Huiselijk geweld (geestelijke/emotionele mishandeling)

Ik ben op zoek naar advies of herkenning omdat ik momenteel in een moeilijke situatie zit.

Ik had nooit gedacht dat dit me ooit zou overkomen maar ik zit in een relatie waarin huiselijk geweld plaatsvind.

Mijn vriend heeft last van woedeuitbarstingen. Het is binnen een aantal jaar geescaleerd van 1x per half jaar naar nu vrijwel dagelijks. Het heeft zich ontwikkeld van (erg) boos worden, naar schelden, vernederen, en dreigen.

Recentelijk heeft hij belangrijke en dierbare spullen van mijn dochter kapot gegooid. Zij heeft dit op school verteld, en ik werd gebeld door haar leraar, die zich uiteraard erg veel zorgen maakte.

Ik heb eerder aan de bel getrokken bij hulpinstanties, maar dit maakte het eerder erger dan beter, omdat mijn vriend niet mee wilde werken, en het (geestelijke) geweld naar mij toe dan erger werd, omdat ik hem volgens hem verraadde, en omdat hij het idee had dat de instanties allemaal tegen hem waren.

Ik heb destijds al gevraagd of ik naar de noodopvang mocht omdat ik me onveilig voelde, maar dat werd afgewezen.

Ik heb mijn vriend meerdere keren aangegeven dat de relatie wat mij betreft over is, en dat hij moet vertrekken. Het punt is dat hij weigert te vertrekken, en dat mij vanuit professionals is afgeraden om bv de sloten te veranderen, vanwege het opvliegende karakter van mijn vriend.

Nu ik toch weer contact heb opgenomen met onze maatschappelijk werkster, blijken er een aantal anonieme meldingen te zijn gedaan over ons gezin bij veilig thuis, en moeten we daar binnenkort op gesprek komen.

Sinds de laatste gebeurtenissen is er bij mij wat geknakt. Ik heb lang gehoopt en gewacht tot het beter zou worden, maar feitelijk wordt het steeds erger.

Mijn vriend heeft laatst een intake gesprek gehad bij een hulpinstantie en staat aan het begin van een behandeling, maar eerlijk gezegd vrees ik dat zijn mentale problemen zo diep en complex zijn, dat dit jaren gaat duren en dat het misschien wel nooit meer goed komt met hem. Hij heeft veel meegemaakt, is beschadigd en labiel. Hij zit al een jaar thuis vanwege een conflict met zijn werkgever.

Nu komt er deze week een maatschappelijk werkster bij ons om een veiligheidsplan op te stellen. Hier komt in te staan hoe we het thuis veilig houden, en er hangen ook consequenties aan het overtreden van de regels (ik kan bv kiezen voor een huisverbod). Hij heeft echter geen plek om naartoe te gaan, en eerlijk gezegd ben ik ook bang wat er met hem gebeurt, in zijn huidige mentale toestand, als ik hem op straat zet.

Ik ben na de geboorte van onze zoon mijn baan kwijtgeraakt, en sindsdien betaald hij de rekeningen. Ergens voelt het om die reden ook rot om hem eruit te zetten.

Ik heb wel gesolliciteerd, maar werd steeds overal afgewezen, en toen de pandemie uitbrak, en onze zoon het ook niet zo naar zn had op de creche, heb ik dat plan op on hold gezet.

Er zijn zeker ook periodes geweest waarin het beter ging, en daar putte ik dan hoop uit.

Er is zelfs sprake dat ik met de kinderen naar de noodopvang moet gaan als het weer uit de hand loopt. Buiten dat dit mij vreselijk en traumatisch lijkt voor mij en de kinderen, vind ik het ook nog onrechtvaardig want hij is destijds bij mij ingetrokken. Het is dus mijn huis.

Ik ben mentaal en fysiek aan het einde van mijn latijn. Ik heb de laatste paar nachten nachtmerries van alles wat er de afgelopen jaren is gebeurt. Ik ben bang dat als dit nog maanden duurt, dat er dan op een gegeven moment een punt komt dat ik instort en niet meer voor de kinderen kan zorgen, en dat wil ik natuurlijk koste wat kost voorkomen, omdat ik momenteelde enige stabiele factor ben in hun leven.

Heel rationeel bekeken, moet ik als moeder zorgen dat de kinderen opgroeien in een veilige omgeving. Mijn vriend zorgt voor onveiligheid, en die zou dus "weg" moeten.

Emotioneel gezien ligt het een stuk complexer. De kinderen zijn nog te klein om de situatie goed te plaatsen, en zien nog regelmatig een blije papa die gek met ze doet en met ze lacht. Ik zelf heb ergens nog steeds hoop dat alles nog goed kan komen, ik zie mijn vriend verdrinken in zijn geestelijke toestand, maar hij trekt mij en de kinderen wel mee in zijn ellende.

Ik ben op zoek naar kracht, advies, misschien herkenning, alles wat me zou kunnen helpen.

Ik kom even een update geven. Ik ben de hele middag op het politie geweest, ik was bij nader inzien ineens prioriteit nummer 1. Ik heb aangifte gedaan en een huisverbod aangevraagd. Toen ik thuis kwam had mijn ex vriend al gebeld met een familielid van hem die ik op de hoogte had gesteld, en zag hij gelukkig!!! in dat er niets anders meer oo zat dan vrijwillig te vertrekken.

Ik voel alleen maar opluchting, ik weet nog niet precies hoe ik alles moet gaan regelen maar vandaag heb ik eindelijk de eerste stap gezet.

Ik wil jullie bedanken voor al jullie reacties (ook de harde). Ik hoop dat dit korte topic voor vrouwen die in dezelfde situatie zitten als ik misschien een laatste duwtje in de rug kan zijn.

Liefs pinkglitter