Werk & Studie
alle pijlers
burn-out-achtig?
zondag 23 oktober 2011 om 11:33
Ik ben dit weekend weer ziek. Ik ben het afgelopen jaar al zo'n vier keer ziek geweest, terwijl ik voorheen niet meer dan eens (en kort) per jaar ziek was.
Ik ben niet blij met mijn werk. Objectief gezien zou het werk goed bij me moeten passen, aangezien ik lekker met mijn hoofd mag werken en onderzoek mag doen en ik niet op de voorgrond hoef te treden (ik houd niet zo van leidinggeven, besluiten nemen of presenteren bijvoorbeeld). Het is ook de baan waar ik vroeger van droomde. Maar eigenlijk vind ik het werk helemaal niet leuk. Ik denk dat het aan het bedrijf ligt waar ik bij werk. Het is nogal een mannenbolwerk, waar vrouwen niet om de juiste dingen worden gerespecteerd. Er worden deadlines gesteld die niet echt redelijk zijn, maar om mijn collega's tegemoet te komen probeer ik daar aan te voldoen, maar het wordt nooit gewaardeerd. Ik krijg niet alle informatie, maar wordt wel verwacht een gedegen onderzoek te doen. Ik wordt gevraagd onderzoek te doen, maar de collega's zijn niet blij met de uitkomst e.d. Ik wil graag samenwerken, maar mijn collega's lijken eerder mijn vijanden dan mijn vrienden. Toch heeft mijn werk wel invloed op hoe zaken verlopen, dus ik zou niet kunnen zeggen dat het niet bevredigend is. Alleen het contact met collega's is erg vervelend en bezorgt me stress.
Ik heb er ook eens met een carrierecoach over gepraat. Zij zegt dat de bedrijfscultuur gewoon niet gezond is. Ze adviseert me niet de droom over de functie op te geven, maar deze functie gewoon binnen een ander bedrijf op te zoeken. Ik voel me echter zo moe dat werk waar ik mijn hoofd niet of minder hoef te gebruiken, zoals vuilnisvrouw, me aantrekkelijk lijken. Dit past echter helemaal niet bij het werk dat ik altijd wilde doen; iets met het verbeteren van de maatschappij in een meer algemenere zin (bijv. goede wetgeving maken, onderzoek doen voor een universiteit en daarmee een nieuw zorgstelsel introcuderen, oplossingen zoeken voor bijvoorbeeld het fileprobleem). Daarnaast denk ik er vaak over na hoe het zou zijn om geen baan te hebben. Maar ook dit past helemaal niet bij me, omdat ik voorheen zou hebben gezegd dat ik nuttig voor de maatschappij wilde zijn.
Nu zat ik vandaag iets te lezen over burn-out etc. en ik dacht dat mijn situatie daar wel op aansloot. De kenmerken doen zich voor (ik ben perfectionistisch, de eisen op mijn werk zijn hoog, de waardering laag, ik kan geen nee zeggen) en de symptomen ook (ik ben moe, depressief, voel me anders dan normaal, kan mijn bed niet uitkomen, wil alleen steeds mijn mail checken en kan me niet toezetten tot mijn werk). Ik zou alleen niet weten wat ik hier nu mee moet doen. Het tegen mijn baas zeggen? Maar ik weet zeker dat hij er niets van merkt. Mijn baas vindt dat ik te korte dagen maak, maar hij is blij met mijn werk. Hij vindt de vervelende collega's niet echt een probleem, mijn directe (lieve) collega's ook niet; die vinden dat ik een dikkere huid moet kweken. Als ik weer over dit probleem begin, dan hebben zij het er liever niet over. Ik voel me een zeur.
Ik zou het liefst morgen onstlag nemen en niks doen. Maar gezien financiele situatie is dat sowieso niet mogelijk.
Ik ben niet blij met mijn werk. Objectief gezien zou het werk goed bij me moeten passen, aangezien ik lekker met mijn hoofd mag werken en onderzoek mag doen en ik niet op de voorgrond hoef te treden (ik houd niet zo van leidinggeven, besluiten nemen of presenteren bijvoorbeeld). Het is ook de baan waar ik vroeger van droomde. Maar eigenlijk vind ik het werk helemaal niet leuk. Ik denk dat het aan het bedrijf ligt waar ik bij werk. Het is nogal een mannenbolwerk, waar vrouwen niet om de juiste dingen worden gerespecteerd. Er worden deadlines gesteld die niet echt redelijk zijn, maar om mijn collega's tegemoet te komen probeer ik daar aan te voldoen, maar het wordt nooit gewaardeerd. Ik krijg niet alle informatie, maar wordt wel verwacht een gedegen onderzoek te doen. Ik wordt gevraagd onderzoek te doen, maar de collega's zijn niet blij met de uitkomst e.d. Ik wil graag samenwerken, maar mijn collega's lijken eerder mijn vijanden dan mijn vrienden. Toch heeft mijn werk wel invloed op hoe zaken verlopen, dus ik zou niet kunnen zeggen dat het niet bevredigend is. Alleen het contact met collega's is erg vervelend en bezorgt me stress.
Ik heb er ook eens met een carrierecoach over gepraat. Zij zegt dat de bedrijfscultuur gewoon niet gezond is. Ze adviseert me niet de droom over de functie op te geven, maar deze functie gewoon binnen een ander bedrijf op te zoeken. Ik voel me echter zo moe dat werk waar ik mijn hoofd niet of minder hoef te gebruiken, zoals vuilnisvrouw, me aantrekkelijk lijken. Dit past echter helemaal niet bij het werk dat ik altijd wilde doen; iets met het verbeteren van de maatschappij in een meer algemenere zin (bijv. goede wetgeving maken, onderzoek doen voor een universiteit en daarmee een nieuw zorgstelsel introcuderen, oplossingen zoeken voor bijvoorbeeld het fileprobleem). Daarnaast denk ik er vaak over na hoe het zou zijn om geen baan te hebben. Maar ook dit past helemaal niet bij me, omdat ik voorheen zou hebben gezegd dat ik nuttig voor de maatschappij wilde zijn.
Nu zat ik vandaag iets te lezen over burn-out etc. en ik dacht dat mijn situatie daar wel op aansloot. De kenmerken doen zich voor (ik ben perfectionistisch, de eisen op mijn werk zijn hoog, de waardering laag, ik kan geen nee zeggen) en de symptomen ook (ik ben moe, depressief, voel me anders dan normaal, kan mijn bed niet uitkomen, wil alleen steeds mijn mail checken en kan me niet toezetten tot mijn werk). Ik zou alleen niet weten wat ik hier nu mee moet doen. Het tegen mijn baas zeggen? Maar ik weet zeker dat hij er niets van merkt. Mijn baas vindt dat ik te korte dagen maak, maar hij is blij met mijn werk. Hij vindt de vervelende collega's niet echt een probleem, mijn directe (lieve) collega's ook niet; die vinden dat ik een dikkere huid moet kweken. Als ik weer over dit probleem begin, dan hebben zij het er liever niet over. Ik voel me een zeur.
Ik zou het liefst morgen onstlag nemen en niks doen. Maar gezien financiele situatie is dat sowieso niet mogelijk.
zondag 23 oktober 2011 om 11:43
quote:_made_lief_ schreef op 23 oktober 2011 @ 11:33:
Ik voel me echter zo moe dat werk waar ik mijn hoofd niet of minder hoef te gebruiken, zoals vuilnisvrouw, me aantrekkelijk lijken.
DIt is heel erg herkenbaar. Ik doe ook werk dat ik heel graag doe, maar soms als de druk heel erg hoog is, denk ik dat het he-le-maal anders moet en dat ik iets moet gaan doen met veel minder verantwoordelijkheid en veel minder stress. Gelukkig werk ik projectmatig, dus lopen klussen altijd een keer af/worden ze minder zwaar/werk ik weer met andere mensen, waardoor ik dan weer weet dat ik toch wat ik doe heel erg leuk vind. 't Is echt een teken van aan je taks zitten, neem het inhoudelijk niet te serieus, maar wel als signaal dat er iets moet veranderen.
't Is natuurlijk moeilijk in te schatten hoe vervelend de werksfeer echt is (als verder niemand ergens last van lijkt te hebben, kan het natuurlijk ook deels bij jou liggen) maar in elk geval voel je je heel ongelukkig in dit bedrijf, en lijkt het er niet op dat daar wat aan gaat veranderen, aangezien je al met je baas en collega's gesproken hebt (waren dat constructieve gesprekken, waarin je ook aangaf hoe het volgens jou anders/beter zou kunnen?). Mijn advies zou zijn om wel te blijven werken, maar jezelf zoveel mogelijk af te sluiten voor de vervelende dingen, en ondertussen op zoek te gaan naar een andere baan. Als je weet dat je op den duur toch weggaat, is het waarschijnlijk makkelijker om over de nare dingen heen te stappen.
Ik voel me echter zo moe dat werk waar ik mijn hoofd niet of minder hoef te gebruiken, zoals vuilnisvrouw, me aantrekkelijk lijken.
DIt is heel erg herkenbaar. Ik doe ook werk dat ik heel graag doe, maar soms als de druk heel erg hoog is, denk ik dat het he-le-maal anders moet en dat ik iets moet gaan doen met veel minder verantwoordelijkheid en veel minder stress. Gelukkig werk ik projectmatig, dus lopen klussen altijd een keer af/worden ze minder zwaar/werk ik weer met andere mensen, waardoor ik dan weer weet dat ik toch wat ik doe heel erg leuk vind. 't Is echt een teken van aan je taks zitten, neem het inhoudelijk niet te serieus, maar wel als signaal dat er iets moet veranderen.
't Is natuurlijk moeilijk in te schatten hoe vervelend de werksfeer echt is (als verder niemand ergens last van lijkt te hebben, kan het natuurlijk ook deels bij jou liggen) maar in elk geval voel je je heel ongelukkig in dit bedrijf, en lijkt het er niet op dat daar wat aan gaat veranderen, aangezien je al met je baas en collega's gesproken hebt (waren dat constructieve gesprekken, waarin je ook aangaf hoe het volgens jou anders/beter zou kunnen?). Mijn advies zou zijn om wel te blijven werken, maar jezelf zoveel mogelijk af te sluiten voor de vervelende dingen, en ondertussen op zoek te gaan naar een andere baan. Als je weet dat je op den duur toch weggaat, is het waarschijnlijk makkelijker om over de nare dingen heen te stappen.
zondag 23 oktober 2011 om 11:48
Je hebt niet zomaar een burnout hoor,als je het een paar weken niet naar je zin hebt op je werk?
En je kan je toch gewoon ziek melden,en dan eens een weekje nadenken over wat en hoe ipv ontslag nemen en je druk maken over dat dat niet kan ivm financiele situatie?
En misschien is een assertiviteits cursus iets voor je,zodat je wat weerbaarder wordt naar je baas toe?
Ik herken het ook allemaal hoor,heb ook op het randje gezeten van een burnout,maar net op tijd aan de bel getrokken...
En je kan je toch gewoon ziek melden,en dan eens een weekje nadenken over wat en hoe ipv ontslag nemen en je druk maken over dat dat niet kan ivm financiele situatie?
En misschien is een assertiviteits cursus iets voor je,zodat je wat weerbaarder wordt naar je baas toe?
Ik herken het ook allemaal hoor,heb ook op het randje gezeten van een burnout,maar net op tijd aan de bel getrokken...
zondag 23 oktober 2011 om 11:57
kan het zijn dat je thuissituatie (je vriend) ook een rol speelt in dit geheel?
Wat betreft je werk....ik zou ervoor gaan zorgen dat je inderdaad een dikkere huid krijgt. Ga opzoek naar een assertiviteitscursus, een goede coach die je wel met de situatie om leert gaan en zorg voor wat meer inzicht in je eigen grenzen en hoe je die bewaakt. Een burnout lijkt haast wel een modeverschijnsel te worden. Als het qua symptomen ook maar een beetje in die richting wijst dan is het meteen een definitieve diagnose waarin lekker achterover geleund kan worden. Pas daarvoor op en kijk eerst eens verder dan dit labeltje. Laat labeltjes sowieso los zou ik adviseren.
Wat betreft je werk....ik zou ervoor gaan zorgen dat je inderdaad een dikkere huid krijgt. Ga opzoek naar een assertiviteitscursus, een goede coach die je wel met de situatie om leert gaan en zorg voor wat meer inzicht in je eigen grenzen en hoe je die bewaakt. Een burnout lijkt haast wel een modeverschijnsel te worden. Als het qua symptomen ook maar een beetje in die richting wijst dan is het meteen een definitieve diagnose waarin lekker achterover geleund kan worden. Pas daarvoor op en kijk eerst eens verder dan dit labeltje. Laat labeltjes sowieso los zou ik adviseren.
zondag 23 oktober 2011 om 12:01
Als al je collega's vinden dat het wel meevalt, dan is de kans aanwezig dat jij zelf de dingen groter maakt dan ze zijn. Ga daar dus mee aan de slag, want de dingen die je beschrijft gebeuren in elke organisatie.
Los daarvan is er wellicht een organisatie die beter bij je past dan waar je nu zit. Rond kijken en solliciteren kan sowieso geen kwaad.
Neem hoe dan ook zelf de initiatieven om de situatie te verbeteren. Zolang jij niets doet, plaats jij jezelf in een slachtofferrol en daar is nog nooit iemand beter van geworden.
Los daarvan is er wellicht een organisatie die beter bij je past dan waar je nu zit. Rond kijken en solliciteren kan sowieso geen kwaad.
Neem hoe dan ook zelf de initiatieven om de situatie te verbeteren. Zolang jij niets doet, plaats jij jezelf in een slachtofferrol en daar is nog nooit iemand beter van geworden.
zondag 23 oktober 2011 om 12:04
Ook veel herkenning, maar inmiddels wel steeds meer dikke huid hier.
Misschien toch handig om aan een aantal vaardigheden zoals nee zeggen te gaan werken, zonder dat loop je zeker in dit soort organisatie idd veel risico op een burn out.
In relaties met vervelende collega's is het belangrijk je te focussen op de werktaken in dat contact, hou het professioneel en zakelijk, en zorg wel dat je je grenzen afbakent, ook al vinden ze dat niet leuk. Werkrelaties kunnen veranderen, en als jij voet bij stuk houdt leren mensen wat ze aan je hebben en waar ze niet mee aan moeten komen. Als er geroddel/spelletjegespeel is, keep your head high. Als mensen zo willen werken/leven is dat hun keuze. Ja het bezorgt stress, maar dat wordt echt minder. Op termijn weten mensen wat ze aan je hebben en gaan daar rekening mee houden.
Voor mij is mijn baan een plek waar ik kan bijdragen aan dingen die ik belangrijk vind. Ik lees een beetje hetzelfde bij jou. Dat betekent dat ik voldoening haal uit wat ik kan doen, en dat ik de balans blijf afwegen of deze plek nog de goede is voor mij (ik heb wel een escape route, omdat ik financiele reserves heb opgebouwd, dat houdt me soms idd op de been). Wat wel belangrijk is bij zo'n vorm van idealisme, is dat je er ook realisme bij ontwikkelt. Helemaal werken aan wat jij belangrijk vindt, zonder stom inefficient bureacratisch gezeik en spelletjesgespeel of egogedoe, helaas pindakaas het bestaat niet. Er zijn plekken waar het meer is en plekken waar het minder is, maar geloof me, op een universiteit bijvoorbeeld heb je dit allemaal onherroepelijk. Een stukje perfectionisme zal je echt moeten laten varen, ook op een andere plek loop je tegen dit soort dingen aan.
Anna's devies : Haal je voldoening waar je het krijgen kan en je steun uit je aardige collega's, wees zakelijk en duidelijk met moeilijke collega's en zie relaties als mogelijk veranderbaar, wees trots op wat je kan bijdragen en zorg goed voor jezelf. En ja blijf kijken of dit de best mogelijke plek is voor jou, maar wees wel realistisch.
Misschien toch handig om aan een aantal vaardigheden zoals nee zeggen te gaan werken, zonder dat loop je zeker in dit soort organisatie idd veel risico op een burn out.
In relaties met vervelende collega's is het belangrijk je te focussen op de werktaken in dat contact, hou het professioneel en zakelijk, en zorg wel dat je je grenzen afbakent, ook al vinden ze dat niet leuk. Werkrelaties kunnen veranderen, en als jij voet bij stuk houdt leren mensen wat ze aan je hebben en waar ze niet mee aan moeten komen. Als er geroddel/spelletjegespeel is, keep your head high. Als mensen zo willen werken/leven is dat hun keuze. Ja het bezorgt stress, maar dat wordt echt minder. Op termijn weten mensen wat ze aan je hebben en gaan daar rekening mee houden.
Voor mij is mijn baan een plek waar ik kan bijdragen aan dingen die ik belangrijk vind. Ik lees een beetje hetzelfde bij jou. Dat betekent dat ik voldoening haal uit wat ik kan doen, en dat ik de balans blijf afwegen of deze plek nog de goede is voor mij (ik heb wel een escape route, omdat ik financiele reserves heb opgebouwd, dat houdt me soms idd op de been). Wat wel belangrijk is bij zo'n vorm van idealisme, is dat je er ook realisme bij ontwikkelt. Helemaal werken aan wat jij belangrijk vindt, zonder stom inefficient bureacratisch gezeik en spelletjesgespeel of egogedoe, helaas pindakaas het bestaat niet. Er zijn plekken waar het meer is en plekken waar het minder is, maar geloof me, op een universiteit bijvoorbeeld heb je dit allemaal onherroepelijk. Een stukje perfectionisme zal je echt moeten laten varen, ook op een andere plek loop je tegen dit soort dingen aan.
Anna's devies : Haal je voldoening waar je het krijgen kan en je steun uit je aardige collega's, wees zakelijk en duidelijk met moeilijke collega's en zie relaties als mogelijk veranderbaar, wees trots op wat je kan bijdragen en zorg goed voor jezelf. En ja blijf kijken of dit de best mogelijke plek is voor jou, maar wees wel realistisch.
zondag 23 oktober 2011 om 12:10
quote:nummerzoveel schreef op 23 oktober 2011 @ 12:01:
Als al je collega's vinden dat het wel meevalt, dan is de kans aanwezig dat jij zelf de dingen groter maakt dan ze zijn. Ga daar dus mee aan de slag, want de dingen die je beschrijft gebeuren in elke organisatie.
Het is best ernstig de laatste tijd; er vliegen mensen de deur uit die er al jaren werken of die het management op persoonlijk vlak niet liggen. Mensen die door collega's op de vloer gewaardeerd worden, worden door het management afgezeken.
quote:nummerzoveel schreef op 23 oktober 2011 @ 12:01:
Los daarvan is er wellicht een organisatie die beter bij je past dan waar je nu zit. Rond kijken en solliciteren kan sowieso geen kwaad.
Probleem hierbij is dat ik voorheen echt altijd wel zin had om te werken en de schouders eronder te zetten. Ik heb nu echter zo'n rotgevoel dat ik bang ben dat dat doorschemert als ik ga solliciteren.
quote:nummerzoveel schreef op 23 oktober 2011 @ 12:01:
Neem hoe dan ook zelf de initiatieven om de situatie te verbeteren. Zolang jij niets doet, plaats jij jezelf in een slachtofferrol en daar is nog nooit iemand beter van geworden.Alleen dit lezen; zelf initiatief nemen; maakt me al moe Maar ik weet dat je gelijk hebt. Ik wil liever in een hol kruipen.
Als al je collega's vinden dat het wel meevalt, dan is de kans aanwezig dat jij zelf de dingen groter maakt dan ze zijn. Ga daar dus mee aan de slag, want de dingen die je beschrijft gebeuren in elke organisatie.
Het is best ernstig de laatste tijd; er vliegen mensen de deur uit die er al jaren werken of die het management op persoonlijk vlak niet liggen. Mensen die door collega's op de vloer gewaardeerd worden, worden door het management afgezeken.
quote:nummerzoveel schreef op 23 oktober 2011 @ 12:01:
Los daarvan is er wellicht een organisatie die beter bij je past dan waar je nu zit. Rond kijken en solliciteren kan sowieso geen kwaad.
Probleem hierbij is dat ik voorheen echt altijd wel zin had om te werken en de schouders eronder te zetten. Ik heb nu echter zo'n rotgevoel dat ik bang ben dat dat doorschemert als ik ga solliciteren.
quote:nummerzoveel schreef op 23 oktober 2011 @ 12:01:
Neem hoe dan ook zelf de initiatieven om de situatie te verbeteren. Zolang jij niets doet, plaats jij jezelf in een slachtofferrol en daar is nog nooit iemand beter van geworden.Alleen dit lezen; zelf initiatief nemen; maakt me al moe Maar ik weet dat je gelijk hebt. Ik wil liever in een hol kruipen.
zondag 23 oktober 2011 om 12:16
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:04:
Misschien toch handig om aan een aantal vaardigheden zoals nee zeggen te gaan werken, zonder dat loop je zeker in dit soort organisatie idd veel risico op een burn out.
Ik heb tegen mijn baas gezegd dat ik veel liever een dergelijke cursus volg dan dat ik een inhoudelijke cursus ga doen. Maar ik heb deze cursussen al tweemaal gevolgd. En ik ben ook nu weer in therapie om uit te zoeken wat ik wil en hoe ik dat verwoord (onder andere in relatie).
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:04:
In relaties met vervelende collega's is het belangrijk je te focussen op de werktaken in dat contact, hou het professioneel en zakelijk, en zorg wel dat je je grenzen afbakent, ook al vinden ze dat niet leuk. Werkrelaties kunnen veranderen, en als jij voet bij stuk houdt leren mensen wat ze aan je hebben en waar ze niet mee aan moeten komen. Als er geroddel/spelletjegespeel is, keep your head high. Als mensen zo willen werken/leven is dat hun keuze. Ja het bezorgt stress, maar dat wordt echt minder. Op termijn weten mensen wat ze aan je hebben en gaan daar rekening mee houden.
Ja dat doe ik dan maar. Ik kan ook niet anders dan professioneel blijven. Als iemand eens mijn deadlines niet haalt dan denk ik: vervelend, maar die persoon heeft het vast druk. Als die collega dat ook zegt dan laat ik ook merken dat ik dat accepteer. Maar mijn collega's hebben blijkbaar een probleem met het behalen van deadlines of met de inhoud van het advies dat niet strookt met wat zij hadden verwacht. Ik snap niet waarom ze dat zo persoonlijk moeten maken, waarbij de hele afdeling geen gedag meer zegt en me boos aanstaart. Dat soort dingen.
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:04:
Helemaal werken aan wat jij belangrijk vindt, zonder stom inefficient bureacratisch gezeik en spelletjesgespeel of egogedoe, helaas pindakaas het bestaat niet. Er zijn plekken waar het meer is en plekken waar het minder is, maar geloof me, op een universiteit bijvoorbeeld heb je dit allemaal onherroepelijk. Een stukje perfectionisme zal je echt moeten laten varen, ook op een andere plek loop je tegen dit soort dingen aan.
Ik heb stagegelopen op een plek waar het wel prima loopt. Vandaar dat het moeilijker te verdragen is, omdat ik weet dat het niet overal zo erg is. Ik heb me ook aangemeld bij een uitzendbureau. De consulente vroeg waarom ik weg wilde. Toen ik over bedrijfscultuur begon vertelde ze me ook dat zij die verhalen al eerder had gehoord en dat het op een nieuwe plek 'zeker niet zo zal zijn als dat het daar is.' Marketingpraatje of werkelijkheid? Ik vond het in ieder geval vreemd dat ze dat zei.
Misschien toch handig om aan een aantal vaardigheden zoals nee zeggen te gaan werken, zonder dat loop je zeker in dit soort organisatie idd veel risico op een burn out.
Ik heb tegen mijn baas gezegd dat ik veel liever een dergelijke cursus volg dan dat ik een inhoudelijke cursus ga doen. Maar ik heb deze cursussen al tweemaal gevolgd. En ik ben ook nu weer in therapie om uit te zoeken wat ik wil en hoe ik dat verwoord (onder andere in relatie).
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:04:
In relaties met vervelende collega's is het belangrijk je te focussen op de werktaken in dat contact, hou het professioneel en zakelijk, en zorg wel dat je je grenzen afbakent, ook al vinden ze dat niet leuk. Werkrelaties kunnen veranderen, en als jij voet bij stuk houdt leren mensen wat ze aan je hebben en waar ze niet mee aan moeten komen. Als er geroddel/spelletjegespeel is, keep your head high. Als mensen zo willen werken/leven is dat hun keuze. Ja het bezorgt stress, maar dat wordt echt minder. Op termijn weten mensen wat ze aan je hebben en gaan daar rekening mee houden.
Ja dat doe ik dan maar. Ik kan ook niet anders dan professioneel blijven. Als iemand eens mijn deadlines niet haalt dan denk ik: vervelend, maar die persoon heeft het vast druk. Als die collega dat ook zegt dan laat ik ook merken dat ik dat accepteer. Maar mijn collega's hebben blijkbaar een probleem met het behalen van deadlines of met de inhoud van het advies dat niet strookt met wat zij hadden verwacht. Ik snap niet waarom ze dat zo persoonlijk moeten maken, waarbij de hele afdeling geen gedag meer zegt en me boos aanstaart. Dat soort dingen.
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:04:
Helemaal werken aan wat jij belangrijk vindt, zonder stom inefficient bureacratisch gezeik en spelletjesgespeel of egogedoe, helaas pindakaas het bestaat niet. Er zijn plekken waar het meer is en plekken waar het minder is, maar geloof me, op een universiteit bijvoorbeeld heb je dit allemaal onherroepelijk. Een stukje perfectionisme zal je echt moeten laten varen, ook op een andere plek loop je tegen dit soort dingen aan.
Ik heb stagegelopen op een plek waar het wel prima loopt. Vandaar dat het moeilijker te verdragen is, omdat ik weet dat het niet overal zo erg is. Ik heb me ook aangemeld bij een uitzendbureau. De consulente vroeg waarom ik weg wilde. Toen ik over bedrijfscultuur begon vertelde ze me ook dat zij die verhalen al eerder had gehoord en dat het op een nieuwe plek 'zeker niet zo zal zijn als dat het daar is.' Marketingpraatje of werkelijkheid? Ik vond het in ieder geval vreemd dat ze dat zei.
zondag 23 oktober 2011 om 12:17
Neem voor jezelf het besluit op zoek te gaan naar beter. Alleen dat lucht al zo enorm op, dat het je meer energie zal geven.
In een hol kruipen lijkt misschien aantrekkelijker, maar eenmaal in dat hol is het verdomd lastig er weer uit te komen. Voorkom dus dat je daar in belandt door nu actie te nemen.
Als je eenmaal ervaart dat je zelf de kracht hebt om je situatie te verbeteren, dan levert dat je veel meer op.
In een hol kruipen lijkt misschien aantrekkelijker, maar eenmaal in dat hol is het verdomd lastig er weer uit te komen. Voorkom dus dat je daar in belandt door nu actie te nemen.
Als je eenmaal ervaart dat je zelf de kracht hebt om je situatie te verbeteren, dan levert dat je veel meer op.
zondag 23 oktober 2011 om 12:18
quote:flowerbombje schreef op 23 oktober 2011 @ 11:57:
kan het zijn dat je thuissituatie (je vriend) ook een rol speelt in dit geheel?
Ja dat is zo. Ik zou me ook het liefst richten op mijn relatieproblemen en dat tot rust komen op mijn werk, maar dat gaat zo dus niet. Ik krijg thuis of op mijn werk geen rust. Alleen uit mijn studie en therapie haal ik energie.
kan het zijn dat je thuissituatie (je vriend) ook een rol speelt in dit geheel?
Ja dat is zo. Ik zou me ook het liefst richten op mijn relatieproblemen en dat tot rust komen op mijn werk, maar dat gaat zo dus niet. Ik krijg thuis of op mijn werk geen rust. Alleen uit mijn studie en therapie haal ik energie.
zondag 23 oktober 2011 om 12:23
quote:Moosey schreef op 23 oktober 2011 @ 11:43:
[...]
DIt is heel erg herkenbaar. Ik doe ook werk dat ik heel graag doe, maar soms als de druk heel erg hoog is, denk ik dat het he-le-maal anders moet en dat ik iets moet gaan doen met veel minder verantwoordelijkheid en veel minder stress.(...) 't Is echt een teken van aan je taks zitten, neem het inhoudelijk niet te serieus, maar wel als signaal dat er iets moet veranderen.
Hmm.
quote:Moosey schreef op 23 oktober 2011 @ 11:43:
't Is natuurlijk moeilijk in te schatten hoe vervelend de werksfeer echt is (als verder niemand ergens last van lijkt te hebben, kan het natuurlijk ook deels bij jou liggen) maar in elk geval voel je je heel ongelukkig in dit bedrijf, en lijkt het er niet op dat daar wat aan gaat veranderen, aangezien je al met je baas en collega's gesproken hebt (waren dat constructieve gesprekken, waarin je ook aangaf hoe het volgens jou anders/beter zou kunnen?). Mijn advies zou zijn om wel te blijven werken, maar jezelf zoveel mogelijk af te sluiten voor de vervelende dingen, en ondertussen op zoek te gaan naar een andere baan. Als je weet dat je op den duur toch weggaat, is het waarschijnlijk makkelijker om over de nare dingen heen te stappen.Ja, toen ik besloot om andere banen te zoeken, voelde ik me ook beter. Maar er is momenteel niet zo veel openstaand, dus dat gevoel is een beetje weggeebd. De gesprekken met mijn baas zijn niet heel behulpzaam, omdat het wordt weggewuifd. Er zijn anderen die het veel drukker hebben en meer werk verzetten en daarnaast nog kinderen hebben etc. Maar ik heb echt moeite om de uren te maken. De motivatie is gewoon weg.
[...]
DIt is heel erg herkenbaar. Ik doe ook werk dat ik heel graag doe, maar soms als de druk heel erg hoog is, denk ik dat het he-le-maal anders moet en dat ik iets moet gaan doen met veel minder verantwoordelijkheid en veel minder stress.(...) 't Is echt een teken van aan je taks zitten, neem het inhoudelijk niet te serieus, maar wel als signaal dat er iets moet veranderen.
Hmm.
quote:Moosey schreef op 23 oktober 2011 @ 11:43:
't Is natuurlijk moeilijk in te schatten hoe vervelend de werksfeer echt is (als verder niemand ergens last van lijkt te hebben, kan het natuurlijk ook deels bij jou liggen) maar in elk geval voel je je heel ongelukkig in dit bedrijf, en lijkt het er niet op dat daar wat aan gaat veranderen, aangezien je al met je baas en collega's gesproken hebt (waren dat constructieve gesprekken, waarin je ook aangaf hoe het volgens jou anders/beter zou kunnen?). Mijn advies zou zijn om wel te blijven werken, maar jezelf zoveel mogelijk af te sluiten voor de vervelende dingen, en ondertussen op zoek te gaan naar een andere baan. Als je weet dat je op den duur toch weggaat, is het waarschijnlijk makkelijker om over de nare dingen heen te stappen.Ja, toen ik besloot om andere banen te zoeken, voelde ik me ook beter. Maar er is momenteel niet zo veel openstaand, dus dat gevoel is een beetje weggeebd. De gesprekken met mijn baas zijn niet heel behulpzaam, omdat het wordt weggewuifd. Er zijn anderen die het veel drukker hebben en meer werk verzetten en daarnaast nog kinderen hebben etc. Maar ik heb echt moeite om de uren te maken. De motivatie is gewoon weg.
zondag 23 oktober 2011 om 12:32
Er zijn al zoveel verbeteraars; mogelijk hebben ze op je werk daar geen behoefte aan maar willen ze gewoon iemand die doet wat ze zeggen; dus domweg in het belang van het bedrijf werken en zij bepalen daar wat het doel is en hoe ze dat gaan bereiken.
Als je uitvoert wat ze je opdragen wil dat niet zeggen dat je boven je macht moet gaan werken en als jij een klus niet binnen een bepaalde tijd kan doen is dat op een logische manier uit te leggen waarna ze dat heus wel begrijpen. Zonder weerwoord denken ze dat ze de stapel kunnen optassen want je geeft immers geen sjoegem?
Waardering drukt zich in de eerste plaats uit in het salaris; heb je daar al over gepraat? Het is de gelegenheid om ze nog eens precies te laten weten wat jij zoal doet en zo kom je exact te weten wat je waard bent voor ze en wat de gevolgen voor ze zijn als je je biezen pakt. Mogelijk gaan ze je dan wat aandachtiger bekijken en kan er ook eens een complimentje vanaf.
Als je uitvoert wat ze je opdragen wil dat niet zeggen dat je boven je macht moet gaan werken en als jij een klus niet binnen een bepaalde tijd kan doen is dat op een logische manier uit te leggen waarna ze dat heus wel begrijpen. Zonder weerwoord denken ze dat ze de stapel kunnen optassen want je geeft immers geen sjoegem?
Waardering drukt zich in de eerste plaats uit in het salaris; heb je daar al over gepraat? Het is de gelegenheid om ze nog eens precies te laten weten wat jij zoal doet en zo kom je exact te weten wat je waard bent voor ze en wat de gevolgen voor ze zijn als je je biezen pakt. Mogelijk gaan ze je dan wat aandachtiger bekijken en kan er ook eens een complimentje vanaf.
zondag 23 oktober 2011 om 12:35
Lastig, vooral de combinatie met thuis. Probeer het niet als onveranderlijk te zien (en ook je eigen rol/vaardigheden kunnen verbeteren). Organisaties gaan door goede en slechte fases, en ja er zijn gezondere en ongezondere werkculturen (geen gedag zeggen is wel heel kinderlijk, heel vervelend, en probeer het maar als hun onvolwassenheid te zien). Het team waarin ik werk was een aantal jaar geleden echt behoorlijk bedreigend en vijandig (zo voelde dat voor mij toen ieg), en dat is behoorlijk veranderd.
Over de stageplek, ja kan natuurlijk ook een gezondere plek zijn geweest voor jou (op dat moment), maar als stagaire heb je ook een minder invloedrijke en daardoor minder mogelijk bedreigende rol he. Je zit vaak minder in de interne dynamiek. Nee leren zeggen en wat aan je perfectionisme doen blijven toch een goede manier om je zelf op lange termijn in het overgrote deel van de organisaties te kunnen handhaven.
Over de stageplek, ja kan natuurlijk ook een gezondere plek zijn geweest voor jou (op dat moment), maar als stagaire heb je ook een minder invloedrijke en daardoor minder mogelijk bedreigende rol he. Je zit vaak minder in de interne dynamiek. Nee leren zeggen en wat aan je perfectionisme doen blijven toch een goede manier om je zelf op lange termijn in het overgrote deel van de organisaties te kunnen handhaven.
zondag 23 oktober 2011 om 12:43
quote:Bahco schreef op 23 oktober 2011 @ 12:32:
Er zijn al zoveel verbeteraars; mogelijk hebben ze op je werk daar geen behoefte aan maar willen ze gewoon iemand die doet wat ze zeggen; dus domweg in het belang van het bedrijf werken en zij bepalen daar wat het doel is en hoe ze dat gaan bereiken.
Ja dat speelt ook een rol. Toen ik daar begon, dacht ik dat we het beste voor hadden met klanten e.d. Maar dat vraag ik me steeds vaker af. Daarom vind ik de motivatie ook moeilijker te vinden nu en dat is best belangrijk (misschien het belangrijkste). In mijn vorige baan bij hetzelfde bedrijf had ik nog het gevoel echt iets te kunnen bijdragen. Ik dacht bij mijn huidige baan veel meer te kunnen doen, maar dat is niet het geval gebleken.
quote:Bahco schreef op 23 oktober 2011 @ 12:32:
Als je uitvoert wat ze je opdragen wil dat niet zeggen dat je boven je macht moet gaan werken en als jij een klus niet binnen een bepaalde tijd kan doen is dat op een logische manier uit te leggen waarna ze dat heus wel begrijpen. Zonder weerwoord denken ze dat ze de stapel kunnen optassen want je geeft immers geen sjoegem?
Ik kan best redenenen geven waarom ik het onderzoek niet af krijg, bijvoorbeeld omdat ze me geen antwoord op mijn vragen geven en enkel zeggen: waarom stel je die vraag? Schrijf nu maar gewoon dat stuk. Maar als ik daar iets van zeg, dan kan ik niet op sympathie rekenen. Ik snap niet waarom mensen zo willen werken. Zij vinden het gevoel van baasje spelen duidelijk leuker dan het gevoel van met een team iets gedaan krijgen.
quote:Bahco schreef op 23 oktober 2011 @ 12:32:
Waardering drukt zich in de eerste plaats uit in het salaris; heb je daar al over gepraat? Het is de gelegenheid om ze nog eens precies te laten weten wat jij zoal doet en zo kom je exact te weten wat je waard bent voor ze en wat de gevolgen voor ze zijn als je je biezen pakt. Mogelijk gaan ze je dan wat aandachtiger bekijken en kan er ook eens een complimentje vanaf.Ik krijg niet veel betaald, maar dat zegt me niet zoveel. Het zou wat druk verlichten thuis, omdat we financieel niet breed zitten (mijn vriend verdient momenteel niets). Complimenten vind ik normaal wel belangrijk. Maar de complimenten die ik van mijn baas krijg zeggen me niets, omdat hij inhoudelijk gezien geen idee heeft wat ik schrijf. Hij is gewoon al blij als ik hem binnen een deadline een stuk aanlever. Als anderen klagen omdat ik door zijn prioritering hun deadlines niet haal, dan vindt hij die collega's maar zeuren. Maar ik zit er wel mee!
Er zijn al zoveel verbeteraars; mogelijk hebben ze op je werk daar geen behoefte aan maar willen ze gewoon iemand die doet wat ze zeggen; dus domweg in het belang van het bedrijf werken en zij bepalen daar wat het doel is en hoe ze dat gaan bereiken.
Ja dat speelt ook een rol. Toen ik daar begon, dacht ik dat we het beste voor hadden met klanten e.d. Maar dat vraag ik me steeds vaker af. Daarom vind ik de motivatie ook moeilijker te vinden nu en dat is best belangrijk (misschien het belangrijkste). In mijn vorige baan bij hetzelfde bedrijf had ik nog het gevoel echt iets te kunnen bijdragen. Ik dacht bij mijn huidige baan veel meer te kunnen doen, maar dat is niet het geval gebleken.
quote:Bahco schreef op 23 oktober 2011 @ 12:32:
Als je uitvoert wat ze je opdragen wil dat niet zeggen dat je boven je macht moet gaan werken en als jij een klus niet binnen een bepaalde tijd kan doen is dat op een logische manier uit te leggen waarna ze dat heus wel begrijpen. Zonder weerwoord denken ze dat ze de stapel kunnen optassen want je geeft immers geen sjoegem?
Ik kan best redenenen geven waarom ik het onderzoek niet af krijg, bijvoorbeeld omdat ze me geen antwoord op mijn vragen geven en enkel zeggen: waarom stel je die vraag? Schrijf nu maar gewoon dat stuk. Maar als ik daar iets van zeg, dan kan ik niet op sympathie rekenen. Ik snap niet waarom mensen zo willen werken. Zij vinden het gevoel van baasje spelen duidelijk leuker dan het gevoel van met een team iets gedaan krijgen.
quote:Bahco schreef op 23 oktober 2011 @ 12:32:
Waardering drukt zich in de eerste plaats uit in het salaris; heb je daar al over gepraat? Het is de gelegenheid om ze nog eens precies te laten weten wat jij zoal doet en zo kom je exact te weten wat je waard bent voor ze en wat de gevolgen voor ze zijn als je je biezen pakt. Mogelijk gaan ze je dan wat aandachtiger bekijken en kan er ook eens een complimentje vanaf.Ik krijg niet veel betaald, maar dat zegt me niet zoveel. Het zou wat druk verlichten thuis, omdat we financieel niet breed zitten (mijn vriend verdient momenteel niets). Complimenten vind ik normaal wel belangrijk. Maar de complimenten die ik van mijn baas krijg zeggen me niets, omdat hij inhoudelijk gezien geen idee heeft wat ik schrijf. Hij is gewoon al blij als ik hem binnen een deadline een stuk aanlever. Als anderen klagen omdat ik door zijn prioritering hun deadlines niet haal, dan vindt hij die collega's maar zeuren. Maar ik zit er wel mee!
zondag 23 oktober 2011 om 12:48
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:35:
Lastig, vooral de combinatie met thuis. Probeer het niet als onveranderlijk te zien (en ook je eigen rol/vaardigheden kunnen verbeteren). Organisaties gaan door goede en slechte fases, en ja er zijn gezondere en ongezondere werkculturen (geen gedag zeggen is wel heel kinderlijk, heel vervelend, en probeer het maar als hun onvolwassenheid te zien). Het team waarin ik werk was een aantal jaar geleden echt behoorlijk bedreigend en vijandig (zo voelde dat voor mij toen ieg), en dat is behoorlijk veranderd.
Het bedrijf is de laatste jaren juist verbeterd, dus ik wil niet weten hoe het voorheen was (toen zat ik wat lager in de hierarchie en kreeg ik er niet veel van mee).
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:35:
Over de stageplek, ja kan natuurlijk ook een gezondere plek zijn geweest voor jou (op dat moment), maar als stagaire heb je ook een minder invloedrijke en daardoor minder mogelijk bedreigende rol he. Je zit vaak minder in de interne dynamiek. Nee leren zeggen en wat aan je perfectionisme doen blijven toch een goede manier om je zelf op lange termijn in het overgrote deel van de organisaties te kunnen handhaven.Ja klopt.
Lastig, vooral de combinatie met thuis. Probeer het niet als onveranderlijk te zien (en ook je eigen rol/vaardigheden kunnen verbeteren). Organisaties gaan door goede en slechte fases, en ja er zijn gezondere en ongezondere werkculturen (geen gedag zeggen is wel heel kinderlijk, heel vervelend, en probeer het maar als hun onvolwassenheid te zien). Het team waarin ik werk was een aantal jaar geleden echt behoorlijk bedreigend en vijandig (zo voelde dat voor mij toen ieg), en dat is behoorlijk veranderd.
Het bedrijf is de laatste jaren juist verbeterd, dus ik wil niet weten hoe het voorheen was (toen zat ik wat lager in de hierarchie en kreeg ik er niet veel van mee).
quote:Anna37 schreef op 23 oktober 2011 @ 12:35:
Over de stageplek, ja kan natuurlijk ook een gezondere plek zijn geweest voor jou (op dat moment), maar als stagaire heb je ook een minder invloedrijke en daardoor minder mogelijk bedreigende rol he. Je zit vaak minder in de interne dynamiek. Nee leren zeggen en wat aan je perfectionisme doen blijven toch een goede manier om je zelf op lange termijn in het overgrote deel van de organisaties te kunnen handhaven.Ja klopt.
zondag 23 oktober 2011 om 12:56
@madelief
Misschien moet je eens proberen los laten dat een baan waardering en zingeving op zou moeten leveren. In de basis werk jij voor een inkomen en heeft jouw baas jou in dienst om werk af te leveren. Als je een baan treft waarin je wel gewaardeerd wordt, complimentjes krijgt en een betekenisvolle bijdrage kunt leveren, dan is dat super. Maar het doel van jouw werkgever is nu eenmaal niet om jou een geweldig gevoel te geven.
Misschien moet je eens proberen los laten dat een baan waardering en zingeving op zou moeten leveren. In de basis werk jij voor een inkomen en heeft jouw baas jou in dienst om werk af te leveren. Als je een baan treft waarin je wel gewaardeerd wordt, complimentjes krijgt en een betekenisvolle bijdrage kunt leveren, dan is dat super. Maar het doel van jouw werkgever is nu eenmaal niet om jou een geweldig gevoel te geven.
zondag 23 oktober 2011 om 13:44
Het lastige voor perfectionisten is dat ze vaak de dingen die wel bereikt worden niet voldoende zien, er niet voldoende belang aanhechten, en zichzelf er niet voldoende credit voor geven. Wat er (nog) niet gebeurt krijgt de nadruk, en daardoor geef je jezelf niet voldoende waardering. Juist in een omgeving waarin je dan weinig waardering van buitenaf krijgt (en de werkplek zoals je die beschrijft lijkt me geen feestje), blijf je er energie in pompen en krijg je niets terug (maar dat hangt dus voor een deel samen met je eigen perceptie). Daar word je moe van en je verliest je motivatie op den duur.
zondag 23 oktober 2011 om 15:46
Heb je nog wat verlof staan, dat je er even uit kunt?
Anders even met je leidinggevende praten, aangeven dat je op bent en even rust nodig hebt.
Misschien zijn er overplaatsingsmogelijkheden qua afdeling, wat je eens kunt bespreken. Vaak is er meer mogelijk dan je denkt. Maar een signaal afgeven naar je baas wordt altijd gewaardeerd, ook al heb je er in eerste instantie niks aan.
Anders even met je leidinggevende praten, aangeven dat je op bent en even rust nodig hebt.
Misschien zijn er overplaatsingsmogelijkheden qua afdeling, wat je eens kunt bespreken. Vaak is er meer mogelijk dan je denkt. Maar een signaal afgeven naar je baas wordt altijd gewaardeerd, ook al heb je er in eerste instantie niks aan.
