Kinderen
alle pijlers
Kleuteraspergers!
donderdag 22 september 2011 om 17:05
Zo, ik ben op zoek naar lotgenoten en ervaringsdeskundigen etc etc!
Wij hebben een zoon, Robbie, 4 jaar oud. Al tijden is hij 'anders dan anderen', vaak helaas op een enigszins negatieve manier. Tegelijkertijd is het natuurlijk de liefste van de hele wereld, maar daar gaat het hier niet om
We zijn met hem naar de kinderarts geweest, en naar een therapiecentrum (we wonen in Zwitserland). De diagnose, die overigens nog officieel gesteld moet worden maar waar wij 100% van overtuigd zijn, is het syndroom van Asperger.
Het leek mij handig, en leuk, en fijn, om met andere moeders te vergelijken, maar vooral ook: tips te krijgen. Het gedrag is soms zo afwijkend dat ik er ten eerste geen lol meer aan heb en ten tweede niet weet hoe ik er op moet reageren. Natuurlijk krijgen we professionele hulp, maar die molens draaien zo langzaam..
Voordat ik helemaal uitgebreid op Robbies problemen en obstakels inga, wil ik eerst es weten of er überhaupt andere moeders met kindjes met Asperger zijn, en of dit topic dus een toekomst heeft.
Daarnaast hangt er een kleuter aan mijn been die persé het alfabet achterstevoren en binnenstebuiten met mij wil opzeggen. En ik kan goed multitasken, maar dàt gaat me toch even te ver
shoot!
Wij hebben een zoon, Robbie, 4 jaar oud. Al tijden is hij 'anders dan anderen', vaak helaas op een enigszins negatieve manier. Tegelijkertijd is het natuurlijk de liefste van de hele wereld, maar daar gaat het hier niet om
We zijn met hem naar de kinderarts geweest, en naar een therapiecentrum (we wonen in Zwitserland). De diagnose, die overigens nog officieel gesteld moet worden maar waar wij 100% van overtuigd zijn, is het syndroom van Asperger.
Het leek mij handig, en leuk, en fijn, om met andere moeders te vergelijken, maar vooral ook: tips te krijgen. Het gedrag is soms zo afwijkend dat ik er ten eerste geen lol meer aan heb en ten tweede niet weet hoe ik er op moet reageren. Natuurlijk krijgen we professionele hulp, maar die molens draaien zo langzaam..
Voordat ik helemaal uitgebreid op Robbies problemen en obstakels inga, wil ik eerst es weten of er überhaupt andere moeders met kindjes met Asperger zijn, en of dit topic dus een toekomst heeft.
Daarnaast hangt er een kleuter aan mijn been die persé het alfabet achterstevoren en binnenstebuiten met mij wil opzeggen. En ik kan goed multitasken, maar dàt gaat me toch even te ver
shoot!
dinsdag 27 september 2011 om 19:47
Xaloy, een orthopedagoog houdt zich over het algemeen bezig met kinderen met een bijzondere ontwikkeling: van zwak- tot hoogbegaafd, in regulier en speciaal onderwijs, thuis en in instellingen, met en zonder gedragsstoornis of soc- emotionele problematiek.
Bloesem, als je je afvraagt was fladderen is, doet je zoontje het vast niet.
Bij fladderen staan de kinderen soms op hun tenen, hoeft niet, en dan wapperen ze met hun handen. Dit is vaak het geval bij opwinding.
Bloesem, als je je afvraagt was fladderen is, doet je zoontje het vast niet.
Bij fladderen staan de kinderen soms op hun tenen, hoeft niet, en dan wapperen ze met hun handen. Dit is vaak het geval bij opwinding.
dinsdag 27 september 2011 om 20:28
Ah, OK, dat heet hier een Heilpädagoge. Daar hebben we er een van: check
Over het niveau van speciaal onderwijs in Zwitserland: geen idee. Maar ik denk eerlijk gezegd dat Robbie hooguit 1, heel mischien 2 jaar speciaal onderwijs zou moeten volgen, maar dat hij daarna prima in staat zal zijn om naar een reguliere school te gaan. Dus het zou gaan om het kleuterschooljaar (van 5 tot 6, en heel misschien de 1e klas van de lagere school. Hij kan dan leren zich in een groep staande te houden, en als hij dat kan is een gewone school een hele goede optie. De school in onze gemeente staat erg goed bekend en heeft al jaren ervaring met buitengewone begeleiding van speciale kindjes. Mocht het toch anders gaan dan ik nu hoop en verwacht, dan zien we dat dan wel weer. Wie weet waar we dan zitten..
We krijgen trouwens zeer binnenkort een afspraak met de schoolpsycholoog hier in het dorp. Hij zal ons adviseren over hoe verder.
Over visolie: ik ga er eigenlijk van uit dat Robbie veel omega binnen krijgt in zijn gewone eten. Maar misschien gaat het om buitengewone hoeveelheden? Net zoals absurd veel van een bepaalde soort magnesium kan helpen tegen migraine?
Hier ook vaak vermoeiend. Niet dat we slechte nachten hebben, integendeel, Robbie slaapt meestal prima. Maar meer het vermoeiende aspect van een 'moeilijk' kind: het niet goed kunnen zelf spelen, het constant nodig hebben van nabijheid en advies, de dwangmatige gesprekken en handelingen.. Het is niet zo zoals ik me voorstelde om een kind te hebben. Ik ben er onderhand aan gewend, ik ben geduldig en lief, bemoedigend en behulpzaam, maar toch.. de aandacht die hij vraagt had ik nooit verwacht te moeten geven. En omdat je kind het liefste van de hele wereld is doe je het met duizend vaten pure liefde, maar niet altijd met gemak en plezier. En dat vreet ook nog wel es aan me, helaas.
Anyco, wat jij verteld over het nog steeds bang zijn voor koorts: oh help wat herkenbaar. Robbie had een status epileptica, en lag dus voor 100% en continu in een epileptische stuip. Naderhand, na de operaties en kunstmatige coma's op het IC en alle ellende, toen we eindelijk thuis waren, mochten we zijn koorts nooit meer laten oplopen tot boven de 38.5, dan moest er meteen een batterij aan kalmeringsmiddelen, koortswerende middelen etc. ingegooid worden. Ik raakte steeds half in paniek, want mijn god wat heeft een peuter vaak koorts.. vreselijk. Nu gaat het gelukkig een stuk beter, hij heeft geen koortstuipen meer gehad en zelfs wel es 39 graden koorts gehad zonder problemen. Maar het blijft doodeng!
Robbie is trouwens ook idioot sterk. Hij sjouwt volle wasmanden (met natte was) door het huis en vind dat maar wat prachtig!
Wat is de site van Marijke?
Noerie: Robbie heeft gelukkig geen tics, maar wel zit hij constant te klakken met zijn tong. Of misschien is dat ook wel een tic Dwangmatige handelingen heeft hij wel heel veel, net als 100 keer hetzelfde vragen zoals Bloesem beschrijft. Vandaag ook weer, we moesten naar de therapeutische speelgroep in de stad. Hij vraagt dan de hele weg te voet en in de bus of hij daar alstjblieft niet naar toe hoeft. Hij vindt het doodeng. en ik maar steeds antwoorden dat het wel moet en dat ik toch meega en dat hij niet bang hoeft te zijn etc etc.. op een geven moment stapt hij dan over op een dwangmatige vraag: Mama, op welk huisnummer wonen wij? En die-en-die? En Die? En dat-gaat-zo-maar-door.. Helemaal gestresst is hij dan. Maar dwangmatige handelingen doet hij ook als hij niet gestresst is hoor, maar dan wel vaker.
Coos, verbaal HB en performaal gemiddeld betekent dat het kind beter praat dan doet? Hier is het denk ik dan andersom; Robbie praat niet goed maar kan sommige dingen absurd goed. Wisselende stemmingen hier gelukkig niet zo erg, Robbie is grotendeels gewoon lief, rustig en happy. Ik weet dat dat een enorm geluk is, en als ik in God zou geloven zou ik hem elke dag daarvoor bedanken. Hij is ons zonnetje in huis.
Achterban hebben we hier ook niet. (goh). Dus onze vrije tijd is ook aardig ingeperkt: Robbie kan niet uit logeren en zelfs een paar uurtjes bij iemand anders blijven gaf tot voor kort enorme problemen. Sinds hij kan klok kijken is dat iets verbeterd: het helpt enorm als je kan zeggen dat je om half 12 weer terug bent en hij op mijn horloge (dat hij dan mee mag nemen) kan kijken of het al zo ver is.
Ik denk dat ik evne moet posten
Over het niveau van speciaal onderwijs in Zwitserland: geen idee. Maar ik denk eerlijk gezegd dat Robbie hooguit 1, heel mischien 2 jaar speciaal onderwijs zou moeten volgen, maar dat hij daarna prima in staat zal zijn om naar een reguliere school te gaan. Dus het zou gaan om het kleuterschooljaar (van 5 tot 6, en heel misschien de 1e klas van de lagere school. Hij kan dan leren zich in een groep staande te houden, en als hij dat kan is een gewone school een hele goede optie. De school in onze gemeente staat erg goed bekend en heeft al jaren ervaring met buitengewone begeleiding van speciale kindjes. Mocht het toch anders gaan dan ik nu hoop en verwacht, dan zien we dat dan wel weer. Wie weet waar we dan zitten..
We krijgen trouwens zeer binnenkort een afspraak met de schoolpsycholoog hier in het dorp. Hij zal ons adviseren over hoe verder.
Over visolie: ik ga er eigenlijk van uit dat Robbie veel omega binnen krijgt in zijn gewone eten. Maar misschien gaat het om buitengewone hoeveelheden? Net zoals absurd veel van een bepaalde soort magnesium kan helpen tegen migraine?
Hier ook vaak vermoeiend. Niet dat we slechte nachten hebben, integendeel, Robbie slaapt meestal prima. Maar meer het vermoeiende aspect van een 'moeilijk' kind: het niet goed kunnen zelf spelen, het constant nodig hebben van nabijheid en advies, de dwangmatige gesprekken en handelingen.. Het is niet zo zoals ik me voorstelde om een kind te hebben. Ik ben er onderhand aan gewend, ik ben geduldig en lief, bemoedigend en behulpzaam, maar toch.. de aandacht die hij vraagt had ik nooit verwacht te moeten geven. En omdat je kind het liefste van de hele wereld is doe je het met duizend vaten pure liefde, maar niet altijd met gemak en plezier. En dat vreet ook nog wel es aan me, helaas.
Anyco, wat jij verteld over het nog steeds bang zijn voor koorts: oh help wat herkenbaar. Robbie had een status epileptica, en lag dus voor 100% en continu in een epileptische stuip. Naderhand, na de operaties en kunstmatige coma's op het IC en alle ellende, toen we eindelijk thuis waren, mochten we zijn koorts nooit meer laten oplopen tot boven de 38.5, dan moest er meteen een batterij aan kalmeringsmiddelen, koortswerende middelen etc. ingegooid worden. Ik raakte steeds half in paniek, want mijn god wat heeft een peuter vaak koorts.. vreselijk. Nu gaat het gelukkig een stuk beter, hij heeft geen koortstuipen meer gehad en zelfs wel es 39 graden koorts gehad zonder problemen. Maar het blijft doodeng!
Robbie is trouwens ook idioot sterk. Hij sjouwt volle wasmanden (met natte was) door het huis en vind dat maar wat prachtig!
Wat is de site van Marijke?
Noerie: Robbie heeft gelukkig geen tics, maar wel zit hij constant te klakken met zijn tong. Of misschien is dat ook wel een tic Dwangmatige handelingen heeft hij wel heel veel, net als 100 keer hetzelfde vragen zoals Bloesem beschrijft. Vandaag ook weer, we moesten naar de therapeutische speelgroep in de stad. Hij vraagt dan de hele weg te voet en in de bus of hij daar alstjblieft niet naar toe hoeft. Hij vindt het doodeng. en ik maar steeds antwoorden dat het wel moet en dat ik toch meega en dat hij niet bang hoeft te zijn etc etc.. op een geven moment stapt hij dan over op een dwangmatige vraag: Mama, op welk huisnummer wonen wij? En die-en-die? En Die? En dat-gaat-zo-maar-door.. Helemaal gestresst is hij dan. Maar dwangmatige handelingen doet hij ook als hij niet gestresst is hoor, maar dan wel vaker.
Coos, verbaal HB en performaal gemiddeld betekent dat het kind beter praat dan doet? Hier is het denk ik dan andersom; Robbie praat niet goed maar kan sommige dingen absurd goed. Wisselende stemmingen hier gelukkig niet zo erg, Robbie is grotendeels gewoon lief, rustig en happy. Ik weet dat dat een enorm geluk is, en als ik in God zou geloven zou ik hem elke dag daarvoor bedanken. Hij is ons zonnetje in huis.
Achterban hebben we hier ook niet. (goh). Dus onze vrije tijd is ook aardig ingeperkt: Robbie kan niet uit logeren en zelfs een paar uurtjes bij iemand anders blijven gaf tot voor kort enorme problemen. Sinds hij kan klok kijken is dat iets verbeterd: het helpt enorm als je kan zeggen dat je om half 12 weer terug bent en hij op mijn horloge (dat hij dan mee mag nemen) kan kijken of het al zo ver is.
Ik denk dat ik evne moet posten
dinsdag 27 september 2011 om 20:34
Hier wordt niet gefladderd, nooit gedaan ook.
@mardejo: toen mijn zoon naar het VO ging hebben wij in voorbereiding daarop diverse reguliere middelbare bekeken, w.o. het dichtstbijzijnde zelfstandig gymnasium 20 km verderop, maar ja dat zou voor zoonlief betekenen dat hij elke dag 1,5 uur zou moeten reizen, omdat het openbaar vervoer zo flut is. In de afweging van de schoolkeuze hebben we niet alleen gekeken naar de schoolgrootte en de zorg die school kan bieden maar hebben we ook gekeken naar het sociale aspect (kinderen uit zijn omgeving die naar een zelfde school gaan) en naar de route naar school. Ook dit soort prikkels kost hem namelijk extra energie.
Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen hem naar een grote school te laten gaan in onze woonplaats. Hij was daar al verschillende keren geweest, ook omdat zijn zus daar zit. En hij had zelf ook de wens om naar deze school te gaan. Hij heeft het geluk dat zijn voormalige ambulante begeleidster van de basisschool daar tegenwoordig fulltime aanwezig is . Tegenwoordig hebben ze er ook een auticoach en ik moet zeggen de zorgbegeleiding doet echt zijn best. De eerste 3 schoolweken zijn boven verwachting verlopen. Maar veel is afhankelijk van factoren waar je geen invloed op hebt en kan het maken of breken: zoals de klas, bereidheid van de leerkrachten, kan je kind het werkelijk aan etc etc.
Jammer is mocht het door deze factoren niet lukken, er geen geschikte school voor hem in de buurt is, of ze zitten vol. Er zijn steeds meer kinderen met een ass-stoornis en een normale tot hogere begaafdheid maar het aantal specialistische scholen neemt echter niet toe. Ik weet het, het zal wel een kwestie van geld zijn, maar zo vallen veel kids tussen wal en schip en dat is behoorlijk frusterend.
@mardejo: toen mijn zoon naar het VO ging hebben wij in voorbereiding daarop diverse reguliere middelbare bekeken, w.o. het dichtstbijzijnde zelfstandig gymnasium 20 km verderop, maar ja dat zou voor zoonlief betekenen dat hij elke dag 1,5 uur zou moeten reizen, omdat het openbaar vervoer zo flut is. In de afweging van de schoolkeuze hebben we niet alleen gekeken naar de schoolgrootte en de zorg die school kan bieden maar hebben we ook gekeken naar het sociale aspect (kinderen uit zijn omgeving die naar een zelfde school gaan) en naar de route naar school. Ook dit soort prikkels kost hem namelijk extra energie.
Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen hem naar een grote school te laten gaan in onze woonplaats. Hij was daar al verschillende keren geweest, ook omdat zijn zus daar zit. En hij had zelf ook de wens om naar deze school te gaan. Hij heeft het geluk dat zijn voormalige ambulante begeleidster van de basisschool daar tegenwoordig fulltime aanwezig is . Tegenwoordig hebben ze er ook een auticoach en ik moet zeggen de zorgbegeleiding doet echt zijn best. De eerste 3 schoolweken zijn boven verwachting verlopen. Maar veel is afhankelijk van factoren waar je geen invloed op hebt en kan het maken of breken: zoals de klas, bereidheid van de leerkrachten, kan je kind het werkelijk aan etc etc.
Jammer is mocht het door deze factoren niet lukken, er geen geschikte school voor hem in de buurt is, of ze zitten vol. Er zijn steeds meer kinderen met een ass-stoornis en een normale tot hogere begaafdheid maar het aantal specialistische scholen neemt echter niet toe. Ik weet het, het zal wel een kwestie van geld zijn, maar zo vallen veel kids tussen wal en schip en dat is behoorlijk frusterend.
dinsdag 27 september 2011 om 20:46
Bloesem: geobsedeerd door klaarovers: dat was de zin die mij het meest in het oog stak gisteren. Robbie is EXACT hetzelfde, alleen dan niet met klaarovers maar met spoorwegovergangen. En met busnummers. En huisnummers. Stel je voor, je komt op straat een vage kennis tegen, je kletst 3 zinnen en loopt weer door. Robbie vraagt dan meteen aan mij wie dat was (dat is OK) en direkt daarna (even aannemen dat die persoon Peter heet): 'Peter woont op huisnummer??' En owe als je dan zegt dat je het niet weet.. dat kàn niet. Je móet een nummer zeggen, ook al heb je geen idee. Nijntje heeft huisnummer 3, en Muis heeft huisnummer 1, de Teletubbies nummer 10 en Sesamstraat nummer 24. En dat horen we de hele dag. Hij weet werkelijk van Iedereen de huisnummers, en wil ze ook direkt weten als hij iemand niet kent.
Keinom, nog zo'n kwetsbare lieverd dus. Hier ook, doodeng, want de wereld IS heel eng als je kind zo weinig weerbaar is.
Wat doe je nu in de zorg?
Robbie fladdert soms, maar niet bij opwinding. Hij windt zich eigenlijk amper op, als hij van blijdschap zich opwindt gaat hij rennen (heel onhandig) en van boosheid gaat hij gillen. Hij fladdert soms tijdens een afwezig moment, als hij zit te spelen met zijn 4 blokjes die hij steeds weer anders hergroepeert. In zijn autistische momentjes dus.
Mardejo, hoe oud is jouw zoon? En waarom verwerp je langzamerhand het idee ASS? Omdat hij in de groep goed 'werkt'?
Zo. En dan nu nog even over vandaag vertellen: we zijn dus 's ochtends naar een oudergesprek met de heilpädagogin geweest (de orthopedagoog dus ). Een lang gesprek, met een aantal doelen: we gaan Robbie helpen met zijn lichamelijke overgevoeligheid (geen idee hoe precies maar dat gaan we dan nog zien ) en we gaan als allereerste hem leren zich van mij of papa los te laten. De verlatingsangst dus. Dat wordt hard. Tegelijkertijd zijn we op de speciale speelgroep bezig om hem te leren mee te doen met de groep, tot nu toe weigert hij falikant. Ze heeft goede hoop (net als ik) dat hij dan wel volgend jaar dan wel in 2012 naar de reguliere school kan, maar allereerst regelt ze nu een gesprek met de schoolpsycholoog voor ons. Geen testen meer, Robbie is voldoende getest om te weten dat hij een hoop moeilijkheden maar ook een hoop mogelijkheden heeft. De diagnose ASS wilde ze nog niet stellen, om dezelfde redenen die ik al vaker gehoord en hier gelezen heb: hij is blijkbaar nog te jong. Dat, en de lange comatijd in het ziekenhuis, die nog altijd meespeelt in de beoordeling van Robbie als geheel (ontwikkelingsachterstand etc, logisch als je baby 2 maanden doodziek is en daarna een compleet jaar lang de helft van de dag verslaapt omdat dat doodziek zijn hem zo enorm uitgeput heeft) Prima, maakt mij niet uit, als de hulp maar komt en als een diagnose niet nodig is om Robbie te laten helpen maakt dat voor mij geen bal uit.
Keinom, nog zo'n kwetsbare lieverd dus. Hier ook, doodeng, want de wereld IS heel eng als je kind zo weinig weerbaar is.
Wat doe je nu in de zorg?
Robbie fladdert soms, maar niet bij opwinding. Hij windt zich eigenlijk amper op, als hij van blijdschap zich opwindt gaat hij rennen (heel onhandig) en van boosheid gaat hij gillen. Hij fladdert soms tijdens een afwezig moment, als hij zit te spelen met zijn 4 blokjes die hij steeds weer anders hergroepeert. In zijn autistische momentjes dus.
Mardejo, hoe oud is jouw zoon? En waarom verwerp je langzamerhand het idee ASS? Omdat hij in de groep goed 'werkt'?
Zo. En dan nu nog even over vandaag vertellen: we zijn dus 's ochtends naar een oudergesprek met de heilpädagogin geweest (de orthopedagoog dus ). Een lang gesprek, met een aantal doelen: we gaan Robbie helpen met zijn lichamelijke overgevoeligheid (geen idee hoe precies maar dat gaan we dan nog zien ) en we gaan als allereerste hem leren zich van mij of papa los te laten. De verlatingsangst dus. Dat wordt hard. Tegelijkertijd zijn we op de speciale speelgroep bezig om hem te leren mee te doen met de groep, tot nu toe weigert hij falikant. Ze heeft goede hoop (net als ik) dat hij dan wel volgend jaar dan wel in 2012 naar de reguliere school kan, maar allereerst regelt ze nu een gesprek met de schoolpsycholoog voor ons. Geen testen meer, Robbie is voldoende getest om te weten dat hij een hoop moeilijkheden maar ook een hoop mogelijkheden heeft. De diagnose ASS wilde ze nog niet stellen, om dezelfde redenen die ik al vaker gehoord en hier gelezen heb: hij is blijkbaar nog te jong. Dat, en de lange comatijd in het ziekenhuis, die nog altijd meespeelt in de beoordeling van Robbie als geheel (ontwikkelingsachterstand etc, logisch als je baby 2 maanden doodziek is en daarna een compleet jaar lang de helft van de dag verslaapt omdat dat doodziek zijn hem zo enorm uitgeput heeft) Prima, maakt mij niet uit, als de hulp maar komt en als een diagnose niet nodig is om Robbie te laten helpen maakt dat voor mij geen bal uit.
dinsdag 27 september 2011 om 20:49
Site van Marijke heet: www.kindmetautisme.nl Daar is veel info te vinden en medeouders van kinderen met een ASS-stoornis.
woensdag 28 september 2011 om 22:21
quote:coos schreef op 24 september 2011 @ 20:39:
Maar, ik heb een vraag aan EvelynSalt. Ik heb ook de tip visoliecapsules gekregen. Dit zou ik wel willen proberen omdat het voor mijn gevoel een onschuldig middel is. Nu weet ik alleen niet wat dan "goede" zijn. Ik zou dan ook graag willen weten welke je dan hebt en hoeveel je geeft. Alvast bedankt.
Lekker op tijd sorry
Onze zoon krijgt de omega 3 en 6 capsules speciaal voor kinderen. Ik haal ze altijd bij de Tuinen. Ik weet dat de werking ervan niet wetenschappelijk bewezen is, maar onze zoon krijgt ze nu sinds het begin van groep 3 (hij zit in groep 4) en ik heb van verschillende mensen gehoord dat het hen opgevallen is dat hij rustiger is. De juf uit groep 3 vond ook dat hij zich beter concentreerde en meer taakgericht werkte. Ze had hem zelfs aan een tafeltje gezet met meer kinderen. Hij had zijn taken af. En dat terwijl hij normaal gesproken alleen aan een tafeltje zat in groep 3 (wat hij trouwens niet als straf ervaarde). Het werkt voor hem en dat is het belangrijkste. Hij krijgt trouwens 3 keer per dag 1 capsule met een beetje drinken.
Maar, ik heb een vraag aan EvelynSalt. Ik heb ook de tip visoliecapsules gekregen. Dit zou ik wel willen proberen omdat het voor mijn gevoel een onschuldig middel is. Nu weet ik alleen niet wat dan "goede" zijn. Ik zou dan ook graag willen weten welke je dan hebt en hoeveel je geeft. Alvast bedankt.
Lekker op tijd sorry
Onze zoon krijgt de omega 3 en 6 capsules speciaal voor kinderen. Ik haal ze altijd bij de Tuinen. Ik weet dat de werking ervan niet wetenschappelijk bewezen is, maar onze zoon krijgt ze nu sinds het begin van groep 3 (hij zit in groep 4) en ik heb van verschillende mensen gehoord dat het hen opgevallen is dat hij rustiger is. De juf uit groep 3 vond ook dat hij zich beter concentreerde en meer taakgericht werkte. Ze had hem zelfs aan een tafeltje gezet met meer kinderen. Hij had zijn taken af. En dat terwijl hij normaal gesproken alleen aan een tafeltje zat in groep 3 (wat hij trouwens niet als straf ervaarde). Het werkt voor hem en dat is het belangrijkste. Hij krijgt trouwens 3 keer per dag 1 capsule met een beetje drinken.
donderdag 29 september 2011 om 12:26
Vandaag heb ik zelf even een off dag. Ben zo moe! Soms komt informatie zo hard binnen en moet er zo'n hoop gedaan/ geregeld worden. Pffff!
Met dochter is het deze week weer helemaal niets geweest met naar school brengen. Ik heb de komende 2 weken alleen al voor haar 4 afspraken gepland staan!!!
Ondertussen probeer ik uit te zoeken welke regelingen er zijn, of ik aanmerking kom etc.
Zo willen wij bijv een aangepaste fiets. Een soort tandem waar het kind op vastgemaakt kan worden en voorop zit. Ze kan nl wel fietsen, maar vindt het doodeng. We merken nu dat ze minder beweegt en dat is een beetje te zien.(broertje te groot voor buggy, dus pak snel de bakfiets, maar daar zit ze alleen passief in) Een aanhangfietsje is weer niets voor haar. Door haar gefladder zijn we bang dat ze nl gewoon vanaf zal vallen. Maar ja, even uitzoeken hoe dat werkt is ook niet simpel. Ja site van de gemeente al bekeken.
Ook willen we haar gaan opgeven voor speciale zwemlessen. In een groep functioneert ze niet. Les alleen of in klein groepje wordt op zich wel aangeboden, maar de kosten kunnen wij niet betalen. Geen idee waar ik terecht kan.
Hebben jullie een TOGregeling?
En als klap op de vuurpijl wordt mijn vriend zijn contract niet verlengd... Dus alles bij elkaar even een off-day. Zet mijn klaagmodus weer uit.
@ZusenZoo, mijn dochter krijgt op het MKD ook fysio en is idd ook gekeken naar sensomotorische integratie. Uitslag onderzoek nog niet bekend. Wel weer 130 vragen in moeten vullen...
Met dochter is het deze week weer helemaal niets geweest met naar school brengen. Ik heb de komende 2 weken alleen al voor haar 4 afspraken gepland staan!!!
Ondertussen probeer ik uit te zoeken welke regelingen er zijn, of ik aanmerking kom etc.
Zo willen wij bijv een aangepaste fiets. Een soort tandem waar het kind op vastgemaakt kan worden en voorop zit. Ze kan nl wel fietsen, maar vindt het doodeng. We merken nu dat ze minder beweegt en dat is een beetje te zien.(broertje te groot voor buggy, dus pak snel de bakfiets, maar daar zit ze alleen passief in) Een aanhangfietsje is weer niets voor haar. Door haar gefladder zijn we bang dat ze nl gewoon vanaf zal vallen. Maar ja, even uitzoeken hoe dat werkt is ook niet simpel. Ja site van de gemeente al bekeken.
Ook willen we haar gaan opgeven voor speciale zwemlessen. In een groep functioneert ze niet. Les alleen of in klein groepje wordt op zich wel aangeboden, maar de kosten kunnen wij niet betalen. Geen idee waar ik terecht kan.
Hebben jullie een TOGregeling?
En als klap op de vuurpijl wordt mijn vriend zijn contract niet verlengd... Dus alles bij elkaar even een off-day. Zet mijn klaagmodus weer uit.
@ZusenZoo, mijn dochter krijgt op het MKD ook fysio en is idd ook gekeken naar sensomotorische integratie. Uitslag onderzoek nog niet bekend. Wel weer 130 vragen in moeten vullen...
donderdag 29 september 2011 om 13:24
Bieb: vanaf hier even een virtuele knuffel. Ik heb zo met jullie te doen. Wat moet het vreselijk zijn te zien dat je meisje niet lekker in haar vel zit en je geen idee meer hebt wat je kan doen om daar iets aan te veranderen.
Ik hoop dat jullie dit weekend even flink kunnen opladen, dat is o zo nodig!
Wij hebben geen TOG. Ik heb wel bij de gemeente een verzoek tot reiskostenvergoeding ingediend. Zoon mag met de taxi, maar dat is iets wat hij echt niet wil, dus we brengen en halen elke dag zelf. Is 250 km in de week. Bovenop het feit dat ik minder ben gaan werken kost dit jaar MKD ons 400 euro per maand. Hij hoeft dan wel niet naar de BSO, wat eerst wel 2 middagen het geval was, maar dat scheelt netto per maand echt bijna niks, omdat je voor het 2e kind nauwelijks betaalt (lees:iets van 93% kinderopvangtoeslag krijgt)
Voor onze jongste zoon ben ik nu dus veel meer gaan betalen, omdat er dus geen 2e kind meer op de opvang zit.
Zoon is niet alleen geobsedeerd doos klaarovers (wat overigens iets nieuws is van de afgelopen weken)
Hij heeft veel van die dingen die altijd weer terugkomen: huisnummers inderdaad, maar nu vooral het nummer van de bussen die we tegenkomen. En o wee als ik als we bij een stoplicht staan , mijn handen even van het stuur haal. Dan raakt hij in paniek. En wat ik ook vooral echt vermoeiend vind is dat hij ongeveer continu praat en vragen stelt.
Wat wel weer heel leuk is dat hij dan weleens vraagt "praat ik weer veel mam?"
Maargoed, hij wil gewoon alles weten. Gister met school in het bos geweest en dan krijg ik 's middags dus een lesje biologie, van welke boom dit blaadje is wat op de grond ligt, waar de nerven voor dienen op het blad etc. Heel leuk wel, maar aan de andere kant denk ik: "kind, je bent 4!!!"
Zo gaat dat met alles he, wil weten hoe het werkt met bezine in de auto. Hoe komt het dat je weer moet tanken, wat is er dan gebeurd met de benzine die je vorige keer getankt hebt. En dan kan papa dus met hem op de grond gaan liggen bij de uitlaat om het allemaal uit te leggen
En dat zou niet eens erg zijn als je maar 1x iets hoeft uit te leggen, maar hij zuigt je echt leeg. En ik heb heel lang niet geweten dat dit geen normaal kleutergedrag is.
Pas nu oudste sinds april dus op school is en ik jongste alleen thuis heb op de dagen dat ik niet werk zie ik hoe anders hij is. Hoe relaxed een dag met jongste is in tegenstelling tot een dag met oudste.
Xaloy verwoorde het precies zoals ik gedaan zou kunnen hebben: dat je nooit gedacht had hoeveel aandacht een kind zou vragen, hoewel je het met alle liefde doet, maar net lang niet altijd met plezier doet en het vaak echt heel zwaar en vermoeiend is.
Ik hoop dat jullie dit weekend even flink kunnen opladen, dat is o zo nodig!
Wij hebben geen TOG. Ik heb wel bij de gemeente een verzoek tot reiskostenvergoeding ingediend. Zoon mag met de taxi, maar dat is iets wat hij echt niet wil, dus we brengen en halen elke dag zelf. Is 250 km in de week. Bovenop het feit dat ik minder ben gaan werken kost dit jaar MKD ons 400 euro per maand. Hij hoeft dan wel niet naar de BSO, wat eerst wel 2 middagen het geval was, maar dat scheelt netto per maand echt bijna niks, omdat je voor het 2e kind nauwelijks betaalt (lees:iets van 93% kinderopvangtoeslag krijgt)
Voor onze jongste zoon ben ik nu dus veel meer gaan betalen, omdat er dus geen 2e kind meer op de opvang zit.
Zoon is niet alleen geobsedeerd doos klaarovers (wat overigens iets nieuws is van de afgelopen weken)
Hij heeft veel van die dingen die altijd weer terugkomen: huisnummers inderdaad, maar nu vooral het nummer van de bussen die we tegenkomen. En o wee als ik als we bij een stoplicht staan , mijn handen even van het stuur haal. Dan raakt hij in paniek. En wat ik ook vooral echt vermoeiend vind is dat hij ongeveer continu praat en vragen stelt.
Wat wel weer heel leuk is dat hij dan weleens vraagt "praat ik weer veel mam?"
Maargoed, hij wil gewoon alles weten. Gister met school in het bos geweest en dan krijg ik 's middags dus een lesje biologie, van welke boom dit blaadje is wat op de grond ligt, waar de nerven voor dienen op het blad etc. Heel leuk wel, maar aan de andere kant denk ik: "kind, je bent 4!!!"
Zo gaat dat met alles he, wil weten hoe het werkt met bezine in de auto. Hoe komt het dat je weer moet tanken, wat is er dan gebeurd met de benzine die je vorige keer getankt hebt. En dan kan papa dus met hem op de grond gaan liggen bij de uitlaat om het allemaal uit te leggen
En dat zou niet eens erg zijn als je maar 1x iets hoeft uit te leggen, maar hij zuigt je echt leeg. En ik heb heel lang niet geweten dat dit geen normaal kleutergedrag is.
Pas nu oudste sinds april dus op school is en ik jongste alleen thuis heb op de dagen dat ik niet werk zie ik hoe anders hij is. Hoe relaxed een dag met jongste is in tegenstelling tot een dag met oudste.
Xaloy verwoorde het precies zoals ik gedaan zou kunnen hebben: dat je nooit gedacht had hoeveel aandacht een kind zou vragen, hoewel je het met alle liefde doet, maar net lang niet altijd met plezier doet en het vaak echt heel zwaar en vermoeiend is.
donderdag 29 september 2011 om 13:50
Wij hebben bij de gemeente ook vergoeding aangevraagd voor reiskosten, ook omdat we alles zelf rijden. Was ook al zo'n gedoe om erachter te komen. Vanuit het MKD deden ze nogal moeilijk. Maar na lang doorvragen/ aandringen is het gelukt! Eerste storting is begin oktober.
Ik merk ook het verschil als dochter er niet is. Zoon is veel makkelijker. Hoeft niet alles tig keer te vragen/ bevestigd te krijgen. Wle lekker rustig.
Dochter heeft ookal SOVAtraining. Maar heel hoogdravend is dat nog niet. Maar ze zijn pas 2/3 weekjes bezig.
Ik ga de boel weer klaar maken, want we gaan zo dochter weer ophalen.
Ik merk ook het verschil als dochter er niet is. Zoon is veel makkelijker. Hoeft niet alles tig keer te vragen/ bevestigd te krijgen. Wle lekker rustig.
Dochter heeft ookal SOVAtraining. Maar heel hoogdravend is dat nog niet. Maar ze zijn pas 2/3 weekjes bezig.
Ik ga de boel weer klaar maken, want we gaan zo dochter weer ophalen.
donderdag 29 september 2011 om 14:28
Busnummers: Check. Gelukkig zien we hier thuis geen bussen, maar als we in de stad zijn voor zijn therapie of speelgroep des te meer. En huisnummers zie je dan ook extreem veel natuurlijk.. Ik ben net naar de winkel gelopen met hem en heb een andere route moeten nemen om zo het tellen van de stoeptegels te voorkomen. Daar word ik namelijk soms ook een beetje tureluurs van!
Oh jullie afkortingen.. SOVA kan ik wel wat van maken: sociale vaardigheden. Tada Maar TOG?
Fietsen. Tja, dat is hier een beetje geen echte optie. De bergen zitten in de weg
Lekker Bieb, weekendje weg! Hou de moed erin en lekker even uitrusten! Het wordt ook nog es zalig weer, wij gaan zelfs gewoon nog lekker een keer naar het strand zondag. Heb er nu al zin in.
Oh jullie afkortingen.. SOVA kan ik wel wat van maken: sociale vaardigheden. Tada Maar TOG?
Fietsen. Tja, dat is hier een beetje geen echte optie. De bergen zitten in de weg
Lekker Bieb, weekendje weg! Hou de moed erin en lekker even uitrusten! Het wordt ook nog es zalig weer, wij gaan zelfs gewoon nog lekker een keer naar het strand zondag. Heb er nu al zin in.
donderdag 29 september 2011 om 16:35
Sinds dit jaar is de TOG (voor Xaloy: Tegemoetkoming Onderhoudskosten Gehandicapte kinderen, in de vorm van extra kinderbijslag) veranderd. Je krijgt TOG als je minimaal 10 uur AWBZ-zorg per week geïndiceerd hebt. Ik heb voor mijn oudste 8 uur per week, dus geen TOG meer.quote:mardejo schreef op 27 september 2011 @ 16:42:
Hallo allemaal,
Ik heb dit topic met veel aandacht gelezen, deels professioneel (orthopedagoog) en deels als ouder (was steeds minder van toepassing lijkt).
Wat mij opviel is dat een aantal van jullie aangeven dat er geen VWO mogelijkkheden zijn. Niet voor ieder kind geschikt en haalbaar, maar een zelfstandig (en dus vaak relatief klein) gymnasium heeft best veel ervaring hiermee. Juist de Asperger kinderen. De meeste leerlingen zijn rustig en leergierig, waardoor ook leerlingen met ASS zich hier goed kunnen voelen.
Zelfs het Stedelijk Gymnasium hier moet ieder jaar loten, omdat er meer aanmeldingen dan plaatsen zijn. Een reguliere klas, ook al is het een kleine klas, is voor mijn oudste veel te druk.
Hij zit nu in een klas van 12 en daar gaat hij al regelmatig buiten de klas werken omdat het hem te druk is.
Hallo allemaal,
Ik heb dit topic met veel aandacht gelezen, deels professioneel (orthopedagoog) en deels als ouder (was steeds minder van toepassing lijkt).
Wat mij opviel is dat een aantal van jullie aangeven dat er geen VWO mogelijkkheden zijn. Niet voor ieder kind geschikt en haalbaar, maar een zelfstandig (en dus vaak relatief klein) gymnasium heeft best veel ervaring hiermee. Juist de Asperger kinderen. De meeste leerlingen zijn rustig en leergierig, waardoor ook leerlingen met ASS zich hier goed kunnen voelen.
Zelfs het Stedelijk Gymnasium hier moet ieder jaar loten, omdat er meer aanmeldingen dan plaatsen zijn. Een reguliere klas, ook al is het een kleine klas, is voor mijn oudste veel te druk.
Hij zit nu in een klas van 12 en daar gaat hij al regelmatig buiten de klas werken omdat het hem te druk is.
Be yourself, but maybe not always.
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 29 september 2011 om 16:52
Hallo,
Xaloy, jij vroeg volgens mij waarom ik ASS/Asperger begin te verwerpen. Zoon (4;1; zit nu voor de 4e week op de basisschool) is op zich wel sociaal, maar uit onzekerheid soms wat onhandig.Hij ontwikkelt zich motorisch goed, is nergens door geobsedeerd. En hij kan prachtige rollenspelen spelen.
Hij stelt net als de zoon van Bloempje wel heel veel vragen (maar niet telkens dezelfde), maar dat kan ik ook verklaren door zijn hoge VIQ.
Maar er zijn dagen, zoals vanmiddag, dan is hij blijkbaar moe en dan huilt hij om ALLES. Hij kan niets (kloof VIQ-PIQ) en niets lukt hem... Ik vind dat gedrag wel erg vermoeiend (de eerste 2 jaar van zijn leven huilde hij in mijn herinnering altijd), maar dat is wel anders dan echt ASS.
Muziek en knutselen kan hem rustig maken, zoals nu. Dus kan nu even een berichtje sturen.
Over elk kind kan je je zorgen maken en ik doe dat ook heus nog regelmatig over de oudste, maar dat is wel van een ander kaliber dan jullie. Ik heb echt bewondering voor jullie; ongelooflijk hoeveel impact dat heeft op je leven.
Xaloy, jij vroeg volgens mij waarom ik ASS/Asperger begin te verwerpen. Zoon (4;1; zit nu voor de 4e week op de basisschool) is op zich wel sociaal, maar uit onzekerheid soms wat onhandig.Hij ontwikkelt zich motorisch goed, is nergens door geobsedeerd. En hij kan prachtige rollenspelen spelen.
Hij stelt net als de zoon van Bloempje wel heel veel vragen (maar niet telkens dezelfde), maar dat kan ik ook verklaren door zijn hoge VIQ.
Maar er zijn dagen, zoals vanmiddag, dan is hij blijkbaar moe en dan huilt hij om ALLES. Hij kan niets (kloof VIQ-PIQ) en niets lukt hem... Ik vind dat gedrag wel erg vermoeiend (de eerste 2 jaar van zijn leven huilde hij in mijn herinnering altijd), maar dat is wel anders dan echt ASS.
Muziek en knutselen kan hem rustig maken, zoals nu. Dus kan nu even een berichtje sturen.
Over elk kind kan je je zorgen maken en ik doe dat ook heus nog regelmatig over de oudste, maar dat is wel van een ander kaliber dan jullie. Ik heb echt bewondering voor jullie; ongelooflijk hoeveel impact dat heeft op je leven.
donderdag 29 september 2011 om 18:59
Meelezer breekt even in!
Mardejo, jij beschrijft mijn zoon van 4,6 jaar! Mijns inziens is hij niet autistisch, maar het is een gevoelig manneke dat om alles huilt als hij moe is. Er is iets met hem, maar wat? Geen idee...
Een van zijn juffen denkt wel richting ASS, omdat hij haar niet aankijkt als ze tegen hem praat. Dit doet hij wel vaker, maar in mijn buurt doet hij het alleen als hij of op zijn flikker krijgt, of als zich niet op zijn gemak voelt. School was tot de zomervakantie een drama! Hij kwam met zijn tweelingbroer als laatste in een klas van 30 en hij voelde zich zo verloren!
Diezelfde juf denkt ook dat hij wel eens heel pienter zou kunnen zijn. Ik denk absoluut niet dat hij dom is, maar ik zie weinig aanwijzingen voor een hoog IQ. Maar goed, wie zegt dat hij mij alles laat zien!
Sinds de zomer is zijn klas een stuk kleiner (20 leerlingen) en sindsdien gaat het goed. Gelukkig!
Maar toch blijf ik denken dat er iets is, maar ik kan mijn vinger er niet opleggen.
Mardejo, jij beschrijft mijn zoon van 4,6 jaar! Mijns inziens is hij niet autistisch, maar het is een gevoelig manneke dat om alles huilt als hij moe is. Er is iets met hem, maar wat? Geen idee...
Een van zijn juffen denkt wel richting ASS, omdat hij haar niet aankijkt als ze tegen hem praat. Dit doet hij wel vaker, maar in mijn buurt doet hij het alleen als hij of op zijn flikker krijgt, of als zich niet op zijn gemak voelt. School was tot de zomervakantie een drama! Hij kwam met zijn tweelingbroer als laatste in een klas van 30 en hij voelde zich zo verloren!
Diezelfde juf denkt ook dat hij wel eens heel pienter zou kunnen zijn. Ik denk absoluut niet dat hij dom is, maar ik zie weinig aanwijzingen voor een hoog IQ. Maar goed, wie zegt dat hij mij alles laat zien!
Sinds de zomer is zijn klas een stuk kleiner (20 leerlingen) en sindsdien gaat het goed. Gelukkig!
Maar toch blijf ik denken dat er iets is, maar ik kan mijn vinger er niet opleggen.
donderdag 29 september 2011 om 19:53
Spitsmuisje, dat gevoel heb ik ook heel lang gehad met mijn zoon. En eigenlijk nog steeds. Hij is mijn oudste, ik heb nog twee zonen. Het is niet dat hij extreem gedrag vertoont maar toch zijn er dingen die niet kloppen. Dat ging ik ook meer zien toen de middelste ouder werd.
De middelste mankeert lichamelijk van alles maar is op een prettige manier slim, is sociaal heel sterk, heeft inlevingsvermogen, voelt je goed aan. Het verschil met de oudste ga je dan goed zien. Dat is ook, volgens mij, waarom Asperger vaak later gediagnostiseerd wordt. De verfijning die dan moet komen op latere leeftijd bij de sociale vaardigheden blijft achterwegen.
Gisteren moest de oudste trainen. Ik was aan het koken en vroeg hem om zich alvast om te kleden. Hij was een poos boven en komt dan in zijn ondergoed weer beneden. Of ik wil helpen met aankleden. Hij is bijna 10 en ik ben druk dus ik zeg nee. Dan gaat hij huilen en raakt hij een beetje in paniek. Wat is er nu aan de hand, hij weet niet wat hij aan moet. De kleren waar hij normaal in traint liggen nog in de was en nu weet hij het niet meer. Er liggen dan op dezelfde plek nog andere sportkleren maar hij komt dan niet zover dat hij die pakt. Het is niet zo dat hij alleen in dat ene pakje wil trainen en anders niet, maar hij komt niet tot het oplossen van het probleem als het er niet ligt.
En zo zijn er meer voorbeelden natuurlijk. Hij heeft morgen een topotoets op school. Daar heeft hij dus ook moeite mee. Het leren van de plaatsnamen. Terwijl hij dus een hoog IQ heeft. Hij had er deze week nog niet veel aangedaan (problemen met plannen) dus hij moest vanmiddag aan de bak. Ik heb het daar met hem overgehad. Hij gaat dan rustig de hele middag boven zitten, doet van alles behalve leren en heeft dan toch het idee dat hij er heel lang mee bezig is geweest. Dus afgesproken, een half uur leren en dan een half uur wat anders. Dit ging goed. Toen na het eten overhoord. Hij wist wel wat maar nog niet goed genoeg. Hij moest toen na het eten weer oefenen op de computer, wij zijn even wezen fiets met zijn broertjes. Komen we thuis is hij helemaal in tranen en roept heel hard help, ik weet helemaal niets meer. Tijdens de tijd dat hij dan aan het leren is helpt hij zichzelf helemaal overstuur en dan lukt natuurlijk niets meer en dan denkt hij dat hij helemaal niet kan. Moeilijk hoor.
Ik heb echt wel eens moeite om mijn geduld te bewaren. Ik zit zelf ook gewoon heel anders in elkaar. Ben erg praktisch en hij dus helemaal niet. Ik heb dan echt wel moeite met het begrijpen waarom hij dingen niet doet, of ziet. Zeker ook omdat hij mijn oudste is.
De middelste mankeert lichamelijk van alles maar is op een prettige manier slim, is sociaal heel sterk, heeft inlevingsvermogen, voelt je goed aan. Het verschil met de oudste ga je dan goed zien. Dat is ook, volgens mij, waarom Asperger vaak later gediagnostiseerd wordt. De verfijning die dan moet komen op latere leeftijd bij de sociale vaardigheden blijft achterwegen.
Gisteren moest de oudste trainen. Ik was aan het koken en vroeg hem om zich alvast om te kleden. Hij was een poos boven en komt dan in zijn ondergoed weer beneden. Of ik wil helpen met aankleden. Hij is bijna 10 en ik ben druk dus ik zeg nee. Dan gaat hij huilen en raakt hij een beetje in paniek. Wat is er nu aan de hand, hij weet niet wat hij aan moet. De kleren waar hij normaal in traint liggen nog in de was en nu weet hij het niet meer. Er liggen dan op dezelfde plek nog andere sportkleren maar hij komt dan niet zover dat hij die pakt. Het is niet zo dat hij alleen in dat ene pakje wil trainen en anders niet, maar hij komt niet tot het oplossen van het probleem als het er niet ligt.
En zo zijn er meer voorbeelden natuurlijk. Hij heeft morgen een topotoets op school. Daar heeft hij dus ook moeite mee. Het leren van de plaatsnamen. Terwijl hij dus een hoog IQ heeft. Hij had er deze week nog niet veel aangedaan (problemen met plannen) dus hij moest vanmiddag aan de bak. Ik heb het daar met hem overgehad. Hij gaat dan rustig de hele middag boven zitten, doet van alles behalve leren en heeft dan toch het idee dat hij er heel lang mee bezig is geweest. Dus afgesproken, een half uur leren en dan een half uur wat anders. Dit ging goed. Toen na het eten overhoord. Hij wist wel wat maar nog niet goed genoeg. Hij moest toen na het eten weer oefenen op de computer, wij zijn even wezen fiets met zijn broertjes. Komen we thuis is hij helemaal in tranen en roept heel hard help, ik weet helemaal niets meer. Tijdens de tijd dat hij dan aan het leren is helpt hij zichzelf helemaal overstuur en dan lukt natuurlijk niets meer en dan denkt hij dat hij helemaal niet kan. Moeilijk hoor.
Ik heb echt wel eens moeite om mijn geduld te bewaren. Ik zit zelf ook gewoon heel anders in elkaar. Ben erg praktisch en hij dus helemaal niet. Ik heb dan echt wel moeite met het begrijpen waarom hij dingen niet doet, of ziet. Zeker ook omdat hij mijn oudste is.
donderdag 29 september 2011 om 20:01
Mardejo, daar zit ik dus ook mee. Dat zijn gedrag dus ook verklaard zou kunnen worden door de verbaal-performaal kloof. Verder zijn natuurlijk niet alle kinderen en volwassen sociaal even sterk maar zijn ze natuurlijk niet gelijk autistisch. Ook kunnen niet alle mensen even goed plannen en organiseren, zeker op school zie je vaak dat meisjes daar veel beter in zijn.
Toen er de eerste keer dus geen diagnose gesteld kon worden vond ik dat ook wel prima. En nog steeds ben ik huiverig voor het label. Want wat voor last heeft hij daarvan in de toekomst. Maar aan de andere kant wil ik hem ook graag helpen met de dingen waar hij moeite mee heeft. Zeker als hij naar het voortgezet onderwijs gaat. En vaak heb je dan wel de diagnose nodig. Best een groot dilemma hier.
Toen er de eerste keer dus geen diagnose gesteld kon worden vond ik dat ook wel prima. En nog steeds ben ik huiverig voor het label. Want wat voor last heeft hij daarvan in de toekomst. Maar aan de andere kant wil ik hem ook graag helpen met de dingen waar hij moeite mee heeft. Zeker als hij naar het voortgezet onderwijs gaat. En vaak heb je dan wel de diagnose nodig. Best een groot dilemma hier.
donderdag 29 september 2011 om 20:13
Bieb, als ik het van jou allemaal zo lees dan hebben wij het nog heel makkelijk. Veel sterkte met alles, ook voor je man. Wat naar dat zijn contract niet verlengt wordt. Geniet van je weekend weg. Lekker met z'n tweetjes.
Mijn man en ik zijn ook wel eens aan het plannen. Maar drie jongens onderbrengen is niet zo heel makkelijk. Alleen mijn moeder kan dan eigenlijk komen oppassen en zij is zelf druk met haar eigen leven en ze wordt al een dagje ouder (laat het haar maar niet horen). Maar het zuigt je soms inderdaad helemaal leeg. Net alsof niets vanzelf gaat.
Mijn man en ik zijn ook wel eens aan het plannen. Maar drie jongens onderbrengen is niet zo heel makkelijk. Alleen mijn moeder kan dan eigenlijk komen oppassen en zij is zelf druk met haar eigen leven en ze wordt al een dagje ouder (laat het haar maar niet horen). Maar het zuigt je soms inderdaad helemaal leeg. Net alsof niets vanzelf gaat.
donderdag 29 september 2011 om 21:37
Sterkte Bieb, kan me helemaal voorstellen dat je een off-day hebt. Als je kind niet goed in zijn/haar vel zit, dan voel je jezelf ook niet prettig. Hopelijk zorgt het weekendje weg voor het opladen van de batterijen. Het weer werkt in ieder geval mee. Veel plezier.
Goh Coos als ik jou verhaal zo lees, dat had het mijne kunnen zijn. Ook hier was het zo, dat het niet in hem opkwam om andere sportkleding te pakken. Gelukkig lukt het hem nu wel.
En net als jouw zoon heeft hij veel moeite met plannen en was hij vorige week helemaal overstuur en in tranen omdat ie de 18 franse woordjes niet in zijn hoofd kon krijgen. "ik ben helemaal niet slim, en ik kan het niet en die stomme basisschool, daar heb ik nooit geleerd om mijn hersens te gebruiken" etc etc.
Ik vond het heel zielig voor hem, maar ik weet ook dat hij door zijn neus te stoten, het meeste leert.
En wat betreft het geduld bewaren. Ik ben inmiddels de koningin van het geduld bewaren. Uit ervaring weet ik dat boos worden de zaak alleen maar verergert en daar schiet niemand iets mee op.
Even nog een toevoeging op de TOG: er wordt geschreven dat een AWBZ indicatie nodig is voor minimaal 10 uur per week. Wat niet iedereen weet is dat als je geïndiceerd bent voor etmalen (logeren) of dagdelen begeleiding, deze in uren worden berekent voor de TOG. Een etmaal staat voor 24 uur en een dagdeel voor 4 uur. Bij elkaar is dat dus 28 uur en dat geeft recht om een TOG aan te vragen.
En om Bieb's vraag te beantwoorden, wij hebben geen TOG. Wel ooit aangevraagd, maar afgewezen. Toen was de regeling nog anders.
Wat betreft de reiskosten, Bieb, had je die kosten in 2010 ook? Die kun je eventueel nog aftrekken van de belasting.
Zwemles is inderdaad een drama, dat zie je vaak bij kinderen met een ASS-stoornis.Mijn zoon heeft uiteindelijk privéles gehad. Je zou eventueel onofficieel een student beweging (of iets dergelijks) kunnen inhuren voor de eerste beginselen.
Ik bedacht me net, n.a.v. het sensomotorisch bewegen, toen mijn zoon een jaar 2 of was ben ik met hem naar een bevriende osteopaat gegaan. Het frappante was dat telkens exact een week na het bezoek aan de osteopaat mijn zoon een behoorlijke sprong maakte in zijn praten. Dat was wel heel opvallend. Nog steeds gaat mijn zoon 2x per jaar naar de osteopaat. Vooruitgang zien we niet meer, maar hij vind het wel lekker ontspannend.
@spitsmuisje: ja dat wordt al gauw gezegd, he. Hij kijkt je niet aan dus we kunnen in de richting van autisme gaan denken. Mijn zoon maakt wel oogcontact en heeft behoefte aan lijfelijk contact en heeft toch echt klassiek autisme. Zo zie je maar.
Goh Coos als ik jou verhaal zo lees, dat had het mijne kunnen zijn. Ook hier was het zo, dat het niet in hem opkwam om andere sportkleding te pakken. Gelukkig lukt het hem nu wel.
En net als jouw zoon heeft hij veel moeite met plannen en was hij vorige week helemaal overstuur en in tranen omdat ie de 18 franse woordjes niet in zijn hoofd kon krijgen. "ik ben helemaal niet slim, en ik kan het niet en die stomme basisschool, daar heb ik nooit geleerd om mijn hersens te gebruiken" etc etc.
Ik vond het heel zielig voor hem, maar ik weet ook dat hij door zijn neus te stoten, het meeste leert.
En wat betreft het geduld bewaren. Ik ben inmiddels de koningin van het geduld bewaren. Uit ervaring weet ik dat boos worden de zaak alleen maar verergert en daar schiet niemand iets mee op.
Even nog een toevoeging op de TOG: er wordt geschreven dat een AWBZ indicatie nodig is voor minimaal 10 uur per week. Wat niet iedereen weet is dat als je geïndiceerd bent voor etmalen (logeren) of dagdelen begeleiding, deze in uren worden berekent voor de TOG. Een etmaal staat voor 24 uur en een dagdeel voor 4 uur. Bij elkaar is dat dus 28 uur en dat geeft recht om een TOG aan te vragen.
En om Bieb's vraag te beantwoorden, wij hebben geen TOG. Wel ooit aangevraagd, maar afgewezen. Toen was de regeling nog anders.
Wat betreft de reiskosten, Bieb, had je die kosten in 2010 ook? Die kun je eventueel nog aftrekken van de belasting.
Zwemles is inderdaad een drama, dat zie je vaak bij kinderen met een ASS-stoornis.Mijn zoon heeft uiteindelijk privéles gehad. Je zou eventueel onofficieel een student beweging (of iets dergelijks) kunnen inhuren voor de eerste beginselen.
Ik bedacht me net, n.a.v. het sensomotorisch bewegen, toen mijn zoon een jaar 2 of was ben ik met hem naar een bevriende osteopaat gegaan. Het frappante was dat telkens exact een week na het bezoek aan de osteopaat mijn zoon een behoorlijke sprong maakte in zijn praten. Dat was wel heel opvallend. Nog steeds gaat mijn zoon 2x per jaar naar de osteopaat. Vooruitgang zien we niet meer, maar hij vind het wel lekker ontspannend.
@spitsmuisje: ja dat wordt al gauw gezegd, he. Hij kijkt je niet aan dus we kunnen in de richting van autisme gaan denken. Mijn zoon maakt wel oogcontact en heeft behoefte aan lijfelijk contact en heeft toch echt klassiek autisme. Zo zie je maar.
vrijdag 30 september 2011 om 13:09
Spitsmuis,
Ik heb jouw verhalen ook wel gelezen (over twijfel over wisseling basisschool) en herkende daarin ook veel. Voor de vakantie ging onze zoon nog niet naar school, maar ik had wel angst voor het scenario dat jij beschreef. Maar op dit moment gaat het dus op school wonder boven wonder goed (in een groep van 16, waar in de loop van dit jaar nog een aantal instromen). Het kost hem wel veel energie.
Komende woensdag een (standaard)gesprek met de leerkracht over hoe de eerste weken zijn gegaan. Ik ben benieuwd wat ze te vertellen heeft.
Fijn om hier dit met elkaar te kunnen delen.
Ik heb jouw verhalen ook wel gelezen (over twijfel over wisseling basisschool) en herkende daarin ook veel. Voor de vakantie ging onze zoon nog niet naar school, maar ik had wel angst voor het scenario dat jij beschreef. Maar op dit moment gaat het dus op school wonder boven wonder goed (in een groep van 16, waar in de loop van dit jaar nog een aantal instromen). Het kost hem wel veel energie.
Komende woensdag een (standaard)gesprek met de leerkracht over hoe de eerste weken zijn gegaan. Ik ben benieuwd wat ze te vertellen heeft.
Fijn om hier dit met elkaar te kunnen delen.