Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 3 oktober 2011 om 14:08
quote:pommeline46 schreef op 02 oktober 2011 @ 18:27:
Hallo allemaal,
Ik lees een beetje mee en heb besloten maar 'even iets in de groep te gooien'...Wat doet een verbroken relatie toch onwijs veel pijn..! Het is prachtig weer buiten maar het doet me niets..er is geen klap aan als je alleen bent..hoe kom je die dagen door? ik voel me een soort molletje, geen zin en energie om iets te ondernemen..iemand tips?
Dat blijft nog even zo, en dan heb je een heel klein momentje
dat je je goed voelt, die momentjes worden langer tot je
af en toe een momentje hebt dat je je slecht voelt.
Ze zeggen altijd dat je een maand nodig hebt per jaar relatie,
dus na 10 jaar relatie 10 maanden om alles weer op de rails te krijgen.
Pffffffffffffffff ik zit al op het dubbele en nog af en toe bagger.
Hallo allemaal,
Ik lees een beetje mee en heb besloten maar 'even iets in de groep te gooien'...Wat doet een verbroken relatie toch onwijs veel pijn..! Het is prachtig weer buiten maar het doet me niets..er is geen klap aan als je alleen bent..hoe kom je die dagen door? ik voel me een soort molletje, geen zin en energie om iets te ondernemen..iemand tips?
Dat blijft nog even zo, en dan heb je een heel klein momentje
dat je je goed voelt, die momentjes worden langer tot je
af en toe een momentje hebt dat je je slecht voelt.
Ze zeggen altijd dat je een maand nodig hebt per jaar relatie,
dus na 10 jaar relatie 10 maanden om alles weer op de rails te krijgen.
Pffffffffffffffff ik zit al op het dubbele en nog af en toe bagger.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
maandag 3 oktober 2011 om 16:30
Oh ja, die regel van het aantal maanden rouwen...
Hmmm tja, zelfs als ik onze 15 jaar vriendschap ervoor nog meereken zou ik dan op 30 maanden uit moeten komen..
Ik zit nu op 3 jaar, dus 36 maanden..
Het echte rouwen is ook wel over geloof ik.
Maar het echt los kunnen laten, daar ben ik nog steeds niet mee klaar....
Genoeg los kunnen laten om open te kunnen staan voor een ander, daar heb ik ook helemaal geen zin in trouwens.
Ben net echt lekker mezelf aan het worden.
Ik ken overigens wel mensen die dat wel konden, en die nu ook echt weer gelukkig zijn met een nieuwe relatie..
Voorlopig schuif ik dat nog voor me uit.
Hmmm tja, zelfs als ik onze 15 jaar vriendschap ervoor nog meereken zou ik dan op 30 maanden uit moeten komen..
Ik zit nu op 3 jaar, dus 36 maanden..
Het echte rouwen is ook wel over geloof ik.
Maar het echt los kunnen laten, daar ben ik nog steeds niet mee klaar....
Genoeg los kunnen laten om open te kunnen staan voor een ander, daar heb ik ook helemaal geen zin in trouwens.
Ben net echt lekker mezelf aan het worden.
Ik ken overigens wel mensen die dat wel konden, en die nu ook echt weer gelukkig zijn met een nieuwe relatie..
Voorlopig schuif ik dat nog voor me uit.
maandag 3 oktober 2011 om 22:28
dinsdag 4 oktober 2011 om 13:35
quote:allalone schreef op 02 oktober 2011 @ 00:03:
ik heb afgelopen week overigens zelf de beslissing genomen en hem ook verteld dat ik hem de komende weken niet wil zien of horen,je wilt niet weten wat een harde en moeilijke beslissing dat is geweest en ik hoop dat ik er goed aan doe...
Hé allalone, ik denk dat dit een hele goede beslissing is, je hebt nl. weer zelf de touwtjes in handen genomen.
Toen ik erachter kwam dat mijn man vreemdging, heb ik de relatietherapie stopgezet , want zag het nut er niet meer van in. Ben ong. 10 dagen later gewoon weggegaan, heb de boel de boel gelaten, want ik moest voor mijzelf de dingen ook op een rijtje zetten. Heb wel gezegd dat ik weer terug zou komen, maar dat ik moest nadenken. Ik heb daarmee zijn verwachtingspatroon doorbroken en daardoor is hij ook aan het denken gezet over de gevolgen van het vreemdgaan. Toen ik weer terug was (na een lang weekend) heb ik hem na 6 weken gezegd dat hij zijn koffers kon pakken, omdat ik voelde dat hij deze vrouw nog niet had losgelaten en ik geen zin had om een gevecht aan te gaan met een onbekende voor een man die kennelijk niet voor mij ging. Ik had gelijk, want diezelfde dag lag er een brief voor hem met 2 kaarten voor een musical op een datum die zo´n 4,5 maand verder lag. Deze dag was het keerpunt, ik had hem gezegd dat ik de beslissing voor hem nam wanneer hij niet kon beslissen en zijn minnares wilde kennelijk ook voor hem een beslissing nemen. Onafhankelijk van elkaar hadden we hem gezegd dat hij een besluit moest nemen, alleen met dit verschil dat ik het hem ook daadwerkelijk gezegd heb, zijn minnares daarentegen heeft de bal naar mij toe gespeeld in de hoop dat ik hem wel de deur uit zou schoppen. Nu zie ik in dat ik als "niet-vreemdgaande persoon" een hele andere logica heb als "vreemdgangers en minnaressen". Volgens de logica van mijn man mocht hij vreemdgaan en bij zijn minnares uithuilen, maar dat zijn minnares mij gaat lastig vallen, was niet gepland en absoluut not done (voor hem dan).
Nog een ander voorbeeld over de logica van vreemdgangers: wij waren al in relatietherapie, toen ik zag dat er een info-avond was over scheiding en wat er allemaal bij komt kijken. Ik heb me daarvoor toen opgegeven en hem gevraagd of hij mee wou. Hij is meegegaan, maar was boos dat ik dit deed, want hij vond dit de omgekeerde volgorde. En dat terwijl hij vreemd ging en ik hiervan nog niets wist.
@ Hova: ik denk dus ook bij jou dat je uit deze impasse moet komen die tussen jou en je man is. Jij bent aan zet, neem de touwtjes weer in handen. Pas dan zal hij reageren, eerder niet.
Sterkte allebei
ik heb afgelopen week overigens zelf de beslissing genomen en hem ook verteld dat ik hem de komende weken niet wil zien of horen,je wilt niet weten wat een harde en moeilijke beslissing dat is geweest en ik hoop dat ik er goed aan doe...
Hé allalone, ik denk dat dit een hele goede beslissing is, je hebt nl. weer zelf de touwtjes in handen genomen.
Toen ik erachter kwam dat mijn man vreemdging, heb ik de relatietherapie stopgezet , want zag het nut er niet meer van in. Ben ong. 10 dagen later gewoon weggegaan, heb de boel de boel gelaten, want ik moest voor mijzelf de dingen ook op een rijtje zetten. Heb wel gezegd dat ik weer terug zou komen, maar dat ik moest nadenken. Ik heb daarmee zijn verwachtingspatroon doorbroken en daardoor is hij ook aan het denken gezet over de gevolgen van het vreemdgaan. Toen ik weer terug was (na een lang weekend) heb ik hem na 6 weken gezegd dat hij zijn koffers kon pakken, omdat ik voelde dat hij deze vrouw nog niet had losgelaten en ik geen zin had om een gevecht aan te gaan met een onbekende voor een man die kennelijk niet voor mij ging. Ik had gelijk, want diezelfde dag lag er een brief voor hem met 2 kaarten voor een musical op een datum die zo´n 4,5 maand verder lag. Deze dag was het keerpunt, ik had hem gezegd dat ik de beslissing voor hem nam wanneer hij niet kon beslissen en zijn minnares wilde kennelijk ook voor hem een beslissing nemen. Onafhankelijk van elkaar hadden we hem gezegd dat hij een besluit moest nemen, alleen met dit verschil dat ik het hem ook daadwerkelijk gezegd heb, zijn minnares daarentegen heeft de bal naar mij toe gespeeld in de hoop dat ik hem wel de deur uit zou schoppen. Nu zie ik in dat ik als "niet-vreemdgaande persoon" een hele andere logica heb als "vreemdgangers en minnaressen". Volgens de logica van mijn man mocht hij vreemdgaan en bij zijn minnares uithuilen, maar dat zijn minnares mij gaat lastig vallen, was niet gepland en absoluut not done (voor hem dan).
Nog een ander voorbeeld over de logica van vreemdgangers: wij waren al in relatietherapie, toen ik zag dat er een info-avond was over scheiding en wat er allemaal bij komt kijken. Ik heb me daarvoor toen opgegeven en hem gevraagd of hij mee wou. Hij is meegegaan, maar was boos dat ik dit deed, want hij vond dit de omgekeerde volgorde. En dat terwijl hij vreemd ging en ik hiervan nog niets wist.
@ Hova: ik denk dus ook bij jou dat je uit deze impasse moet komen die tussen jou en je man is. Jij bent aan zet, neem de touwtjes weer in handen. Pas dan zal hij reageren, eerder niet.
Sterkte allebei
dinsdag 4 oktober 2011 om 17:19
hoi Chrissie
In eerste instantie had ik ook de indruk dat hij schrok van deze beslissing, maar weet nu dat hij het helemaal goed vind zo. Hij hoeft zich nu niet meer druk te maken over mijn verdriet,ziet hij nu niet meer, en dat vind hij allang fijn. Hij loopt op dit moment als een opgewonden puber rond...bah
ik kan er met mijn hoofd nog steeds niet bij dat iemand zo gemakkelijk en zo snel zomaar een heel ander leven kan aangaan.
Hoe gaat het met de andere dames? Voor allen weere een dikke knuffel
In eerste instantie had ik ook de indruk dat hij schrok van deze beslissing, maar weet nu dat hij het helemaal goed vind zo. Hij hoeft zich nu niet meer druk te maken over mijn verdriet,ziet hij nu niet meer, en dat vind hij allang fijn. Hij loopt op dit moment als een opgewonden puber rond...bah
ik kan er met mijn hoofd nog steeds niet bij dat iemand zo gemakkelijk en zo snel zomaar een heel ander leven kan aangaan.
Hoe gaat het met de andere dames? Voor allen weere een dikke knuffel
dinsdag 4 oktober 2011 om 22:46
@Gianna:
Dat klinkt zo verdrietig, zoals je het opschrijft...
@Allalone, ja dat is inderdaad ongelofelijk; na zoveel jaar samen gewoon zomaar verder kunnen gaan met iemand anders... Ik kan daar ook echt niet bij, hoor...
@Chrissie, tja; de impasse doorbreken...
Weet zelf niet wat ik wil momenteel, dat is het probleem. Eigenlijk wil ik nu alleen maar rust. Ik houd momenteel dan ook afstand van hem, doe mijn eigen dingen, ben samen met hem en de kids, maar houd wel mijn afstand. En ik ga er momenteel geen gesprekken over aan, ben even klaar met praten. Wil alleen maar rust. Slaap de laatste paar dagen weer wat beter hierdoor, ben zelf weer wat rustiger, heb het even nodig.
Hoop dat de gesprekken met de peut me duidelijker kunnen maken wat ik eigenlijk wil....
Dikke knuffel voor iedereen hier!!
Dat klinkt zo verdrietig, zoals je het opschrijft...
@Allalone, ja dat is inderdaad ongelofelijk; na zoveel jaar samen gewoon zomaar verder kunnen gaan met iemand anders... Ik kan daar ook echt niet bij, hoor...
@Chrissie, tja; de impasse doorbreken...
Weet zelf niet wat ik wil momenteel, dat is het probleem. Eigenlijk wil ik nu alleen maar rust. Ik houd momenteel dan ook afstand van hem, doe mijn eigen dingen, ben samen met hem en de kids, maar houd wel mijn afstand. En ik ga er momenteel geen gesprekken over aan, ben even klaar met praten. Wil alleen maar rust. Slaap de laatste paar dagen weer wat beter hierdoor, ben zelf weer wat rustiger, heb het even nodig.
Hoop dat de gesprekken met de peut me duidelijker kunnen maken wat ik eigenlijk wil....
Dikke knuffel voor iedereen hier!!
dinsdag 4 oktober 2011 om 23:03
@All, onbegrijpelijk ja, hoe iemand dat kan, hup zo van de ene relatie in de andere, dat zal ik ook nooit begrijpen.
En dat hij het allemaal wel makkelijk vindt.. Tja, daarvoor heb je deze moeilijke beslissing niet genomen.
Dat deed je voor jezelf, pure zelfbescherming..
Hij komt er nog wel achter, en hopelijk ben jij dan een stukje op weg naar verwerken...
@Hova, je hoeft nu ook niets te doen. Even wegduiken, even tot rust komen, dat heb je ook nodig. De afgelopen maanden zijn zo zwaar voor je geweest, dat ik me kan voorstellen dat je even moet uithijgen en moed verzamelen.
http://www.youtube.com/watch?v=xI5kBqUR ... re=related
Anouk - If I go.-
You've got it easy but you've got the nerve to make a face
Although I'm strugglin' you can't tell because I keep it caged
We are together but I feel you're pushing me aside
Lend me a hand sometime the thought won't even cross your mind
You need to take a good look at yourself
'cause I'm about to close up shop
If you need a servant go find someone else
It's time to step up
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
If we're together why you're pushing me away
You're taking chances boy we're getting closer to the day
You need to take a good look at yourself
'cause I'm about to close up shop
If you need a servant go find someone else
It's time to step up
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
It's time to step up
I said it's time to step it up
Yeah time to step up
Time to step it up
I said it's time babe to step it up
Step it up
En dat hij het allemaal wel makkelijk vindt.. Tja, daarvoor heb je deze moeilijke beslissing niet genomen.
Dat deed je voor jezelf, pure zelfbescherming..
Hij komt er nog wel achter, en hopelijk ben jij dan een stukje op weg naar verwerken...
@Hova, je hoeft nu ook niets te doen. Even wegduiken, even tot rust komen, dat heb je ook nodig. De afgelopen maanden zijn zo zwaar voor je geweest, dat ik me kan voorstellen dat je even moet uithijgen en moed verzamelen.
http://www.youtube.com/watch?v=xI5kBqUR ... re=related
Anouk - If I go.-
You've got it easy but you've got the nerve to make a face
Although I'm strugglin' you can't tell because I keep it caged
We are together but I feel you're pushing me aside
Lend me a hand sometime the thought won't even cross your mind
You need to take a good look at yourself
'cause I'm about to close up shop
If you need a servant go find someone else
It's time to step up
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
If we're together why you're pushing me away
You're taking chances boy we're getting closer to the day
You need to take a good look at yourself
'cause I'm about to close up shop
If you need a servant go find someone else
It's time to step up
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
'Cause If I go
I'll be taking more with me than you would care to lose
Time is up step it up or you'll see me walk away
Just so you know
Nothing you can do could make me turn around again
Your time is up step it up or you'll see me walk away
It's time to step up
I said it's time to step it up
Yeah time to step up
Time to step it up
I said it's time babe to step it up
Step it up
woensdag 5 oktober 2011 om 12:07
Heej meiden....ik kan niet meer...zit er zo doorheen....gisteravond een gesprek met hem gehad, zijn woorden doen zo'n pijn....hij wil echt niet meer...hij wil scheiden...hij wil door met zijn leven....ik kan het gewoon niet bevatten...hij heeft geen behoefte meer om bij mij te zijn en is er klaar mee....ik ben sinds een half jaar echt aan het vechten voor ons, maar het is te laat...ik ben hem al kwijt zegt hij...ik wil niet scheiden...ik wil door met hem. Hij ligt zeker een jaar voor op mij in dit proces als ik nu terugkijk....sinds september vorig jaar waren zijn gevoelens al grotendeels verdwenen...in december nog op vakantie geweest en toen hoopten we dat we nader tot elkaar konden komen...ons zoontje werd daar ziek en ik ook, ik kreeg echt een fikse keelontsteking en hij deed niets...nam de zorg voor ons zoontje niet over...ging zitten pokeren tot diep in de nacht en sliep dan uit...ik stond er alleen voor....hij wilde niet meer op vakantie afgelopen zomer....wilde niets en was al weg eigenlijk....en nog steeds kan ik het niet accepteren...zal ik ooit zover zijn? ik wil dit niet...ik wil verder met hem....dat we er samen onze schouders onder zetten....ik zie nog zoveel basis; houden van, aantrekkingskracht, vertrouwdheid, een gezin...maar misschien wil ik niet zien....of wil ik juist iets zien dat er niet is.....ik snap het gewoon echt niet....echt niet....ik zit zo diep nu....kan alleen maar huilen....
woensdag 5 oktober 2011 om 12:14
Wat vreselijk...ik voel jouw pijn en verdriet tussen je regels door. Kan me zo goed voorstellen dat je het niet wilt. Maar echt....als hij echt niet meer wil en hij geeft dat zo duidelijk aan ben ik bang dat er niets anders opzit dan je erbij neer te leggen.
Hoe hard het ook klinkt, dat besef ik echt hoor. Maar dit heeft geen zin meer. Wil je echt ontzettend veel sterkte en kracht wensen. Zoek steun bij een goede vriendin, dat zal je nodig hebben de komende tijd !
Hoe hard het ook klinkt, dat besef ik echt hoor. Maar dit heeft geen zin meer. Wil je echt ontzettend veel sterkte en kracht wensen. Zoek steun bij een goede vriendin, dat zal je nodig hebben de komende tijd !
woensdag 5 oktober 2011 om 12:33
Dank je wel...kan alleen maar huilen...en denken aan wat er allemaal op me afkomt....op het huis zit een hypotheek die hoger is dan de waarde momenteel...hij had het over mij uitkopen maar dan nog moet ik hem de onderwaarde betalen...waarvan? ik heb geen baan, geen geld. Als we het huis verkopen, zitten we ook met een schuld...en dat is nog maar een klein gedeelte van alle ellende....bij de woningbouw krijg ik geen urgentie...hij zit nu bij zn ouders in maar wil daar weg...wil dat ik hier vertrek...en ons kindje, een omgangsregeling....ik ben er letterlijk ziek van...ik snap het ook niet...vorig weekend kwam hij ons zoontje terugbrengen en toen bleef hij maar hangen, hij wilde duidelijk niet weg, wilde mij knuffelen, had het er moeilijk mee...zei dat wat ik hem allemaal vertelde hem aan het denken zette...het ene moment zegt hij dat er geen gevoel meer is, het volgende moment dat hij het nog wel gevoeld heeft de afgelopen tijd, vervolgens zegt hij dat hij nog van me houdt maar niet meer de juiste gevoelens heeft....toen we het nog probeerden de afgelopen tijd en leuke dingen deden, zei hij dat hij het weer voelde af en toe...en dat het geen toneelspel was en nu gisteravond zegt hij dat hij het gewoon probeerde te voelen....ik ben kapot...
woensdag 5 oktober 2011 om 14:22
Och meis.... bah wat een klote situatie!! Zo erg dat die mannen de knop al om hebben gezet maar de knoop niet durven door te hakken, waardoor zij al stappen verder zijn. En wij hobbelen er maar achteraan en dan willen zij niet snappen hoe het voelt als de grond onder je vandaan getrokken wordt. Bah bah...
Hele dikke knuffel en waar ik veel aan heb gehad; adem in, adem uit.... Schrijf het maar allemaal van je af hier...
Hele dikke knuffel en waar ik veel aan heb gehad; adem in, adem uit.... Schrijf het maar allemaal van je af hier...
woensdag 5 oktober 2011 om 14:26
Tascha, ik zit hier gewoon mee te huilen...
Ik kan je niet helpen, je alleen maar een dikke virtuele knuffel geven!
Ik denk dat Breezer gelijk heeft; hij wil echt niet meer, je moet de strijd nu opgeven! HOe moeilijk en ongelofelijk dat ook is! Je hebt heel hard gestreden in je eentje, je hebt alles gedaan wat je kon!!! Oh, ik kan dat heel goed tegen jou zeggen, maar heb zelf zo weinig aan deze woorden, dus weet hoe het voelt. Onze situaties verschillen bijna niet, behalve dan dat mijn man en ik nog geen definitieve knoop hebben doorgehakt...
Je zegt het zelf al: je moet verder voor je zoontje!! En je kunt het zeker weten!! Je hebt hem niet nodig om weer gelukkig te worden uiteindelijk!
Je denkt nu waarschijnlijk steeds aan alle mooie dingen die verdwijnen (of al verdwenen zijn) nu, maar probeer eens te denken aan alle dingen die niet goed gingen in jullie relatie! Alle dingen aan hem waar je je aan ergerde, waar je klaar mee was! Probeer die dingen voor ogen te houden!
Huil uit bij je vrienden/familie. Je zoontje mag ook best zien dat je verdrietig bent (dat voelt hij toch wel), maar zoek steun bij anderen!
En laat je niet het huis uitzetten!! Jij hebt er ook jaren gewoond en hij kan niet jou zomaar eruit zetten, ook al kun jij de hypotheek niet alleen betalen. Er moet eerst een goede andere huisvesting zijn voor jou en je zoontje!!
Heb je je al ingeschreven bij een woningbouwvereniging? Anders meteen doen en kijken of je eventueel urgentie kunt krijgen (denk helaas van niet, daar zijn ze heel moeilijk in heb ik begrepen).
Misschien kun je ook alvast gaan kijken naar (parttime) banen die voor jou geschikt zijn, zodat je straks iig inkomen voor jezelf hebt. Ik ben er nu al mee bezig extra uren te gaan werken, just in case! Ik zou niet afhankelijk willen zijn van alimentatie ed als mijn man en ik gaan scheiden, maar uiteraard is dat voor iedereen persoonlijk. VOor jou is het ook lastiger omdat je zoontje nog zo jong is. Maar misschien is er familie die kan oppassen of een andere moeder in de buurt die voor een acceptabel bedrag wil oppassen, zodat je iig een paar dagen kunt werken?
Probeer voor een aantal van deze praktische dingen een oplossing te bedenken, want dat zal jouw angst voor het doorgaan na de scheiding misschien wat doen afnemen.
Dit zijn maar praktische dingen, maar ik weet zo afschuwelijk goed hoe je je voelt. Bij ons is het dan nog niet zo ver, maar ik heb dat moment dat het echt over is al zo vaak in mijn hoofd gehad; de pijn, de angst, het verdriet...
Het is gewoon niet eerlijk dat jouw/jullie hele leven overhoop wordt gegooid, al je toekomstdromen weg omdat hij niet meer wil. Het doet zoveel pijn.
Maar je moet door, voor je zoontje!
Je (wij) hebt (hebben) geen keus helaas...
Dikke knuffel!!
Ik kan je niet helpen, je alleen maar een dikke virtuele knuffel geven!
Ik denk dat Breezer gelijk heeft; hij wil echt niet meer, je moet de strijd nu opgeven! HOe moeilijk en ongelofelijk dat ook is! Je hebt heel hard gestreden in je eentje, je hebt alles gedaan wat je kon!!! Oh, ik kan dat heel goed tegen jou zeggen, maar heb zelf zo weinig aan deze woorden, dus weet hoe het voelt. Onze situaties verschillen bijna niet, behalve dan dat mijn man en ik nog geen definitieve knoop hebben doorgehakt...
Je zegt het zelf al: je moet verder voor je zoontje!! En je kunt het zeker weten!! Je hebt hem niet nodig om weer gelukkig te worden uiteindelijk!
Je denkt nu waarschijnlijk steeds aan alle mooie dingen die verdwijnen (of al verdwenen zijn) nu, maar probeer eens te denken aan alle dingen die niet goed gingen in jullie relatie! Alle dingen aan hem waar je je aan ergerde, waar je klaar mee was! Probeer die dingen voor ogen te houden!
Huil uit bij je vrienden/familie. Je zoontje mag ook best zien dat je verdrietig bent (dat voelt hij toch wel), maar zoek steun bij anderen!
En laat je niet het huis uitzetten!! Jij hebt er ook jaren gewoond en hij kan niet jou zomaar eruit zetten, ook al kun jij de hypotheek niet alleen betalen. Er moet eerst een goede andere huisvesting zijn voor jou en je zoontje!!
Heb je je al ingeschreven bij een woningbouwvereniging? Anders meteen doen en kijken of je eventueel urgentie kunt krijgen (denk helaas van niet, daar zijn ze heel moeilijk in heb ik begrepen).
Misschien kun je ook alvast gaan kijken naar (parttime) banen die voor jou geschikt zijn, zodat je straks iig inkomen voor jezelf hebt. Ik ben er nu al mee bezig extra uren te gaan werken, just in case! Ik zou niet afhankelijk willen zijn van alimentatie ed als mijn man en ik gaan scheiden, maar uiteraard is dat voor iedereen persoonlijk. VOor jou is het ook lastiger omdat je zoontje nog zo jong is. Maar misschien is er familie die kan oppassen of een andere moeder in de buurt die voor een acceptabel bedrag wil oppassen, zodat je iig een paar dagen kunt werken?
Probeer voor een aantal van deze praktische dingen een oplossing te bedenken, want dat zal jouw angst voor het doorgaan na de scheiding misschien wat doen afnemen.
Dit zijn maar praktische dingen, maar ik weet zo afschuwelijk goed hoe je je voelt. Bij ons is het dan nog niet zo ver, maar ik heb dat moment dat het echt over is al zo vaak in mijn hoofd gehad; de pijn, de angst, het verdriet...
Het is gewoon niet eerlijk dat jouw/jullie hele leven overhoop wordt gegooid, al je toekomstdromen weg omdat hij niet meer wil. Het doet zoveel pijn.
Maar je moet door, voor je zoontje!
Je (wij) hebt (hebben) geen keus helaas...
Dikke knuffel!!
woensdag 5 oktober 2011 om 16:37
Dank jullie wel meiden. Ik zit weer te huilen nu. Zit er zo gruwelijk doorheen. Heb vanmiddag bij een vriendin gezeten. Dan gaat het. Zodra ik dan met mijn zoontje thuis kom, overvalt het me enorm. Hij is er niet. En komt ook niet meer. Iedere keer hoop ik dat zijn auto er staat, dat hij binnen zit, dat hij gebeld heeft, iets, een teken. Maar het blijft stil. Hij wil niet meer.
woensdag 5 oktober 2011 om 18:11
Ach lieve Tascha, dit is hartverscheurend, wat een pijn, het spat hier van het beeldscherm af.
Ik sla virtueel mijn armen om je heen lieverd, dit is zo keihard...
Maar Tascha, hou vol, voor je zoontje, nu doe je het het alleen voor hem voor je gevoel, en over een tijd zal je zien dat je het ook voor jezelf hebt gedaan.
Deze man heeft jou al zoveel onrecht aangedaan, wat dat betreft kan je hem missen als kiespijn.
De knoop is nu doorgehakt, definitief, en dat is pijnlijker dan wat dan ook. Maar hoe erg ook, het is nu wel duidelijk.
Nu moet je door, nu moet je even sterk zijn en volhouden, instorten kan later wel..
En over een tijd is jouw leven weer van jou!
Dikke dikke knuffel
Ik sla virtueel mijn armen om je heen lieverd, dit is zo keihard...
Maar Tascha, hou vol, voor je zoontje, nu doe je het het alleen voor hem voor je gevoel, en over een tijd zal je zien dat je het ook voor jezelf hebt gedaan.
Deze man heeft jou al zoveel onrecht aangedaan, wat dat betreft kan je hem missen als kiespijn.
De knoop is nu doorgehakt, definitief, en dat is pijnlijker dan wat dan ook. Maar hoe erg ook, het is nu wel duidelijk.
Nu moet je door, nu moet je even sterk zijn en volhouden, instorten kan later wel..
En over een tijd is jouw leven weer van jou!
Dikke dikke knuffel
woensdag 5 oktober 2011 om 18:16
quote:hova schreef op 04 oktober 2011 @ 23:19:
@NewWoman: die songtekst van Anouk:
@Hova, deze tekst deed me inderdaad zo aan jou denken..
Maar de hele CD "Who's your momma" is gevuld met prachtige nummers met teksten waar je kippevel van krijgt.
Toen ik de tekst van het volgende liedje goed tot me door liet dringen heb ik, hier alleen in mijn nieuwe huis, zoo vreselijk gehuild..
Het heeft tijden geduurt voordat ik er met droge ogen naar kon luisteren..
-Make it rain-
http://www.youtube.com/watch?v=5IoW9QdxpVo
@NewWoman: die songtekst van Anouk:
@Hova, deze tekst deed me inderdaad zo aan jou denken..
Maar de hele CD "Who's your momma" is gevuld met prachtige nummers met teksten waar je kippevel van krijgt.
Toen ik de tekst van het volgende liedje goed tot me door liet dringen heb ik, hier alleen in mijn nieuwe huis, zoo vreselijk gehuild..
Het heeft tijden geduurt voordat ik er met droge ogen naar kon luisteren..
-Make it rain-
http://www.youtube.com/watch?v=5IoW9QdxpVo
woensdag 5 oktober 2011 om 18:21
Lieve Tascha,
Ik voel heel erg met je mee. We zitten zo goed als in hetzelfde schuitje (ik heb een zoontje van 10 maanden) en jouw pijn, jouw verdriet, jouw stille geschreeuw oh wat is het herkenbaar.
Ik zit er nu middenin, net als jij.
Wat een hel, ik snap jou zó goed.
Ik wil je, en natuurlijk de andere schrijfsters in dit topic, een hele dikke knuffel geven. Want jezus wat is dit zwaar, bijna ondraaglijk. We mogen er niet aan onderdoor gaan, hoewel ik ook op het randje balanceer.
Ik voel heel erg met je mee. We zitten zo goed als in hetzelfde schuitje (ik heb een zoontje van 10 maanden) en jouw pijn, jouw verdriet, jouw stille geschreeuw oh wat is het herkenbaar.
Ik zit er nu middenin, net als jij.
Wat een hel, ik snap jou zó goed.
Ik wil je, en natuurlijk de andere schrijfsters in dit topic, een hele dikke knuffel geven. Want jezus wat is dit zwaar, bijna ondraaglijk. We mogen er niet aan onderdoor gaan, hoewel ik ook op het randje balanceer.
woensdag 5 oktober 2011 om 20:53
@Hova, wat een tekst he... Ik zie me nog staan, alleen in de kamer, mijn kinderen bij ex, ik met de gordijnen dicht, ik voelde me zo ontzettend alleen en kon alleen maar huilen, net als jij nu.
Volgens mij is deze cd van Anouk van vlak na haar breuk met Postman, en de tekst raakt je recht in je hart.
-If you were mine-
Ook zo eentje die helemaal op jouw situatie slaat..
http://www.youtube.com/watch?v=z4rRII-I ... re=related
En deze is van een andere cd, For bitter or worse.
Hold on, en dit is eigenlijk een heel fout nummer voor mij omdat het dat kleine vlammetje van hoop aan blijft wakkeren.
Hold on, lost one, coz there's more to come...
Als hij toch eens zou'wakker worden'... altijd maar dat gevoel dat het niet 'af' is.. dat er nog meer zou kunnen komen... En die lost one, dat is hij... tja... dat vind ik dus he, geloof niet dat hij dat zo ziet..
http://www.youtube.com/watch?v=hS8Mzwne ... re=related
Muziek heeft mij er overigens ook echt doorgesleept. Ook de CD's van de nederlandse groep "Is ook schitterend" Hoofd onder water, en Mijn leven weer van mij...
Doelloos rondrijden met de auto, en stoppen op een parkeerplaats, keiharde muziek op en huilen maar... pfff wat een hel.
Maar toch sleepte het me er ook weer door..
En tegenwoordig kan ik er gewoon naar luisteren en het prachtige teksen vinden, die pijn van toen, die gaat over.
Echt waar!
Volgens mij is deze cd van Anouk van vlak na haar breuk met Postman, en de tekst raakt je recht in je hart.
-If you were mine-
Ook zo eentje die helemaal op jouw situatie slaat..
http://www.youtube.com/watch?v=z4rRII-I ... re=related
En deze is van een andere cd, For bitter or worse.
Hold on, en dit is eigenlijk een heel fout nummer voor mij omdat het dat kleine vlammetje van hoop aan blijft wakkeren.
Hold on, lost one, coz there's more to come...
Als hij toch eens zou'wakker worden'... altijd maar dat gevoel dat het niet 'af' is.. dat er nog meer zou kunnen komen... En die lost one, dat is hij... tja... dat vind ik dus he, geloof niet dat hij dat zo ziet..
http://www.youtube.com/watch?v=hS8Mzwne ... re=related
Muziek heeft mij er overigens ook echt doorgesleept. Ook de CD's van de nederlandse groep "Is ook schitterend" Hoofd onder water, en Mijn leven weer van mij...
Doelloos rondrijden met de auto, en stoppen op een parkeerplaats, keiharde muziek op en huilen maar... pfff wat een hel.
Maar toch sleepte het me er ook weer door..
En tegenwoordig kan ik er gewoon naar luisteren en het prachtige teksen vinden, die pijn van toen, die gaat over.
Echt waar!
woensdag 5 oktober 2011 om 21:39
Die nederlandse band die je noemde, ken ik niet.
If you were mine vind ik ook prachtig.
Muziek is soms fijn, soms heel moeilijk. Soms ook op een rare manier fijn om bij uit te huilen.
Zo heb ik ook een hele periode 'zeg me,wat je ziet' en 'vreemde handen' van marco borsato veel gedraaid. Kon alleen maar huilen, zo wanhopig.
En als,ik me sterker wil voelen, zet ik (heel cliché ) I'm still standing van Elton John graag keihard op.
Heb die hele cd van Anouk ondertussen geluisterd. Een paar nrs kende ik wel, rest niet. Gejankt, herkenning van de pijn.
Vond wat jij schreef ook weer confronterend; dat je je zo alleen voelde, kids bij ex... kan me nu zo goed voorstellen hoe dat voelt. Eigenlijk, ook al is het (nog) niet zo ver bij ons, weet ik al hoe het voelt... ik wil het niet voelen, maar welke kant het ook opgaat, pijn blijft voorlopig. That's life. Afgelopen weekend is er vlak bij ons een 14-jarig meisje doodgereden. Iemands dochter, een prachtige tiener. Dat moeten overleven als ouder is nog veel erger dan waar ik nu inzit.
Ik kom er wel, ook al gaat het leven nu niet zoals ik wil.
Vandaag ben ik sterk en rustig, de hele week al wel. De afstand die ik houd momenteel doet me goed. Ook al weet ik dat het maar tijdelijk is en we ooit weer verder moeten gaan met het ontrafelen van deze puinhoop...
Tascha, hoe gaat het nu met je, meis?
Hou je het nog een beetje vol?
Hou vol meis, we gaan er wel komen uiteindelijk, hoe dan ook!
If you were mine vind ik ook prachtig.
Muziek is soms fijn, soms heel moeilijk. Soms ook op een rare manier fijn om bij uit te huilen.
Zo heb ik ook een hele periode 'zeg me,wat je ziet' en 'vreemde handen' van marco borsato veel gedraaid. Kon alleen maar huilen, zo wanhopig.
En als,ik me sterker wil voelen, zet ik (heel cliché ) I'm still standing van Elton John graag keihard op.
Heb die hele cd van Anouk ondertussen geluisterd. Een paar nrs kende ik wel, rest niet. Gejankt, herkenning van de pijn.
Vond wat jij schreef ook weer confronterend; dat je je zo alleen voelde, kids bij ex... kan me nu zo goed voorstellen hoe dat voelt. Eigenlijk, ook al is het (nog) niet zo ver bij ons, weet ik al hoe het voelt... ik wil het niet voelen, maar welke kant het ook opgaat, pijn blijft voorlopig. That's life. Afgelopen weekend is er vlak bij ons een 14-jarig meisje doodgereden. Iemands dochter, een prachtige tiener. Dat moeten overleven als ouder is nog veel erger dan waar ik nu inzit.
Ik kom er wel, ook al gaat het leven nu niet zoals ik wil.
Vandaag ben ik sterk en rustig, de hele week al wel. De afstand die ik houd momenteel doet me goed. Ook al weet ik dat het maar tijdelijk is en we ooit weer verder moeten gaan met het ontrafelen van deze puinhoop...
Tascha, hoe gaat het nu met je, meis?
Hou je het nog een beetje vol?
Hou vol meis, we gaan er wel komen uiteindelijk, hoe dan ook!
woensdag 5 oktober 2011 om 21:50
Heej meiden...ben r weer...mijn ouders waren vanavond hier....want zit er echt doorheen....vanmiddag heb ik een vriendin opgezocht...ik word anders echt gek hier in huis en is voor mijn kleine mannetje ook niet goed...nu kon hij lekker spelen met haar zoontje en kon ik praten....en dan loop ik naar huis en tegen beter weten in hoop ik dan dat zijn auto daar staat. Kom ik binnen, het eerste wat ik doe is de huistelefoon checken, misschien dat hij toch....
Ik vind het loodzwaar om door te moeten maar ik moet wel, voor mijn zoontje. Is het tijd om te gaan koken, dan moet ik mezelf echt vertellen dat ik voor mijn zoontje moet koken, hij moet gezond eten. Maar vind het echt heel erg zwaar. En toch was daar dan een lichtpuntje toen hij lekker in bad aan het spelen was, dat blije snoetje....dan weet ik, ik mag en kan er niet aan onderdoor gaan, ik moet door, voor hem. Liefst ging ik in bed liggen met mijn hoofd onder het kussen om er pas ergens volgend jaar weer vandaan te komen. Kan ik dit jaar dat komt, overslaan?
Ik vind het loodzwaar om door te moeten maar ik moet wel, voor mijn zoontje. Is het tijd om te gaan koken, dan moet ik mezelf echt vertellen dat ik voor mijn zoontje moet koken, hij moet gezond eten. Maar vind het echt heel erg zwaar. En toch was daar dan een lichtpuntje toen hij lekker in bad aan het spelen was, dat blije snoetje....dan weet ik, ik mag en kan er niet aan onderdoor gaan, ik moet door, voor hem. Liefst ging ik in bed liggen met mijn hoofd onder het kussen om er pas ergens volgend jaar weer vandaan te komen. Kan ik dit jaar dat komt, overslaan?
