Relaties
alle pijlers
Partner met MS
zondag 18 september 2011 om 22:12
Ik heb nu bijna een jaar een relatie met een ontzettend leuke man. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo goed bij me past en we hebben het erg leuk samen. Er is slechts 1 vuiltje aan de lucht, hij heeft MS.
Toen hij me dit aan de start van onze relatie vertelde wist ik er nog niet veel van, er zijn geen andere mensen met MS in mijn omgeving. Mijn houding was er dan ook een van 'we zien wel hoe het gaat'. Zijn MS maakt hem vooral erg moe, hij heeft nog geen permanente uitval van ledematen of andere nare verschijnselen. Ons leven met MS is dus vooral rekening houden met grenzen, middagdutjes en iets beter plannen. Niet zo heel drastisch dus.
Omdat het zo goed gaat tussen ons, zijn we aan het praten over samenwonen en fantaseren we over kinderen. Deze onderwerpen dwingen ons om de toekomst onder ogen te zien, met alle onzekerheden die MS daarbij inbrengt. Ik probeer er niet te vaak aan te denken, niets is namelijk zeker, maar ik kan erg verdrietig worden van de gedachte dat mijn kinderen niet gewoon kunnen voetballen met hun vader. Of dat de zorg grotendeels bij mij terecht komt. Of dat er een punt komt waarop hij voor zijn lichamelijke verzorging van mij afhankelijk wordt. Niet omdat mijn vriend dit zo wil uiteraard, maar omdat zijn lichaam nu eenmaal minder kan.
Ik hoor graag of er meer mensen zijn die een partner met MS hebben. Hoe ben jij omgegaan met de onzekerheden, angsten en twijfels die een dergelijke relatie met zich meebrengt? Hoe uit jij je gevoelens & frustraties over deze ziektes naar je partner? Ik vind dit zelf erg moeilijk omdat hij al genoeg verdriet van zijn ziekte heeft. Conclusie, ik hoor graag van jullie!
Toen hij me dit aan de start van onze relatie vertelde wist ik er nog niet veel van, er zijn geen andere mensen met MS in mijn omgeving. Mijn houding was er dan ook een van 'we zien wel hoe het gaat'. Zijn MS maakt hem vooral erg moe, hij heeft nog geen permanente uitval van ledematen of andere nare verschijnselen. Ons leven met MS is dus vooral rekening houden met grenzen, middagdutjes en iets beter plannen. Niet zo heel drastisch dus.
Omdat het zo goed gaat tussen ons, zijn we aan het praten over samenwonen en fantaseren we over kinderen. Deze onderwerpen dwingen ons om de toekomst onder ogen te zien, met alle onzekerheden die MS daarbij inbrengt. Ik probeer er niet te vaak aan te denken, niets is namelijk zeker, maar ik kan erg verdrietig worden van de gedachte dat mijn kinderen niet gewoon kunnen voetballen met hun vader. Of dat de zorg grotendeels bij mij terecht komt. Of dat er een punt komt waarop hij voor zijn lichamelijke verzorging van mij afhankelijk wordt. Niet omdat mijn vriend dit zo wil uiteraard, maar omdat zijn lichaam nu eenmaal minder kan.
Ik hoor graag of er meer mensen zijn die een partner met MS hebben. Hoe ben jij omgegaan met de onzekerheden, angsten en twijfels die een dergelijke relatie met zich meebrengt? Hoe uit jij je gevoelens & frustraties over deze ziektes naar je partner? Ik vind dit zelf erg moeilijk omdat hij al genoeg verdriet van zijn ziekte heeft. Conclusie, ik hoor graag van jullie!
maandag 19 september 2011 om 22:44
Oja, onderhouden jullie ook goede betrekkingen bij de arts(en) van je vriend? Hij/zij zal vaker deze vragen hebben gekregen en kan beter de risico's of prognoses voorzien - en meedenken met jullie dan wij hier
Gooi het op tafel en er komt vast weer iets uit waar jullie iets aan hebben........
Gooi het op tafel en er komt vast weer iets uit waar jullie iets aan hebben........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 20 september 2011 om 09:17
@janeeyre:
Ja dat hebben we weloverwogen en goed overlegd. Met inderdaad het risico van de zorg meer op mij. Maar dat is nu al het geval. Dat is gewoon zo al gegroeid en puur ook omdat hij gewoon s nacht door "moet"slapen ivm vermoeidheid is hij er eigenlijk nog nooit uit geweest snachts... Wel zijn wij mss wat makkelijker met het slapen van de kinderen,want als ik het zat ben om heen en weer te lopen dan ligt er een bij ons in bed. Kind slaapt en ik slaap...hij slaapt van op een andere kamer. Maar dat ik alleen dan hoor...het is zo gegroeid en wij kennen niet anders.
Het is inderdaad heel lastig,omdat er niets te voorspellen valt. Alleen maar rekening houden met...
wat mijn man soms opvliegt ineens is dat hij ineens in een rolstoel zou komen en niet meer kan voetballen met mijn zoontje oid...De kinderen hebben wij nog niets verteld..het is nog niet van belang. Oudste 6 vroeg laatst wel waarom papa "altijd"slaapt hahaha (dat valt best mee ) en toen heb ik wel uitgelegd dat papa anders in slaap valt op het werk. Of een rolstoel in de stad.mama kan die meneer nooit meer lopen? en kan ik daar ook in komen. Toen uitgelegd dat iedereen dat kan overkomen ook papa of mama.
Voor de rest is de huisarts nog steeds stomverbaasd dat het zo ": goed"gaat....
Je vraagt ook hoe wij er mee omgaan en ikzelf over frustatie uiten. Dat is nu eigenlijk niet van belang. Tuurlijk toen de diagnose kwam heeft mijn man zich een week ziekgemeld omdat hij het niet meer wist ...maar dat ebt weg en nu denken wij er soms weken niet aan. Dat komt wel weer als het echt zover is.
Ja dat hebben we weloverwogen en goed overlegd. Met inderdaad het risico van de zorg meer op mij. Maar dat is nu al het geval. Dat is gewoon zo al gegroeid en puur ook omdat hij gewoon s nacht door "moet"slapen ivm vermoeidheid is hij er eigenlijk nog nooit uit geweest snachts... Wel zijn wij mss wat makkelijker met het slapen van de kinderen,want als ik het zat ben om heen en weer te lopen dan ligt er een bij ons in bed. Kind slaapt en ik slaap...hij slaapt van op een andere kamer. Maar dat ik alleen dan hoor...het is zo gegroeid en wij kennen niet anders.
Het is inderdaad heel lastig,omdat er niets te voorspellen valt. Alleen maar rekening houden met...
wat mijn man soms opvliegt ineens is dat hij ineens in een rolstoel zou komen en niet meer kan voetballen met mijn zoontje oid...De kinderen hebben wij nog niets verteld..het is nog niet van belang. Oudste 6 vroeg laatst wel waarom papa "altijd"slaapt hahaha (dat valt best mee ) en toen heb ik wel uitgelegd dat papa anders in slaap valt op het werk. Of een rolstoel in de stad.mama kan die meneer nooit meer lopen? en kan ik daar ook in komen. Toen uitgelegd dat iedereen dat kan overkomen ook papa of mama.
Voor de rest is de huisarts nog steeds stomverbaasd dat het zo ": goed"gaat....
Je vraagt ook hoe wij er mee omgaan en ikzelf over frustatie uiten. Dat is nu eigenlijk niet van belang. Tuurlijk toen de diagnose kwam heeft mijn man zich een week ziekgemeld omdat hij het niet meer wist ...maar dat ebt weg en nu denken wij er soms weken niet aan. Dat komt wel weer als het echt zover is.
Puck
