Psyche
alle pijlers
vader heel erg ziek
maandag 3 oktober 2011 om 10:03
Hallo allemaal,
Sinds een tijdje ben ik af en toe actief op dit forum, en ik betrap mijzelf er steeds weer op dat ik wel de moed heb om te reageren op de verhalen van anderen, maar het moeilijk vind om mijn eigen twijfels en angsten met anderen te delen (ook al is het anoniem).
Omdat ik mij de afgelopen dagen zo vreselijk verdrietig heb gevoeld, hoop ik toch op wat positieve reacties, herkenning en/of tips.
Het geval wil dat mijn vader op dit moment heel erg ziek is, en ik niet weet hoe ik hier mee om moet gaan.
Door zijn fysieke en mentale problematiek maakt mijn vader al 18 jaar geen deel meer uit van het arbeidsproces. Ik heb enkele goede herinneringen aan mijn vader, maar die resteren allemaal uit de tijd dat ik nog op de basisschool zat (ik ben inmiddels 25 jaar). Het treurige is dat ik door allerlei omstandigheden thuis geen goede band met mijn vader heb en jarenlang ook bijna niet met hem heb gesproken (voor ik op mijn 19e op kamers ging, leefden wij langs elkaar heen, eigenlijk).
Sinds kort is duidelijk geworden dat mijn vader heel ziek is, en bovendien dementerende. (Hij heeft in twee maanden tijd twee herseninfarcten gehad + epileptisch insult + hij heeft allerlei andere, lichamelijke klachten. Om maar wat te noemen: een aneurysma, zijn nieren werken niet goed, de zenuwen in zijn benen zijn beschadigd, waardoor hij niet meer zelfstandig kan staan of lopen, etc.). Ik weet niet - maar denk van niet - dat mijn vader mij nog herkend en/of weet wie ik ben.
Mijn gevoel is tweeledig: dit alles heeft mij heel erg geraakt, maar verklaart voor een deel het 'vreemde' gedrag dat hij al een tijdje vertoonde. Daardoor kan ik zijn gedrag nu beter plaatsen, wat mij een beetje rust heeft gegeven. Anderzijds geeft zijn naderende dood mij het gevoel dat ik mijn vader nu definitief nooit zal leren kennen en begrijpen, dat ik nooit een (goede) band met hem op zal kunnen bouwen.
Ook heb ik het gevoel dat, doordat ik op goede momenten heb gemerkt dat ik innerlijk heel erg op mijn vader lijk, ik straks een 'onontdekt' deel van mijzelf ga begraven. Dat klinkt heel zwaar, maar zo voelt het wel degelijk. Ik zie aan mijn jongere zusje (die heel erg op mijn moeder lijkt en ook nog hetzelfde werk doet), dat zij heel veel met mijn moeder deelt (zoals het moederschap), en dat ik daar een beetje buiten sta. Ik gun hen dit, en ben ook niet jaloers, maar heb het gevoel dat de persoon aan wie ik mij het meest zou kunnen spiegelen al jaren afwezig is en nu helemaal onbereikbaar is geworden.
Overigens gun ik mijn vader een rustige dood en hoop ik dat hij niet zo lang meer hoeft te lijden...
Sinds een tijdje ben ik af en toe actief op dit forum, en ik betrap mijzelf er steeds weer op dat ik wel de moed heb om te reageren op de verhalen van anderen, maar het moeilijk vind om mijn eigen twijfels en angsten met anderen te delen (ook al is het anoniem).
Omdat ik mij de afgelopen dagen zo vreselijk verdrietig heb gevoeld, hoop ik toch op wat positieve reacties, herkenning en/of tips.
Het geval wil dat mijn vader op dit moment heel erg ziek is, en ik niet weet hoe ik hier mee om moet gaan.
Door zijn fysieke en mentale problematiek maakt mijn vader al 18 jaar geen deel meer uit van het arbeidsproces. Ik heb enkele goede herinneringen aan mijn vader, maar die resteren allemaal uit de tijd dat ik nog op de basisschool zat (ik ben inmiddels 25 jaar). Het treurige is dat ik door allerlei omstandigheden thuis geen goede band met mijn vader heb en jarenlang ook bijna niet met hem heb gesproken (voor ik op mijn 19e op kamers ging, leefden wij langs elkaar heen, eigenlijk).
Sinds kort is duidelijk geworden dat mijn vader heel ziek is, en bovendien dementerende. (Hij heeft in twee maanden tijd twee herseninfarcten gehad + epileptisch insult + hij heeft allerlei andere, lichamelijke klachten. Om maar wat te noemen: een aneurysma, zijn nieren werken niet goed, de zenuwen in zijn benen zijn beschadigd, waardoor hij niet meer zelfstandig kan staan of lopen, etc.). Ik weet niet - maar denk van niet - dat mijn vader mij nog herkend en/of weet wie ik ben.
Mijn gevoel is tweeledig: dit alles heeft mij heel erg geraakt, maar verklaart voor een deel het 'vreemde' gedrag dat hij al een tijdje vertoonde. Daardoor kan ik zijn gedrag nu beter plaatsen, wat mij een beetje rust heeft gegeven. Anderzijds geeft zijn naderende dood mij het gevoel dat ik mijn vader nu definitief nooit zal leren kennen en begrijpen, dat ik nooit een (goede) band met hem op zal kunnen bouwen.
Ook heb ik het gevoel dat, doordat ik op goede momenten heb gemerkt dat ik innerlijk heel erg op mijn vader lijk, ik straks een 'onontdekt' deel van mijzelf ga begraven. Dat klinkt heel zwaar, maar zo voelt het wel degelijk. Ik zie aan mijn jongere zusje (die heel erg op mijn moeder lijkt en ook nog hetzelfde werk doet), dat zij heel veel met mijn moeder deelt (zoals het moederschap), en dat ik daar een beetje buiten sta. Ik gun hen dit, en ben ook niet jaloers, maar heb het gevoel dat de persoon aan wie ik mij het meest zou kunnen spiegelen al jaren afwezig is en nu helemaal onbereikbaar is geworden.
Overigens gun ik mijn vader een rustige dood en hoop ik dat hij niet zo lang meer hoeft te lijden...
maandag 3 oktober 2011 om 11:37
Heb zo´n beetje in dezelfde situatie gezeten als jij (al had ik gelukkig wel goede herinneringen aan mijn vader). Mijn vader was ziek al heeeel lang. De ziekte (diabetes) was redelijk onder controle te houden als hij een normaal leven had gehaad, maar dat had hij niet.
Toen mijn vader op 53 jarige leeftijd stierf, was dat voor mij geen verrassing, eerder een opluchting. Gelukkig hij lijdt niet meer. Nu bijna 2,5 jaar later zit ik te grienen op de bank. Wat oneerlijk. Waarom worden sommige mensen 110 en heeft mijn vader zijn kleindochter niet eens 1 zien worden.
Het erkennen en accepteren van iemands dood wil niet zeggen dat je er aan kan wennen of dat het verdriet of gemis minder zal worden.
Ik heb ook geen tips, ja ben er voor hem en vooral voor jezelf zolang hij er nog is. Zeg wat je wilt zeggen. Het zal niet makkelijk worden... Heel veel sterkte toegewenst! X
Toen mijn vader op 53 jarige leeftijd stierf, was dat voor mij geen verrassing, eerder een opluchting. Gelukkig hij lijdt niet meer. Nu bijna 2,5 jaar later zit ik te grienen op de bank. Wat oneerlijk. Waarom worden sommige mensen 110 en heeft mijn vader zijn kleindochter niet eens 1 zien worden.
Het erkennen en accepteren van iemands dood wil niet zeggen dat je er aan kan wennen of dat het verdriet of gemis minder zal worden.
Ik heb ook geen tips, ja ben er voor hem en vooral voor jezelf zolang hij er nog is. Zeg wat je wilt zeggen. Het zal niet makkelijk worden... Heel veel sterkte toegewenst! X
maandag 3 oktober 2011 om 11:41
Enals ik brutaal mag zijn... Ga eens bij hem op bezoek.
Ik wilde te typen wat heb je te verliezen, maar je hebt heel wat te verliezen. Straks sla je jezelf voor de kop.
Ouders en vaak ook hun kinderen zijn nou eenmaal niet vlekkeloos!
(Ik weet niet wat er gebeurd is in het verleden, mocht dat echt niet door de beugel kunnen... dan mag je bovenstaand advies in de wind slaan)
Denk echter dat je het jezelf nooit vergeeft als je voor zijn dood niet geweest bent. Blijft toch je vader. Wat dat bettreft kan ik jouw situatie beter vergelijken met mijn moeder die nog wel leeft.... Moeilijk he...
Ik wilde te typen wat heb je te verliezen, maar je hebt heel wat te verliezen. Straks sla je jezelf voor de kop.
Ouders en vaak ook hun kinderen zijn nou eenmaal niet vlekkeloos!
(Ik weet niet wat er gebeurd is in het verleden, mocht dat echt niet door de beugel kunnen... dan mag je bovenstaand advies in de wind slaan)
Denk echter dat je het jezelf nooit vergeeft als je voor zijn dood niet geweest bent. Blijft toch je vader. Wat dat bettreft kan ik jouw situatie beter vergelijken met mijn moeder die nog wel leeft.... Moeilijk he...
maandag 3 oktober 2011 om 11:45
Wat een vervelende situatie. Ik wil je adviseren naar je hart te luisteren. En alleen naar dat van jezelf. Het is jouw vader, jouw herinnering, jouw leven. Als jij hem wilt zien, ga naar hem toe. Ook al herkend hij je niet (meer). Doe wat goed voelt voor jezelf. Ik ken iemand die in zo'n situatie af-en-toe een uurtje ging helpen in het tehuis met activiteiten. Zo was ze toch bij haar vader en hoefde ze niet alleen maar te zitten... Misschien ook een tip voor jou? Heel veel sterkte!
Volg je hart. Dat klopt.
maandag 3 oktober 2011 om 12:04
Dank voor de reacties. Het is heel fijn om even wat te horen van mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt of gewoon even een luisterend oor bieden.
Ik heb mijn vader in de afgelopen twee maanden vijf keer opgezocht, en dat was steeds een bewuste keuze (mijn ouders wonen niet om de hoek en ik probeer mij tussendoor ook nog te concentreren op de afronding van mijn scriptie). Afgelopen donderdag ben ik alleen heel erg geschrokken van zijn toestand...en heb ik gemerkt dat echt contact met mijn vader niet meer mogelijk is.
Ik zin nu op een manier om afscheid van hem te nemen. In mijn hoofd ben ik hier al even mee bezig, maar ik weet niet of ik afscheid van hem kan/moet nemen nu hij nog leeft (en ik natuurlijk ook niet weet wanneer hij zal sterven). Ergens wil nog graag even dat 'contact' met hem maken, nu het nog kan (nou ja, soort van dan). Maar ik weet niet wat ik dan moet doen of zeggen en of dit wel bij hem binnen komt.
Moeilijk, moeilijk... Marielle, is dit herkenbaar? En hoe ben jij hier destijds mee omgegaan? Ik leef met je mee...
Ik heb mijn vader in de afgelopen twee maanden vijf keer opgezocht, en dat was steeds een bewuste keuze (mijn ouders wonen niet om de hoek en ik probeer mij tussendoor ook nog te concentreren op de afronding van mijn scriptie). Afgelopen donderdag ben ik alleen heel erg geschrokken van zijn toestand...en heb ik gemerkt dat echt contact met mijn vader niet meer mogelijk is.
Ik zin nu op een manier om afscheid van hem te nemen. In mijn hoofd ben ik hier al even mee bezig, maar ik weet niet of ik afscheid van hem kan/moet nemen nu hij nog leeft (en ik natuurlijk ook niet weet wanneer hij zal sterven). Ergens wil nog graag even dat 'contact' met hem maken, nu het nog kan (nou ja, soort van dan). Maar ik weet niet wat ik dan moet doen of zeggen en of dit wel bij hem binnen komt.
Moeilijk, moeilijk... Marielle, is dit herkenbaar? En hoe ben jij hier destijds mee omgegaan? Ik leef met je mee...
maandag 3 oktober 2011 om 12:30
Het is herkenbaar in de zin van ; Ik wist dat mijn vader nooit oud zou worden. Echter wilde mijn vader nog lang niet weg van dit leven en zeker niet van zijn kinderen. Hij was nog wel echt bewust van de wereld om hem heen.
Zijn dood kwam werkelijk als donderslag bij een half bewolkte hemel. Wel op voorbereid, maar nu echt nog niet verwacht. Je weet dat het komt, maar op het moment zelf is het zo onwerkelijk. Ik werd ook zo zakelijk. Iedereen liep te grienen en ik was de boel aan het regelen. Zo onwerkelijk. Voor mezelf voelde het zo onpersoonlijk. Maar achteraf zo goed. Het moest een afscheid worden zoals hij dat gewild zou hebben. Al was ons contact miniem. Ik zou er voor zorgen. En dat is gelukt!
Lieve ookbijzonder, ik denk dat je vader echt wel weet dat je er bent, maar dit gewoon niet meer kan uiten. Gewoon blijven komen hoor. X
Zijn dood kwam werkelijk als donderslag bij een half bewolkte hemel. Wel op voorbereid, maar nu echt nog niet verwacht. Je weet dat het komt, maar op het moment zelf is het zo onwerkelijk. Ik werd ook zo zakelijk. Iedereen liep te grienen en ik was de boel aan het regelen. Zo onwerkelijk. Voor mezelf voelde het zo onpersoonlijk. Maar achteraf zo goed. Het moest een afscheid worden zoals hij dat gewild zou hebben. Al was ons contact miniem. Ik zou er voor zorgen. En dat is gelukt!
Lieve ookbijzonder, ik denk dat je vader echt wel weet dat je er bent, maar dit gewoon niet meer kan uiten. Gewoon blijven komen hoor. X
maandag 3 oktober 2011 om 12:36
Ik heb hetzelfde bij mijn opa.
Hij is voor mij net zoals mijn vader. Ben bij mijn opa en oma opgegroeit. Zag hun in mijn jeugd vaker dan mijn ouders omdat zij een drukke baan hadden.
Helaas is mijn opa erg ziek geworden (iets met zijn longen) mijn opa is nog maar 64 jaar. En hij gaat niet veel ouder worden.
Ik zie hem zo hard achteruit gaan en oma kan het ook niet allemaal aan.
Ik heb een super druk leven maar probeer zo vaak mogelijk bij opa en oma te zijn. Heb laatst een brief gemaakt met daarin al mijn gevoelens en hoeveel ik van hem hou en dat ik super trots op hem ben!
Had de brief gegeven en opa moest natuurlijk huilen maar hij vond het zo mooi.. en ik voelde me goed.. want ik wil graag dat hij weet hoeveel ze voor mij betekenen.
Ik denk...dat is niets ergers is dan spijt. En al helemaal spijt nadat iemand is overleden. Want die spijt kun je NOOIT maar dan ook NOOIT meer goed maken. Weg is weg.... en nooit meer terug.
Had ik maar dit... had ik maar dat.... met deze vreselijke gedachten wil ik niet rond lopen. Dan is het al te laat.
Hij is voor mij net zoals mijn vader. Ben bij mijn opa en oma opgegroeit. Zag hun in mijn jeugd vaker dan mijn ouders omdat zij een drukke baan hadden.
Helaas is mijn opa erg ziek geworden (iets met zijn longen) mijn opa is nog maar 64 jaar. En hij gaat niet veel ouder worden.
Ik zie hem zo hard achteruit gaan en oma kan het ook niet allemaal aan.
Ik heb een super druk leven maar probeer zo vaak mogelijk bij opa en oma te zijn. Heb laatst een brief gemaakt met daarin al mijn gevoelens en hoeveel ik van hem hou en dat ik super trots op hem ben!
Had de brief gegeven en opa moest natuurlijk huilen maar hij vond het zo mooi.. en ik voelde me goed.. want ik wil graag dat hij weet hoeveel ze voor mij betekenen.
Ik denk...dat is niets ergers is dan spijt. En al helemaal spijt nadat iemand is overleden. Want die spijt kun je NOOIT maar dan ook NOOIT meer goed maken. Weg is weg.... en nooit meer terug.
Had ik maar dit... had ik maar dat.... met deze vreselijke gedachten wil ik niet rond lopen. Dan is het al te laat.
maandag 3 oktober 2011 om 12:53
@ Marielle: wat goed dat het gelukt is jouw vader een afscheid te geven, zoals hij dat wilde. Dat moet een heel fijn idee zijn. En misschien heb je wel helemaal gelijk, en 'weet' mijn vader nog wel dat ik er ben.
@Ladyw: ik ben ook heel bang voor gevoelens van spijt! Dat ik over een tijdje denk: was ik maar wat vaker bij hem langs gegaan. En hoewel ik heel erg van streek raak door deze bezoekjes en niet het gevoel heb dat ik veel voor hem kan doen (hij is ook de hele tijd heel erg somber), worstel ik op dit moment al met het gevoel dat ik mijn vader vaker op zou moeten zoeken.
Dat je een brief hebt geschreven aan jouw opa (die overigens net zo oud is als mijn vader), vind ik heel erg mooi... Wat fijn dat jij jouw gevoelens voor hem nog 'uit hebt kunnen spreken' en dat hij nu weet dat je heel veel van hem houdt en trots op hem bent! Misschien kan ik wel wat met dit idee. Bedankt!
@Ladyw: ik ben ook heel bang voor gevoelens van spijt! Dat ik over een tijdje denk: was ik maar wat vaker bij hem langs gegaan. En hoewel ik heel erg van streek raak door deze bezoekjes en niet het gevoel heb dat ik veel voor hem kan doen (hij is ook de hele tijd heel erg somber), worstel ik op dit moment al met het gevoel dat ik mijn vader vaker op zou moeten zoeken.
Dat je een brief hebt geschreven aan jouw opa (die overigens net zo oud is als mijn vader), vind ik heel erg mooi... Wat fijn dat jij jouw gevoelens voor hem nog 'uit hebt kunnen spreken' en dat hij nu weet dat je heel veel van hem houdt en trots op hem bent! Misschien kan ik wel wat met dit idee. Bedankt!
maandag 3 oktober 2011 om 12:59
@ookbijzonder Mijn opa is inderdaad nog erg jong! Ik ben ook vaak op bezoek dat ik bij mezelf denk.. wat doe ik hier?
Maar ook oma vind het fijn als ik er ben en ik doe soms kleine dingetjes zoals boodschappen, bellen hoe het gaat, gras maaien, lekker koken.
Dan moet ik ook erbij zeggen dat ze 1 dorpje verder wonen dan mij. Dus afstand is in mijn geval geen probleem.
Omdat ik zelf niet goed ben in mijn emotie tonen heeft die brief mij echt geholpen. Ook de band tussen mij en opa is voor mijn gevoel hechter geworden. Opa leest nu vaak de brief als hij niet lekker in zijn vel zit. Het doet hem (ons) goed.
Maar ook oma vind het fijn als ik er ben en ik doe soms kleine dingetjes zoals boodschappen, bellen hoe het gaat, gras maaien, lekker koken.
Dan moet ik ook erbij zeggen dat ze 1 dorpje verder wonen dan mij. Dus afstand is in mijn geval geen probleem.
Omdat ik zelf niet goed ben in mijn emotie tonen heeft die brief mij echt geholpen. Ook de band tussen mij en opa is voor mijn gevoel hechter geworden. Opa leest nu vaak de brief als hij niet lekker in zijn vel zit. Het doet hem (ons) goed.
maandag 3 oktober 2011 om 13:08
Allereerst heel veel sterkte! Ik vind dat je je gevoel heel mooi onder woorden kunt brengen. Misschien is het een idee om alle vragen aan je vader op te schrijven en met je moeder of anderen te bespreken? Ook zou ik naar je zus en moeder open zijn over je gevoel; het is fijn als zij weten hoe jij je voelt. Geloof me: dat zal jullie band enorm versterken. Misschien kun je je OT aan hen vertellen; daarin omschrijf je het goed! Hoe meer je over je gevoel, je vader en de leegte kunt praten, hoe meer antwoorden, vrede en rust je voor jezelf krijgt.
Veel sterkte : hug :
Veel sterkte : hug :
maandag 3 oktober 2011 om 13:42
Hallo Minoesj,
Sinds mijn vader uit huis is (hij verblijft in een verpleeghuis), is de band tussen mij, mijn moeder en en mijn zusjes (ik heb er in totaal twee) hechter geworden. Ik denk dat het eigenlijk helemaal zo'n slecht idee niet is om mijn OT, of een versie daarvan, met hen te bespreken. Over het algemeen blijf ik, zoals Marielle hierboven ook beschrijft, vrijwel altijd heel zakelijk en spreek ik met mijn moeder toch over dingen als wat mijn vader nog wel kan en wat niet meer, wat er gebeurt, mocht hij opnieuw een insult krijgen, etc. Ik denk dat het goed is dat ik mijn verdriet naar hen uitspreek, en misschien ook wel naar mijn vader.
Sinds mijn vader uit huis is (hij verblijft in een verpleeghuis), is de band tussen mij, mijn moeder en en mijn zusjes (ik heb er in totaal twee) hechter geworden. Ik denk dat het eigenlijk helemaal zo'n slecht idee niet is om mijn OT, of een versie daarvan, met hen te bespreken. Over het algemeen blijf ik, zoals Marielle hierboven ook beschrijft, vrijwel altijd heel zakelijk en spreek ik met mijn moeder toch over dingen als wat mijn vader nog wel kan en wat niet meer, wat er gebeurt, mocht hij opnieuw een insult krijgen, etc. Ik denk dat het goed is dat ik mijn verdriet naar hen uitspreek, en misschien ook wel naar mijn vader.
maandag 3 oktober 2011 om 18:52
Hoi Ookbijzonder,
Ik vind het heel fijn voor je dat de band met je moeder en zusjes al hechter is geworden; dat is zo waardevol voor de rest van je leven. En inderdaad: ik zou echt openheid geven. Naar je moeder en naar je zusjes. En dan doel ik met name op dit deel:
----------------
Ook heb ik het gevoel dat, doordat ik op goede momenten heb gemerkt dat ik innerlijk heel erg op mijn vader lijk, ik straks een 'onontdekt' deel van mijzelf ga begraven. Dat klinkt heel zwaar, maar zo voelt het wel degelijk. Ik zie aan mijn jongere zusje (die heel erg op mijn moeder lijkt en ook nog hetzelfde werk doet), dat zij heel veel met mijn moeder deelt (zoals het moederschap), en dat ik daar een beetje buiten sta. Ik gun hen dit, en ben ook niet jaloers, maar heb het gevoel dat de persoon aan wie ik mij het meest zou kunnen spiegelen al jaren afwezig is en nu helemaal onbereikbaar is geworden.
----------------
Ook naar je vader zou ik openheid geven. Nu kan het nog. Desnoods zeg je het stilte tegen hem, als je aan de rand van zijn bed zit. Ik heb dat met mijn opa ook gedaan (ik had daar een heel bijzondere band mee). Sommige dingen zei ik in stilte, andere dingen zei ik hardop. Soms raakte ik zijn arm even aan als teken van genegenheid. Want hoe ver sommige mensen ook heen zijn, die aandacht voelen ze altijd. En ik denk dat het jou later een heel fijn gevoel gaat geven. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal is voorgevallen, maar nu kun je nog dingen zeggen als 'ik vergeef je' of 'jij kon er ook niets aan doen' of 'ik had graag een andere band met je gehad, maar ik begrijp dat we daar niets aan konden veranderen'. Wat dan ook. Maar nogmaals: nu kan het nog.
Ik wil je nogmaals veel sterkte wensen. Het zijn altijd akelige dingen dit, maar je moet er het beste van zien te maken met een oplossing waar je jaren later toch met voldoening op terug kunt kijken.
Ik vind het heel fijn voor je dat de band met je moeder en zusjes al hechter is geworden; dat is zo waardevol voor de rest van je leven. En inderdaad: ik zou echt openheid geven. Naar je moeder en naar je zusjes. En dan doel ik met name op dit deel:
----------------
Ook heb ik het gevoel dat, doordat ik op goede momenten heb gemerkt dat ik innerlijk heel erg op mijn vader lijk, ik straks een 'onontdekt' deel van mijzelf ga begraven. Dat klinkt heel zwaar, maar zo voelt het wel degelijk. Ik zie aan mijn jongere zusje (die heel erg op mijn moeder lijkt en ook nog hetzelfde werk doet), dat zij heel veel met mijn moeder deelt (zoals het moederschap), en dat ik daar een beetje buiten sta. Ik gun hen dit, en ben ook niet jaloers, maar heb het gevoel dat de persoon aan wie ik mij het meest zou kunnen spiegelen al jaren afwezig is en nu helemaal onbereikbaar is geworden.
----------------
Ook naar je vader zou ik openheid geven. Nu kan het nog. Desnoods zeg je het stilte tegen hem, als je aan de rand van zijn bed zit. Ik heb dat met mijn opa ook gedaan (ik had daar een heel bijzondere band mee). Sommige dingen zei ik in stilte, andere dingen zei ik hardop. Soms raakte ik zijn arm even aan als teken van genegenheid. Want hoe ver sommige mensen ook heen zijn, die aandacht voelen ze altijd. En ik denk dat het jou later een heel fijn gevoel gaat geven. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal is voorgevallen, maar nu kun je nog dingen zeggen als 'ik vergeef je' of 'jij kon er ook niets aan doen' of 'ik had graag een andere band met je gehad, maar ik begrijp dat we daar niets aan konden veranderen'. Wat dan ook. Maar nogmaals: nu kan het nog.
Ik wil je nogmaals veel sterkte wensen. Het zijn altijd akelige dingen dit, maar je moet er het beste van zien te maken met een oplossing waar je jaren later toch met voldoening op terug kunt kijken.
maandag 3 oktober 2011 om 20:23
Hoi Ookbijzonder,
Allereerst een dikke :knuffel:
Ook bij mij herkenning, mijn vader (66) is al jaren niet gezond. diabetes, hypertensie, nog wat psychiatrische toestanden erbij, door alle medicijnen werken zijn nieren nog maar voor eenderde.
Inmiddels heeft het geheel zich ontwikkeld tot vasculaire dementie. Ik heb mijn vader thuis verzorgt voor twee jaar tot dit echt niet meer haalbaar was. Hij zit nu ook in een verzorgingshuis, hij is de laatste maand 2 keer met spoed opgenomen in het ziekenhuis een keer met convulsies de andere keer met plotseling zuurstof tekort.
Ik ben niet opgegroeid met mijn vader maar lijk als twee druppels water op hem. Hij was nooit een goede vader maar wel een goed mens. Ik herken heel goed dat gevoel dat je denkt dat het te laat is, dat je zoveel wil zeggen, nog zoveel vragen hebt...
Bezoek hem vaak zou ik zeggen zo veel mogelijk, zorg voor zijn favoriete muziek om naar te luisteren, masseer zijn handen als je bij hem bent, laat hem een geur ruiken en vertel hem waar het je aan herinnerd, geef hem wat lekkers te eten, vertel hem dingen over vroeger. Hij herkent je echt wel.
Heel soms als ik weg ga zegt mijn vader na dagen zwijgen "ik hou van je, mijn meisje"
Heel bijzonder.
Heel veel sterkte!
Allereerst een dikke :knuffel:
Ook bij mij herkenning, mijn vader (66) is al jaren niet gezond. diabetes, hypertensie, nog wat psychiatrische toestanden erbij, door alle medicijnen werken zijn nieren nog maar voor eenderde.
Inmiddels heeft het geheel zich ontwikkeld tot vasculaire dementie. Ik heb mijn vader thuis verzorgt voor twee jaar tot dit echt niet meer haalbaar was. Hij zit nu ook in een verzorgingshuis, hij is de laatste maand 2 keer met spoed opgenomen in het ziekenhuis een keer met convulsies de andere keer met plotseling zuurstof tekort.
Ik ben niet opgegroeid met mijn vader maar lijk als twee druppels water op hem. Hij was nooit een goede vader maar wel een goed mens. Ik herken heel goed dat gevoel dat je denkt dat het te laat is, dat je zoveel wil zeggen, nog zoveel vragen hebt...
Bezoek hem vaak zou ik zeggen zo veel mogelijk, zorg voor zijn favoriete muziek om naar te luisteren, masseer zijn handen als je bij hem bent, laat hem een geur ruiken en vertel hem waar het je aan herinnerd, geef hem wat lekkers te eten, vertel hem dingen over vroeger. Hij herkent je echt wel.
Heel soms als ik weg ga zegt mijn vader na dagen zwijgen "ik hou van je, mijn meisje"
Heel bijzonder.
Heel veel sterkte!
anoniem_124496 wijzigde dit bericht op 03-10-2011 20:58
Reden: tiepvouten
Reden: tiepvouten
% gewijzigd
