Werk & Studie
alle pijlers
Pffff
woensdag 16 maart 2011 om 14:21
Sorry maar ik moet hier effe mijn hart luchten.
Ik werk bij mijn ouders, en het wordt mij effe allemaal teveel.
Mijn ouders hebben altijd hard gewerkt en nu ze wat ouder worden, nemen ze het er wel eens van. Dat maakt me allemaal niet zoveel uit, maar wel de manier waarop. Het werk wordt achteruit geschoven, dingen uitgesteld, ze zijn om de 5 min. zonder op voorhand iets te zeggen... Dit lijkt misschien niet erg, maar als je dingen plant of afspraken maakt met bepaalde personen is het heel vervelend om constant te moeten zeggen dat de verantwoordelijken er niet zijn. Mijn vader heeft nu een appartement geërfd van een oom, en is daar constant mee bezig. Mijn ouders zijn ook enorme twijfelaars, dus het ene moment zeggen ze dat ze dit gaan doen, het andere dat ze dat gaan doen, om dan toch uiteindelijk nog iets anders te doen. En ik word er gek van, echt waar. Zoals ik al zei, het kan me echt niks schelen als ze er eens op uit trekken, dat hebben ze echt wel verdiend, maar als wij eens te laat op het werk komen (zoals ik deze morgen, we beginnen om 8u en ik was hier pas om 8u omdat ik een half uur (!) in de file gestaan had), krijgen we gezaag naar ons hoofd. Een vrije dag krijgen we niet, en als we al eentje krijgen, moeten ze alles weten: waarom, met wie, hoe lang het duurt en als zij vinden dat we daar geen volledige dag voor nodig hebben, dan moeten we een halve dag komen werken. Wat als gevolg heeft dat wij dan wat we gepland zijn op een halve dag moeten doen, en echt moeten 'vliegen' om dat dan rond te krijgen. Wij moeten alles 'buiten de uren' doen, zij doen alles tijdens de uren (kapper, pedicure, boodschappen enz enz). Nogmaals, ik gun het hen ten volle, maar ik begin het echt 'oneerlijk' te vinden. Ik werk van 8 tot 12 en van 13 tot 18u, doe er een half uur over om naar mijn werk te komen of naar huis te rijden (zonder files) en ik heb een dochtertje van bijna 2 jaar. Die ik 's avonds ook niet zo lang zie, doordat ik zo laat thuis ben. Ik zou heel graag om 17u30 stoppen, wat perfect kan, maar het mag niet. De bedoeling is dat we binnen een paar jaar de zaak overnemen. Als dat gebeurt, moet er zeker 1 werknemer bijkomen (want er vallen er zogezegd 2 weg). Maar mijn ouders houden er helemaal geen rekening mee dat - als zij weg zijn - wij dan al met 2 werknemers tekort zijn, waardoor we keihard moeten doorwerken en niet alle werk rond krijgen. Er iets over zeggen is het verwijt krijgen dat zij lang genoeg gewerkt hebben. Vanmiddag kreeg ik ook te horen dat we deze maand minder loon krijgen (op vorige maand dan, want wij krijgen ons loon in stukjes). Ik kreeg het helemaal. Wij zijn aan het verbouwen en moeten keihard sparen, heel hard werken, veel uren zonder verlof, om dat te horen te krijgen dat je een maand minder loon krijgt. Het begint me echt een beetje teveel te worden... De zin om de zaak over te nemen, begint steeds meer en meer te verminderen...
Ik werk bij mijn ouders, en het wordt mij effe allemaal teveel.
Mijn ouders hebben altijd hard gewerkt en nu ze wat ouder worden, nemen ze het er wel eens van. Dat maakt me allemaal niet zoveel uit, maar wel de manier waarop. Het werk wordt achteruit geschoven, dingen uitgesteld, ze zijn om de 5 min. zonder op voorhand iets te zeggen... Dit lijkt misschien niet erg, maar als je dingen plant of afspraken maakt met bepaalde personen is het heel vervelend om constant te moeten zeggen dat de verantwoordelijken er niet zijn. Mijn vader heeft nu een appartement geërfd van een oom, en is daar constant mee bezig. Mijn ouders zijn ook enorme twijfelaars, dus het ene moment zeggen ze dat ze dit gaan doen, het andere dat ze dat gaan doen, om dan toch uiteindelijk nog iets anders te doen. En ik word er gek van, echt waar. Zoals ik al zei, het kan me echt niks schelen als ze er eens op uit trekken, dat hebben ze echt wel verdiend, maar als wij eens te laat op het werk komen (zoals ik deze morgen, we beginnen om 8u en ik was hier pas om 8u omdat ik een half uur (!) in de file gestaan had), krijgen we gezaag naar ons hoofd. Een vrije dag krijgen we niet, en als we al eentje krijgen, moeten ze alles weten: waarom, met wie, hoe lang het duurt en als zij vinden dat we daar geen volledige dag voor nodig hebben, dan moeten we een halve dag komen werken. Wat als gevolg heeft dat wij dan wat we gepland zijn op een halve dag moeten doen, en echt moeten 'vliegen' om dat dan rond te krijgen. Wij moeten alles 'buiten de uren' doen, zij doen alles tijdens de uren (kapper, pedicure, boodschappen enz enz). Nogmaals, ik gun het hen ten volle, maar ik begin het echt 'oneerlijk' te vinden. Ik werk van 8 tot 12 en van 13 tot 18u, doe er een half uur over om naar mijn werk te komen of naar huis te rijden (zonder files) en ik heb een dochtertje van bijna 2 jaar. Die ik 's avonds ook niet zo lang zie, doordat ik zo laat thuis ben. Ik zou heel graag om 17u30 stoppen, wat perfect kan, maar het mag niet. De bedoeling is dat we binnen een paar jaar de zaak overnemen. Als dat gebeurt, moet er zeker 1 werknemer bijkomen (want er vallen er zogezegd 2 weg). Maar mijn ouders houden er helemaal geen rekening mee dat - als zij weg zijn - wij dan al met 2 werknemers tekort zijn, waardoor we keihard moeten doorwerken en niet alle werk rond krijgen. Er iets over zeggen is het verwijt krijgen dat zij lang genoeg gewerkt hebben. Vanmiddag kreeg ik ook te horen dat we deze maand minder loon krijgen (op vorige maand dan, want wij krijgen ons loon in stukjes). Ik kreeg het helemaal. Wij zijn aan het verbouwen en moeten keihard sparen, heel hard werken, veel uren zonder verlof, om dat te horen te krijgen dat je een maand minder loon krijgt. Het begint me echt een beetje teveel te worden... De zin om de zaak over te nemen, begint steeds meer en meer te verminderen...
woensdag 16 maart 2011 om 14:33
woensdag 16 maart 2011 om 14:50
woensdag 16 maart 2011 om 14:53
Inderdaad andere baan gaan zoeken.
Als het in dezelfde branche doe je ook ervaring op buiten het familiebedrijf en kan je het later eventueel alsnog overnemen, mocht je dan interesse hebben.
Dit wordt gegarandeerd een ruzie. Prive en zakelijk lopen nu al te veel door elkaar. Een gewone werknemer krijgt ook geen vragen hoe hij zijn vrije dagen invult en krijgt zijn loon uitbetaald.
Gewoon aangeven dat je een andere baan gaat zoeken omdat prive en zakelijk teveel door elkaar gaan lopen.
Als het in dezelfde branche doe je ook ervaring op buiten het familiebedrijf en kan je het later eventueel alsnog overnemen, mocht je dan interesse hebben.
Dit wordt gegarandeerd een ruzie. Prive en zakelijk lopen nu al te veel door elkaar. Een gewone werknemer krijgt ook geen vragen hoe hij zijn vrije dagen invult en krijgt zijn loon uitbetaald.
Gewoon aangeven dat je een andere baan gaat zoeken omdat prive en zakelijk teveel door elkaar gaan lopen.
woensdag 16 maart 2011 om 14:55
@Fien: klopt het dat je al eerder topics hebt geopend over het werken bij je ouders?
Volgens mij is het tijd om enige vorm van actie te ondernemen zodat je geen volgend topic hoeft te openen. Dus ga je er in verdiepen of je nu wel of niet het bedrijf over wil nemen. Als je het bedrijf wil overnemen wordt het nu ook tijd om dat in gang te gaan brengen, je ouders lijken klaar te zijn met het bedrijf en het is belangrijk dat je goede afspraken maakt (bijvoorbeeld hoeveel invloed ze straks nog hebben en of ze nog welkom zijn op het bedrijf, of ze zich er nog mee mogen bemoeien etc).
Kies je ervoor om niet verder te gaan met het bedrijf dan is het misschien wel tijd om gewoon op zoek te gaan naar een andere baan. Het lijkt erop dat je voornamelijk blijft om loyaal te zijn aan je ouders en dat kun je ook op andere manieren doen dan door in hun bedrijf te blijven werken.
Volgens mij is het tijd om enige vorm van actie te ondernemen zodat je geen volgend topic hoeft te openen. Dus ga je er in verdiepen of je nu wel of niet het bedrijf over wil nemen. Als je het bedrijf wil overnemen wordt het nu ook tijd om dat in gang te gaan brengen, je ouders lijken klaar te zijn met het bedrijf en het is belangrijk dat je goede afspraken maakt (bijvoorbeeld hoeveel invloed ze straks nog hebben en of ze nog welkom zijn op het bedrijf, of ze zich er nog mee mogen bemoeien etc).
Kies je ervoor om niet verder te gaan met het bedrijf dan is het misschien wel tijd om gewoon op zoek te gaan naar een andere baan. Het lijkt erop dat je voornamelijk blijft om loyaal te zijn aan je ouders en dat kun je ook op andere manieren doen dan door in hun bedrijf te blijven werken.
woensdag 16 maart 2011 om 15:12
Los van de vraag of je het bedrijf overneemt:
Ook als je voor je ouders werkt, heb je als werknemer rechten.
Dus: geen gezeur wat je met jouw vrije dagen doet, niet onbetaald overwerken.
Als jouw ouders eigenaar zijn, kunnen ze natuurlijk in hun uren doen wat ze willen.
J mag wel duidelijk maken dat klanten weglopen als afspraken niet nagekomen worden, en dat de waarde van het bedrijf ook erdoor afneemt.
(d.w.z. dat jij twijfelt of je het bedrijf overnemen wilt).
Bespreek het eerst met jouw broer, het is niet de bedoeling dat je met je broer ruzie krijgt over jouw opstelling.
Ook als je voor je ouders werkt, heb je als werknemer rechten.
Dus: geen gezeur wat je met jouw vrije dagen doet, niet onbetaald overwerken.
Als jouw ouders eigenaar zijn, kunnen ze natuurlijk in hun uren doen wat ze willen.
J mag wel duidelijk maken dat klanten weglopen als afspraken niet nagekomen worden, en dat de waarde van het bedrijf ook erdoor afneemt.
(d.w.z. dat jij twijfelt of je het bedrijf overnemen wilt).
Bespreek het eerst met jouw broer, het is niet de bedoeling dat je met je broer ruzie krijgt over jouw opstelling.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
woensdag 16 maart 2011 om 15:25
Kaaaatje, klopt, maar dat moet toch al een dik jaar geleden zijn. Ondertussen zijn we volop aan het kijken, samen met een boekhouder, hoe we de zaak best 'overnemen' (zal wel een 2-tal jaar in beslag nemen). Maar ook daarin twijfelen ze constant: regelmatig zeggen ze dat we beter zouden gaan werken, maar als we het daarover hebben, steigeren ze. Het is enorm lastig om op die manier te werken.
woensdag 16 maart 2011 om 15:29
Een kennisje van mij heeft ook eerst bij haar ouders in de drukkerij gewerkt (had ook 'n opleiding in die richting gedaan), maar heeft er voor gekozen om niet de zaak over te nemen. Haar ouders hebben de zaak verkocht met als eis dat hun dochter vast in dienst zou blijven bij de nieuwe eigenaren. Zo heeft ze toch haar baan, maar niet de sores van 'n eigen bedrijf.
woensdag 16 maart 2011 om 15:30
Ik denk dus dat jullie niet alleen behoefte hebben aan een boekhouder, maar ook aan iemand die jullie begeleid bij het emotionele proces. Die kan je dan ook helpen je ouders aan te spreken op hun wisselende gedrag.
Staat manier waarop het er nu aan toe gaat op de zaak niet heel erg de reguliere ouder-kind relatie in de weg?
Staat manier waarop het er nu aan toe gaat op de zaak niet heel erg de reguliere ouder-kind relatie in de weg?
woensdag 16 maart 2011 om 16:04
Ga samen met je broer een gesprek aan met je ouders, buiten werktijd.
Vertel je ouders wat je dwarszit, dat er dingen moeten veranderen omdat je het werken met hen niet leuk meer vind. Willen ze niet veranderen, vertel dan dat je gaat solliciteren naar een andere baan waar je wel met plezier heen gaat!
Misschien dat dan de ernst van de situatie duidelijk wordt voor je ouders.
Ik ben bang dat je anders over 2 jaar een eigen zaak hebt (samen met broer) maar het contact met je ouders kwijt bent.
Is dat het waard?
Vertel je ouders wat je dwarszit, dat er dingen moeten veranderen omdat je het werken met hen niet leuk meer vind. Willen ze niet veranderen, vertel dan dat je gaat solliciteren naar een andere baan waar je wel met plezier heen gaat!
Misschien dat dan de ernst van de situatie duidelijk wordt voor je ouders.
Ik ben bang dat je anders over 2 jaar een eigen zaak hebt (samen met broer) maar het contact met je ouders kwijt bent.
Is dat het waard?
anoniem_84900 wijzigde dit bericht op 16-03-2011 16:06
Reden: tja
Reden: tja
% gewijzigd
dinsdag 19 april 2011 om 14:49
Ik heb vorige week de knoop doorgehakt en gisteren meegedeeld aan mijn ouders dat ik de zaak NIET wil overnemen. Ik heb er echt geen zin in. Ik wil 'gewoon' kunnen gaan werken zoals de meeste, verlof kunnen nemen als het mij het beste uitkomt, zonder de zorgen van de zaak aan mijn hoofd. Mijn broer is eigenlijk nog maar half/half op de hoogte, die licht ik vandaag of morgen in wat mijn bedoeling juist is. Want hij wilt eigenlijk wel nog heel graag de zaak overnemen, maar alleen is dat gewoon niet haalbaar.
Voorlopig is het de bedoeling dat mijn broer en ik nog 2 à 3 jaar meewerken in de zaak, om dat 'iets anders' te doen. Wat dat 'iets anders' wordt, weet ik nog niet. Maar ik ben blij met mijn beslissing. Al vrees ik dat het hiet nog niet echt goed doordringt en iedereen denkt dat ik op mijn beslissing terug zal keren. Wat niet zal gebeuren
Voorlopig is het de bedoeling dat mijn broer en ik nog 2 à 3 jaar meewerken in de zaak, om dat 'iets anders' te doen. Wat dat 'iets anders' wordt, weet ik nog niet. Maar ik ben blij met mijn beslissing. Al vrees ik dat het hiet nog niet echt goed doordringt en iedereen denkt dat ik op mijn beslissing terug zal keren. Wat niet zal gebeuren
woensdag 20 april 2011 om 22:22
Goed van je dat je die beslissing hebt genomen! (Ik ken iemand die heeft 15 jaar bij haar ouders in de zaak gewerkt, voelde zich altijd verantwoordelijk kon nooit nee zeggen en einde verhaal is dat ze in de ziektewet zit en geen contact meer heeft met ouders. Zo lang als ik haar ken heb ik me zorgen over haar gemaakt en er ook gesprekken met haar over gehad maar ze kon zich heel moeilijk los maken van die verantwoordelijkheid.)
Maar zou je niet nu al een andere baan zoeken? Dat is het duidelijker voor je ouders maar ook voor je broer waar ze nu respectievelijk straks aan toe zijn. Bovendien lijkt het me ook beter voor je zelf (en je gezin).
Maar zou je niet nu al een andere baan zoeken? Dat is het duidelijker voor je ouders maar ook voor je broer waar ze nu respectievelijk straks aan toe zijn. Bovendien lijkt het me ook beter voor je zelf (en je gezin).
woensdag 27 april 2011 om 17:50
Smuk: dat wil ik inderdaad ook net vermijden. Ik heb het gevoel dat, als we de zaak overnemen, dat echt niet goed komt en in ruzie eindigt. Dat wil ik echt niet.
Nu laat ik het toch nog eventjes bezinken, ik blijf hier sowieso toch nog 2 à 3 jaar werken, totdat mijn ouders op pensioen gaan. Broer ziet het voorlopig wél nog zitten om over te nemen, maar dat ben ik serieus uit zijn hoofd aan het praten.
Nu laat ik het toch nog eventjes bezinken, ik blijf hier sowieso toch nog 2 à 3 jaar werken, totdat mijn ouders op pensioen gaan. Broer ziet het voorlopig wél nog zitten om over te nemen, maar dat ben ik serieus uit zijn hoofd aan het praten.
woensdag 27 april 2011 om 23:57
Ha Fien, maar denk je dan dat je dat nog redt, 2 a 3 jaar voor je ouders werken? Het lijkt me erg zwaar voor je (n.a.v. je beschrijvingen). Het is lief van je naar je broer en je ouders toe maar is dat wel het juiste? (is dat ook 'lief' voor jezelf en je gezin??).
2 a 3 jaar is best lang namelijk...
2 a 3 jaar is best lang namelijk...
donderdag 28 april 2011 om 14:30
Goh, ik werk hier nu bijna 18 jaar, het zal op die paar jaartjes ook niet aankomen hé 
. Feit is dat mijn ouders heel veel geld in de zaak gestopt hebben en dit nu de laatste jaren voor hen heel veel zal opbrengen. Ik wil daar nu ook niet moeilijk over doen en gun hen dat wel. Het is niet altijd negatief geweest hoor. En het is ook niet zo dat ik nu tegen mijn zin naar mijn werk kom. Trouwens, geen verlofdagen hebben ed is iets waar ik eigenlijk nooit problemen mee gehad heb, tot ik mijn dochter had. Dan is voor mij alles veranderd. Ik wil minder uren werken, ook vrije dagen hebben en ook eens 2 of 3 weken na elkaar vrij kunnen nemen. Binnenkort heb ik 1 week vrij en ik ben zeker dat ik verschillende telefoontjes zal krijgen met vragen over het werk. Daar heb ik geen zin meer in. Ik wil ook eens een weekje vrij zonder aan het werk te moeten denken. En dat lukt hier nooit. Binnenkort komt de boekhouder (die al een tijdje met ons aan het kijken is wat de beste oplossing is om het bedrijf al dan niet over te nemen) en dan zal hem ook gemeld worden dat ik er geen zin in heb. Dan zullen we samen met hem kijken wat de beste oplossing is.
. Feit is dat mijn ouders heel veel geld in de zaak gestopt hebben en dit nu de laatste jaren voor hen heel veel zal opbrengen. Ik wil daar nu ook niet moeilijk over doen en gun hen dat wel. Het is niet altijd negatief geweest hoor. En het is ook niet zo dat ik nu tegen mijn zin naar mijn werk kom. Trouwens, geen verlofdagen hebben ed is iets waar ik eigenlijk nooit problemen mee gehad heb, tot ik mijn dochter had. Dan is voor mij alles veranderd. Ik wil minder uren werken, ook vrije dagen hebben en ook eens 2 of 3 weken na elkaar vrij kunnen nemen. Binnenkort heb ik 1 week vrij en ik ben zeker dat ik verschillende telefoontjes zal krijgen met vragen over het werk. Daar heb ik geen zin meer in. Ik wil ook eens een weekje vrij zonder aan het werk te moeten denken. En dat lukt hier nooit. Binnenkort komt de boekhouder (die al een tijdje met ons aan het kijken is wat de beste oplossing is om het bedrijf al dan niet over te nemen) en dan zal hem ook gemeld worden dat ik er geen zin in heb. Dan zullen we samen met hem kijken wat de beste oplossing is.
vrijdag 7 oktober 2011 om 11:20
We zijn nu een paar maanden verder en kregen onlangs het bezoek van een 'nieuwe' boekhouder. Die had het bedrijf 'onderzocht' en verklaarde me een beetje gek dat ik zo'n gezond bedrijf niet zou willen overnemen. Hij zegt dat het echt zonde zou zijn om die zaak te laten vallen. En toen kriebelde het ook echt om de zaak over te nemen. Die boekhouder kan het in ieder geval heel goed verwoorden. Broer wilt het wel heel graag, maar zonder mij kan hij dat niet. Dus met mij staat of valt alles. Maar ik heb er echt geen goed gevoel bij. Echt niet. Ik heb de indruk dat mijn ouders er alles willen uithalen wat er uit te halen valt (vooral mijn vader dan). Of ze rekening zullen houden met ons, daar stel ik me grote vragen bij. Ik word gek van de onzekerheid. Ergens wil ik het wel, maar ik twijfel of broer en ik wel ervaring genoeg hebben (kan eigenlijk niet echt anders, we werken hier 18 & 16 jaar). Aan de andere kant, ik weet niet hoe het met mijn ouders zal aflopen. Ze willen ons nog komen helpen (betalend!), maar ze zijn nu al om de haverklap weg (ze moeten dit nog doen, of ze doen eens een boodschap naar daar, gaan naar de kapper - dingen die wij allemaal nà de werkuren moeten doen), dus ik vrees dat dat niet anders zal zijn eens ze voor ons moeten werken, wat niet kan natuurlijk.
Ik weet het echt niet meer...
Ik weet het echt niet meer...
vrijdag 7 oktober 2011 om 11:28
