Relaties
alle pijlers
Ex eist dat ik meer ga werken
dinsdag 18 oktober 2011 om 13:29
Hallo,
Ik ben bijna vijf jaar gescheiden. Samen hebben we een kind en alles is gegaan via een advocaat en dus via de rechter. In het verleden al problemen met ex gehad mbt tot betalen van KA. Hij vindt dat hij teveel betaald en dus betaalde hij simpelweg niet en verlaagde eigendhandig het bedrag.Via het LBIO toch nog gekregen. Naar de rechter voor vermindering stapt hij niet omdat hij weet dat hij in het ongelijk gesteld wordt omdat er geen enkele reden is om te verlagen. Mijn advocaat die ik ingeschakeld had toen hij achterwege bleef bevestigde dit ook. Ook naar mijn ex toe n.a.l. van zijn inkomstengegevens etc die hij haar had toe gestuurd. Hij heeft die gegevens notabene uitzichzelf zonder dat mijn advocate daarom had gevraagd, naar haar toe gestuurd. Zo was hij ervan overtuigd dat hij teveel betaalde.
Uiteindelijk werd er weer gewoon betaald maar wel op een treiterende manier en gewoon dwars liggen als het gaat om ons kind mbt omgang etc. Hetzij minder, want intussen heeft hij een relatie gehad en even samengewoond. Het was in die periode rustig wat de KA en treiteren aangaat. Maar nu is het inmiddels uit en woont hij weer alleen en begint het weer.
Twee weken terug werd ik wederom door hem gebeld. Hij eiste van mij, dat ik voortaan ons kind kom brengen en halen als het zijn weekend is. Toen hij samenwoonde mocht ik ons kind niet eens brengen of halen omdat zijn huis verhuurt werd en hij bij zijn vriendin woonde. Hij doet dat niet meer dat halen en brengen, zegt hij en hij wilt dat ik voortaan 40 uur per week ga werken want volgens hem is ons kind nu oud genoeg (net 9 jaar) dat ik meer kan gaan werken. Ik werk al drie dagen?? Want hij kon het allemaal niet opbrengen. Ik vroeg hoe moet ik dat doen dan? Dat was mij probleem hoe ik de opvang regelde. Als ik maar meer ging werken zodat de KA naar beneden kan.
De KA van oktober is trouwens ook niet gestort. Meneer moest even zien hoe hij dat ging doen. Ik zou nog horen.
Wat moet ik hier nu mee? Kan dit allemaal zomaar? Kan hij zo blijven treiteren? Kan hij eisen dat ik meer ga ga werken? Wat nu?
Ik ben bijna vijf jaar gescheiden. Samen hebben we een kind en alles is gegaan via een advocaat en dus via de rechter. In het verleden al problemen met ex gehad mbt tot betalen van KA. Hij vindt dat hij teveel betaald en dus betaalde hij simpelweg niet en verlaagde eigendhandig het bedrag.Via het LBIO toch nog gekregen. Naar de rechter voor vermindering stapt hij niet omdat hij weet dat hij in het ongelijk gesteld wordt omdat er geen enkele reden is om te verlagen. Mijn advocaat die ik ingeschakeld had toen hij achterwege bleef bevestigde dit ook. Ook naar mijn ex toe n.a.l. van zijn inkomstengegevens etc die hij haar had toe gestuurd. Hij heeft die gegevens notabene uitzichzelf zonder dat mijn advocate daarom had gevraagd, naar haar toe gestuurd. Zo was hij ervan overtuigd dat hij teveel betaalde.
Uiteindelijk werd er weer gewoon betaald maar wel op een treiterende manier en gewoon dwars liggen als het gaat om ons kind mbt omgang etc. Hetzij minder, want intussen heeft hij een relatie gehad en even samengewoond. Het was in die periode rustig wat de KA en treiteren aangaat. Maar nu is het inmiddels uit en woont hij weer alleen en begint het weer.
Twee weken terug werd ik wederom door hem gebeld. Hij eiste van mij, dat ik voortaan ons kind kom brengen en halen als het zijn weekend is. Toen hij samenwoonde mocht ik ons kind niet eens brengen of halen omdat zijn huis verhuurt werd en hij bij zijn vriendin woonde. Hij doet dat niet meer dat halen en brengen, zegt hij en hij wilt dat ik voortaan 40 uur per week ga werken want volgens hem is ons kind nu oud genoeg (net 9 jaar) dat ik meer kan gaan werken. Ik werk al drie dagen?? Want hij kon het allemaal niet opbrengen. Ik vroeg hoe moet ik dat doen dan? Dat was mij probleem hoe ik de opvang regelde. Als ik maar meer ging werken zodat de KA naar beneden kan.
De KA van oktober is trouwens ook niet gestort. Meneer moest even zien hoe hij dat ging doen. Ik zou nog horen.
Wat moet ik hier nu mee? Kan dit allemaal zomaar? Kan hij zo blijven treiteren? Kan hij eisen dat ik meer ga ga werken? Wat nu?
vrijdag 21 oktober 2011 om 08:35
ildiko je gaat van je eigen referentiekader uit, en gelukkig voor jou en de kinderen is die ideaal te noemen.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer is de moeder van de kinderen voor een ander in de steek gelaten en daar aan voorafgaande heeft de nieuwe vrouw/partner al natuurlijk heel wat gekleurde informatie over zijn ex vrouw gehad ( ze begreep me niet, het was een hel met haar; ze verzorgde zichzelf niet; ik mocht niets meer en bla bla bla, wat de nieuwe vrouw/vriendin natuurlijk allemaal gelooft)
Daarbij komt dus dat de vrouw opzij word gezet ( tenzij ze natuurlijk zelf het besef had dat ze uit elkaar waren gegroeid) en voelt zich behoorlijk afgewezen. En dan mag een andere vrouw ( jaloezie) ook nog eens voor haar kinderen zorgen, en de angst is dan om die kinderen ook nog eens kwijt te raken, want bij papa is alles leuker, fijner en krijgt het kind alle aandacht ( veel kinderen raken daardoor in een loyaliteitscrisis) terwijl mama thuis zit en daarna alles weer in het gareel voor het dagelijks leven mag krijgen.
In vele gevallen heeft de mama geen tijd ( ze moet nog het verdriet van de scheiding verwerken) voor een nieuwe relatie, dus heel erg het gevoel ik sta er alleen voor, en hun zijn samen zo happy.
Kan je voorstellen dat het ook zo kan gaan?
Dat er ook vrouwen zijn die wel de tijd nodig hebben aan die situatie te wennen?
Dat er ook vrouwen zijn, die pas ingewisseld worden als de man zeker is van zijn nieuwe verovering?
Dus het voor hen een schok is?
Dat het dan even duurt voor je je verdriet kwijt bent? ( misschien wel de rest van haar leven?) dat ze het vertrouwen in relaties en mensen even kwijt is?
Natuurlijk is het fijn dat het bij jullie zo goed geregeld is, dat komt de kinderen alleen maar ten goede.
Maar besef ook eens dat er een andere kant is.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer is de moeder van de kinderen voor een ander in de steek gelaten en daar aan voorafgaande heeft de nieuwe vrouw/partner al natuurlijk heel wat gekleurde informatie over zijn ex vrouw gehad ( ze begreep me niet, het was een hel met haar; ze verzorgde zichzelf niet; ik mocht niets meer en bla bla bla, wat de nieuwe vrouw/vriendin natuurlijk allemaal gelooft)
Daarbij komt dus dat de vrouw opzij word gezet ( tenzij ze natuurlijk zelf het besef had dat ze uit elkaar waren gegroeid) en voelt zich behoorlijk afgewezen. En dan mag een andere vrouw ( jaloezie) ook nog eens voor haar kinderen zorgen, en de angst is dan om die kinderen ook nog eens kwijt te raken, want bij papa is alles leuker, fijner en krijgt het kind alle aandacht ( veel kinderen raken daardoor in een loyaliteitscrisis) terwijl mama thuis zit en daarna alles weer in het gareel voor het dagelijks leven mag krijgen.
In vele gevallen heeft de mama geen tijd ( ze moet nog het verdriet van de scheiding verwerken) voor een nieuwe relatie, dus heel erg het gevoel ik sta er alleen voor, en hun zijn samen zo happy.
Kan je voorstellen dat het ook zo kan gaan?
Dat er ook vrouwen zijn die wel de tijd nodig hebben aan die situatie te wennen?
Dat er ook vrouwen zijn, die pas ingewisseld worden als de man zeker is van zijn nieuwe verovering?
Dus het voor hen een schok is?
Dat het dan even duurt voor je je verdriet kwijt bent? ( misschien wel de rest van haar leven?) dat ze het vertrouwen in relaties en mensen even kwijt is?
Natuurlijk is het fijn dat het bij jullie zo goed geregeld is, dat komt de kinderen alleen maar ten goede.
Maar besef ook eens dat er een andere kant is.
vrijdag 21 oktober 2011 om 08:58
@Thunderstroke,
Natuurlijk is er een andere kant, maar dan nog zal moeder zich over die pijn en jaloezie heen moeten zetten. Voor de kinderen! En dat heeft tijd nodig, dat is logisch.
Hier geen vreemdgaan in het spel. Ex erkend mij niet, heeft een hekel aan mij en ik denk gewoon omdat de kinderen mij mogen. Overigens heeft ze ook een hekel aan mijn partner. Er mag bij haar thuis ook absoluut niet over ons gesproken worden.
@Ildiko, het is idd zwaar. Maar voor ons allemaal. Gelukkig zijn de kinderen gek op me (en ik op hen) en heb ik een super fijne partner die echt een topvader is. Wanneer ze er zijn, en sinds kort mogen ze weer af en toe komen, hebben we het echt leuk met elkaar!
Natuurlijk is er een andere kant, maar dan nog zal moeder zich over die pijn en jaloezie heen moeten zetten. Voor de kinderen! En dat heeft tijd nodig, dat is logisch.
Hier geen vreemdgaan in het spel. Ex erkend mij niet, heeft een hekel aan mij en ik denk gewoon omdat de kinderen mij mogen. Overigens heeft ze ook een hekel aan mijn partner. Er mag bij haar thuis ook absoluut niet over ons gesproken worden.
@Ildiko, het is idd zwaar. Maar voor ons allemaal. Gelukkig zijn de kinderen gek op me (en ik op hen) en heb ik een super fijne partner die echt een topvader is. Wanneer ze er zijn, en sinds kort mogen ze weer af en toe komen, hebben we het echt leuk met elkaar!
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:08
Lastige situatie, Turkoois,
Ik heb een zakelijke relatie die een beetje in dezelfde situatie zit.
Nooit vreemdgaan in het spel geweest, hij besloot te stoppen met de relatie.
2 jaar later kwam hij een vrouw tegen waar hij nu zo'n 4 jaar mee samen is.
Nieuwe partner wordt niet erkend en ex maakt het ex man moeilijk wat betreft de kinderen.
De emotie kan ik nog begrijpen, de uitwerking niet.
De kinderen zijn er op geen enkele wijze mee gediend.
Zelf ben ik gescheiden nadat mijn vrouw vreemdging.
Heel verhaal, kinderen 2 maanden kwijt geweest en ex ingetrokken bij minnaar.
In die tijd was het niet zij die betrapt was, maar ik die haar leven tot een hel maakte en dus had zij alle recht wat ze allemaal deed.
Paar maanden later kwam ze spijt betuigen, ze was wakker geworden en besefte dat ze nog van me hield.
Je snapt dat ik er klaar mee was.
Sinsdien (bijna 2 jaar geleden probeert ze bij me terug te komen.
Ik heb geen andere relatie maar ben als de dood wat er gebeurt wanneer ik iemand ontmoet.
Ik heb een zakelijke relatie die een beetje in dezelfde situatie zit.
Nooit vreemdgaan in het spel geweest, hij besloot te stoppen met de relatie.
2 jaar later kwam hij een vrouw tegen waar hij nu zo'n 4 jaar mee samen is.
Nieuwe partner wordt niet erkend en ex maakt het ex man moeilijk wat betreft de kinderen.
De emotie kan ik nog begrijpen, de uitwerking niet.
De kinderen zijn er op geen enkele wijze mee gediend.
Zelf ben ik gescheiden nadat mijn vrouw vreemdging.
Heel verhaal, kinderen 2 maanden kwijt geweest en ex ingetrokken bij minnaar.
In die tijd was het niet zij die betrapt was, maar ik die haar leven tot een hel maakte en dus had zij alle recht wat ze allemaal deed.
Paar maanden later kwam ze spijt betuigen, ze was wakker geworden en besefte dat ze nog van me hield.
Je snapt dat ik er klaar mee was.
Sinsdien (bijna 2 jaar geleden probeert ze bij me terug te komen.
Ik heb geen andere relatie maar ben als de dood wat er gebeurt wanneer ik iemand ontmoet.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:22
quote:thunderstroke11 schreef op 21 oktober 2011 @ 08:35:
ildiko je gaat van je eigen referentiekader uit.
Volgens mij doet iedereen dat, juist om meerdere kanten te belichten, zoals jij nu ook weer een andere kant belicht, vanuit jouw referentiekader.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer is de moeder van de kinderen voor een ander in de steek gelaten
En 9 van de 10 keer is dat niet eens degene met wie de vader vervolgens een langdurige relatie aangaat, maar een 'rebound'.
en daar aan voorafgaande heeft de nieuwe vrouw/partner al natuurlijk heel wat gekleurde informatie over zijn ex vrouw gehad ( ze begreep me niet, het was een hel met haar; ze verzorgde zichzelf niet; ik mocht niets meer en bla bla bla, wat de nieuwe vrouw/vriendin natuurlijk allemaal gelooft)
Als mensen hun verstand gebruiken is dat helemaal niet zo natuurlijk. Persoonlijk zou ik geen vent willen die kwaad spreekt over de vrouw waar hij zoveel van heeft gehouden dat hij zelfs kinderen met haar wilde.
Daarbij komt dus dat de vrouw opzij word gezet ( tenzij ze natuurlijk zelf het besef had dat ze uit elkaar waren gegroeid) en voelt zich behoorlijk afgewezen.
Eens. Ik zou zeggen 'ze voelt zich opzij gezet'. Vaak voelt de man zich overigens al veel en veel eerder opzij gezet binnen de relatie, en maar al te vaak heeft dat te maken met het feit dat de relatie alleen nog maar draait om de kinderen en niet meer om het partnerschap. De man voelt zich niet meer belangrijk/gezien.
En dan mag een andere vrouw ( jaloezie) ook nog eens voor haar kinderen zorgen,
Vanuit de moeder is dat 'mogen', maar de stiefmoeder 'moet'. Natuurlijk kiest ze zelf voor die man, maar ze kan niet om die kinderen heen, dus moet ze die erbij nemen. Niet altijd even leuk, zeker niet als de kinderen ook nog eens 'tegen' je zijn omdat moeder ze tegen 'de boze heks' opzet. Kan me voorstellen dat dat het dan ook erg lastig kan maken om liefdevol voor de kinderen van een ander te zorgen.
en de angst is dan om die kinderen ook nog eens kwijt te raken, want bij papa is alles leuker, fijner en krijgt het kind alle aandacht ( veel kinderen raken daardoor in een loyaliteitscrisis)
Die angst begrijp ik volkomen. Ik denk niet dat de kinderen in een loyaliteitscrisis komen doordat ze het bij één ouder leuker vinden. Die loyaliteitscrisis komt pas om de hoek kijken als ouders elkaar het licht in de ogen niet gunnen.
terwijl mama thuis zit en daarna alles weer in het gareel voor het dagelijks leven mag krijgen.
Dit is volledig vanuit jouw eigen referentiekader en hierbij ga je voorbij aan alle co-ouderschappen waarbij de kinderen bij vader net zo goed in het gareel lopen in het dagelijks leven.
In vele gevallen heeft de mama geen tijd ( ze moet nog het verdriet van de scheiding verwerken) voor een nieuwe relatie, dus heel erg het gevoel ik sta er alleen voor, en hun zijn samen zo happy.
Kan je voorstellen dat het ook zo kan gaan?
Jazeker kan ik me dat voorstellen!
Dat er ook vrouwen zijn die wel de tijd nodig hebben aan die situatie te wennen?
Dat er ook vrouwen zijn, die pas ingewisseld worden als de man zeker is van zijn nieuwe verovering?
Dus het voor hen een schok is?
Dat het dan even duurt voor je je verdriet kwijt bent? ( misschien wel de rest van haar leven?) dat ze het vertrouwen in relaties en mensen even kwijt is?
Ja, ja, ja, ja, ja! Dat begrijp ik en ik lees ook jouw woede en jouw pijn. En natuurlijk heb je na het stranden van je huwelijk tijd nodig om hier overheen te komen en opnieuw je weg te vinden in het leven. En natuurlijk gaat daar tijd overheen!
Ik denk alleen ook dat je, om voor jezelf en voor je kinderen het leven zo aangenaam mogelijk te maken, je er een keer overheen moet zetten, accepteren dat het nu eenmaal zo gelopen is want je kunt het toch niet meer veranderen en er vervolgens het beste van maken zonder al die haat en wrok.
Natuurlijk is het fijn dat het bij jullie zo goed geregeld is, dat komt de kinderen alleen maar ten goede.
Zeker! En ik ben de laatste die gelooft dat de ex dit van het begin af aan makkelijk heeft gevonden. Haar standpunt was dat ik goed voor haar kinderen moet zorgen en daar heeft ze de situatie naar gecreeerd. Dat heeft ze goed gedaan en daarmee heeft ze het belang van haar kinderen voorop gesteld, hoe moeilijk zij het zelf ook vindt/heeft gevonden.
Maar besef ook eens dat er een andere kant is.
Dat besef ik maar al te goed. Het forum staat er namelijk vol mee. Ik probeer juist een andere kant te belichten, maar het lijkt of dat niet mag. Ik word hier door heel veel mensen gezien als iemand die de ex affikt, terwijl ik erg veel respect heb voor de ex en heel erg waardeer wat ze doet voor haar kinderen. Er is één aspect dat ik niet waardeer van haar en daarmee ben ik dan meteen de gemene nieuwe vriendin die haar kwaad wil berokkenen...
(Ex-)vrouwen blijven maar al te vaak te lang hangen in een slachtofferrol. Daar doen ze zichzelf èn hun kinderen geen plezier mee. Na een periode van rouw om het verlies van hun partner zouden ze zichzelf bij kop en kont moeten pakken, de situatie accepteren (jullie huwelijk was niet zo geweldig, hij is nu eenmaal weg, hij heeft nu eenmaal een nieuwe partner) zoals die is en er het beste van maken.
ildiko je gaat van je eigen referentiekader uit.
Volgens mij doet iedereen dat, juist om meerdere kanten te belichten, zoals jij nu ook weer een andere kant belicht, vanuit jouw referentiekader.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer is de moeder van de kinderen voor een ander in de steek gelaten
En 9 van de 10 keer is dat niet eens degene met wie de vader vervolgens een langdurige relatie aangaat, maar een 'rebound'.
en daar aan voorafgaande heeft de nieuwe vrouw/partner al natuurlijk heel wat gekleurde informatie over zijn ex vrouw gehad ( ze begreep me niet, het was een hel met haar; ze verzorgde zichzelf niet; ik mocht niets meer en bla bla bla, wat de nieuwe vrouw/vriendin natuurlijk allemaal gelooft)
Als mensen hun verstand gebruiken is dat helemaal niet zo natuurlijk. Persoonlijk zou ik geen vent willen die kwaad spreekt over de vrouw waar hij zoveel van heeft gehouden dat hij zelfs kinderen met haar wilde.
Daarbij komt dus dat de vrouw opzij word gezet ( tenzij ze natuurlijk zelf het besef had dat ze uit elkaar waren gegroeid) en voelt zich behoorlijk afgewezen.
Eens. Ik zou zeggen 'ze voelt zich opzij gezet'. Vaak voelt de man zich overigens al veel en veel eerder opzij gezet binnen de relatie, en maar al te vaak heeft dat te maken met het feit dat de relatie alleen nog maar draait om de kinderen en niet meer om het partnerschap. De man voelt zich niet meer belangrijk/gezien.
En dan mag een andere vrouw ( jaloezie) ook nog eens voor haar kinderen zorgen,
Vanuit de moeder is dat 'mogen', maar de stiefmoeder 'moet'. Natuurlijk kiest ze zelf voor die man, maar ze kan niet om die kinderen heen, dus moet ze die erbij nemen. Niet altijd even leuk, zeker niet als de kinderen ook nog eens 'tegen' je zijn omdat moeder ze tegen 'de boze heks' opzet. Kan me voorstellen dat dat het dan ook erg lastig kan maken om liefdevol voor de kinderen van een ander te zorgen.
en de angst is dan om die kinderen ook nog eens kwijt te raken, want bij papa is alles leuker, fijner en krijgt het kind alle aandacht ( veel kinderen raken daardoor in een loyaliteitscrisis)
Die angst begrijp ik volkomen. Ik denk niet dat de kinderen in een loyaliteitscrisis komen doordat ze het bij één ouder leuker vinden. Die loyaliteitscrisis komt pas om de hoek kijken als ouders elkaar het licht in de ogen niet gunnen.
terwijl mama thuis zit en daarna alles weer in het gareel voor het dagelijks leven mag krijgen.
Dit is volledig vanuit jouw eigen referentiekader en hierbij ga je voorbij aan alle co-ouderschappen waarbij de kinderen bij vader net zo goed in het gareel lopen in het dagelijks leven.
In vele gevallen heeft de mama geen tijd ( ze moet nog het verdriet van de scheiding verwerken) voor een nieuwe relatie, dus heel erg het gevoel ik sta er alleen voor, en hun zijn samen zo happy.
Kan je voorstellen dat het ook zo kan gaan?
Jazeker kan ik me dat voorstellen!
Dat er ook vrouwen zijn die wel de tijd nodig hebben aan die situatie te wennen?
Dat er ook vrouwen zijn, die pas ingewisseld worden als de man zeker is van zijn nieuwe verovering?
Dus het voor hen een schok is?
Dat het dan even duurt voor je je verdriet kwijt bent? ( misschien wel de rest van haar leven?) dat ze het vertrouwen in relaties en mensen even kwijt is?
Ja, ja, ja, ja, ja! Dat begrijp ik en ik lees ook jouw woede en jouw pijn. En natuurlijk heb je na het stranden van je huwelijk tijd nodig om hier overheen te komen en opnieuw je weg te vinden in het leven. En natuurlijk gaat daar tijd overheen!
Ik denk alleen ook dat je, om voor jezelf en voor je kinderen het leven zo aangenaam mogelijk te maken, je er een keer overheen moet zetten, accepteren dat het nu eenmaal zo gelopen is want je kunt het toch niet meer veranderen en er vervolgens het beste van maken zonder al die haat en wrok.
Natuurlijk is het fijn dat het bij jullie zo goed geregeld is, dat komt de kinderen alleen maar ten goede.
Zeker! En ik ben de laatste die gelooft dat de ex dit van het begin af aan makkelijk heeft gevonden. Haar standpunt was dat ik goed voor haar kinderen moet zorgen en daar heeft ze de situatie naar gecreeerd. Dat heeft ze goed gedaan en daarmee heeft ze het belang van haar kinderen voorop gesteld, hoe moeilijk zij het zelf ook vindt/heeft gevonden.
Maar besef ook eens dat er een andere kant is.
Dat besef ik maar al te goed. Het forum staat er namelijk vol mee. Ik probeer juist een andere kant te belichten, maar het lijkt of dat niet mag. Ik word hier door heel veel mensen gezien als iemand die de ex affikt, terwijl ik erg veel respect heb voor de ex en heel erg waardeer wat ze doet voor haar kinderen. Er is één aspect dat ik niet waardeer van haar en daarmee ben ik dan meteen de gemene nieuwe vriendin die haar kwaad wil berokkenen...
(Ex-)vrouwen blijven maar al te vaak te lang hangen in een slachtofferrol. Daar doen ze zichzelf èn hun kinderen geen plezier mee. Na een periode van rouw om het verlies van hun partner zouden ze zichzelf bij kop en kont moeten pakken, de situatie accepteren (jullie huwelijk was niet zo geweldig, hij is nu eenmaal weg, hij heeft nu eenmaal een nieuwe partner) zoals die is en er het beste van maken.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:25
quote:Turkooiss schreef op 21 oktober 2011 @ 08:58:
Hier geen vreemdgaan in het spel. Ex erkend mij niet, heeft een hekel aan mij en ik denk gewoon omdat de kinderen mij mogen. Overigens heeft ze ook een hekel aan mijn partner. Er mag bij haar thuis ook absoluut niet over ons gesproken worden.
En wat zij zich helaas niet realiseert is dat ze hiermee juist haar kinderen zo gruwelijk tekort doet!
@Ildiko, het is idd zwaar. Maar voor ons allemaal. Gelukkig zijn de kinderen gek op me (en ik op hen) en heb ik een super fijne partner die echt een topvader is. Wanneer ze er zijn, en sinds kort mogen ze weer af en toe komen, hebben we het echt leuk met elkaar!Dat is in ieder geval heel erg fijn om te horen! Gelukkig verstoort de haat van moeder jouw band met de kinderen dus niet en kun je genieten van de momenten die je samen hebt.
Hier geen vreemdgaan in het spel. Ex erkend mij niet, heeft een hekel aan mij en ik denk gewoon omdat de kinderen mij mogen. Overigens heeft ze ook een hekel aan mijn partner. Er mag bij haar thuis ook absoluut niet over ons gesproken worden.
En wat zij zich helaas niet realiseert is dat ze hiermee juist haar kinderen zo gruwelijk tekort doet!
@Ildiko, het is idd zwaar. Maar voor ons allemaal. Gelukkig zijn de kinderen gek op me (en ik op hen) en heb ik een super fijne partner die echt een topvader is. Wanneer ze er zijn, en sinds kort mogen ze weer af en toe komen, hebben we het echt leuk met elkaar!Dat is in ieder geval heel erg fijn om te horen! Gelukkig verstoort de haat van moeder jouw band met de kinderen dus niet en kun je genieten van de momenten die je samen hebt.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:27
quote:thunderstroke11 schreef op 21 oktober 2011 @ 08:35:
ildiko je gaat van je eigen referentiekader uit, en gelukkig voor jou en de kinderen is die ideaal te noemen.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer Heb je daar cijfers over of is dat jouw indruk?
ildiko je gaat van je eigen referentiekader uit, en gelukkig voor jou en de kinderen is die ideaal te noemen.
Echter bij de meeste scheidingen is dat helaas niet het geval.
9 van de 10 keer Heb je daar cijfers over of is dat jouw indruk?
Ga in therapie!
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:30
Lidiko,
Ik vind ook dat een nieuwe partner buiten alles wat er tussen de exen speelt zou moeten staan.
Soms kan dat niet, als nieuwe partner de persoon is waar mee vreemd is gegaan is dat emotioneel lastig.
Maar over het algemeen is die persoon niets aan te rekenen.
Mijn zoon kan het ook goed vinden met de nieuwe partner van ex en ik ben daar alleen maar heel blij om.
Ze gaat ook gewoon respectvol met mij om( geen idee hoe het achter mijn rug om gaat maar dat hoef ik ook niet te weten) en ik met haar.
Ik denk zelfs dat het beter is voor zoon iemand extra erbij te hebben voor verzorging en aandacht.
Ik vind ook dat een nieuwe partner buiten alles wat er tussen de exen speelt zou moeten staan.
Soms kan dat niet, als nieuwe partner de persoon is waar mee vreemd is gegaan is dat emotioneel lastig.
Maar over het algemeen is die persoon niets aan te rekenen.
Mijn zoon kan het ook goed vinden met de nieuwe partner van ex en ik ben daar alleen maar heel blij om.
Ze gaat ook gewoon respectvol met mij om( geen idee hoe het achter mijn rug om gaat maar dat hoef ik ook niet te weten) en ik met haar.
Ik denk zelfs dat het beter is voor zoon iemand extra erbij te hebben voor verzorging en aandacht.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:30
quote:palanja schreef op 21 oktober 2011 @ 09:08:
De emotie kan ik nog begrijpen, de uitwerking niet.
De kinderen zijn er op geen enkele wijze mee gediend.
Vrouwen kunnen erg 'wrokkig' zijn en met het vingertje naar anderen wijzen. Als ze gaan inzien dat ze dat doen, is daarmee al een groot deel gewonnen, kunnen ze zich er wellicht overheen zetten en het beste voor hun kinderen doen.
Even voor de duidelijkheid: ik realiseer me héél goed dat niet alle vrouwen dit doen!
De emotie kan ik nog begrijpen, de uitwerking niet.
De kinderen zijn er op geen enkele wijze mee gediend.
Vrouwen kunnen erg 'wrokkig' zijn en met het vingertje naar anderen wijzen. Als ze gaan inzien dat ze dat doen, is daarmee al een groot deel gewonnen, kunnen ze zich er wellicht overheen zetten en het beste voor hun kinderen doen.
Even voor de duidelijkheid: ik realiseer me héél goed dat niet alle vrouwen dit doen!
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:34
quote:[message=10273345,noline]Turkooiss schreef op 21 Overigens heeft ze ook een hekel aan mijn partner. Er mag bij haar thuis ook absoluut niet over ons gesproken worden.
Dit valt voor mij onder de noemer kindermishandeling
Fijn dat jij en je partner de kinderen warm ontvangen en volwassen met de situatie omgaan. Hopelijk komen ze in het vervolg weer wat vaker bij jullie.
Dit valt voor mij onder de noemer kindermishandeling
Fijn dat jij en je partner de kinderen warm ontvangen en volwassen met de situatie omgaan. Hopelijk komen ze in het vervolg weer wat vaker bij jullie.
Ga in therapie!
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:37
Ik heb het overigens ook eens andersom mee gemaakt.
De toen nieuwe partner van mijn exman kon helemaal niet met mij omgaan.
Jaloezie?
Geen idee, ze wilde mij niet eens aankijken of een hand geven.
Het heeft echt veel tijd en geduld nodig gehad voordat ik er contact mee kon leggen.
Toen dat ijs eenmaal gebroken was ging het goed en heeft ze later nog haar excuus aangeboden.
Ah ja, ik snapte het wel( al was het niet leuk), het kan ook best lastig zijn voor een nieuwe vriendin.
Ze zijn geen partners meer maar hebben samen wel een kind, en die komt hier ook zo nu en dan spelen.
Of mijn zoon daar, of als de nood aan de man is passen we op.
Gaat allemaal prima.
De toen nieuwe partner van mijn exman kon helemaal niet met mij omgaan.
Jaloezie?
Geen idee, ze wilde mij niet eens aankijken of een hand geven.
Het heeft echt veel tijd en geduld nodig gehad voordat ik er contact mee kon leggen.
Toen dat ijs eenmaal gebroken was ging het goed en heeft ze later nog haar excuus aangeboden.
Ah ja, ik snapte het wel( al was het niet leuk), het kan ook best lastig zijn voor een nieuwe vriendin.
Ze zijn geen partners meer maar hebben samen wel een kind, en die komt hier ook zo nu en dan spelen.
Of mijn zoon daar, of als de nood aan de man is passen we op.
Gaat allemaal prima.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:38
quote:ildiko schreef op 21 oktober 2011 @ 09:30:
[...]
Vrouwen kunnen erg 'wrokkig' zijn en met het vingertje naar anderen wijzen. Als ze gaan inzien dat ze dat doen, is daarmee al een groot deel gewonnen, kunnen ze zich er wellicht overheen zetten en het beste voor hun kinderen doen.
Even voor de duidelijkheid: ik realiseer me héél goed dat niet alle vrouwen dit doen!
Goed beschreven, zo wordt hier ook nogal eens gereageerd.
Zonder het verhaal van de andere kant op waarde de schatten.
Vreemdgaande mannen heb ik overigens geen respect voor, laat dat even duidelijk zijn.
[...]
Vrouwen kunnen erg 'wrokkig' zijn en met het vingertje naar anderen wijzen. Als ze gaan inzien dat ze dat doen, is daarmee al een groot deel gewonnen, kunnen ze zich er wellicht overheen zetten en het beste voor hun kinderen doen.
Even voor de duidelijkheid: ik realiseer me héél goed dat niet alle vrouwen dit doen!
Goed beschreven, zo wordt hier ook nogal eens gereageerd.
Zonder het verhaal van de andere kant op waarde de schatten.
Vreemdgaande mannen heb ik overigens geen respect voor, laat dat even duidelijk zijn.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:39
quote:iry schreef op 21 oktober 2011 @ 09:30:
Ik denk zelfs dat het beter is voor zoon iemand extra erbij te hebben voor verzorging en aandacht.
En dat vind ik een heel gezond uitgangspunt. Er is in het leven van je zoon een persoon bijgekomen die van hem houdt en voor hem zorgt!
De ex van mijn lief realiseert zich ook dat het momenteel zo goed gaat met de kinderen mede dankzij mij. Na de scheiding waren zij en mijn lief qua opvoeden een beetje stuurloos (want veel emoties en hectische periode en de kids mochten zo ongeveer alles) en moesten beiden hun weg nog vinden. Ik heb behoorlijk mijn aandeel gehad bij het aanbrengen van structuur, via mijn partner ook bij haar thuis, vooral omdat ik minder in die emoties zat en de dingen wat nuchterder kon overzien. De eerste moeilijk periode is nu achter de rug. Alles is gesettled en in beide huizen loopt het nu lekker.
Als je het als ex toelaat, kan de nieuwe partner dus ook gewoon een fijne aanvulling zijn en een hulp bij het opvoeden van de kinderen.
Ik denk zelfs dat het beter is voor zoon iemand extra erbij te hebben voor verzorging en aandacht.
En dat vind ik een heel gezond uitgangspunt. Er is in het leven van je zoon een persoon bijgekomen die van hem houdt en voor hem zorgt!
De ex van mijn lief realiseert zich ook dat het momenteel zo goed gaat met de kinderen mede dankzij mij. Na de scheiding waren zij en mijn lief qua opvoeden een beetje stuurloos (want veel emoties en hectische periode en de kids mochten zo ongeveer alles) en moesten beiden hun weg nog vinden. Ik heb behoorlijk mijn aandeel gehad bij het aanbrengen van structuur, via mijn partner ook bij haar thuis, vooral omdat ik minder in die emoties zat en de dingen wat nuchterder kon overzien. De eerste moeilijk periode is nu achter de rug. Alles is gesettled en in beide huizen loopt het nu lekker.
Als je het als ex toelaat, kan de nieuwe partner dus ook gewoon een fijne aanvulling zijn en een hulp bij het opvoeden van de kinderen.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:42
quote:yara72 schreef op 18 oktober 2011 @ 14:16:
[....]
Sorry dat ik zo boos reageer, maar altijd lijkt het wel dat gescheiden moeders zich moeten verantwoorden waarom ze bepaalde dingen doen en waarom ze niet meer gaan werken.
Dat was mij ook al opgevallen. Voor de één ben je een slechte moeder omdat je kind hele dagen naar de bso gaat, de ander vindt je een profiteur omdat je niet nog meer werkt.
Lieverd, trek het je niet aan. Je ex is een lul. Omdat hij geen aandeel wil nemen in de zorg voor zijn eigen kind. Niet in geld, niet in natura. Je hebt groot gelijk als je hem dwingt om alimentatie te betalen voor jouw en zijn zoon.
Het is precies wat Joly nu zegt: alles komt op jouw neer, zowel financieel als de rest.
Overigens adviseer ik je wel om elke kans die je hebt om onafhankelijkheid te winnen aan te grijpen. Deze man verandert namelijk nooit en hij zal er alles aan doen om niets te hoeven betalen. Hoe minder last jij daarvan hebt hoe beter natuurlijk. (Maar het blijft een lul, dat wel)
[....]
Sorry dat ik zo boos reageer, maar altijd lijkt het wel dat gescheiden moeders zich moeten verantwoorden waarom ze bepaalde dingen doen en waarom ze niet meer gaan werken.
Dat was mij ook al opgevallen. Voor de één ben je een slechte moeder omdat je kind hele dagen naar de bso gaat, de ander vindt je een profiteur omdat je niet nog meer werkt.
Lieverd, trek het je niet aan. Je ex is een lul. Omdat hij geen aandeel wil nemen in de zorg voor zijn eigen kind. Niet in geld, niet in natura. Je hebt groot gelijk als je hem dwingt om alimentatie te betalen voor jouw en zijn zoon.
Het is precies wat Joly nu zegt: alles komt op jouw neer, zowel financieel als de rest.
Overigens adviseer ik je wel om elke kans die je hebt om onafhankelijkheid te winnen aan te grijpen. Deze man verandert namelijk nooit en hij zal er alles aan doen om niets te hoeven betalen. Hoe minder last jij daarvan hebt hoe beter natuurlijk. (Maar het blijft een lul, dat wel)
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:43
quote:iry schreef op 21 oktober 2011 @ 09:37:
Geen idee, ze wilde mij niet eens aankijken of een hand geven.
Dit vind ik een reden voor de man om die relatie af te breken. Als nieuwe partner heb je m.i. de plicht om goed contact tussen de exen niet in de weg te staan. Kun je dat niet opbrengen, dan heb je niets te zoeken in een relatie met een man met kinderen èn een ex.
Je hoeft geen vriendinnen te worden, maar je kunt wel op z'n minst beleefd en liefst normaal tegen elkaar doen.
Geen idee, ze wilde mij niet eens aankijken of een hand geven.
Dit vind ik een reden voor de man om die relatie af te breken. Als nieuwe partner heb je m.i. de plicht om goed contact tussen de exen niet in de weg te staan. Kun je dat niet opbrengen, dan heb je niets te zoeken in een relatie met een man met kinderen èn een ex.
Je hoeft geen vriendinnen te worden, maar je kunt wel op z'n minst beleefd en liefst normaal tegen elkaar doen.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:44
Ildiko,
Thnks voor de knuffel! En ja, erg fijn dat de kinderen gewoon zelf kiezen wie ze leuk vinden
Ja erg he Dubiootje, er worden nog wel ergere dingen gezegd en gedaan. Maar partner en ik hebben besloten er niet in te blijven hangen en ons zo min mogelijk eraan te storen. Anders blijf je maar in dat negatieve gedoe hangen. Het is wat het is, heel zielig voor de kinderen, maar wij kunnen er niks (meer) aan doen. We zijn al blij dat ze mogen komen. Dit weekend mogen ze zelfs blijven slapen, dus gaat de goede kant op
Thnks voor de knuffel! En ja, erg fijn dat de kinderen gewoon zelf kiezen wie ze leuk vinden
Ja erg he Dubiootje, er worden nog wel ergere dingen gezegd en gedaan. Maar partner en ik hebben besloten er niet in te blijven hangen en ons zo min mogelijk eraan te storen. Anders blijf je maar in dat negatieve gedoe hangen. Het is wat het is, heel zielig voor de kinderen, maar wij kunnen er niks (meer) aan doen. We zijn al blij dat ze mogen komen. Dit weekend mogen ze zelfs blijven slapen, dus gaat de goede kant op
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:45
quote:dubiootje schreef op 21 oktober 2011 @ 09:39:
Mannen ook. Mijn ex zit al jaren in een slachtofferrol. Zo boos. Zo onnodig. Zo jammer.Klopt! Ik heb wel het idee dat mannen het over het algemeen makkelijker/sneller los kunnen laten en hun eigen leven weer oppakken, maar ja, je hebt gelijk, mannen kunnen dit ook!
Mannen ook. Mijn ex zit al jaren in een slachtofferrol. Zo boos. Zo onnodig. Zo jammer.Klopt! Ik heb wel het idee dat mannen het over het algemeen makkelijker/sneller los kunnen laten en hun eigen leven weer oppakken, maar ja, je hebt gelijk, mannen kunnen dit ook!
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:45
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:48
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:48
quote:palanja schreef op 21 oktober 2011 @ 09:38:
Vreemdgaande mannen heb ik overigens geen respect voor, laat dat even duidelijk zijn.Eens! Maar ook als er is vreemdgegaan, doe je jezelf en je kinderen er een groot plezier mee als je je er uiteindelijk een keer overheen zet en je eigen leven weer oppakt.
Vreemdgaande mannen heb ik overigens geen respect voor, laat dat even duidelijk zijn.Eens! Maar ook als er is vreemdgegaan, doe je jezelf en je kinderen er een groot plezier mee als je je er uiteindelijk een keer overheen zet en je eigen leven weer oppakt.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:51
Het is wel best een lastige situatie voor mij hoor.
Ik kan natuurlijk totaal niet door 1 deur met mijn ex( en echt ik heb enorm veel pogingen gedaan, maar hij blijft de communicatie frustreren en liegen en rotgeintjes uithalen.Het houdt een keer op) Maar ex is wel haar nieuwe vriend waar ze gek op is.
Soms denk ik weleens, meisje meisje blijf alsjeblieft goed voor jezelf zorgen en let op!
Maarja, dat kan ik niet zeggen. Ik hoop er alleen maar het beste van want mijn zoon gaat zich ook aan haar hechten en wanneer dat weer weg zou vallen geeft dat ook weer een deuk.
De ex van mijn vriend was een goede kennis van mij, maar ging dus met mijn ex vreemd.
Ik heb mij enorm over iets heen moeten zetten, maar ook daarin dacht ik.Oke, ik ben het aan zijn kinderen verplicht dus verman je, leg het naast je neer.We hebben gepraat, zand erover klaar.
En dat gaat nu ook goed.
Ik kan natuurlijk totaal niet door 1 deur met mijn ex( en echt ik heb enorm veel pogingen gedaan, maar hij blijft de communicatie frustreren en liegen en rotgeintjes uithalen.Het houdt een keer op) Maar ex is wel haar nieuwe vriend waar ze gek op is.
Soms denk ik weleens, meisje meisje blijf alsjeblieft goed voor jezelf zorgen en let op!
Maarja, dat kan ik niet zeggen. Ik hoop er alleen maar het beste van want mijn zoon gaat zich ook aan haar hechten en wanneer dat weer weg zou vallen geeft dat ook weer een deuk.
De ex van mijn vriend was een goede kennis van mij, maar ging dus met mijn ex vreemd.
Ik heb mij enorm over iets heen moeten zetten, maar ook daarin dacht ik.Oke, ik ben het aan zijn kinderen verplicht dus verman je, leg het naast je neer.We hebben gepraat, zand erover klaar.
En dat gaat nu ook goed.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:54
quote:Turkooiss schreef op 21 oktober 2011 @ 09:48:
@Iry,
Ik denk dat mijn partner mij gedwongen zou hebben om je wel een hand te geven en om wel contact met je te maken. Echt, die houding zou voor hem een dealbreaker zijn. Overigens, als het niet had geklikt tussen zijn kinderen en mij had hij (ik ook hoor) er ook gelijk een punt achter gezet.
Mijn exman heeft er uiteindelijk ook een rol in gehad haar ertoe te bewegen, maar heeft gewoon even tijd nodig gehad, mij ook gevraagd er geduld voor te hebben.
Oke, prima ik wachtte wel af.
@Iry,
Ik denk dat mijn partner mij gedwongen zou hebben om je wel een hand te geven en om wel contact met je te maken. Echt, die houding zou voor hem een dealbreaker zijn. Overigens, als het niet had geklikt tussen zijn kinderen en mij had hij (ik ook hoor) er ook gelijk een punt achter gezet.
Mijn exman heeft er uiteindelijk ook een rol in gehad haar ertoe te bewegen, maar heeft gewoon even tijd nodig gehad, mij ook gevraagd er geduld voor te hebben.
Oke, prima ik wachtte wel af.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:56
De mijne helaas niet, Ildiko. Mensen verbazen zich hier ook over, dat hij die woede zo vast kan houden na al die jaren. Ik zou zo graag zien dat hij verder gaat met zijn leven en zich op positieve dingen richt. Dat is voor de kinderen ook beter. En hem gun ik ook een gelukkig leven, ook al is het andersom misschien (nog) niet zo
Mooi hoe jij je rol beschrijft in het op rolletjes laten lopen van de zaken. Zo had ik het nooit bekeken. Ik zeg wel vaak dat ik hoop dat mijn ex een leuke vriendin krijgt, zodat hij hopelijk die wrok tegen mij kan loslaten. Moet ze wel lief zijn voor mijn kinderen natuurlijk
Mannen pakken hun leven inderdaad sneller op - lees: gaan sneller weer een relatie aan. De mijne is helaas een uitzondering.
Turkooiss, knap dat jullie dit los kunnen laten. En écht loslaten, zo klinkt het althans, ook al vinden jullie het verdrietig. Als er toch nog boosheid achter zit, merken de kinderen dat ook. Maar jullie kijken naar de positieve dingen, dat is goed. Fijn dat ze weer komen slapen!
Mooi hoe jij je rol beschrijft in het op rolletjes laten lopen van de zaken. Zo had ik het nooit bekeken. Ik zeg wel vaak dat ik hoop dat mijn ex een leuke vriendin krijgt, zodat hij hopelijk die wrok tegen mij kan loslaten. Moet ze wel lief zijn voor mijn kinderen natuurlijk
Mannen pakken hun leven inderdaad sneller op - lees: gaan sneller weer een relatie aan. De mijne is helaas een uitzondering.
Turkooiss, knap dat jullie dit los kunnen laten. En écht loslaten, zo klinkt het althans, ook al vinden jullie het verdrietig. Als er toch nog boosheid achter zit, merken de kinderen dat ook. Maar jullie kijken naar de positieve dingen, dat is goed. Fijn dat ze weer komen slapen!
Ga in therapie!
