Psyche
alle pijlers
Depressief? En dan...?
donderdag 29 september 2011 om 09:22
Ik ben depressief - volgens de psycholoog. Ik vind het zelf nogal moeilijk een naam te geven, het voelt als falen, als zwak zijn, als klagen, maarja, ik ben ook niet voor niks naar de huisarts gegaan.
Al 3 maanden gaat het niet zo goed. Ik ben slechte periodes gewend, maar deze keer besloot ik niet door te modderen, maar hulp te zoeken. Ik ben begonnen met medicatie - een 'laatste redmiddel', baat het niet dan schaadt het niet idee. Ik ben het zat om het moeilijk te hebben als dat niet nodig is. Het duurt even voordat het aanslaat weet ik.
Enerzijds voel ik me opgelucht dat ik me slecht mag voelen (want nu heeft het een naam, dus nu mag het?) anderzijds weet ik niet hoe ik verder moet. De zon schijnt, ik heb het goed, huisje, boompje, maar ik voel het allemaal niet. Ik vraag me af of het ooit weer gaat lukken? Genieten van iets. Zin hebben in iets. Nu is het hele donkere zwarte er wel af (voor nu, het gaat op en neer) maar ik overzie niks, ik kan niks ordenen in mijn hoofd lijkt het wel.
Ik ben benieuwd naar ervaringsverhalen van mensen die depressief zijn geweest. Ik weet dat het voor iedereen anders is, maar toch lees ik graag wat jullie heeft geholpen, of misschien gewoon de zekerheid krijgen dat het weer goed komt. Ik weet dat het zo is, maar dat kan ik me nu niet voorstellen. En dit is nog een goede dag...
Nog ter aanvulling, ik werk nog wel en doe vrijwilligerswerk - al heb ik veel moeten afzeggen de laatste week. Daarnaast sport ik, ik merk dat dat me goed doet al is het lastig de motivatie te vinden. Ik probeer in beweging te blijven, zowel letterlijk als figuurlijk.
Al 3 maanden gaat het niet zo goed. Ik ben slechte periodes gewend, maar deze keer besloot ik niet door te modderen, maar hulp te zoeken. Ik ben begonnen met medicatie - een 'laatste redmiddel', baat het niet dan schaadt het niet idee. Ik ben het zat om het moeilijk te hebben als dat niet nodig is. Het duurt even voordat het aanslaat weet ik.
Enerzijds voel ik me opgelucht dat ik me slecht mag voelen (want nu heeft het een naam, dus nu mag het?) anderzijds weet ik niet hoe ik verder moet. De zon schijnt, ik heb het goed, huisje, boompje, maar ik voel het allemaal niet. Ik vraag me af of het ooit weer gaat lukken? Genieten van iets. Zin hebben in iets. Nu is het hele donkere zwarte er wel af (voor nu, het gaat op en neer) maar ik overzie niks, ik kan niks ordenen in mijn hoofd lijkt het wel.
Ik ben benieuwd naar ervaringsverhalen van mensen die depressief zijn geweest. Ik weet dat het voor iedereen anders is, maar toch lees ik graag wat jullie heeft geholpen, of misschien gewoon de zekerheid krijgen dat het weer goed komt. Ik weet dat het zo is, maar dat kan ik me nu niet voorstellen. En dit is nog een goede dag...
Nog ter aanvulling, ik werk nog wel en doe vrijwilligerswerk - al heb ik veel moeten afzeggen de laatste week. Daarnaast sport ik, ik merk dat dat me goed doet al is het lastig de motivatie te vinden. Ik probeer in beweging te blijven, zowel letterlijk als figuurlijk.
donderdag 29 september 2011 om 10:01
Hey indigo,
Ten eerste; wat naar dat je je zo voelt. Ik herken je gevoel heel erg. Zit nu op m'n werk dus ik kan niet al te uitgebreid reageren, doe ik later vanavond, maar ik wilde je toch even een hart onder de riem steken, want polak voelt het nu alsof je nooit meer een gevoel van geluk mag ervaren, het komt ooit weer terug. Ik heb er zonder medicatie een jaar op moeten wachten helaas, en ik voelde me precies zoals jij nu.
Vanavond meer! Voor nu: *knuffel*
Ten eerste; wat naar dat je je zo voelt. Ik herken je gevoel heel erg. Zit nu op m'n werk dus ik kan niet al te uitgebreid reageren, doe ik later vanavond, maar ik wilde je toch even een hart onder de riem steken, want polak voelt het nu alsof je nooit meer een gevoel van geluk mag ervaren, het komt ooit weer terug. Ik heb er zonder medicatie een jaar op moeten wachten helaas, en ik voelde me precies zoals jij nu.
Vanavond meer! Voor nu: *knuffel*
donderdag 29 september 2011 om 10:14
Hallo Indigoblue,
Wat naar voor je, ik weet precies wat je voelt. Alsof het nooit meer goed komt. Ik wil niet overdrijven of me aanstellen, maar heb al 20 jaar depressieve periodes. De laatste was zo heftig dat mijn psychiater er zelfs van schrok en evengoed zit ik hier nog.
Ontzettend knap dat je nog van alles onderneemt. Afleiding is echt heel goed. Daarnaast is een goede nachtrust cruciaal. Daar hamert mijn psych altijd erg op. Desnoods met medicijnen, maar als mijn nachtrust te veel verstoord raakt is het eind zoek.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je snel beter voelt.
Wat naar voor je, ik weet precies wat je voelt. Alsof het nooit meer goed komt. Ik wil niet overdrijven of me aanstellen, maar heb al 20 jaar depressieve periodes. De laatste was zo heftig dat mijn psychiater er zelfs van schrok en evengoed zit ik hier nog.
Ontzettend knap dat je nog van alles onderneemt. Afleiding is echt heel goed. Daarnaast is een goede nachtrust cruciaal. Daar hamert mijn psych altijd erg op. Desnoods met medicijnen, maar als mijn nachtrust te veel verstoord raakt is het eind zoek.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je snel beter voelt.
donderdag 29 september 2011 om 10:40
Hi Indigoblue,
Wat voel je je rot nu he? Goed van je dat je in ieder geval hulp hebt gezocht, je hoeft het inderdaad niet moeilijk te hebben als dat niet nodig is (ik vond dat een mooie zin).
Jammer dat het niet meteen allemaal plotsklaps beter is nu je aan je gevoelens werkt, het is nogal een dooddoener maar het heeft tijd nodig..
Wat mij heeft geholpen is regelmaat en accepteren. Ook al doe je een hele dag niets, wel gewoon 's ochtends de wekker zetten, uit bed, ontbijten etc. En 's avonds weer op tijd er in.
Met accepteren bedoel ik dat ik me er heel erg over op kon winden dat ik me zo slecht voelde, daar probeerde ik me dan tegen te verzetten en dan voelde ik me nog slechter. Ik heb geleerd om te accepteren dat ik me nu eenmaal zo rot voelde, en het daar dan ook bij te laten. Als ik me ook nog eens druk ging maken om het feit dat ik depressief was, zou dat heel erg dubbelop zijn geweest natuurlijk: je rot voelen omdat je je rot voelt. Daar schiet je niets mee op. Het was best lastig, maar het heeft me wel geholpen (en dat doet het nu nog steeds wel eens).
Sterkte!
Wat voel je je rot nu he? Goed van je dat je in ieder geval hulp hebt gezocht, je hoeft het inderdaad niet moeilijk te hebben als dat niet nodig is (ik vond dat een mooie zin).
Jammer dat het niet meteen allemaal plotsklaps beter is nu je aan je gevoelens werkt, het is nogal een dooddoener maar het heeft tijd nodig..
Wat mij heeft geholpen is regelmaat en accepteren. Ook al doe je een hele dag niets, wel gewoon 's ochtends de wekker zetten, uit bed, ontbijten etc. En 's avonds weer op tijd er in.
Met accepteren bedoel ik dat ik me er heel erg over op kon winden dat ik me zo slecht voelde, daar probeerde ik me dan tegen te verzetten en dan voelde ik me nog slechter. Ik heb geleerd om te accepteren dat ik me nu eenmaal zo rot voelde, en het daar dan ook bij te laten. Als ik me ook nog eens druk ging maken om het feit dat ik depressief was, zou dat heel erg dubbelop zijn geweest natuurlijk: je rot voelen omdat je je rot voelt. Daar schiet je niets mee op. Het was best lastig, maar het heeft me wel geholpen (en dat doet het nu nog steeds wel eens).
Sterkte!
donderdag 29 september 2011 om 10:44
Bedankt Yvonne en tedjepletje voor jullie antwoorden. Ik probeer inderdaad wel regelmaat en structuur aan te houden. Dat lukt niet altijd en ik weet niet zo goed wat ik van mezelf moet of kan verwachten. Als ik nog de gewone dingen kan doen, dan valt het me elke keer weer zo tegen dat ik me toch niet goed voel waardoor ik me ook weer zwak en schuldig ga voelen.
Ook als je gewoon werkt en 'leuke dingen' probeert te blijven doen denkt iedereen dat het lekker gaat en wordt er meer van je verwacht. Of misschien ben ik het dan gewoon weer die zoveel verwacht van mezelf.
Ook als je gewoon werkt en 'leuke dingen' probeert te blijven doen denkt iedereen dat het lekker gaat en wordt er meer van je verwacht. Of misschien ben ik het dan gewoon weer die zoveel verwacht van mezelf.
donderdag 29 september 2011 om 10:47
donderdag 29 september 2011 om 10:54
Ik zou d'r maar schot in brengen, in dat genieten, want het gaat met de economie helemaal niet best, de regeringen van de EU dreigen totaal verkeerde beslissingen te nemen dus dat rent gierend uit de klauwen en tenzij er een wonder gebeurt zitten we in een sneltrein die richting afgrond dendert.
Dus zo lang het kan, genieten hoor!. Kijk nog maar eens goed om je heen, verwonder je hoe knap alles in elkaar zit en bewonder. Je zal de komende jaren weinig reden meer tot bewondering hebben.
Dus zo lang het kan, genieten hoor!. Kijk nog maar eens goed om je heen, verwonder je hoe knap alles in elkaar zit en bewonder. Je zal de komende jaren weinig reden meer tot bewondering hebben.
donderdag 29 september 2011 om 10:59
Hoi Indigoblue,
wat herken ik me fel in jou verhaal. Ik kan nu niet veel antwoorden en beloof het snel wel te doen maar ik wil je nu al zeggen dat je er zeker niet alleen voor staat. En ik beloof je dat die perioden over gaan. Je hebt al een heel grote stap gezet door naar de dokter te gaan en door er over te praten. En ik merk ook dat je er inzicht in hebt. Ik stuur je nu al een knuffel om de dag door te komen en tot heel gauw hee. Kop op hee, misschien zie je het nu nog niet maar er is echt licht aan het einde van de tunnel.
xxx
wat herken ik me fel in jou verhaal. Ik kan nu niet veel antwoorden en beloof het snel wel te doen maar ik wil je nu al zeggen dat je er zeker niet alleen voor staat. En ik beloof je dat die perioden over gaan. Je hebt al een heel grote stap gezet door naar de dokter te gaan en door er over te praten. En ik merk ook dat je er inzicht in hebt. Ik stuur je nu al een knuffel om de dag door te komen en tot heel gauw hee. Kop op hee, misschien zie je het nu nog niet maar er is echt licht aan het einde van de tunnel.
xxx
donderdag 29 september 2011 om 11:10
quote:indigoblue schreef op 29 september 2011 @ 11:00:
Ik ben de dwarsstraten wel een beetje zat inmiddels
Je moet ook wel de goeie pakken hè....
Maar sterkte hoor.
Een vriendin van mij is depressief geweest, dus ik denk een beetje te weten hoe zwaar het is. Met medicijnen is zij er trouwens behoorlijk goed uitgekomen.
Ik ben de dwarsstraten wel een beetje zat inmiddels
Je moet ook wel de goeie pakken hè....
Maar sterkte hoor.
Een vriendin van mij is depressief geweest, dus ik denk een beetje te weten hoe zwaar het is. Met medicijnen is zij er trouwens behoorlijk goed uitgekomen.
donderdag 29 september 2011 om 11:19
Ik ben ook lange tijd depressief geweest. Ik heb toen antidepressiva geslikt en ben in therapie geweest. Wat me verder hielp was om zoveel mogelijk toe te geven aan de gevoelens. Ik ben o.a. depressief geworden omdat ik van mezelf altijd zoveel moest. Toen ik depressief was heb ik zoveel mogelijk geprobeerd die gevoelens naast me neer te leggen. Ik ging niet meer verplicht ''gezellig'' meedoen wanneer ik daar geen zin in had. En als ik gewoon het hele weekend op de bank wilde hangen en niks doen, dan deed ik dat ook. Dat gaf mij uiteindelijk een beter gevoel.
Sterkte!
Sterkte!
donderdag 29 september 2011 om 12:25
Hoi IndigoBlue;
Ik herken het. Heb ook diverse keren een lange depressie gehad, en ook aan de AD gezeten. Je ziet het als laatste redmiddel en zo voelt het ook, maar weet wel dat een HULPmiddel is! Je zegt ook; baat het niet dan schaadt het niet..Ik ben van mening dat het zeker kan schaden. Onderschat het middel niet!
Ik wil je hier absoluut niet bang mee maken want het middel kan je ook de scherpe kantjes van een depressie wegnemen, je kan weer lachen, in je hoofd geen chaos meer. En dat is wel heel lekker en nodig ook om niet door te draaien.
De andere kant van AD is dat je emoties gedempt worden, je libido onder het vriespunt komt en er kilo's van aankomt.
Maar beter je goed voelen dan deze ongemakken..althans voor een tijdje, want uiteindelijk moet toch de bron van de depressie onderzocht en behandeld worden dmv therapie. En dus is AD een goede HULPmiddel om de depressie te handhaven.
Ik slik nu geen AD ondanks dat ik behoorlijke stemmingswisselingen heb en tegen een depressie aanzit [áls ik het al niet heb!] Ik weet waar ze vandaan komen en kies nu voor therapie zonder AD. Over 2 weken start de behandeling.
Ik weet uit ervaring dat ze me weer AD willen voorschotelen of Seroquel [daar zijn ze heel gul mee] maar ik weiger! Ik wil alles voelen tijdens de therapie, hoe pijnlijk het misschien ook zal worden, maar ik denk dat dat de beste oplossing [voor mezelf] is om verder te kunnen in de toekomst, en af te rekenen met de 'demonen' die mijn depressies aanwakkeren.
Ik wil je veel sterkte wensen! Als je weet waar de depressie vandaan komt, werk daaraan. Geef toe aan wat je nodig hebt [niksdoen, bankliggen..etc] Gun jezelf rust en vooral tijd, en straks als de scherpe kantjes eraf zijn ook plezier! Dan komt het zeker goed!
Ik herken het. Heb ook diverse keren een lange depressie gehad, en ook aan de AD gezeten. Je ziet het als laatste redmiddel en zo voelt het ook, maar weet wel dat een HULPmiddel is! Je zegt ook; baat het niet dan schaadt het niet..Ik ben van mening dat het zeker kan schaden. Onderschat het middel niet!
Ik wil je hier absoluut niet bang mee maken want het middel kan je ook de scherpe kantjes van een depressie wegnemen, je kan weer lachen, in je hoofd geen chaos meer. En dat is wel heel lekker en nodig ook om niet door te draaien.
De andere kant van AD is dat je emoties gedempt worden, je libido onder het vriespunt komt en er kilo's van aankomt.
Maar beter je goed voelen dan deze ongemakken..althans voor een tijdje, want uiteindelijk moet toch de bron van de depressie onderzocht en behandeld worden dmv therapie. En dus is AD een goede HULPmiddel om de depressie te handhaven.
Ik slik nu geen AD ondanks dat ik behoorlijke stemmingswisselingen heb en tegen een depressie aanzit [áls ik het al niet heb!] Ik weet waar ze vandaan komen en kies nu voor therapie zonder AD. Over 2 weken start de behandeling.
Ik weet uit ervaring dat ze me weer AD willen voorschotelen of Seroquel [daar zijn ze heel gul mee] maar ik weiger! Ik wil alles voelen tijdens de therapie, hoe pijnlijk het misschien ook zal worden, maar ik denk dat dat de beste oplossing [voor mezelf] is om verder te kunnen in de toekomst, en af te rekenen met de 'demonen' die mijn depressies aanwakkeren.
Ik wil je veel sterkte wensen! Als je weet waar de depressie vandaan komt, werk daaraan. Geef toe aan wat je nodig hebt [niksdoen, bankliggen..etc] Gun jezelf rust en vooral tijd, en straks als de scherpe kantjes eraf zijn ook plezier! Dan komt het zeker goed!
donderdag 29 september 2011 om 12:43
quote:indigoblue schreef op 29 september 2011 @ 10:47:
Ik kan me inderdaad erg opwinden dat ik me zo voel. Dat ik geen zin heb in 'leuke dingen' zoals het 'hoort' enz. Het is wel goed om die gevoelens er te laten zijn. Ik heb alleen soms (vaak, meestal..altijd?) zo'n schuldgevoel!
Maar wie bepaalt er 'hoe het hoort'? Dat doe jij toch zeker zelf? En als je geen zin hebt in leuke dingen, dan doe je ze gewoon niet. Dan 'hoort' dat op dit moment niet bij jou. Daar hoef je je echt niet schuldig over te voelen hoor
quote:Ik probeer inderdaad wel regelmaat en structuur aan te houden. Dat lukt niet altijd..
Dat geeft helemaal niets. Je probeert het en dat is goed, daar leer je van, en het zal je uiteindelijk wél lukken.
quote:..en ik weet niet zo goed wat ik van mezelf moet of kan verwachten. Als ik nog de gewone dingen kan doen, dan valt het me elke keer weer zo tegen dat ik me toch niet goed voel waardoor ik me ook weer zwak en schuldig ga voelen.
Zeg het me maar als ik het verkeerd heb, maar het klinkt alsof je juist wel van alles van jezelf verwacht. Als je je een keertje goed voelt, wil dat niet zeggen dat dat betekent dat je je iedere keer zo goed moet voelen. Goede en slechte dagen mogen elkaar afwisselen.
Ik kan het wel heel goed begrijpen dat je teleurgesteld bent wanneer je na een goed moment je toch weer rot voelt. Je had immers gehoopt dat het fijne gevoel zou blijven. Maar het is echt niet nodig om je daar dan zwak of schuldig over te voelen. Jij hebt hier toch niet voor gekozen? Je doet je best om er mee om te gaan en dat is voor nu goed genoeg, echt waar
Ik kan me inderdaad erg opwinden dat ik me zo voel. Dat ik geen zin heb in 'leuke dingen' zoals het 'hoort' enz. Het is wel goed om die gevoelens er te laten zijn. Ik heb alleen soms (vaak, meestal..altijd?) zo'n schuldgevoel!
Maar wie bepaalt er 'hoe het hoort'? Dat doe jij toch zeker zelf? En als je geen zin hebt in leuke dingen, dan doe je ze gewoon niet. Dan 'hoort' dat op dit moment niet bij jou. Daar hoef je je echt niet schuldig over te voelen hoor
quote:Ik probeer inderdaad wel regelmaat en structuur aan te houden. Dat lukt niet altijd..
Dat geeft helemaal niets. Je probeert het en dat is goed, daar leer je van, en het zal je uiteindelijk wél lukken.
quote:..en ik weet niet zo goed wat ik van mezelf moet of kan verwachten. Als ik nog de gewone dingen kan doen, dan valt het me elke keer weer zo tegen dat ik me toch niet goed voel waardoor ik me ook weer zwak en schuldig ga voelen.
Zeg het me maar als ik het verkeerd heb, maar het klinkt alsof je juist wel van alles van jezelf verwacht. Als je je een keertje goed voelt, wil dat niet zeggen dat dat betekent dat je je iedere keer zo goed moet voelen. Goede en slechte dagen mogen elkaar afwisselen.
Ik kan het wel heel goed begrijpen dat je teleurgesteld bent wanneer je na een goed moment je toch weer rot voelt. Je had immers gehoopt dat het fijne gevoel zou blijven. Maar het is echt niet nodig om je daar dan zwak of schuldig over te voelen. Jij hebt hier toch niet voor gekozen? Je doet je best om er mee om te gaan en dat is voor nu goed genoeg, echt waar
donderdag 29 september 2011 om 14:11
Hoi Brandy, dankjewel voor je reactie. Ik heb lang weerstand gevoeld tegen antidepressiva. Het voelt ook niet helemaal goed om te gaan 'klooien' met mijn lichaam zo. Het heeft flink wat jaren geduurd om tot deze beslissing te komen, het is voor mij wel een 'laatste redmiddel'. Het lukt deze keer even niet meer alleen, ik heb weinig meer te verliezen. Ik heb met de psychiater afgesproken dat we dit een bepaalde tijd proberen en dan kijken of het verschil maakt. Als je bij een goede psychiater loopt dan kijkt hij/zij samen met jou wat het beste middel is voor jouw situatie. Wanneer het niet werkt, je er 'gevoelloos' van wordt of kilo's aankomt of wat dan ook moet je dit natuurlijk aankaarten en kijken of een ander middel niet beter zou zijn.
Ik waardeer zeker je bijdrage, het liefst zou ik het zonder medicatie doen, maar deze keer gaat het echt te ver. Ik heb het jaren lang geen optie laten zijn, nu ben ik er klaar mee en sta ik overal voor open. Ook volg ik therapie ernaast en blijf ik sporten. Ik hoop zeker niet de rest van mijn leven antidepressiva te moeten slikken! Superfijn dat het jou lukt zonder AD en goed dat je bezig bent met de behandeling. Iedereen moet een manier vinden die voor hem of haar het beste werkt. Ik weet grotendeels waar dit vandaan komt en ben daar ook hard mee aan de slag.
Ik heb ook hele mooie, fijne, goede tijden gekend de laatste jaren en dat geeft me veel hoop en kracht om door te zetten. Ik kan gelukkig nog aardig rationaliseren. Het houdt me op de been in ieder geval.
Strikje, ik herkende me ontzettend in wat je schreef in je eerste bericht. Ook ik 'moet' heel veel van mezelf. Constant eigenlijk. Je hebt helemaal gelijk wanneer je schrijft dat ik van alles van mezelf verwacht dus. Story of my life
Ik waardeer zeker je bijdrage, het liefst zou ik het zonder medicatie doen, maar deze keer gaat het echt te ver. Ik heb het jaren lang geen optie laten zijn, nu ben ik er klaar mee en sta ik overal voor open. Ook volg ik therapie ernaast en blijf ik sporten. Ik hoop zeker niet de rest van mijn leven antidepressiva te moeten slikken! Superfijn dat het jou lukt zonder AD en goed dat je bezig bent met de behandeling. Iedereen moet een manier vinden die voor hem of haar het beste werkt. Ik weet grotendeels waar dit vandaan komt en ben daar ook hard mee aan de slag.
Ik heb ook hele mooie, fijne, goede tijden gekend de laatste jaren en dat geeft me veel hoop en kracht om door te zetten. Ik kan gelukkig nog aardig rationaliseren. Het houdt me op de been in ieder geval.
Strikje, ik herkende me ontzettend in wat je schreef in je eerste bericht. Ook ik 'moet' heel veel van mezelf. Constant eigenlijk. Je hebt helemaal gelijk wanneer je schrijft dat ik van alles van mezelf verwacht dus. Story of my life
donderdag 29 september 2011 om 14:42
Ik begrijp je helemaal Indigo. Heb jaren met hetzelfde gekampt.
Ook de weerstand voelde ik etc. En toen ik eindelijk voor de bijl ging om AD te slikken [met angst] wist ik niet wat me overkwam toen het ging werken. Had ik het maar veeeeeeel eerder gedaan, denk je dan. Het heeft mij erg goed geholpen, eerlijk is eerlijk. Maar ik wil ook niet alleen de pluspunten benoemen, omdat er nu eenmaal ook nadelen zitten aan AD. Ook op langere termijn. Maar daar ga ik je verder niet mee vervelen
Je bent al goed bezig, je weet waar het [deels] vandaan komt, werkt eraan en weet ondanks je depressie toch helder te blijven [vind ik] en blijft sporten en werken. Sterk! Met die instelling kom je er wel!
Welke AD heb je gekregen en hoelang slik je ze nu al? Heb je [al] last van bijwerkingen? En ook lieve mensen om je heen die je kunnen/willen steunen?
Ook de weerstand voelde ik etc. En toen ik eindelijk voor de bijl ging om AD te slikken [met angst] wist ik niet wat me overkwam toen het ging werken. Had ik het maar veeeeeeel eerder gedaan, denk je dan. Het heeft mij erg goed geholpen, eerlijk is eerlijk. Maar ik wil ook niet alleen de pluspunten benoemen, omdat er nu eenmaal ook nadelen zitten aan AD. Ook op langere termijn. Maar daar ga ik je verder niet mee vervelen
Je bent al goed bezig, je weet waar het [deels] vandaan komt, werkt eraan en weet ondanks je depressie toch helder te blijven [vind ik] en blijft sporten en werken. Sterk! Met die instelling kom je er wel!
Welke AD heb je gekregen en hoelang slik je ze nu al? Heb je [al] last van bijwerkingen? En ook lieve mensen om je heen die je kunnen/willen steunen?
donderdag 29 september 2011 om 16:59
Hoi Brandy. Ik wil liever niet zoveel details kwijt i.v.m. herkenning. Twijfelde al over het topic zelf. Ik heb heel veel moeite met steun zoeken in en ontvangen vanuit mijn omgeving, maar begin langzamerhand steeds een beetje opener te worden over hoe het écht met mij gaat. Ik slik de AD nu nog erg kort, hoop dat ik tegen eind oktober verschil ga merken.
donderdag 29 september 2011 om 17:34
