Werk & Studie
alle pijlers
Pffff
woensdag 16 maart 2011 om 14:21
Sorry maar ik moet hier effe mijn hart luchten.
Ik werk bij mijn ouders, en het wordt mij effe allemaal teveel.
Mijn ouders hebben altijd hard gewerkt en nu ze wat ouder worden, nemen ze het er wel eens van. Dat maakt me allemaal niet zoveel uit, maar wel de manier waarop. Het werk wordt achteruit geschoven, dingen uitgesteld, ze zijn om de 5 min. zonder op voorhand iets te zeggen... Dit lijkt misschien niet erg, maar als je dingen plant of afspraken maakt met bepaalde personen is het heel vervelend om constant te moeten zeggen dat de verantwoordelijken er niet zijn. Mijn vader heeft nu een appartement geërfd van een oom, en is daar constant mee bezig. Mijn ouders zijn ook enorme twijfelaars, dus het ene moment zeggen ze dat ze dit gaan doen, het andere dat ze dat gaan doen, om dan toch uiteindelijk nog iets anders te doen. En ik word er gek van, echt waar. Zoals ik al zei, het kan me echt niks schelen als ze er eens op uit trekken, dat hebben ze echt wel verdiend, maar als wij eens te laat op het werk komen (zoals ik deze morgen, we beginnen om 8u en ik was hier pas om 8u omdat ik een half uur (!) in de file gestaan had), krijgen we gezaag naar ons hoofd. Een vrije dag krijgen we niet, en als we al eentje krijgen, moeten ze alles weten: waarom, met wie, hoe lang het duurt en als zij vinden dat we daar geen volledige dag voor nodig hebben, dan moeten we een halve dag komen werken. Wat als gevolg heeft dat wij dan wat we gepland zijn op een halve dag moeten doen, en echt moeten 'vliegen' om dat dan rond te krijgen. Wij moeten alles 'buiten de uren' doen, zij doen alles tijdens de uren (kapper, pedicure, boodschappen enz enz). Nogmaals, ik gun het hen ten volle, maar ik begin het echt 'oneerlijk' te vinden. Ik werk van 8 tot 12 en van 13 tot 18u, doe er een half uur over om naar mijn werk te komen of naar huis te rijden (zonder files) en ik heb een dochtertje van bijna 2 jaar. Die ik 's avonds ook niet zo lang zie, doordat ik zo laat thuis ben. Ik zou heel graag om 17u30 stoppen, wat perfect kan, maar het mag niet. De bedoeling is dat we binnen een paar jaar de zaak overnemen. Als dat gebeurt, moet er zeker 1 werknemer bijkomen (want er vallen er zogezegd 2 weg). Maar mijn ouders houden er helemaal geen rekening mee dat - als zij weg zijn - wij dan al met 2 werknemers tekort zijn, waardoor we keihard moeten doorwerken en niet alle werk rond krijgen. Er iets over zeggen is het verwijt krijgen dat zij lang genoeg gewerkt hebben. Vanmiddag kreeg ik ook te horen dat we deze maand minder loon krijgen (op vorige maand dan, want wij krijgen ons loon in stukjes). Ik kreeg het helemaal. Wij zijn aan het verbouwen en moeten keihard sparen, heel hard werken, veel uren zonder verlof, om dat te horen te krijgen dat je een maand minder loon krijgt. Het begint me echt een beetje teveel te worden... De zin om de zaak over te nemen, begint steeds meer en meer te verminderen...
Ik werk bij mijn ouders, en het wordt mij effe allemaal teveel.
Mijn ouders hebben altijd hard gewerkt en nu ze wat ouder worden, nemen ze het er wel eens van. Dat maakt me allemaal niet zoveel uit, maar wel de manier waarop. Het werk wordt achteruit geschoven, dingen uitgesteld, ze zijn om de 5 min. zonder op voorhand iets te zeggen... Dit lijkt misschien niet erg, maar als je dingen plant of afspraken maakt met bepaalde personen is het heel vervelend om constant te moeten zeggen dat de verantwoordelijken er niet zijn. Mijn vader heeft nu een appartement geërfd van een oom, en is daar constant mee bezig. Mijn ouders zijn ook enorme twijfelaars, dus het ene moment zeggen ze dat ze dit gaan doen, het andere dat ze dat gaan doen, om dan toch uiteindelijk nog iets anders te doen. En ik word er gek van, echt waar. Zoals ik al zei, het kan me echt niks schelen als ze er eens op uit trekken, dat hebben ze echt wel verdiend, maar als wij eens te laat op het werk komen (zoals ik deze morgen, we beginnen om 8u en ik was hier pas om 8u omdat ik een half uur (!) in de file gestaan had), krijgen we gezaag naar ons hoofd. Een vrije dag krijgen we niet, en als we al eentje krijgen, moeten ze alles weten: waarom, met wie, hoe lang het duurt en als zij vinden dat we daar geen volledige dag voor nodig hebben, dan moeten we een halve dag komen werken. Wat als gevolg heeft dat wij dan wat we gepland zijn op een halve dag moeten doen, en echt moeten 'vliegen' om dat dan rond te krijgen. Wij moeten alles 'buiten de uren' doen, zij doen alles tijdens de uren (kapper, pedicure, boodschappen enz enz). Nogmaals, ik gun het hen ten volle, maar ik begin het echt 'oneerlijk' te vinden. Ik werk van 8 tot 12 en van 13 tot 18u, doe er een half uur over om naar mijn werk te komen of naar huis te rijden (zonder files) en ik heb een dochtertje van bijna 2 jaar. Die ik 's avonds ook niet zo lang zie, doordat ik zo laat thuis ben. Ik zou heel graag om 17u30 stoppen, wat perfect kan, maar het mag niet. De bedoeling is dat we binnen een paar jaar de zaak overnemen. Als dat gebeurt, moet er zeker 1 werknemer bijkomen (want er vallen er zogezegd 2 weg). Maar mijn ouders houden er helemaal geen rekening mee dat - als zij weg zijn - wij dan al met 2 werknemers tekort zijn, waardoor we keihard moeten doorwerken en niet alle werk rond krijgen. Er iets over zeggen is het verwijt krijgen dat zij lang genoeg gewerkt hebben. Vanmiddag kreeg ik ook te horen dat we deze maand minder loon krijgen (op vorige maand dan, want wij krijgen ons loon in stukjes). Ik kreeg het helemaal. Wij zijn aan het verbouwen en moeten keihard sparen, heel hard werken, veel uren zonder verlof, om dat te horen te krijgen dat je een maand minder loon krijgt. Het begint me echt een beetje teveel te worden... De zin om de zaak over te nemen, begint steeds meer en meer te verminderen...
vrijdag 7 oktober 2011 om 13:37
Hoi, ik zit een beetje in jouw situatie, ben ook bezig om het bedrijf van mijn vader over te nemen. Bij ons gaat het gelukkig allemaal in erg goede orde, ook omdat ik het samen met een buitenstaander doe. Dat maakt dat we gewoon zakelijke afspraken moeten maken, want met een derde kun je prive en zakelijk niet zo erg door elkaar laten lopen. Ik kan me ook goed voorstellen hoe het bij jullie zo gegroeid is, voor mij was het ook altijd erg lastig om 'zomaar' vrij te nemen, want dat vindt mijn vader onzin. En aan de andere kant is het ook wel handig, als er bij ons een kind ziek is, is hij eerder bezorgd om het kind in kwestie, dan om het feit dat ik een dag vrij moet nemen. Of hij neemt er zelf vrij voor, haha. Dat zul je bij een gewone werkgever dan weer niet zo gauw treffen.
In mijn werk als belastingadviseur kom ik ook geregeld familiebedrijven tegen die door kinderen worden overgenomen. De tip is al eerder gegeven: zoek een begeleidingsbureau, dat ervaring heeft in het overdragen van familiebedrijven. Dat is niet per se je boekhouder, hoewel die er ongetwijfeld ook nuttige dingen over kan zeggen, maar echt iemand die ervaring heeft in de emotionele en praktische kant van het overdragen van een eigen bedrijf en dan met name binnen de familiesfeer. Misschien weet je boekhouder trouwens wel iemand die daarbij kan helpen. Succes, als je het toch wilt gaan doen, het is tenslotte ook niet niks, het bedrijf van je ouders voortzetten. Ze zullen er op de een of andere manier toch altijd bij betrokken blijven. Ik grap wel eens dat we mijn vader ooit weg zullen moeten knuppelen als we hem kwijt willen, en hij klaagt dan weer voor de grap dat we aan zijn stoelpoten zitten te zagen. Probeer in elk geval duidelijke afspraken te maken, over wie wanneer werkt, wanneer vakantie heeft, probeer een stappenplan op te zetten voor de overdracht, zodat het voor iedereen duidelijk is wat er op welk moment gaat gebeuren. Mijn vader gaat bijv. de komende jaren echt afbouwen, elk jaar 1 dag minder werken. Hij verdwijnt dan bij onze klanten nagenoeg geruisloos uit beeld. En aangezien die klanten voor een groot deel toch erg aan hem hechten, is dat voor ons de handigste manier. Zo raken ze er onopgemerkt aan gewend om door mij en mijn collega te worden geholpen en is het niet ineens zo'n overgang. Maar kan best zijn dat het bij jullie beter is om er in 1 klap een punt achter te zetten. Probeer daar met elkaar en eventueel met hulp van zo'n begeleider achter te komen wat het beste is en hoe het ideale tijdspad eruit ziet. Dat geeft zowel jullie als je ouders wat houvast. Voor hun is het namelijk ook heel wat, hun zelf opgebouwde bedrijf over gaan laten aan een ander. Daar heeft mijn vader ook moeite mee, zeker als hij merkt dat er iets fout gaat of in elk geval anders dan hij het altijd deed. Ik merk dan dat hij best wel eens moet slikken, maar het gaat hem goed af, moet ik zeggen. Vorige week zei mijn jongste van 2 trouwens dat hij later op mama's kantoor wil werken dus wie weet zit ik over 30 jaar in hetzelfde schuitje, haha.
In mijn werk als belastingadviseur kom ik ook geregeld familiebedrijven tegen die door kinderen worden overgenomen. De tip is al eerder gegeven: zoek een begeleidingsbureau, dat ervaring heeft in het overdragen van familiebedrijven. Dat is niet per se je boekhouder, hoewel die er ongetwijfeld ook nuttige dingen over kan zeggen, maar echt iemand die ervaring heeft in de emotionele en praktische kant van het overdragen van een eigen bedrijf en dan met name binnen de familiesfeer. Misschien weet je boekhouder trouwens wel iemand die daarbij kan helpen. Succes, als je het toch wilt gaan doen, het is tenslotte ook niet niks, het bedrijf van je ouders voortzetten. Ze zullen er op de een of andere manier toch altijd bij betrokken blijven. Ik grap wel eens dat we mijn vader ooit weg zullen moeten knuppelen als we hem kwijt willen, en hij klaagt dan weer voor de grap dat we aan zijn stoelpoten zitten te zagen. Probeer in elk geval duidelijke afspraken te maken, over wie wanneer werkt, wanneer vakantie heeft, probeer een stappenplan op te zetten voor de overdracht, zodat het voor iedereen duidelijk is wat er op welk moment gaat gebeuren. Mijn vader gaat bijv. de komende jaren echt afbouwen, elk jaar 1 dag minder werken. Hij verdwijnt dan bij onze klanten nagenoeg geruisloos uit beeld. En aangezien die klanten voor een groot deel toch erg aan hem hechten, is dat voor ons de handigste manier. Zo raken ze er onopgemerkt aan gewend om door mij en mijn collega te worden geholpen en is het niet ineens zo'n overgang. Maar kan best zijn dat het bij jullie beter is om er in 1 klap een punt achter te zetten. Probeer daar met elkaar en eventueel met hulp van zo'n begeleider achter te komen wat het beste is en hoe het ideale tijdspad eruit ziet. Dat geeft zowel jullie als je ouders wat houvast. Voor hun is het namelijk ook heel wat, hun zelf opgebouwde bedrijf over gaan laten aan een ander. Daar heeft mijn vader ook moeite mee, zeker als hij merkt dat er iets fout gaat of in elk geval anders dan hij het altijd deed. Ik merk dan dat hij best wel eens moet slikken, maar het gaat hem goed af, moet ik zeggen. Vorige week zei mijn jongste van 2 trouwens dat hij later op mama's kantoor wil werken dus wie weet zit ik over 30 jaar in hetzelfde schuitje, haha.
..
zondag 9 oktober 2011 om 16:35
Als je het wilt overnemen, dan zou ik zelf een boekhouder regelen. Iemand die voor jou werkt en jou belangen behartigd (en die van je broer). En als die boekhouder jullie bedrijf heeft onderzocht, dan is daar ook een rapport van. Mag je die inzien? Neem hem evt. mee om bij een onafhankelijk persoon advies in te winnen. Kijk anders misschien of je ergens een coach kunt regelen, iemand die met jullie kijkt naar de toekomst. Waar liggen kansen, waar kunnen problemen vandaan komen, wat als er iemand weg valt.
Of jij en je broer willen overnemen moeten jullie zelf besluiten, maar als je het doet, doe het dan goed én op jullie voorwaarden. Met name de financiele aspecten moeten goed worden afgedicht. Laat je daarin bijstaan door een specialist.
Of jij en je broer willen overnemen moeten jullie zelf besluiten, maar als je het doet, doe het dan goed én op jullie voorwaarden. Met name de financiele aspecten moeten goed worden afgedicht. Laat je daarin bijstaan door een specialist.
