Relaties
alle pijlers
Onbegrijpelijk en niet te beseffen
woensdag 25 oktober 2017 om 14:45
Ik heb al een soort gelijk topic geopend, echter heb ik daar niet alles in verteld wat ik wilde vertellen omdat ik op dat moment zo erg heb geschreven vanuit mijn gevoel en even wat ik kwijt moest.. Daarnaast merk ik dat ik momenteel heel erg behoefte heb aan interactie of misschien wel juist herkenning..
Dus bij deze nog een keer mijn verhaal maar nu wat uitgebreider en ook vooral het gedeelte dat ik mezelf totaal niet herken en mijn gevoel uitgezet lijkt te zijn wilde ik graag delen
Ik weet van ellende niet eens waar ik moet beginnen.
Laat ik maar met de deur in huis vallen en beginnen met de klap.. mijn vriend heeft het vrijdag totaal onverwachts uitgemaakt, een punt gezet achter onze relatie waarin ik nog zo ontzettend gelukkig was.
Iets wat ik me nog steeds niet echt kan beseffen en nu ik het typ echt het idee heb alsof iemand anders dit typt want dit kan toch niet mijn leven zijn? Nou dat is het dus wel..
Na ongeveer anderhalf jaar samen te zijn geweest, lief en leed gedeeld te hebben is hij zijn gevoel kwijt..het is op..hij twijfelde teveel.. hij is nog niet toe aan een vaste relatie.. hij wilde heel graag en zijn hoofd zei ja maar zijn gevoel is weg.
Iets wat ik heel moeilijk en eigenlijk onmogelijk kan accepteren want man man man.. wat ben ik nog verliefd! Wat wil ik nog graag dat hij de vader van mijn kinderen wordt en wat wil ik nog graag een toekomst met hem.
Ik weet niet zo goed waarom ik dit hier post want het is iets waar je alleen doorheen moet maar al jaren lees ik mee op het viva forum en merk ik dat mensen altijd veel steun aan elkaar hebben.
Het gekke is en tegelijkertijd ook het beangstigende, dat de échte klap, de realiteit en het besef nog niet is doorgedrongen. Mijn emoties gaan door een rollercoaster maar het instorten moet nog komen…ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij dat het over is en kan dit gevoelsmatig ook écht nog niet zo voelen. Volgende week ga ik mijn spullen ophalen en ik vermoed dat dan de echte klap gaat komen… en pfff wat ben ik daar bang voor want ik wil er niet doorheen!! Ik wil wakker worden en beseffen dat het één grote nachtmerrie is en dat mn vriend me even stevig vastpakt en zegt dat het allemaal niet zo is… Bah.. wat naar..
Het rare is dus juist dat het lijkt alsof het échte verdriet gewoon niet binnenkomt! Ik kan er met mijn hoofd letterlijk niet bij.
Af en toe momentjes dat ik een bepaald nummer hoor en dan komen er even tranen maar die zijn dan ook zo weer weg.
Op dit moment voel ik mezelf vooral ontzettend leeg, alles draait op de automatische piloot en ik lijk niets te voelen!! Zo raar.. dit is totaal niet zoals ik reageer op situaties en ik begrijp het ook niet want ik ben er WEL kapot van en ik vind het vreselijk en kan het mezelf gewoon echt totaal niet beseffen.
Ik kan het niet plaatsen en kan mezelf niet voorstellen dat dit het dan was... het is zo moeilijk uit te leggen maar het lijkt wel alsof ik verdoofd ben en als een buitenstaander mijn leven leef op dit moment.. heel gek!!
Dus bij deze nog een keer mijn verhaal maar nu wat uitgebreider en ook vooral het gedeelte dat ik mezelf totaal niet herken en mijn gevoel uitgezet lijkt te zijn wilde ik graag delen
Ik weet van ellende niet eens waar ik moet beginnen.
Laat ik maar met de deur in huis vallen en beginnen met de klap.. mijn vriend heeft het vrijdag totaal onverwachts uitgemaakt, een punt gezet achter onze relatie waarin ik nog zo ontzettend gelukkig was.
Iets wat ik me nog steeds niet echt kan beseffen en nu ik het typ echt het idee heb alsof iemand anders dit typt want dit kan toch niet mijn leven zijn? Nou dat is het dus wel..
Na ongeveer anderhalf jaar samen te zijn geweest, lief en leed gedeeld te hebben is hij zijn gevoel kwijt..het is op..hij twijfelde teveel.. hij is nog niet toe aan een vaste relatie.. hij wilde heel graag en zijn hoofd zei ja maar zijn gevoel is weg.
Iets wat ik heel moeilijk en eigenlijk onmogelijk kan accepteren want man man man.. wat ben ik nog verliefd! Wat wil ik nog graag dat hij de vader van mijn kinderen wordt en wat wil ik nog graag een toekomst met hem.
Ik weet niet zo goed waarom ik dit hier post want het is iets waar je alleen doorheen moet maar al jaren lees ik mee op het viva forum en merk ik dat mensen altijd veel steun aan elkaar hebben.
Het gekke is en tegelijkertijd ook het beangstigende, dat de échte klap, de realiteit en het besef nog niet is doorgedrongen. Mijn emoties gaan door een rollercoaster maar het instorten moet nog komen…ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij dat het over is en kan dit gevoelsmatig ook écht nog niet zo voelen. Volgende week ga ik mijn spullen ophalen en ik vermoed dat dan de echte klap gaat komen… en pfff wat ben ik daar bang voor want ik wil er niet doorheen!! Ik wil wakker worden en beseffen dat het één grote nachtmerrie is en dat mn vriend me even stevig vastpakt en zegt dat het allemaal niet zo is… Bah.. wat naar..
Het rare is dus juist dat het lijkt alsof het échte verdriet gewoon niet binnenkomt! Ik kan er met mijn hoofd letterlijk niet bij.
Af en toe momentjes dat ik een bepaald nummer hoor en dan komen er even tranen maar die zijn dan ook zo weer weg.
Op dit moment voel ik mezelf vooral ontzettend leeg, alles draait op de automatische piloot en ik lijk niets te voelen!! Zo raar.. dit is totaal niet zoals ik reageer op situaties en ik begrijp het ook niet want ik ben er WEL kapot van en ik vind het vreselijk en kan het mezelf gewoon echt totaal niet beseffen.
Ik kan het niet plaatsen en kan mezelf niet voorstellen dat dit het dan was... het is zo moeilijk uit te leggen maar het lijkt wel alsof ik verdoofd ben en als een buitenstaander mijn leven leef op dit moment.. heel gek!!
woensdag 25 oktober 2017 om 15:21
Ja ik dacht dan is het wat duidelijker en allemaal in 1 overzicht.. was in ieder geval niet met een slechte intentie. Als het als vervelend wordt ervaren mag er een slotje op.. dan kan het verder in het andere topic. Gewoon behoefte om m'n verhaal te delen en hierover te kunnen sparren met mensen die het wellicht herkennen
woensdag 25 oktober 2017 om 15:21
Zoals ik al vertel.. is het huilen juist nog niet eens echt aangebroken. Het verdriet dringt gewoon nog niet door en zo snel iets verwerken lijkt me ook niet echt mogelijk, voor mij niet in ieder geval
woensdag 25 oktober 2017 om 15:22
Je zit in een rouwperiode met verschillende fases, en dat is niet voor niets zo: het verdriet is te groot om in een keer toe te laten, daarom voel je nog niets. Dat zien we vaker dat dit gebeurt met het menselijk brein als de klap te groot is (bij trauma's). Dit voelt ook als een trauma voor jou. Accepteer dat het tijd nodig heeft om door de volgende fases te gaan:
1. Ontkenning
2. Besef
3. Acceptatie
4. Verwerken
Geef het tijd.
Zwaar kut, maar het komt goed.
hopelijk kun je terecht bij lieve vrienden.
1. Ontkenning
2. Besef
3. Acceptatie
4. Verwerken
Geef het tijd.
Zwaar kut, maar het komt goed.
hopelijk kun je terecht bij lieve vrienden.
woensdag 25 oktober 2017 om 15:22
Liefdesverdriet is klote en afschuwelijk. Je gaat van hoop naar verdriet naar jaloezie naar boosheid, maar dat hoort er allemaal bij. Het slijt, echt. Heb je een vriendin(nen) die je op kunnen vangen? Lees: veel wijn sigaretten en uithuilen.
Meer dan het ondergaan van het verdriet en de pijn kun je niet doen.
Sterkte! Het komt goed met je, echt.
Meer dan het ondergaan van het verdriet en de pijn kun je niet doen.
Sterkte! Het komt goed met je, echt.
Always look on the bright side of life
woensdag 25 oktober 2017 om 15:24
Ja lief! Ja gelukkig genoeg lieve mensen die me opvangen en inderdaad.. de nodige wijntjes/sigaretten en afleidingmomentjes.. (ik weet ook heus dat dit niet dé oplossing is maar maakt het allemaal wat meer te doen)
Ik zie gewoon zo op tegen het moment dat die klap wel gaat komen en het voelt zo vreemd om "niets" te voelen
Ik zie gewoon zo op tegen het moment dat die klap wel gaat komen en het voelt zo vreemd om "niets" te voelen
woensdag 25 oktober 2017 om 15:32
Dat komt nog welreismeis190 schreef: ↑25-10-2017 15:21Zoals ik al vertel.. is het huilen juist nog niet eens echt aangebroken. Het verdriet dringt gewoon nog niet door en zo snel iets verwerken lijkt me ook niet echt mogelijk, voor mij niet in ieder geval
En dan het zwelgen
En het snot
En de vlekken in je nek
En het geen zin in eten
En de boosheid
En weet je, het gaat allemaal over
Liefdesverdriet zuigt, daar kunnen we allemaal wel over meepraten denk ik
Maar bij een ieder slijt het ook weer
Dus ook bij jou
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 25 oktober 2017 om 15:45
reismeis190 schreef: ↑25-10-2017 15:21Zoals ik al vertel.. is het huilen juist nog niet eens echt aangebroken. Het verdriet dringt gewoon nog niet door en zo snel iets verwerken lijkt me ook niet echt mogelijk, voor mij niet in ieder geval
reismeis, je bent nog jong genoeg. Ff doorzetten. En nee je hoeft niet gelijk aan een nieuwe partner. Geniet ook is een jaartje van de vrijheid die je nu hebt.
Het kan beter nu over zijn dan wanneer je een huis gekocht heb, kinderen heb, getrouwd ben , etc etc.
Ik heb ooit in een vergelijkbare situatie gezeten en uiteindelijk ben ik nu blij omdat ik een veel leuker en liever knuffelbeertje heb gevonden.
Wie goed doet, wie goed ontmoet.
woensdag 25 oktober 2017 om 15:50
Het is echt een enorm cliché, maar dus ook niet voor niets een cliché, het heeft gewoon tijd nodig. Het is ook gewoon heel rot en zeker als je het helemaal niet aan hebt zien komen. Geef het tijd. Zoek zo veel mogelijk afleiding en geef je zelf de ruimte om verdrietig te zijn. Na een tijdje zal het steeds beter met je gaan. Heel veel sterkte.
woensdag 25 oktober 2017 om 20:07
In relaties is het bijna altijd zo dat de ene meer van de ander houdt dan andersom, en degene die dus het minste verliefd is de meeste macht heeft. De ander voelt die macht en dat maakt haar afhankelijk en bang. En dan is er plotseling die dag: hij gaat écht en laat haar alleen.
Voor de volgende relatie hoef je alleen maar te zorgen dat je je hoofd koel houdt en niet met huid en haar bent overgeleverd aan de wisselende liefde van die ander. Dat doe je door jezelf zoveel mogelijk zekerheid te geven in de vorm van een goed leven: een fijne baan, eigen huis, goede vrienden. Je partner is dan een prettige aanvulling, maar je gaat dan niet meer zo vreselijk kapot als hij op een goede dag van gedachten verandert.
Sterkte!
Voor de volgende relatie hoef je alleen maar te zorgen dat je je hoofd koel houdt en niet met huid en haar bent overgeleverd aan de wisselende liefde van die ander. Dat doe je door jezelf zoveel mogelijk zekerheid te geven in de vorm van een goed leven: een fijne baan, eigen huis, goede vrienden. Je partner is dan een prettige aanvulling, maar je gaat dan niet meer zo vreselijk kapot als hij op een goede dag van gedachten verandert.
Sterkte!
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
