruzie en er niet inkomen etc en het alleen maar erger maken.... en dan zonder spullen onverrichtte zaken terug? Ik weet namelijk vantevoren nooit wanneer hij niet thuis is.
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen..Misschien juist zelf níet meegaan? Misschien ergens in de buurt blijven wachten?
Ik ben blij dat ik jullie gevonden heb. En wat het halen van mijn spullen betreft: hij voelt zich op het moment zo gekwetst dat hoe ik het ook probeer, hij zal oorlog starten. Natuurlijk zijn het mijn spullen. Ik zal een ingang moeten vinden (en dan bedoel ik niet de voordeur, haha) om het alsnog in overleg te doen. Ik heb al zoveel moeten strijden het afgelopen jaar. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Het is hier niet naast de deur. Speelt ook nog eens mee. En gewoon daarheen gaan met een paar mensen, die ook hun vrije dag ervoor opnemen en verhuisbus huren etc. En dan ruzie en er niet inkomen etc en het alleen maar erger maken.... en dan zonder spullen onverrichtte zaken terug? Ik weet namelijk vantevoren nooit wanneer hij niet thuis is.
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen..Misschien juist zelf níet meegaan? Misschien ergens in de buurt blijven wachten?
maandag 3 november 2008 om 12:15
quote:Muis66 schreef op 01 november 2008 @ 10:48:
[...]
MMtje, hoe is het verder? Kun je niet een paar uurtjes per dag werken zodat je toch even uit je huisje bent?
Ik ga van de week weer proberen om te werken. Zal wel moeilijk zijn want ik ben ziek, zwak en misselijk. Maar ik geloof eigenlijk never nooit dat dat nog het griepvirus is. Volgens mij is het gewoon stress. Ik slaap 14 uur per nacht en als ik wakker ben, heb ik het Spaans benauwd en een grote knoop in m'n buik. Ik moet ook erg op m'n ademhaling letten merk ik, heb vroegâh hyperventilatie gehad en ben daar nog steeds gevoelig voor. Als het echt niet gaat, neem ik een hele of halve valium maar ik probeer om dat zo weinig mogelijk te doen, omdat ik nu dus ook antidepressiva heb. Ik ben heel erg afgevallen de laatste maanden/weken en ik was al niet bepaald zwaar, dus ik probeer wel om te eten nu.
Ben gister even op familiebezoek geweest en mijn familie is echt heel erg bezorgd om mij, vooral omdat ik zo afgevallen ben. Zij herinnerden mij aan de tijd dat ik weg was bij ML en dat het toen goed met me ging, maar ik kan het me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Dat lijkt wel een andere wereld.
ML is op dit moment kwaad op mij en zegt dat 'ie geen contact meer hoeft. Ik had het nml gewaagd om hem terug te bellen toen hij de hoorn eropsmeet, en toen gezegd dat ik het zat was om zijn enorme ego steeds te moeten bevestigen. Dat was uiteraard tegen het zere been. Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel..)
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.
[...]
MMtje, hoe is het verder? Kun je niet een paar uurtjes per dag werken zodat je toch even uit je huisje bent?
Ik ga van de week weer proberen om te werken. Zal wel moeilijk zijn want ik ben ziek, zwak en misselijk. Maar ik geloof eigenlijk never nooit dat dat nog het griepvirus is. Volgens mij is het gewoon stress. Ik slaap 14 uur per nacht en als ik wakker ben, heb ik het Spaans benauwd en een grote knoop in m'n buik. Ik moet ook erg op m'n ademhaling letten merk ik, heb vroegâh hyperventilatie gehad en ben daar nog steeds gevoelig voor. Als het echt niet gaat, neem ik een hele of halve valium maar ik probeer om dat zo weinig mogelijk te doen, omdat ik nu dus ook antidepressiva heb. Ik ben heel erg afgevallen de laatste maanden/weken en ik was al niet bepaald zwaar, dus ik probeer wel om te eten nu.
Ben gister even op familiebezoek geweest en mijn familie is echt heel erg bezorgd om mij, vooral omdat ik zo afgevallen ben. Zij herinnerden mij aan de tijd dat ik weg was bij ML en dat het toen goed met me ging, maar ik kan het me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Dat lijkt wel een andere wereld.
ML is op dit moment kwaad op mij en zegt dat 'ie geen contact meer hoeft. Ik had het nml gewaagd om hem terug te bellen toen hij de hoorn eropsmeet, en toen gezegd dat ik het zat was om zijn enorme ego steeds te moeten bevestigen. Dat was uiteraard tegen het zere been. Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel..)
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.
maandag 3 november 2008 om 12:21
quote:LilacTree schreef op 01 november 2008 @ 08:55:
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen. En dat is gewoon niet te doen. Ik heb hier spullen nodig en ik zal mijn spullen verdeeld op moeten slaan. Moet dus goed weten wat waarheen moet. Hij krijgt de sleutel in elk geval niet terug voor er afspraken zijn. Maar ja, een slot is snel te vervangen niet? Hij gebruikt zijn gekwetste ego mijns inziens om hier hoedanook mij mee te pakken. Het kan allemaal veel sneller en makkelijker. Zijn we er allebei snel vanaf. Maar wat bazel ik nou, ik weet hoe hij met dit soort dingen omgaat. Ik zal hoedanook het verkeerd brengen. doe ik het per mail, dan had ik moeten bellen, zeg ik het vriendelijk dan moet ik duidelijker zijn en ben ik duidelijk, dan ben ik te eisend en hij zal uiteindelijk altijd in zijn recht staan (vindt hij) om dan moeilijk te doen. Want het ligt dan aan mijn houding en opstelling dat we niet tot een normale afspraak kunnen komen. Herkent iemand dit? Tips?
Héél herkenbaar...
Ik denk dat je sowieso niet mee moet gaan om die spullen te halen, als hij jou ziet wordt hij toch alleen maar boos en/of gaat proberen je te manipuleren. Stuur, als je die kent tenminste, een paar potige vrienden die gewoon kalm daar aanbellen en zeggen: "Wij komen de spullen van LilacTree halen, wil je even wijzen waar ze staan?" Lijkt mij de makkelijkste manier, hij zal overdonderd zijn en omdat hij niet van te voren wist dat die mensen kwamen en werkt waarschijnlijk gewoon mee.
Hij heeft geschreven dat hij mijn spullen en die van mijn kinderen naar de garage zal verplaatsen (staat al vol en is vochtig en stinkt) en hij zal bepalen wanneer en op welk tijdstip ik het vandaaruit op mag komen halen. En dat is gewoon niet te doen. Ik heb hier spullen nodig en ik zal mijn spullen verdeeld op moeten slaan. Moet dus goed weten wat waarheen moet. Hij krijgt de sleutel in elk geval niet terug voor er afspraken zijn. Maar ja, een slot is snel te vervangen niet? Hij gebruikt zijn gekwetste ego mijns inziens om hier hoedanook mij mee te pakken. Het kan allemaal veel sneller en makkelijker. Zijn we er allebei snel vanaf. Maar wat bazel ik nou, ik weet hoe hij met dit soort dingen omgaat. Ik zal hoedanook het verkeerd brengen. doe ik het per mail, dan had ik moeten bellen, zeg ik het vriendelijk dan moet ik duidelijker zijn en ben ik duidelijk, dan ben ik te eisend en hij zal uiteindelijk altijd in zijn recht staan (vindt hij) om dan moeilijk te doen. Want het ligt dan aan mijn houding en opstelling dat we niet tot een normale afspraak kunnen komen. Herkent iemand dit? Tips?
Héél herkenbaar...
Ik denk dat je sowieso niet mee moet gaan om die spullen te halen, als hij jou ziet wordt hij toch alleen maar boos en/of gaat proberen je te manipuleren. Stuur, als je die kent tenminste, een paar potige vrienden die gewoon kalm daar aanbellen en zeggen: "Wij komen de spullen van LilacTree halen, wil je even wijzen waar ze staan?" Lijkt mij de makkelijkste manier, hij zal overdonderd zijn en omdat hij niet van te voren wist dat die mensen kwamen en werkt waarschijnlijk gewoon mee.
maandag 3 november 2008 om 14:04
MM haat jezelf niet.
Want daarmee bevestig je jezelf in wat je denkt dat je bent.
Je bent zwak/broos/breekbaar.
Mag je dat zijn zeg!
Laat toe dat je dat mag zijn.
Stop negatief over jezelf te denken dat brengt je nog meer die glasscherven in.
Je bent gekwetst tot op je bot.
En dat kost tiojd om te helen.
Geef jezelf die tijd en idd. laat ML,die is een LP met een dikke kras.
Hij zal ongetwijfeld je wel weer contacten en zolangbjij er gehoor aangeeft ....de rest weet je..
Want daarmee bevestig je jezelf in wat je denkt dat je bent.
Je bent zwak/broos/breekbaar.
Mag je dat zijn zeg!
Laat toe dat je dat mag zijn.
Stop negatief over jezelf te denken dat brengt je nog meer die glasscherven in.
Je bent gekwetst tot op je bot.
En dat kost tiojd om te helen.
Geef jezelf die tijd en idd. laat ML,die is een LP met een dikke kras.
Hij zal ongetwijfeld je wel weer contacten en zolangbjij er gehoor aangeeft ....de rest weet je..
maandag 3 november 2008 om 14:43
quote:[message=2216392,noline]mastermind schreef op 03 november 2008 @ 12:15
ziek,zwak en misselijk. Maar ik geloof eigenlijk never nooit dat dat nog het griepvirus is. Volgens mij is het gewoon stress.
Ik ben heel erg afgevallen de laatste maanden/weken en ik was al niet bepaald zwaar, dus ik probeer wel om te eten nu.
Ga je er zelf aan onderdoor of raap je jezelf eens bij elkaar?
Zij herinnerden mij aan de tijd dat ik weg was bij ML en dat het toen goed met me ging, maar ik kan het me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Dat lijkt wel een andere wereld.
Probeer dat toch eens voor de geest te halen
Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel..)
En je blijft maar hopen???
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.
Toen ik zover was gezakt heb ik mezelf beloofd, er niet meer mee door te gaan maar voor mezelf te kiezen. Waarom jezelf kapot (laten) maken voor een ander, een uitzichtloze relatie, waar je altijd méér in moet stoppen dan dat je terugkrijgt? Ik heet hier eindeloos, maar zou hier niet eindeloos mee door willen gaan.
Niet voor mezelf, mijn familie, m'n vrienden. Niemand heeft zo iets aan je, ook jij niet en ook hij niet.
ziek,zwak en misselijk. Maar ik geloof eigenlijk never nooit dat dat nog het griepvirus is. Volgens mij is het gewoon stress.
Ik ben heel erg afgevallen de laatste maanden/weken en ik was al niet bepaald zwaar, dus ik probeer wel om te eten nu.
Ga je er zelf aan onderdoor of raap je jezelf eens bij elkaar?
Zij herinnerden mij aan de tijd dat ik weg was bij ML en dat het toen goed met me ging, maar ik kan het me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Dat lijkt wel een andere wereld.
Probeer dat toch eens voor de geest te halen
Hij heeft me een mail gestuurd dat 'ie geen contact meer met me wil (kan bij de verzameling... ik heb in het verleden al tig van dat soort mails gekregen, afgewisseld uiteraard met de meest romantische hartverscheurende mails..) en ik ga er niet op reply-en ook. (En jaaa "uiteraard" hoop ik dat 'ie er op terugkomt, ik verdom het alleen om hem te gaan "smeken" oftewel dingen uitleggen ofzo, is alleen maar narcistisch voedsel..)
En je blijft maar hopen???
Ik voel me alsof ik met m'n rug tegen de muur sta, en uit die muur steken glasscherven. Nowhere to go, nowhere to run, nowhere to hide. Ik ben compleet op en leeg, probeer ergens de kracht vandaan te halen om goed voor mijzelf te zorgen maar eigenlijk wil ik alleen in een hoekje opgekruld zitten en mezelf weer vinden. Degene die ik nu in de spiegel zie, is iemand die ik niet ken maar die ik haat vanwege haar zwakte en hoe broos en breekbaar ze er nu uitziet.
Toen ik zover was gezakt heb ik mezelf beloofd, er niet meer mee door te gaan maar voor mezelf te kiezen. Waarom jezelf kapot (laten) maken voor een ander, een uitzichtloze relatie, waar je altijd méér in moet stoppen dan dat je terugkrijgt? Ik heet hier eindeloos, maar zou hier niet eindeloos mee door willen gaan.
Niet voor mezelf, mijn familie, m'n vrienden. Niemand heeft zo iets aan je, ook jij niet en ook hij niet.
