Relaties
alle pijlers
Ex eist dat ik meer ga werken
dinsdag 18 oktober 2011 om 13:29
Hallo,
Ik ben bijna vijf jaar gescheiden. Samen hebben we een kind en alles is gegaan via een advocaat en dus via de rechter. In het verleden al problemen met ex gehad mbt tot betalen van KA. Hij vindt dat hij teveel betaald en dus betaalde hij simpelweg niet en verlaagde eigendhandig het bedrag.Via het LBIO toch nog gekregen. Naar de rechter voor vermindering stapt hij niet omdat hij weet dat hij in het ongelijk gesteld wordt omdat er geen enkele reden is om te verlagen. Mijn advocaat die ik ingeschakeld had toen hij achterwege bleef bevestigde dit ook. Ook naar mijn ex toe n.a.l. van zijn inkomstengegevens etc die hij haar had toe gestuurd. Hij heeft die gegevens notabene uitzichzelf zonder dat mijn advocate daarom had gevraagd, naar haar toe gestuurd. Zo was hij ervan overtuigd dat hij teveel betaalde.
Uiteindelijk werd er weer gewoon betaald maar wel op een treiterende manier en gewoon dwars liggen als het gaat om ons kind mbt omgang etc. Hetzij minder, want intussen heeft hij een relatie gehad en even samengewoond. Het was in die periode rustig wat de KA en treiteren aangaat. Maar nu is het inmiddels uit en woont hij weer alleen en begint het weer.
Twee weken terug werd ik wederom door hem gebeld. Hij eiste van mij, dat ik voortaan ons kind kom brengen en halen als het zijn weekend is. Toen hij samenwoonde mocht ik ons kind niet eens brengen of halen omdat zijn huis verhuurt werd en hij bij zijn vriendin woonde. Hij doet dat niet meer dat halen en brengen, zegt hij en hij wilt dat ik voortaan 40 uur per week ga werken want volgens hem is ons kind nu oud genoeg (net 9 jaar) dat ik meer kan gaan werken. Ik werk al drie dagen?? Want hij kon het allemaal niet opbrengen. Ik vroeg hoe moet ik dat doen dan? Dat was mij probleem hoe ik de opvang regelde. Als ik maar meer ging werken zodat de KA naar beneden kan.
De KA van oktober is trouwens ook niet gestort. Meneer moest even zien hoe hij dat ging doen. Ik zou nog horen.
Wat moet ik hier nu mee? Kan dit allemaal zomaar? Kan hij zo blijven treiteren? Kan hij eisen dat ik meer ga ga werken? Wat nu?
Ik ben bijna vijf jaar gescheiden. Samen hebben we een kind en alles is gegaan via een advocaat en dus via de rechter. In het verleden al problemen met ex gehad mbt tot betalen van KA. Hij vindt dat hij teveel betaald en dus betaalde hij simpelweg niet en verlaagde eigendhandig het bedrag.Via het LBIO toch nog gekregen. Naar de rechter voor vermindering stapt hij niet omdat hij weet dat hij in het ongelijk gesteld wordt omdat er geen enkele reden is om te verlagen. Mijn advocaat die ik ingeschakeld had toen hij achterwege bleef bevestigde dit ook. Ook naar mijn ex toe n.a.l. van zijn inkomstengegevens etc die hij haar had toe gestuurd. Hij heeft die gegevens notabene uitzichzelf zonder dat mijn advocate daarom had gevraagd, naar haar toe gestuurd. Zo was hij ervan overtuigd dat hij teveel betaalde.
Uiteindelijk werd er weer gewoon betaald maar wel op een treiterende manier en gewoon dwars liggen als het gaat om ons kind mbt omgang etc. Hetzij minder, want intussen heeft hij een relatie gehad en even samengewoond. Het was in die periode rustig wat de KA en treiteren aangaat. Maar nu is het inmiddels uit en woont hij weer alleen en begint het weer.
Twee weken terug werd ik wederom door hem gebeld. Hij eiste van mij, dat ik voortaan ons kind kom brengen en halen als het zijn weekend is. Toen hij samenwoonde mocht ik ons kind niet eens brengen of halen omdat zijn huis verhuurt werd en hij bij zijn vriendin woonde. Hij doet dat niet meer dat halen en brengen, zegt hij en hij wilt dat ik voortaan 40 uur per week ga werken want volgens hem is ons kind nu oud genoeg (net 9 jaar) dat ik meer kan gaan werken. Ik werk al drie dagen?? Want hij kon het allemaal niet opbrengen. Ik vroeg hoe moet ik dat doen dan? Dat was mij probleem hoe ik de opvang regelde. Als ik maar meer ging werken zodat de KA naar beneden kan.
De KA van oktober is trouwens ook niet gestort. Meneer moest even zien hoe hij dat ging doen. Ik zou nog horen.
Wat moet ik hier nu mee? Kan dit allemaal zomaar? Kan hij zo blijven treiteren? Kan hij eisen dat ik meer ga ga werken? Wat nu?
vrijdag 21 oktober 2011 om 18:37
@Palanja: dat zeg ik ook niet. Ik heb het niet over vaders die prima voor hun kind zorgen. Ik heb het over vaders die net als wat thunderstroke schrijft bijv zelfs ontkennen de biologische vader te zijn. In zo'n geval denk ik dat kinderen meer rust en stabiliteit zonder zo'n man hebben. Overigens ben ik het er wel mee eens dat alles duidelijk kan helpen.
Die vriendinnen over wie ik het heb, zullen ook geen lieverdjes zijn geweest, dat beaam ik meteen. Wel hebben zij in hun geval een hele duidelijke keuze gemaakt. En in sommige gevallen is rust misschien wel het beste.
Thunderstroke: wat rot voor je. Dat na al die jaren en de ellende die je hebt gehad, weer de wonden opengereten worden. Kan me voorstellen dat het diep zit als je samen kinderen hebt. Vind het rot voor je..
Die vriendinnen over wie ik het heb, zullen ook geen lieverdjes zijn geweest, dat beaam ik meteen. Wel hebben zij in hun geval een hele duidelijke keuze gemaakt. En in sommige gevallen is rust misschien wel het beste.
Thunderstroke: wat rot voor je. Dat na al die jaren en de ellende die je hebt gehad, weer de wonden opengereten worden. Kan me voorstellen dat het diep zit als je samen kinderen hebt. Vind het rot voor je..
vrijdag 21 oktober 2011 om 20:32
Ik denk dat je nooit kinderen bij ouders weg moet houden( behalve als er sprake is van geestelijke en/of fysieke mishandeling)
Als het ouderschap niet goed genoeg uitgeoefend wordt( daarmee bedoel ik, het kind geen stabilieit,opvoeding e.d krijgt) Dan zou ik als ouder gaan voor een beperkte omgang, maar wel onder zorgvuldige begeleiding om tot dit besluit te komen.
En ja, dat kan soms idd lijden tot moeizame, pijnlijke, zorgwekkende situatie's.
De grens is dun en vreselijk grijs wanneer het aan komt tussen een keuze van geen tot weinig omgang tot tot gewoon omgang als er sprake is van waar het belang nu precies gaat liggen voor een kind.
Ik denk dat je daar heel heel goed over na moet denken en het niet moet gaan lopen frustreren of eigenhandige besluiten moet nemen.
Uiteindelijk ligt de keuze voor een groot deel ook bij een kind als het ouder wordt en beter kan opkomen voor zijn eigen belangen.
Ik denk dat je het daar uiteindelijk ook hoort neer te leggen, in acht nemende wat ik hierboven schrijf.
Als het ouderschap niet goed genoeg uitgeoefend wordt( daarmee bedoel ik, het kind geen stabilieit,opvoeding e.d krijgt) Dan zou ik als ouder gaan voor een beperkte omgang, maar wel onder zorgvuldige begeleiding om tot dit besluit te komen.
En ja, dat kan soms idd lijden tot moeizame, pijnlijke, zorgwekkende situatie's.
De grens is dun en vreselijk grijs wanneer het aan komt tussen een keuze van geen tot weinig omgang tot tot gewoon omgang als er sprake is van waar het belang nu precies gaat liggen voor een kind.
Ik denk dat je daar heel heel goed over na moet denken en het niet moet gaan lopen frustreren of eigenhandige besluiten moet nemen.
Uiteindelijk ligt de keuze voor een groot deel ook bij een kind als het ouder wordt en beter kan opkomen voor zijn eigen belangen.
Ik denk dat je het daar uiteindelijk ook hoort neer te leggen, in acht nemende wat ik hierboven schrijf.
vrijdag 21 oktober 2011 om 20:44
quote:Marahbloem schreef op 21 oktober 2011 @ 20:39:
Iry: ik heb het over geestelijke mishandeling, waar Thunderstroke ook over schrijft en wat bij een kind tot ernstige loyaliteitsconflicten kan leiden, maar omgang onder begeleiding is natuurlijk ook een optie. Daar had ik niet aan gedacht.
Daarom onderschrijf ik ook, het gebied is erg grijs. waar ligt de grens?
Hoe ver moet je het laten komen?
Dat is verdomd moeilijk.
Je mag als ouder altijd ingrijpen, omgang is een afspraak maar geen gouden regel als het belang van een kind echt onder vuur komt te staan.
Dan heb je allerlei keuzes te maken, en daarmee wil ik onderstrepen dat ik ze nooit en te nimmer alleen zou maken.
Daar zou ik hulp bij inschakelen( KIES bv, maatschappelijk werk, kinderpsycholoog? ) ik zou niet willen varen op mijn ten alle tijden emotioneel en subjectieve beleving want dat kan nooit tot een zorgvuldige keuze leiden.
Iry: ik heb het over geestelijke mishandeling, waar Thunderstroke ook over schrijft en wat bij een kind tot ernstige loyaliteitsconflicten kan leiden, maar omgang onder begeleiding is natuurlijk ook een optie. Daar had ik niet aan gedacht.
Daarom onderschrijf ik ook, het gebied is erg grijs. waar ligt de grens?
Hoe ver moet je het laten komen?
Dat is verdomd moeilijk.
Je mag als ouder altijd ingrijpen, omgang is een afspraak maar geen gouden regel als het belang van een kind echt onder vuur komt te staan.
Dan heb je allerlei keuzes te maken, en daarmee wil ik onderstrepen dat ik ze nooit en te nimmer alleen zou maken.
Daar zou ik hulp bij inschakelen( KIES bv, maatschappelijk werk, kinderpsycholoog? ) ik zou niet willen varen op mijn ten alle tijden emotioneel en subjectieve beleving want dat kan nooit tot een zorgvuldige keuze leiden.
vrijdag 21 oktober 2011 om 21:44
Ik probeer hier iets te begrijpen, dus wie er op wil reageren, het is absoluut niet als aanval bedoeld. Wat, als je zelf het principe hebt dat het belang van de kinderen voor gaat op de afwikkeling/afhandeling van de scheiding.
Hóe krijg je dat nog voor elkaar als je een ex hebt die jou continu, elke keer weer, de grond onder je voeten wegtrapt, via emotionele manipulatie of wat dan ook jezelf weer zo klein laat voelen dat je niet meer weet hoe je bepaalde dingen moet aanpakken.
Nogmaals, ik heb werkelijk geen idee. Het enige dat ik me kan indenken is dat je zelf denkt en ook wil: laten we dit gewoon als volwassenen regelen, niet over de rug van de kinderen, geen gedonder over kwaadspreken over elkaar en in vredesnaam, dit is een zaak tussen ons, en niet dat van de kinderen, laat staan dat we hen gaan lopen opstoken.
Wat lijkt me dat moeilijk, vrijwel elke dag hiermee bezig te zijn. Het vreet zoveel energie, die je, ook voor jezelf denk ik, beter kunt gebruiken.
Hóe krijg je dat nog voor elkaar als je een ex hebt die jou continu, elke keer weer, de grond onder je voeten wegtrapt, via emotionele manipulatie of wat dan ook jezelf weer zo klein laat voelen dat je niet meer weet hoe je bepaalde dingen moet aanpakken.
Nogmaals, ik heb werkelijk geen idee. Het enige dat ik me kan indenken is dat je zelf denkt en ook wil: laten we dit gewoon als volwassenen regelen, niet over de rug van de kinderen, geen gedonder over kwaadspreken over elkaar en in vredesnaam, dit is een zaak tussen ons, en niet dat van de kinderen, laat staan dat we hen gaan lopen opstoken.
Wat lijkt me dat moeilijk, vrijwel elke dag hiermee bezig te zijn. Het vreet zoveel energie, die je, ook voor jezelf denk ik, beter kunt gebruiken.
vrijdag 21 oktober 2011 om 21:55
quote:Marahbloem schreef op 21 oktober 2011 @ 20:39:
Iry: ik heb het over geestelijke mishandeling, waar Thunderstroke ook over schrijft en wat bij een kind tot ernstige loyaliteitsconflicten kan leiden, maar omgang onder begeleiding is natuurlijk ook een optie. Daar had ik niet aan gedacht.Heb je het nu over je eigen situatie Marah?
Iry: ik heb het over geestelijke mishandeling, waar Thunderstroke ook over schrijft en wat bij een kind tot ernstige loyaliteitsconflicten kan leiden, maar omgang onder begeleiding is natuurlijk ook een optie. Daar had ik niet aan gedacht.Heb je het nu over je eigen situatie Marah?
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 22 oktober 2011 om 01:03
quote:thunderstroke11 schreef op 21 oktober 2011 @ 17:48:
en deden we toch ook nog regelmatig activiteiten samen met het gezin en dus ook hem erbij.
Het zal vast niet zo bedoeld zijn, maar dit komt op mij over alsof hij ook mee mocht met het gezin en dus geen klagen had.
Deden jullie ook weleens dingen samen, zonder de kinderen, gewoon omdat jullie het zo ontzettend leuk vinden om dingen samen te doen? Of was er eigenlijk al geen relatie meer en draaide jullie leven om de kinderen?
Neemt niet weg dat zijn gedrag na de scheiding niet goed te spreken is!
en deden we toch ook nog regelmatig activiteiten samen met het gezin en dus ook hem erbij.
Het zal vast niet zo bedoeld zijn, maar dit komt op mij over alsof hij ook mee mocht met het gezin en dus geen klagen had.
Deden jullie ook weleens dingen samen, zonder de kinderen, gewoon omdat jullie het zo ontzettend leuk vinden om dingen samen te doen? Of was er eigenlijk al geen relatie meer en draaide jullie leven om de kinderen?
Neemt niet weg dat zijn gedrag na de scheiding niet goed te spreken is!
zaterdag 22 oktober 2011 om 09:01
quote:ildiko schreef op 22 oktober 2011 @ 01:03:
[...]
Het zal vast niet zo bedoeld zijn, maar dit komt op mij over alsof hij ook mee mocht met het gezin en dus geen klagen had.
Deden jullie ook weleens dingen samen, zonder de kinderen, gewoon omdat jullie het zo ontzettend leuk vinden om dingen samen te doen? Of was er eigenlijk al geen relatie meer en draaide jullie leven om de kinderen?
Neemt niet weg dat zijn gedrag na de scheiding niet goed te spreken is!
Nee absoluut niet, de meeste activiteiten bedacht hij namelijk zelf.
Daarnaast was ik zeker niet alleen maar een moeder.
Ik had een baan, vriendinnen, zat samen met hem op dansen waar we wekelijks naar toe gingen. En ook gingen gingen we regelmatig zonder de kinderen een weekendje weg.
Heb ook nooit iets gemerkt dat er seksueel iets niet goed zat.
Je moet dus een goede toneelspeler zijn om zo'n dubbelleven te kunnen leiden, of in zijn geval een goede leugenaar zijn.
Ik dacht dat het hoofdstuk te hebben afgesloten ( ben destijds ook bij een psycholoog geweest, want ik had duizenden vragen zonder antwoorden en legde het vooral bij mezelf) maar nu word alles ongevraagd weer opgerakeld. En weet je voor mij maakt het niet meer uit, waarom het fout is gegaan, ik kreeg toen niet de antwoorden, en nu hoef ik ze van hem niet meer.
En ik laat zeker niet meer de schuld bij mij neerleggen, want er zijn er twee in een relatie.
Mijn ex had tijdens zijn huwelijk de verantwoording moeten nemen om aan te geven wat hem niet aanstond, en dat heeft ie niet gedaan. Ik heb vervolgens jaren het juk gedragen van het lag aan mij, juist doordat ik niets gemerkt had; ik heb mijn best in de relatie gedaan, en vind het triest dat het zo is geindigd, maar laat dus niet de volledige schuld van het falen van de relatie bij mij liggen. En bovendien, doet het ook niet meer ter zake, ik heb mijn eigen leven nu en hij toch ook? Het verdriet wat ik heb, gaat vooral over het oneerlijke van hoe ik destijds met de scheiding ben behandeld zonder respect, dat het nu weer gebeurd,
[...]
Het zal vast niet zo bedoeld zijn, maar dit komt op mij over alsof hij ook mee mocht met het gezin en dus geen klagen had.
Deden jullie ook weleens dingen samen, zonder de kinderen, gewoon omdat jullie het zo ontzettend leuk vinden om dingen samen te doen? Of was er eigenlijk al geen relatie meer en draaide jullie leven om de kinderen?
Neemt niet weg dat zijn gedrag na de scheiding niet goed te spreken is!
Nee absoluut niet, de meeste activiteiten bedacht hij namelijk zelf.
Daarnaast was ik zeker niet alleen maar een moeder.
Ik had een baan, vriendinnen, zat samen met hem op dansen waar we wekelijks naar toe gingen. En ook gingen gingen we regelmatig zonder de kinderen een weekendje weg.
Heb ook nooit iets gemerkt dat er seksueel iets niet goed zat.
Je moet dus een goede toneelspeler zijn om zo'n dubbelleven te kunnen leiden, of in zijn geval een goede leugenaar zijn.
Ik dacht dat het hoofdstuk te hebben afgesloten ( ben destijds ook bij een psycholoog geweest, want ik had duizenden vragen zonder antwoorden en legde het vooral bij mezelf) maar nu word alles ongevraagd weer opgerakeld. En weet je voor mij maakt het niet meer uit, waarom het fout is gegaan, ik kreeg toen niet de antwoorden, en nu hoef ik ze van hem niet meer.
En ik laat zeker niet meer de schuld bij mij neerleggen, want er zijn er twee in een relatie.
Mijn ex had tijdens zijn huwelijk de verantwoording moeten nemen om aan te geven wat hem niet aanstond, en dat heeft ie niet gedaan. Ik heb vervolgens jaren het juk gedragen van het lag aan mij, juist doordat ik niets gemerkt had; ik heb mijn best in de relatie gedaan, en vind het triest dat het zo is geindigd, maar laat dus niet de volledige schuld van het falen van de relatie bij mij liggen. En bovendien, doet het ook niet meer ter zake, ik heb mijn eigen leven nu en hij toch ook? Het verdriet wat ik heb, gaat vooral over het oneerlijke van hoe ik destijds met de scheiding ben behandeld zonder respect, dat het nu weer gebeurd,
zaterdag 22 oktober 2011 om 09:02
quote:palanja schreef op 21 oktober 2011 @ 21:55:
[...]
Heb je het nu over je eigen situatie Marah?nee, Godzijdank niet. Maar ik zie dit wel om me heen. En wat het met de kinderen doet. Ik heb een ex die lastig en vervelend is, maar als vader is hij oke. Alhoewel zijn gedrag naar mij toe (en ik ben zelf inmiddels ook geen heilige meer-+) wel veel stress en spanning bij mij veroorzaakt. Indirect heeft mijn kind daar wel last van. Omdat het mij uit mijn evenwicht haalt.
[...]
Heb je het nu over je eigen situatie Marah?nee, Godzijdank niet. Maar ik zie dit wel om me heen. En wat het met de kinderen doet. Ik heb een ex die lastig en vervelend is, maar als vader is hij oke. Alhoewel zijn gedrag naar mij toe (en ik ben zelf inmiddels ook geen heilige meer-+) wel veel stress en spanning bij mij veroorzaakt. Indirect heeft mijn kind daar wel last van. Omdat het mij uit mijn evenwicht haalt.
zaterdag 22 oktober 2011 om 09:12
quote:Dibbes1 schreef op 21 oktober 2011 @ 21:44:
Ik probeer hier iets te begrijpen, dus wie er op wil reageren, het is absoluut niet als aanval bedoeld. Wat, als je zelf het principe hebt dat het belang van de kinderen voor gaat op de afwikkeling/afhandeling van de scheiding.
Hóe krijg je dat nog voor elkaar als je een ex hebt die jou continu, elke keer weer, de grond onder je voeten wegtrapt, via emotionele manipulatie of wat dan ook jezelf weer zo klein laat voelen dat je niet meer weet hoe je bepaalde dingen moet aanpakken.
Nogmaals, ik heb werkelijk geen idee. Het enige dat ik me kan indenken is dat je zelf denkt en ook wil: laten we dit gewoon als volwassenen regelen, niet over de rug van de kinderen, geen gedonder over kwaadspreken over elkaar en in vredesnaam, dit is een zaak tussen ons, en niet dat van de kinderen, laat staan dat we hen gaan lopen opstoken.
Wat lijkt me dat moeilijk, vrijwel elke dag hiermee bezig te zijn. Het vreet zoveel energie, die je, ook voor jezelf denk ik, beter kunt gebruiken.
Ook ik zat met dezelfde vragen, hoe kan iemand met wie je zo lang lief en leed hebt gedeeld zijn kinderen en vrouw op wie hij ooit stapelverliefd was zo gemeen zijn?
Ik heb die vraag uiteraard voorgelegd aan de psycholoog, omdat ik het echt niet begreep dat iemand je zo kon "haten"
De psycholoog antwoorde me, dat het makkelijker is voor iemand die iets fouts heeft gedaan ( wat niet in zijn morele opvoeding past)
om zich hufterig te gedragen om het schuldgevoel erover minder te laten worden. Bij mij ging dat dus om dat hij vreemd was gegaan. Wat hij uiteraard nooit heeft toegegeven.
Door zich hufterig te gedragen kon hij afstand nemen van emoties, omdat hij wist dat die er zeker zouden komen bij een scheiding.Het klonk mij logisch, maar nog kon ik het niet bevatten, dat iemand je zo het leven zuur maakt.
Vooral dat hij de kinderen niet meer wilde zien, dat gedeelte begreep ik al helemaal niet.
Totdat ik later hoorde dat zijn minares echt kinderen haatte.
ook zoiets kon ik me niet voorstellen, maar het schijnt dus echt te kunnen, zeker als die kinderen zijn van de vrouw, met wie je partner dus jarenlang lief en leed heeft gedeelt. en zeg maar dus ook haar genen meeheeft gekregen. Het veranderde niet mijn mening, maar ik had nu een mogelijke reden gekregen waarom mijn ex man zich zo gedroeg.
Ik probeer hier iets te begrijpen, dus wie er op wil reageren, het is absoluut niet als aanval bedoeld. Wat, als je zelf het principe hebt dat het belang van de kinderen voor gaat op de afwikkeling/afhandeling van de scheiding.
Hóe krijg je dat nog voor elkaar als je een ex hebt die jou continu, elke keer weer, de grond onder je voeten wegtrapt, via emotionele manipulatie of wat dan ook jezelf weer zo klein laat voelen dat je niet meer weet hoe je bepaalde dingen moet aanpakken.
Nogmaals, ik heb werkelijk geen idee. Het enige dat ik me kan indenken is dat je zelf denkt en ook wil: laten we dit gewoon als volwassenen regelen, niet over de rug van de kinderen, geen gedonder over kwaadspreken over elkaar en in vredesnaam, dit is een zaak tussen ons, en niet dat van de kinderen, laat staan dat we hen gaan lopen opstoken.
Wat lijkt me dat moeilijk, vrijwel elke dag hiermee bezig te zijn. Het vreet zoveel energie, die je, ook voor jezelf denk ik, beter kunt gebruiken.
Ook ik zat met dezelfde vragen, hoe kan iemand met wie je zo lang lief en leed hebt gedeeld zijn kinderen en vrouw op wie hij ooit stapelverliefd was zo gemeen zijn?
Ik heb die vraag uiteraard voorgelegd aan de psycholoog, omdat ik het echt niet begreep dat iemand je zo kon "haten"
De psycholoog antwoorde me, dat het makkelijker is voor iemand die iets fouts heeft gedaan ( wat niet in zijn morele opvoeding past)
om zich hufterig te gedragen om het schuldgevoel erover minder te laten worden. Bij mij ging dat dus om dat hij vreemd was gegaan. Wat hij uiteraard nooit heeft toegegeven.
Door zich hufterig te gedragen kon hij afstand nemen van emoties, omdat hij wist dat die er zeker zouden komen bij een scheiding.Het klonk mij logisch, maar nog kon ik het niet bevatten, dat iemand je zo het leven zuur maakt.
Vooral dat hij de kinderen niet meer wilde zien, dat gedeelte begreep ik al helemaal niet.
Totdat ik later hoorde dat zijn minares echt kinderen haatte.
ook zoiets kon ik me niet voorstellen, maar het schijnt dus echt te kunnen, zeker als die kinderen zijn van de vrouw, met wie je partner dus jarenlang lief en leed heeft gedeelt. en zeg maar dus ook haar genen meeheeft gekregen. Het veranderde niet mijn mening, maar ik had nu een mogelijke reden gekregen waarom mijn ex man zich zo gedroeg.
zaterdag 22 oktober 2011 om 09:30
Thunderstroke: ik kan me voorstellen dat dit diepe wonden bij je heeft geslagen. Inderdaad erg respectloos en dan ook de nasleep nog waarbij je ex geen enkele verantwoordelijkheid op zich nam. Lijkt me erg moeilijk om naast je neer te leggen en vrede mee te sluiten.
Palanja: ik las jouw verhaal over je ex die aangifte wilde doen van huiselijk geweld. Beetje 'dom' van haar om dat zo zwart op wit te zetten. Maar ik kan me goed voorstellen dat je dat niet zult vergeten. Zoiets vreet toch aan je, van een ex-partner en de andere ouder van je kinderen. Wel fijn dat de verhoudingen nu gestabiliseerd zijn!
Dat vind ik zelf ook erg, dat juist de vader van mijn kinderen veranderd is in iemand die ik niet meer ken. Jarenlang heb ik verhalen van hem gehoord wat voor een hekel hij had aan mannen die hun kind in de steek lieten voor een nieuwe relatie. Hij kreeg een nieuwe relatie en wat deed hij: precies. De omgangsregeling minimaliseren naar maar liefst 2 hele dagen in de maand. Dat zal ik gewoon nooit vergeten.
Palanja: ik las jouw verhaal over je ex die aangifte wilde doen van huiselijk geweld. Beetje 'dom' van haar om dat zo zwart op wit te zetten. Maar ik kan me goed voorstellen dat je dat niet zult vergeten. Zoiets vreet toch aan je, van een ex-partner en de andere ouder van je kinderen. Wel fijn dat de verhoudingen nu gestabiliseerd zijn!
Dat vind ik zelf ook erg, dat juist de vader van mijn kinderen veranderd is in iemand die ik niet meer ken. Jarenlang heb ik verhalen van hem gehoord wat voor een hekel hij had aan mannen die hun kind in de steek lieten voor een nieuwe relatie. Hij kreeg een nieuwe relatie en wat deed hij: precies. De omgangsregeling minimaliseren naar maar liefst 2 hele dagen in de maand. Dat zal ik gewoon nooit vergeten.
zaterdag 22 oktober 2011 om 12:52
quote:Marahbloem schreef op 22 oktober 2011 @ 09:30:
Thunderstroke: ik kan me voorstellen dat dit diepe wonden bij je heeft geslagen. Inderdaad erg respectloos en dan ook de nasleep nog waarbij je ex geen enkele verantwoordelijkheid op zich nam. Lijkt me erg moeilijk om naast je neer te leggen en vrede mee te sluiten.
Palanja: ik las jouw verhaal over je ex die aangifte wilde doen van huiselijk geweld. Beetje 'dom' van haar om dat zo zwart op wit te zetten. Maar ik kan me goed voorstellen dat je dat niet zult vergeten. Zoiets vreet toch aan je, van een ex-partner en de andere ouder van je kinderen. Wel fijn dat de verhoudingen nu gestabiliseerd zijn!
Dat vind ik zelf ook erg, dat juist de vader van mijn kinderen veranderd is in iemand die ik niet meer ken. Jarenlang heb ik verhalen van hem gehoord wat voor een hekel hij had aan mannen die hun kind in de steek lieten voor een nieuwe relatie. Hij kreeg een nieuwe relatie en wat deed hij: precies. De omgangsregeling minimaliseren naar maar liefst 2 hele dagen in de maand. Dat zal ik gewoon nooit vergeten.
Dat is inderdaad pijnlijk wanneer iemand plotseling 180 graden draait.
Alsof ze 2 of meerdere persoonlijkheden hebben en de knop omdraaien voor een passende persoonlijkheid.
Het was zo'n beetje 1 van de eerste dingen die ik mijn ex verweet; heb ik met jou zoveel jaar samen in 1 huis gewoond? Ben jij dezelfde?
Je kan je troosten met het gegeven dat al deze types verder vastlopen in hun leven.
Ze zullen altijd ontevreden zijn....
Thunderstroke: ik kan me voorstellen dat dit diepe wonden bij je heeft geslagen. Inderdaad erg respectloos en dan ook de nasleep nog waarbij je ex geen enkele verantwoordelijkheid op zich nam. Lijkt me erg moeilijk om naast je neer te leggen en vrede mee te sluiten.
Palanja: ik las jouw verhaal over je ex die aangifte wilde doen van huiselijk geweld. Beetje 'dom' van haar om dat zo zwart op wit te zetten. Maar ik kan me goed voorstellen dat je dat niet zult vergeten. Zoiets vreet toch aan je, van een ex-partner en de andere ouder van je kinderen. Wel fijn dat de verhoudingen nu gestabiliseerd zijn!
Dat vind ik zelf ook erg, dat juist de vader van mijn kinderen veranderd is in iemand die ik niet meer ken. Jarenlang heb ik verhalen van hem gehoord wat voor een hekel hij had aan mannen die hun kind in de steek lieten voor een nieuwe relatie. Hij kreeg een nieuwe relatie en wat deed hij: precies. De omgangsregeling minimaliseren naar maar liefst 2 hele dagen in de maand. Dat zal ik gewoon nooit vergeten.
Dat is inderdaad pijnlijk wanneer iemand plotseling 180 graden draait.
Alsof ze 2 of meerdere persoonlijkheden hebben en de knop omdraaien voor een passende persoonlijkheid.
Het was zo'n beetje 1 van de eerste dingen die ik mijn ex verweet; heb ik met jou zoveel jaar samen in 1 huis gewoond? Ben jij dezelfde?
Je kan je troosten met het gegeven dat al deze types verder vastlopen in hun leven.
Ze zullen altijd ontevreden zijn....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 22 oktober 2011 om 16:34
quote:palanja schreef op 22 oktober 2011 @ 12:52:
[...]
Dat is inderdaad pijnlijk wanneer iemand plotseling 180 graden draait.
Alsof ze 2 of meerdere persoonlijkheden hebben en de knop omdraaien voor een passende persoonlijkheid.
Het was zo'n beetje 1 van de eerste dingen die ik mijn ex verweet; heb ik met jou zoveel jaar samen in 1 huis gewoond? Ben jij dezelfde?
Je kan je troosten met het gegeven dat al deze types verder vastlopen in hun leven.
Ze zullen altijd ontevreden zijn....
Dat vond ik net als jij denk ik wel een van de meest pijnlijke dingen, dat je je in iemand die je vertrouwde blijkbaar zo kunt vergissen.
Helaas deel ik je andere mening niet, mijn ex is volgens mij gelukkig en schijnt er niet mee te zitten. Ik geloof niet zo in boontje komt om zijn loontje, meer in dat mensen voor zichzelf een mooi verhaal maken en daar vervolgens ook in gaan geloven.
Good things happen to bad people en bad things happen to good people.
[...]
Dat is inderdaad pijnlijk wanneer iemand plotseling 180 graden draait.
Alsof ze 2 of meerdere persoonlijkheden hebben en de knop omdraaien voor een passende persoonlijkheid.
Het was zo'n beetje 1 van de eerste dingen die ik mijn ex verweet; heb ik met jou zoveel jaar samen in 1 huis gewoond? Ben jij dezelfde?
Je kan je troosten met het gegeven dat al deze types verder vastlopen in hun leven.
Ze zullen altijd ontevreden zijn....
Dat vond ik net als jij denk ik wel een van de meest pijnlijke dingen, dat je je in iemand die je vertrouwde blijkbaar zo kunt vergissen.
Helaas deel ik je andere mening niet, mijn ex is volgens mij gelukkig en schijnt er niet mee te zitten. Ik geloof niet zo in boontje komt om zijn loontje, meer in dat mensen voor zichzelf een mooi verhaal maken en daar vervolgens ook in gaan geloven.
Good things happen to bad people en bad things happen to good people.
zaterdag 22 oktober 2011 om 17:55
quote:Marahbloem schreef op 22 oktober 2011 @ 16:34:
[...]
Dat vond ik net als jij denk ik wel een van de meest pijnlijke dingen, dat je je in iemand die je vertrouwde blijkbaar zo kunt vergissen.
Helaas deel ik je andere mening niet, mijn ex is volgens mij gelukkig en schijnt er niet mee te zitten. Ik geloof niet zo in boontje komt om zijn loontje, meer in dat mensen voor zichzelf een mooi verhaal maken en daar vervolgens ook in gaan geloven.
Good things happen to bad people en bad things happen to good people.
Misschien kunnen "goede" mensen er beter mee omgaan?
Ik weet het niet, maar het lijkt inderdaad vaak dat goede mensen vervelende en nare dingen overkomen.
Dat wil niet zeggen, dat alle mensen die slechte dingen doen, per definitie alleen maar goeds overkomen.
Mijn ex is nu ook met zijn minares getrouwd, de liefde van zijn leven.
En als je dan zo gelukkig samen bent, wat heeft het dan nog zin om je bezig te houden met je ex? is er dan toch iets niet goed in de relatie?
Dat vind ik het vreemde bij mijn ex, waarom na zo veel jaar de boel oprakelen en je ex gaan zwart maken.
Er is totaal geen gewin voor geen van de partijen, noch veranderd het de situatie.
Maar om nog even terug te komen op het nare wat allemaal je overkomt. Als je er midden in zit, denk je, waarom wat heb ik toch misdaan, maar niets is zonder reden, het maakt je een sterke persoon en uiteindelijk kan de ervaring je ook veel rijkdom geven ( niet materieel) dat je gelouterd bent door je ervaringen en daardoor een veel inlevender persoon bent geworden.
Maar ook, dat je beseft wat er werkelijk belangrijk in je leven is.
Als iemand jou de moeite niet (meer) vind, hoeft dat niet te betekenen dat het zo is, hoewel je eigenwaarde door zulke crisissen echt een giga deuk krijgt, zul je eens beseffen dat je zelf het grootste geschenk bent.
Je kan pas liefhebben als je jezelf ook liefhebt.
En de langste relatie in je leven is de relatie met jezelf ! vergeet dat nooit.
Wat ik ermee wil zeggen is , dat nu kan het lijken/zijn of alles tegen jou is en je ex alle voorspoed heeft, maar dat als je bij jezelf blijft je ook met jezelf daarover in het reine zult zijn. Dus niet meegaan in de negatieve acties, maar je eigen koers varen.
What goes arround comes arround, dat geldt zowel positief als negatief
[...]
Dat vond ik net als jij denk ik wel een van de meest pijnlijke dingen, dat je je in iemand die je vertrouwde blijkbaar zo kunt vergissen.
Helaas deel ik je andere mening niet, mijn ex is volgens mij gelukkig en schijnt er niet mee te zitten. Ik geloof niet zo in boontje komt om zijn loontje, meer in dat mensen voor zichzelf een mooi verhaal maken en daar vervolgens ook in gaan geloven.
Good things happen to bad people en bad things happen to good people.
Misschien kunnen "goede" mensen er beter mee omgaan?
Ik weet het niet, maar het lijkt inderdaad vaak dat goede mensen vervelende en nare dingen overkomen.
Dat wil niet zeggen, dat alle mensen die slechte dingen doen, per definitie alleen maar goeds overkomen.
Mijn ex is nu ook met zijn minares getrouwd, de liefde van zijn leven.
En als je dan zo gelukkig samen bent, wat heeft het dan nog zin om je bezig te houden met je ex? is er dan toch iets niet goed in de relatie?
Dat vind ik het vreemde bij mijn ex, waarom na zo veel jaar de boel oprakelen en je ex gaan zwart maken.
Er is totaal geen gewin voor geen van de partijen, noch veranderd het de situatie.
Maar om nog even terug te komen op het nare wat allemaal je overkomt. Als je er midden in zit, denk je, waarom wat heb ik toch misdaan, maar niets is zonder reden, het maakt je een sterke persoon en uiteindelijk kan de ervaring je ook veel rijkdom geven ( niet materieel) dat je gelouterd bent door je ervaringen en daardoor een veel inlevender persoon bent geworden.
Maar ook, dat je beseft wat er werkelijk belangrijk in je leven is.
Als iemand jou de moeite niet (meer) vind, hoeft dat niet te betekenen dat het zo is, hoewel je eigenwaarde door zulke crisissen echt een giga deuk krijgt, zul je eens beseffen dat je zelf het grootste geschenk bent.
Je kan pas liefhebben als je jezelf ook liefhebt.
En de langste relatie in je leven is de relatie met jezelf ! vergeet dat nooit.
Wat ik ermee wil zeggen is , dat nu kan het lijken/zijn of alles tegen jou is en je ex alle voorspoed heeft, maar dat als je bij jezelf blijft je ook met jezelf daarover in het reine zult zijn. Dus niet meegaan in de negatieve acties, maar je eigen koers varen.
What goes arround comes arround, dat geldt zowel positief als negatief
zaterdag 22 oktober 2011 om 18:06
Sommige mensen komen idd overal mee weg, of geloven zo sterk in hun eigen sprookjes. Niets staat ze in de weg en wat er wel voor de voeten ligt, stap je gewoon overheen.
Ze zijn wellicht ook gewoon gelukkig, al denk ik vak als je straks terug kijkt op je leven, ben je dan trots?
Hoe gaat het dan allemaal voelen voor je, hoeveel mensen ben je verloren en wie blijft er op het eind voor je over?
Hoe dan ook, ik zie mijn geluk weer tegemoet. Waar deuren dicht gaan gaan andere deuren open.
En wat ik allemaal heb meegemaakt( en dat is geen kattepis in mijn hele leven) heeft mij gemaakt tot wie ik ben.
Wel met de nodige problemen maar ook met de goede kwaliteiten.
Ik ben omringd met hele trouwe lieve mensen om mij heen, al eeuwen en soms denk ik... dat is ook niet zomaar, dat heb ik ergens aan verdient
Ze zijn wellicht ook gewoon gelukkig, al denk ik vak als je straks terug kijkt op je leven, ben je dan trots?
Hoe gaat het dan allemaal voelen voor je, hoeveel mensen ben je verloren en wie blijft er op het eind voor je over?
Hoe dan ook, ik zie mijn geluk weer tegemoet. Waar deuren dicht gaan gaan andere deuren open.
En wat ik allemaal heb meegemaakt( en dat is geen kattepis in mijn hele leven) heeft mij gemaakt tot wie ik ben.
Wel met de nodige problemen maar ook met de goede kwaliteiten.
Ik ben omringd met hele trouwe lieve mensen om mij heen, al eeuwen en soms denk ik... dat is ook niet zomaar, dat heb ik ergens aan verdient
zondag 23 oktober 2011 om 11:38
quote:iry schreef op 22 oktober 2011 @ 18:06:
Sommige mensen komen idd overal mee weg, of geloven zo sterk in hun eigen sprookjes. Niets staat ze in de weg en wat er wel voor de voeten ligt, stap je gewoon overheen.
Ze zijn wellicht ook gewoon gelukkig, al denk ik vak als je straks terug kijkt op je leven, ben je dan trots?
Hoe gaat het dan allemaal voelen voor je, hoeveel mensen ben je verloren en wie blijft er op het eind voor je over?
Hoe dan ook, ik zie mijn geluk weer tegemoet. Waar deuren dicht gaan gaan andere deuren open.
En wat ik allemaal heb meegemaakt( en dat is geen kattepis in mijn hele leven) heeft mij gemaakt tot wie ik ben.
Wel met de nodige problemen maar ook met de goede kwaliteiten.
Ik ben omringd met hele trouwe lieve mensen om mij heen, al eeuwen en soms denk ik... dat is ook niet zomaar, dat heb ik ergens aan verdient
Het is nooit zo donker, of er verschijnt altijd wel weer licht.
Inderdaad zoals je schrijft waar deuren dicht van gaan, gaan andere deuren weer open.
De kunst is om niet te blijven zwelgen in verdriet en pijn en door te gaan, je ziet het aan jezelf je bent er krachtig uit voort gekomen.
En hebt het besef van grootste geschenk: dat er mensen om je geven en er voor je zijn.
Sommige mensen komen idd overal mee weg, of geloven zo sterk in hun eigen sprookjes. Niets staat ze in de weg en wat er wel voor de voeten ligt, stap je gewoon overheen.
Ze zijn wellicht ook gewoon gelukkig, al denk ik vak als je straks terug kijkt op je leven, ben je dan trots?
Hoe gaat het dan allemaal voelen voor je, hoeveel mensen ben je verloren en wie blijft er op het eind voor je over?
Hoe dan ook, ik zie mijn geluk weer tegemoet. Waar deuren dicht gaan gaan andere deuren open.
En wat ik allemaal heb meegemaakt( en dat is geen kattepis in mijn hele leven) heeft mij gemaakt tot wie ik ben.
Wel met de nodige problemen maar ook met de goede kwaliteiten.
Ik ben omringd met hele trouwe lieve mensen om mij heen, al eeuwen en soms denk ik... dat is ook niet zomaar, dat heb ik ergens aan verdient
Het is nooit zo donker, of er verschijnt altijd wel weer licht.
Inderdaad zoals je schrijft waar deuren dicht van gaan, gaan andere deuren weer open.
De kunst is om niet te blijven zwelgen in verdriet en pijn en door te gaan, je ziet het aan jezelf je bent er krachtig uit voort gekomen.
En hebt het besef van grootste geschenk: dat er mensen om je geven en er voor je zijn.
