Relaties
alle pijlers
Partner met MS
zondag 18 september 2011 om 22:12
Ik heb nu bijna een jaar een relatie met een ontzettend leuke man. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo goed bij me past en we hebben het erg leuk samen. Er is slechts 1 vuiltje aan de lucht, hij heeft MS.
Toen hij me dit aan de start van onze relatie vertelde wist ik er nog niet veel van, er zijn geen andere mensen met MS in mijn omgeving. Mijn houding was er dan ook een van 'we zien wel hoe het gaat'. Zijn MS maakt hem vooral erg moe, hij heeft nog geen permanente uitval van ledematen of andere nare verschijnselen. Ons leven met MS is dus vooral rekening houden met grenzen, middagdutjes en iets beter plannen. Niet zo heel drastisch dus.
Omdat het zo goed gaat tussen ons, zijn we aan het praten over samenwonen en fantaseren we over kinderen. Deze onderwerpen dwingen ons om de toekomst onder ogen te zien, met alle onzekerheden die MS daarbij inbrengt. Ik probeer er niet te vaak aan te denken, niets is namelijk zeker, maar ik kan erg verdrietig worden van de gedachte dat mijn kinderen niet gewoon kunnen voetballen met hun vader. Of dat de zorg grotendeels bij mij terecht komt. Of dat er een punt komt waarop hij voor zijn lichamelijke verzorging van mij afhankelijk wordt. Niet omdat mijn vriend dit zo wil uiteraard, maar omdat zijn lichaam nu eenmaal minder kan.
Ik hoor graag of er meer mensen zijn die een partner met MS hebben. Hoe ben jij omgegaan met de onzekerheden, angsten en twijfels die een dergelijke relatie met zich meebrengt? Hoe uit jij je gevoelens & frustraties over deze ziektes naar je partner? Ik vind dit zelf erg moeilijk omdat hij al genoeg verdriet van zijn ziekte heeft. Conclusie, ik hoor graag van jullie!
Toen hij me dit aan de start van onze relatie vertelde wist ik er nog niet veel van, er zijn geen andere mensen met MS in mijn omgeving. Mijn houding was er dan ook een van 'we zien wel hoe het gaat'. Zijn MS maakt hem vooral erg moe, hij heeft nog geen permanente uitval van ledematen of andere nare verschijnselen. Ons leven met MS is dus vooral rekening houden met grenzen, middagdutjes en iets beter plannen. Niet zo heel drastisch dus.
Omdat het zo goed gaat tussen ons, zijn we aan het praten over samenwonen en fantaseren we over kinderen. Deze onderwerpen dwingen ons om de toekomst onder ogen te zien, met alle onzekerheden die MS daarbij inbrengt. Ik probeer er niet te vaak aan te denken, niets is namelijk zeker, maar ik kan erg verdrietig worden van de gedachte dat mijn kinderen niet gewoon kunnen voetballen met hun vader. Of dat de zorg grotendeels bij mij terecht komt. Of dat er een punt komt waarop hij voor zijn lichamelijke verzorging van mij afhankelijk wordt. Niet omdat mijn vriend dit zo wil uiteraard, maar omdat zijn lichaam nu eenmaal minder kan.
Ik hoor graag of er meer mensen zijn die een partner met MS hebben. Hoe ben jij omgegaan met de onzekerheden, angsten en twijfels die een dergelijke relatie met zich meebrengt? Hoe uit jij je gevoelens & frustraties over deze ziektes naar je partner? Ik vind dit zelf erg moeilijk omdat hij al genoeg verdriet van zijn ziekte heeft. Conclusie, ik hoor graag van jullie!
zondag 18 september 2011 om 23:53
maandag 19 september 2011 om 00:33
Mijn broer heeft het ook, sinds 2 jaar, en bij hem slaat het medicijn zo goed aan, dat hij nagenoeg schub-vrij is. En de schubs die hij heeft, zijn zo mild dat er geen blijvende schade is. Dus dat kan ook.
Hij woont wel in Duitsland, misschien dat de gezondheidszorg daar anders (beter?) is, dat weet ik niet.
Er schijnt op dit moment wel veel research gedaan te worden. Dus ook voor alle hierboven genoemde ms-patiënten hoop ik dat er gauw verlichting komt.
Anyway. Ik bedoel maar te zeggen: er is hoop.
Hij woont wel in Duitsland, misschien dat de gezondheidszorg daar anders (beter?) is, dat weet ik niet.
Er schijnt op dit moment wel veel research gedaan te worden. Dus ook voor alle hierboven genoemde ms-patiënten hoop ik dat er gauw verlichting komt.
Anyway. Ik bedoel maar te zeggen: er is hoop.
maandag 19 september 2011 om 05:36
Ik ken 4 mensen met MS.
Eerste had een agressieve vorm, is binnen 10 jaar overleden.
De andere hebben een milde vorm, lopen na 25 jaar nog steeds!
Welke vorm heeft je vriend?
Je kan de toekomst toch niet voorspellen. Mijn ' gezonde' zwager is met 44 jaar overleden aan kanker. Er zijn nooit garanties.
Eerste had een agressieve vorm, is binnen 10 jaar overleden.
De andere hebben een milde vorm, lopen na 25 jaar nog steeds!
Welke vorm heeft je vriend?
Je kan de toekomst toch niet voorspellen. Mijn ' gezonde' zwager is met 44 jaar overleden aan kanker. Er zijn nooit garanties.
maandag 19 september 2011 om 06:29
Ik ken iemand die 5 jaar na de diagnose al alleen nog maar in bed kon liggen en die niet oud geworden is. Een vriend en vriendin van me hebben echter MS en die kunnen er prima mee leven. Ongeveer 20 resp 10 jaar na de diagnose is er (nog) geen sprake van rolstoelen of blijvende schade. Ik weet niet of er voor jouw vriend een prognose te maken is of dat het afwachten blijft, waarschijnlijk het laatste. Wel of geen kinderen nemen in deze situatie lijkt me erg moeilijk. Die vriend van me heeft er wel voor gekozen. Die vriendin niet. Nu het zo goed met haar gaat heeft ze af en toe wel spijt van die beslissing.
maandag 19 september 2011 om 07:54
Mijn vriend heeft MS, ook al gediagnostiseerd voordat wij elkaar leerden kennen. Hij heeft me vanaf het begin een behoorlijk shockeffect gegeven door te vertellen over de relapses die hij heeft gehad voordat hij gediagnostiseerd was zodat ik zeker wist waar ik aan begon. Ik heb er niet over hoeven nadenken eerlijk gezegt, ik vond hem meteen erg leuk en ik vind hem nog steeds de meest geweldige, lieve, interessante, grappige en aantrekkelijke man die ik me maar kan wensen.
Hij injecteert nu om de dag en heeft nu dezelfde symptomen ongeveer als jouw vriend, wat sneller moe, soms ineens in slaap vallen en met geen mogelijkheid wakker kunnen worden, soms zenuwpijnen, soms wat instabiel en wankele benen en het voortdurende griepgevoel als bijwerking van de medicatie die hij neemt.
Wij hebben het wel over kinderen gehad, maar het besluit om daar niet voor te gaan was vrij makkelijk gemaakt. Ik heb jaren in een dysfunctionele relatie gezeten en daardoor is het krijgen van kinderen aan me voorbij gegaan en hoewel dat in die periode erg verdrietig was had ik me daar al min of meer bij neer gelegd toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Ik ben inmiddels ook al over de veertig. Samen hebben we besloten dat we gaan voor een toekomst met zijn tweetjes (hij heeft al 2 tiener/jong volwassen dochters die fulltime bij hem wonen). Ik heb daarbij wel voor ogen veel leuke dingen doen, vakanties, dingen die ik in mijn moeizame relatie hiervoor heb gemist, en tja, dat kan nu allemaal nog wel, maar misschien in de nabije toekomst wel niet meer. Dat is onzeker, maar ik vind het ook erg abstract en moeilijk voor te stellen. We houden erg veel van elkaar en ik ga er vanuit dat we het nog steeds erg fijn kunnen hebben in situaties waarin we misschien moeten dealen met ernstigere symptomen van zijn ziekte. We houden allebei erg van niets doen en zijn niet voortdurend op zoek naar adventure en excitement, dus wat dat betreft zijn we wel redelijk compatible met de symtomen die hij nu heeft.
Ik vind mezelf een redelijk passioneel en minder rationeel iemand en denk altijd dat je voor elke situatie wel een manier vindt om er mee te dealen en dat zou waarschijnlijk ook mijn overweging van wel of niet kinderen met iemand met een ziekte zoals jouw en mijn vriend bepalen. Als iemand niet in staat is om te voetballen met zijn kinderen, dan heeft hij vast andere kwaliteiten die hij ze kan geven. Ik snap je twijfels overigens heel goed.
Hij injecteert nu om de dag en heeft nu dezelfde symptomen ongeveer als jouw vriend, wat sneller moe, soms ineens in slaap vallen en met geen mogelijkheid wakker kunnen worden, soms zenuwpijnen, soms wat instabiel en wankele benen en het voortdurende griepgevoel als bijwerking van de medicatie die hij neemt.
Wij hebben het wel over kinderen gehad, maar het besluit om daar niet voor te gaan was vrij makkelijk gemaakt. Ik heb jaren in een dysfunctionele relatie gezeten en daardoor is het krijgen van kinderen aan me voorbij gegaan en hoewel dat in die periode erg verdrietig was had ik me daar al min of meer bij neer gelegd toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Ik ben inmiddels ook al over de veertig. Samen hebben we besloten dat we gaan voor een toekomst met zijn tweetjes (hij heeft al 2 tiener/jong volwassen dochters die fulltime bij hem wonen). Ik heb daarbij wel voor ogen veel leuke dingen doen, vakanties, dingen die ik in mijn moeizame relatie hiervoor heb gemist, en tja, dat kan nu allemaal nog wel, maar misschien in de nabije toekomst wel niet meer. Dat is onzeker, maar ik vind het ook erg abstract en moeilijk voor te stellen. We houden erg veel van elkaar en ik ga er vanuit dat we het nog steeds erg fijn kunnen hebben in situaties waarin we misschien moeten dealen met ernstigere symptomen van zijn ziekte. We houden allebei erg van niets doen en zijn niet voortdurend op zoek naar adventure en excitement, dus wat dat betreft zijn we wel redelijk compatible met de symtomen die hij nu heeft.
Ik vind mezelf een redelijk passioneel en minder rationeel iemand en denk altijd dat je voor elke situatie wel een manier vindt om er mee te dealen en dat zou waarschijnlijk ook mijn overweging van wel of niet kinderen met iemand met een ziekte zoals jouw en mijn vriend bepalen. Als iemand niet in staat is om te voetballen met zijn kinderen, dan heeft hij vast andere kwaliteiten die hij ze kan geven. Ik snap je twijfels overigens heel goed.
maandag 19 september 2011 om 07:57
Er bestaan hele lichte en hele zware vormen van MS, dus het is heel verschillend.
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem. Niet dat het jouw schuld is, maar het kan idd heel zwaar zijn en je wil niet bij hem weggaan op het moment dat het heel slecht met hem gaat.
Zelf ben ik ziek en ik weet dat een partner mij extra moet helpen en vervelende ziekenhuisopnames etc. ook zijn leven negatief beinvloeden. Iemand die dat niet zou willen/kunnen ga ik dan ook niet mee verder.
Sterkte met je besluit!
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem. Niet dat het jouw schuld is, maar het kan idd heel zwaar zijn en je wil niet bij hem weggaan op het moment dat het heel slecht met hem gaat.
Zelf ben ik ziek en ik weet dat een partner mij extra moet helpen en vervelende ziekenhuisopnames etc. ook zijn leven negatief beinvloeden. Iemand die dat niet zou willen/kunnen ga ik dan ook niet mee verder.
Sterkte met je besluit!
maandag 19 september 2011 om 08:05
Mijn man heeft ook ms ! en de vierde is op komst. Het is bij hem alleen nog inderdaad het moe zijn. Maar daar valt al rekening mee te houden. Het enige verschil met een "gezond" iemand is dat hij iets vaker s middags gaat liggen als hij thuis is. Dan slaapt hij even en is het goed.
Verder doet hij nog alles wat iedereen doet. fulltime werken, sporten ,naar de voetbal enz.......En dit al 10 jaar na de vaststelling en dit kan nog tig jaar zo door gaan. WIj hadden wel voor geen kinderen kunnen kiezen zoals ELninjo (die kinderen haat en alles aangrijpt om mensen maar van kinderen af te praten is mij opgevallen) zegt. Dus daar zou ik niet naar luisteren.
Het kan inderdaad dat het bij ons ook ineens omslaat..dat weten wij..maar het kan ook zomaar pas zijn als kids allang volwassen zijn.
Bij ons is het geen issue meer en wordt het vaak vergeten. Het enige waar hij nog wel eens van baalt is dat zijn carriere die hij voor ogen had (nml brandweer hoge functie al aangenomen en opleiding al bezig en altijd vrijwillige brandweer geweest) heeft moeten opgeven want dat mag niet bij de brandweer. Hij loopt daar nog steeds vaak s avonds......en dat is het enige wat hij echt nu mis door de MS>
Verder doet hij nog alles wat iedereen doet. fulltime werken, sporten ,naar de voetbal enz.......En dit al 10 jaar na de vaststelling en dit kan nog tig jaar zo door gaan. WIj hadden wel voor geen kinderen kunnen kiezen zoals ELninjo (die kinderen haat en alles aangrijpt om mensen maar van kinderen af te praten is mij opgevallen) zegt. Dus daar zou ik niet naar luisteren.
Het kan inderdaad dat het bij ons ook ineens omslaat..dat weten wij..maar het kan ook zomaar pas zijn als kids allang volwassen zijn.
Bij ons is het geen issue meer en wordt het vaak vergeten. Het enige waar hij nog wel eens van baalt is dat zijn carriere die hij voor ogen had (nml brandweer hoge functie al aangenomen en opleiding al bezig en altijd vrijwillige brandweer geweest) heeft moeten opgeven want dat mag niet bij de brandweer. Hij loopt daar nog steeds vaak s avonds......en dat is het enige wat hij echt nu mis door de MS>
Puck
maandag 19 september 2011 om 08:25
maandag 19 september 2011 om 08:29
Ter aanvulling, mijn vriend heeft de relapsing-remitting vorm van MS. Hij gebruikt nu interferon en sport veel om zijn lichaam verder gezond te houden. Full-time werken gaat niet meer, daarvoor moet hij te veel rusten. Verder heeft hij geen uitval en kan dus nog alles.
Maar zoals in een paar reacties al werd opgemerkt, er wordt momenteel veel onderzoek gedaan naar nieuwe medicijnen dus er is zeker hoop!
Maar zoals in een paar reacties al werd opgemerkt, er wordt momenteel veel onderzoek gedaan naar nieuwe medicijnen dus er is zeker hoop!
maandag 19 september 2011 om 08:39
[quote]idalee schreef op 19 september 2011 @ 07:57:
Er bestaan hele lichte en hele zware vormen van MS, dus het is heel verschillend.
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem.
Wat een onzin zeg........zij heeft ook een leven hoor, en door een zieke partner gaat je eigen leven er totaal anders uitzien.
Dus omdat ze toevallig partners zijn ben je meteen de hulp?
Ik ben altijd altijd eerlijk geweest in mijn relaties......zodra mijn partner een slopende ziekte krijgt wat jaren kan gaan duren is dat een reden om mijn relatie te beeindigen.......
Maar als ik zou weten dat hij binnen een jaar komt te overlijden dan niet.....want dat is te overzien.
Er bestaan hele lichte en hele zware vormen van MS, dus het is heel verschillend.
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem.
Wat een onzin zeg........zij heeft ook een leven hoor, en door een zieke partner gaat je eigen leven er totaal anders uitzien.
Dus omdat ze toevallig partners zijn ben je meteen de hulp?
Ik ben altijd altijd eerlijk geweest in mijn relaties......zodra mijn partner een slopende ziekte krijgt wat jaren kan gaan duren is dat een reden om mijn relatie te beeindigen.......
Maar als ik zou weten dat hij binnen een jaar komt te overlijden dan niet.....want dat is te overzien.
maandag 19 september 2011 om 09:15
quote:peecee schreef op 19 september 2011 @ 08:39:
[quote]idalee schreef op 19 september 2011 @ 07:57:
Er bestaan hele lichte en hele zware vormen van MS, dus het is heel verschillend.
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem.
Wat een onzin zeg........zij heeft ook een leven hoor, en door een zieke partner gaat je eigen leven er totaal anders uitzien.
Dus omdat ze toevallig partners zijn ben je meteen de hulp?
Ik ben altijd altijd eerlijk geweest in mijn relaties......zodra mijn partner een slopende ziekte krijgt wat jaren kan gaan duren is dat een reden om mijn relatie te beeindigen.......Maar als ik zou weten dat hij binnen een jaar komt te overlijden dan niet.....want dat is te overzien.
Ook als je al tig jaar samen bent???????? ..sorry maar dat begrijp ik dan echt niet....en als het andersom is? Ja je zegt nu van tuurlijk begrijp ik dan als mijn partner dan weggaat..maar op dat moment voel je je denk ik behoorlijk veraden...
Mocht je iemand nu ontmoeten die ziek is: ja dan kun je nog kiezen..maar als je in een relatie duikt kan ik mij niet voortellen dat bij een slopende ziekte waar NIEMAND voor kiest die na een aantal jaar ineens geconstateerd wordt dat je dan zegt..sorry maar ik ga ..doeiiii.....
tuurlijk kun je op dat moment afspraken maken. maar het kan altijd gebeuren...beetje warrig maar ik snap het gewoon niet.
[quote]idalee schreef op 19 september 2011 @ 07:57:
Er bestaan hele lichte en hele zware vormen van MS, dus het is heel verschillend.
Als je echt van iemand houdt blijf je wel bij hem ondanks alles. Als je de zorg niet op je wil nemen hou je blijkbaar niet genoeg van hem.
Wat een onzin zeg........zij heeft ook een leven hoor, en door een zieke partner gaat je eigen leven er totaal anders uitzien.
Dus omdat ze toevallig partners zijn ben je meteen de hulp?
Ik ben altijd altijd eerlijk geweest in mijn relaties......zodra mijn partner een slopende ziekte krijgt wat jaren kan gaan duren is dat een reden om mijn relatie te beeindigen.......Maar als ik zou weten dat hij binnen een jaar komt te overlijden dan niet.....want dat is te overzien.
Ook als je al tig jaar samen bent???????? ..sorry maar dat begrijp ik dan echt niet....en als het andersom is? Ja je zegt nu van tuurlijk begrijp ik dan als mijn partner dan weggaat..maar op dat moment voel je je denk ik behoorlijk veraden...
Mocht je iemand nu ontmoeten die ziek is: ja dan kun je nog kiezen..maar als je in een relatie duikt kan ik mij niet voortellen dat bij een slopende ziekte waar NIEMAND voor kiest die na een aantal jaar ineens geconstateerd wordt dat je dan zegt..sorry maar ik ga ..doeiiii.....
tuurlijk kun je op dat moment afspraken maken. maar het kan altijd gebeuren...beetje warrig maar ik snap het gewoon niet.
Puck
maandag 19 september 2011 om 09:30
Even een knuffel, Janeeyre. Wat een vreselijke ziekte ms...
Ik kan niet over de ziekte zelf meepraten, maar ik heb een vriend met een andere chronische ziekte. En ook ik loop tegen onzekerheden en angsten aan. Ik herken wat je schrijft dat je je partner niet altijd wil opzadelen met je eigen gevoelens en frustraties. Dit wilde ik ook niet, omdat ik bang was dat hij zich dan zorgen ging maken over mij. Op een gegeven moment liep bij mij de emmer over en moest ik er wel over praten, hoe moeilijk dat soms ook is. Dus als ik niet lekker in m'n vel zit of me zorgen maak, uit ik dat. Natuurlijk is dat soms moeilijk voor mijn vriend, maar het heeft onze band ook versterkt.
Ik kan niet over de ziekte zelf meepraten, maar ik heb een vriend met een andere chronische ziekte. En ook ik loop tegen onzekerheden en angsten aan. Ik herken wat je schrijft dat je je partner niet altijd wil opzadelen met je eigen gevoelens en frustraties. Dit wilde ik ook niet, omdat ik bang was dat hij zich dan zorgen ging maken over mij. Op een gegeven moment liep bij mij de emmer over en moest ik er wel over praten, hoe moeilijk dat soms ook is. Dus als ik niet lekker in m'n vel zit of me zorgen maak, uit ik dat. Natuurlijk is dat soms moeilijk voor mijn vriend, maar het heeft onze band ook versterkt.
maandag 19 september 2011 om 09:51
Ik kan snappen dat peecee zegt dat dan voor hem/haar de lol eraf is. Eerlijk is eerlijk, mensen die chronisch ziek zijn, zouden ook graag willen weglopen van hun eigen lichaam dat hen zo rot doet voelen en willen ook gewoon gezond zijn.
Ik kan alleen zeggen dat het verrekt veel pijn doet wanneer jouw partner je nietmeer ziet staan omdat je ziek bent en dan weer wel wanneer je een opleving hebt omdat hij niet met ziek zijn om kan gaan.
Aan TO: leven met iemand die chronisch ziek is, is inderdaad moeilijker, zeker wanneer de ziekte "onzichtbaar" is en heel grillig verloopt met diepe dalen en hoge pieken en geen zekerheden. Uit ervaring weet ik dat het begrip van de omgeving gering is, ook voor de partner van de zieke. Dingen ver vooruit plannen zit er simpelweg niet in, maar aan de andere kant leer je wel in het nu leven. Bedenk echter wel dat jouw vriend/date ook gewoon een mens is en blijft met zijn eigen sterkten en zwakheden, niet alleen zijn ziekte.
Veel wijsheid gewenst.
Ik kan alleen zeggen dat het verrekt veel pijn doet wanneer jouw partner je nietmeer ziet staan omdat je ziek bent en dan weer wel wanneer je een opleving hebt omdat hij niet met ziek zijn om kan gaan.
Aan TO: leven met iemand die chronisch ziek is, is inderdaad moeilijker, zeker wanneer de ziekte "onzichtbaar" is en heel grillig verloopt met diepe dalen en hoge pieken en geen zekerheden. Uit ervaring weet ik dat het begrip van de omgeving gering is, ook voor de partner van de zieke. Dingen ver vooruit plannen zit er simpelweg niet in, maar aan de andere kant leer je wel in het nu leven. Bedenk echter wel dat jouw vriend/date ook gewoon een mens is en blijft met zijn eigen sterkten en zwakheden, niet alleen zijn ziekte.
Veel wijsheid gewenst.
maandag 19 september 2011 om 16:48
Ik heb ook een eigen leven......dus ja ook al ik tig jaar samen zou zijn. Zodra ik weet dat ik bv erg ziek ben en weet dat ik dood zou gaan wil ik ook naar een stervenshuis......ik wil daar anderen niet mee belasten.
Zo heb ik een gehandicapte dochter.......toen ze nog thuis woonde had ik ook het begrip voor mensen die liever kwamen als ze op de kliniek was. Zo kan ik mij ook voorstellen dat een man met mij geen relatie zou willen ivm een zorgenkind......
Ik zelf zou ook geen relatie aangaan met iemand die veel problemen heeft....of geldzorgen.
Dat is het niet waard. Zelf ben ik ook chronisch ziek........maar ik ga daar niemand mee belasten
Zo heb ik een gehandicapte dochter.......toen ze nog thuis woonde had ik ook het begrip voor mensen die liever kwamen als ze op de kliniek was. Zo kan ik mij ook voorstellen dat een man met mij geen relatie zou willen ivm een zorgenkind......
Ik zelf zou ook geen relatie aangaan met iemand die veel problemen heeft....of geldzorgen.
Dat is het niet waard. Zelf ben ik ook chronisch ziek........maar ik ga daar niemand mee belasten
maandag 19 september 2011 om 17:51
Wauw peecee.,,
Keihard vind ik het wel..ik snap je ergens wel, maar ook weer niet.
Ik snap niet dat je je partner "in de steek" laat mocht hij ziek worden/zijn.
Of bedoel je wanneer jij zo ziek bent en dan zelf de relatie beeindigen?
Er is toch ook meer dan dat?
Stel dat je buiten dat ziek zijn om het heel leuk en heel goed hebt met elkaar?
Dat je ermee kan dealen?
Een eigen leven..ja..maar ik vind het ook egoistisch om zo te denken.
Ook ik ben chronisch ziek, mijn partner is er juist voor mij.
Nu ben ik niet hulpbehoevend, maar heb wel vaak pijn, en veel moe..
Ik kan daar zelf redelijk mee dealen.
Maar wat zou ik het een rotzak vinden als hij mij nu daarvoor alleen zou laten.
We hebben het leuk en goed samen, dat is toch ook iets wat telt?
En geldzorgen vind ik toch echt wat anders..
TO..
Ik hoop dat jij je goed laat inlichten, maar dat dat niet de boventoon is om een relatie te beeindigen.
Keihard vind ik het wel..ik snap je ergens wel, maar ook weer niet.
Ik snap niet dat je je partner "in de steek" laat mocht hij ziek worden/zijn.
Of bedoel je wanneer jij zo ziek bent en dan zelf de relatie beeindigen?
Er is toch ook meer dan dat?
Stel dat je buiten dat ziek zijn om het heel leuk en heel goed hebt met elkaar?
Dat je ermee kan dealen?
Een eigen leven..ja..maar ik vind het ook egoistisch om zo te denken.
Ook ik ben chronisch ziek, mijn partner is er juist voor mij.
Nu ben ik niet hulpbehoevend, maar heb wel vaak pijn, en veel moe..
Ik kan daar zelf redelijk mee dealen.
Maar wat zou ik het een rotzak vinden als hij mij nu daarvoor alleen zou laten.
We hebben het leuk en goed samen, dat is toch ook iets wat telt?
En geldzorgen vind ik toch echt wat anders..
TO..
Ik hoop dat jij je goed laat inlichten, maar dat dat niet de boventoon is om een relatie te beeindigen.
maandag 19 september 2011 om 20:15
maandag 19 september 2011 om 20:18
@Bambi007, we hebben het er inderdaad onlangs over gehad, dat ik mijn gevoelens ook moest uiten. Ik had aangegeven dat ik bang was hem zo meer verdriet te doen maar hij had zich er op voorbereid en reageerde heel goed. Hoewel het toch niet iets is wat ik vaak zal doen, ik denk dat mijn vriendinnen me ook een goed luisterend oor kunnen bieden : )
maandag 19 september 2011 om 20:24
Overigens wil ik nog even verduidelijken dat het niet mijn bedoeling is om de relatie te beëindigen of om de voors en tegens van mijn relatie af te wegen. Wel wil ik graag van gedachten wisselen over de frustraties en vraagstukken die op je pad komen in een relatie met iemand die chronisch (en degeneratief) ziek is.
Iedereen al wel heel erg bedankt voor jullie reacties!
Iedereen al wel heel erg bedankt voor jullie reacties!
maandag 19 september 2011 om 22:10
