Psyche
alle pijlers
Bang voor het leven
woensdag 26 oktober 2011 om 21:52
Hallo,
Ik zal me eerst even kort voorstellen. Ik ben een jongeman van 24. Op dit moment net afgestudeerd en begonnen met werken. Eigenlijk altijd vrolijk in het leven gestaan en nooit zorgen of problemen gehad. De laatste weken ben ik echter meer en meer over het leven gaan nadenken en vooral dat het niet eeuwig is. Nu beheerst dit echter mijn gedachten en de angst overheerst dat ik dierbaren over een aantal jaar ga verliezen en zelf ook ouder wordt. Ik weet dat er wordt gezegd, hier moet je toch nog niet aan denken en je hebt nog een heel leven voor je. Liefst denk ik er ook niet aan, en wil zo graag weer genieten van het leven en van de nieuwe baan maar ik denk er zoveel aan, dat ik me verdrietig, moe en angstig voel:(
Zijn er meer mensen die hierover wel eens hebben gedacht en misschien tips want dit is killing:(
Ik zal me eerst even kort voorstellen. Ik ben een jongeman van 24. Op dit moment net afgestudeerd en begonnen met werken. Eigenlijk altijd vrolijk in het leven gestaan en nooit zorgen of problemen gehad. De laatste weken ben ik echter meer en meer over het leven gaan nadenken en vooral dat het niet eeuwig is. Nu beheerst dit echter mijn gedachten en de angst overheerst dat ik dierbaren over een aantal jaar ga verliezen en zelf ook ouder wordt. Ik weet dat er wordt gezegd, hier moet je toch nog niet aan denken en je hebt nog een heel leven voor je. Liefst denk ik er ook niet aan, en wil zo graag weer genieten van het leven en van de nieuwe baan maar ik denk er zoveel aan, dat ik me verdrietig, moe en angstig voel:(
Zijn er meer mensen die hierover wel eens hebben gedacht en misschien tips want dit is killing:(
woensdag 26 oktober 2011 om 22:04
Waarom meteen naar de huisarts. Ik vind het eigenlijk wel normaal dat je hier soms aan denkt. Als het echt je leven gaat overheersen dan zou ik wel hulp gaan zoeken.
Het is gewoon zo dat het leven niet voor altijd is. Als het goed is gaan eerst je grootouders, vervolgens je ouders en dan jezelf. Maar het kan ook anders gaan.
Ik ben vrij nuchter, en denk "geniet van de dag" en probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Wat kan de dokter voor je doen? Zeggen dat het niet zo is, dat zou een leugen zijn..
Het is gewoon zo dat het leven niet voor altijd is. Als het goed is gaan eerst je grootouders, vervolgens je ouders en dan jezelf. Maar het kan ook anders gaan.
Ik ben vrij nuchter, en denk "geniet van de dag" en probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Wat kan de dokter voor je doen? Zeggen dat het niet zo is, dat zou een leugen zijn..
woensdag 26 oktober 2011 om 22:05
quote:raccoon schreef op 26 oktober 2011 @ 22:04:
Waarom meteen naar de huisarts. Ik vind het eigenlijk wel normaal dat je hier soms aan denkt. Als het echt je leven gaat overheersen dan zou ik wel hulp gaan zoeken.
Het is gewoon zo dat het leven niet voor altijd is. Als het goed is gaan eerst je grootouders, vervolgens je ouders en dan jezelf. Maar het kan ook anders gaan.
Ik ben vrij nuchter, en denk "geniet van de dag" en probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Wat kan de dokter voor je doen? Zeggen dat het niet zo is, dat zou een leugen zijn..
Soms is inderdaad normaal, maar het moet niet gaan overheersen en zo klinkt het wel.
En wat de dokter voor je kan doen? Je doorverwijzen naar een psycholoog natuurlijk.
Waarom meteen naar de huisarts. Ik vind het eigenlijk wel normaal dat je hier soms aan denkt. Als het echt je leven gaat overheersen dan zou ik wel hulp gaan zoeken.
Het is gewoon zo dat het leven niet voor altijd is. Als het goed is gaan eerst je grootouders, vervolgens je ouders en dan jezelf. Maar het kan ook anders gaan.
Ik ben vrij nuchter, en denk "geniet van de dag" en probeer tevreden te zijn met wat je hebt.
Wat kan de dokter voor je doen? Zeggen dat het niet zo is, dat zou een leugen zijn..
Soms is inderdaad normaal, maar het moet niet gaan overheersen en zo klinkt het wel.
En wat de dokter voor je kan doen? Je doorverwijzen naar een psycholoog natuurlijk.
woensdag 26 oktober 2011 om 22:09
Schrale troost: je bent niet de enige die hiervoor staat. Die angsten zijn bij iedereen wel aanwezig, bij de één meer op de voorgrond dan bij de ander. Probeer het allemaal niet zo zwaar te zien, je maakt het jezelf onnodig moeilijk!
Gelukkig zijn er praat- en therapie-mogelijkheden genoeg, en als het echt te heftig wordt, zijn er ook nog allerlei stemmings-dempende medicijnen. Laten we hopen dat je ze niet nodig hebt.
Gelukkig zijn er praat- en therapie-mogelijkheden genoeg, en als het echt te heftig wordt, zijn er ook nog allerlei stemmings-dempende medicijnen. Laten we hopen dat je ze niet nodig hebt.
woensdag 26 oktober 2011 om 22:09
Je bent net gestart met een nieuw tijdperk in je leven en daarmee ook een periode afgesloten. Het is helemaal niet vreemd dat je dan anders of meer over het leven na gaat denken, maar wanneer het je leven gaat beheersen wordt het problematisch. Probeer er over na te denken waar deze angst vandaan komt, zijn er bijvoorbeeld dingen waar je spijt van hebt? Of heb je misschien onlangs iemand verloren?
Het kan nooit kwaad om langs de huisarts te gaan en dit te bespreken, zou het zeker doen
Het kan nooit kwaad om langs de huisarts te gaan en dit te bespreken, zou het zeker doen
Het is pas kwijt als je moeder het niet kan vinden.
woensdag 26 oktober 2011 om 22:12
Je hebt hele reele gedachten want de dingen die jij denkt gaan onherroepelijk gebeuren.
Het hoort bij de natuur en het leven: geboorte, ouder worden en dood gaan.
Het leven is een lange reis waarvan de bestemming vast staat.
Als je volwassen wordt komt dat besef, van de eindigheid van je eigen leven en dat van je dierbaren. Je kunt dan vluchten in religie, met de illusie dat het nooit op houdt. Of je kunt het proberen te accepteren, hoe moeilijk ook. Ik probeer altijd mijn angst om te zetten in energie. Energie om zo veel mogelijk uit dat beperkte leven te halen. Daadwerkelijk wat te betekenen voor anderen, genieten van de mijlpalen in mijn eigen leven.
Steve Jobs zag ik laatst nog in een toespraak waarbij hij hele ware dingen zei. Hij noemde de dood de beste uitvinding van het leven.
Afijn kijk zelf maar:
http://www.youtube.com/watch?v=lDTu9-cYdhg
Het hoort bij de natuur en het leven: geboorte, ouder worden en dood gaan.
Het leven is een lange reis waarvan de bestemming vast staat.
Als je volwassen wordt komt dat besef, van de eindigheid van je eigen leven en dat van je dierbaren. Je kunt dan vluchten in religie, met de illusie dat het nooit op houdt. Of je kunt het proberen te accepteren, hoe moeilijk ook. Ik probeer altijd mijn angst om te zetten in energie. Energie om zo veel mogelijk uit dat beperkte leven te halen. Daadwerkelijk wat te betekenen voor anderen, genieten van de mijlpalen in mijn eigen leven.
Steve Jobs zag ik laatst nog in een toespraak waarbij hij hele ware dingen zei. Hij noemde de dood de beste uitvinding van het leven.
Afijn kijk zelf maar:
http://www.youtube.com/watch?v=lDTu9-cYdhg
woensdag 26 oktober 2011 om 22:12
Je komt in een nieuwe levensfase en dat is vaak een onzekere periode. Dan komen dit soort gedachten soms naar boven. Ik denk dat het heel normaal is zolang het je dag niet gaat beheersen.
Als je gaat werken kom je in een andere fase, je krijgt meer verantwoordelijkheid en veel dingen zijn wat minder vrijblijvend. Dat kan best wel benauwend zijn, ondanks dat het ook leuk kan zijn.
Hou jezelf goed in de gaten. Als je merkt dat het je stemming te vaak negatief beinvloed dan kan je evt met iemand gaan praten (professional of iemand van wie jij het gevoel hebt dat die persoon je kan helpen)
Sterkte!
Als je gaat werken kom je in een andere fase, je krijgt meer verantwoordelijkheid en veel dingen zijn wat minder vrijblijvend. Dat kan best wel benauwend zijn, ondanks dat het ook leuk kan zijn.
Hou jezelf goed in de gaten. Als je merkt dat het je stemming te vaak negatief beinvloed dan kan je evt met iemand gaan praten (professional of iemand van wie jij het gevoel hebt dat die persoon je kan helpen)
Sterkte!
woensdag 26 oktober 2011 om 22:16
Ik heb dit ook gehad, maar dat was na een heftige periode met 2 traumatische sterfgevallen op mijn werk (ben verpleegkundige). Ik heb een hele periode daarna ook die gedachtes gehad die jij nu omschrijft. Ik kon het wel herleiden waar het vandaan kwam. Ik heb hulp gekregen, via mijn werk (bedrijfsmaatschappelijk werk) maar daar heb ik persoonlijk niet zoveel aan gehad. Wat ik nodig had was vooral tijd om die heftige gebeurtenissen te verwerken.
Langzaam maar zeker ging het steeds beter, en nu heb ik die gedachtes helemaal niet meer.
Is er bij jou iets gebeurd onlangs? Ik zou inderdaad naar de huisarts gaan, dit kan ook het begin van een depressie zijn (het is ook herfst, helpt ook niet mee)
Langzaam maar zeker ging het steeds beter, en nu heb ik die gedachtes helemaal niet meer.
Is er bij jou iets gebeurd onlangs? Ik zou inderdaad naar de huisarts gaan, dit kan ook het begin van een depressie zijn (het is ook herfst, helpt ook niet mee)
woensdag 26 oktober 2011 om 22:19
quote:TheEmpress schreef op 26 oktober 2011 @ 22:16:
Ik heb dit ook gehad, maar dat was na een heftige periode met 2 traumatische sterfgevallen op mijn werk (ben verpleegkundige). Ik heb een hele periode daarna ook die gedachtes gehad die jij nu omschrijft. Ik kon het wel herleiden waar het vandaan kwam. Ik heb hulp gekregen, via mijn werk (bedrijfsmaatschappelijk werk) maar daar heb ik persoonlijk niet zoveel aan gehad. Wat ik nodig had was vooral tijd om die heftige gebeurtenissen te verwerken.
Langzaam maar zeker ging het steeds beter, en nu heb ik die gedachtes helemaal niet meer.
Is er bij jou iets gebeurd onlangs? Ik zou inderdaad naar de huisarts gaan, dit kan ook het begin van een depressie zijn (het is ook herfst, helpt ook niet mee)Ik ben het met je eens: vaak komt het omdat er iets ernstigs is gebeurd en dat je gaat nadenken. Nadeel van arts vind ik dat ze meteen met ad klaar staan.
Ik heb dit ook gehad, maar dat was na een heftige periode met 2 traumatische sterfgevallen op mijn werk (ben verpleegkundige). Ik heb een hele periode daarna ook die gedachtes gehad die jij nu omschrijft. Ik kon het wel herleiden waar het vandaan kwam. Ik heb hulp gekregen, via mijn werk (bedrijfsmaatschappelijk werk) maar daar heb ik persoonlijk niet zoveel aan gehad. Wat ik nodig had was vooral tijd om die heftige gebeurtenissen te verwerken.
Langzaam maar zeker ging het steeds beter, en nu heb ik die gedachtes helemaal niet meer.
Is er bij jou iets gebeurd onlangs? Ik zou inderdaad naar de huisarts gaan, dit kan ook het begin van een depressie zijn (het is ook herfst, helpt ook niet mee)Ik ben het met je eens: vaak komt het omdat er iets ernstigs is gebeurd en dat je gaat nadenken. Nadeel van arts vind ik dat ze meteen met ad klaar staan.
woensdag 26 oktober 2011 om 22:40
Nee het rare is dat er niks is gebeurd. Het is meer het idee dat ik het gevoel heb dat de tijd zo snel voorbij gaat en gevoel dat mijn twintiger jaren ook 2x zo snel gaan en ik mezelf bij wijze als snel 50 jaar zie en mijn ouders al bejaarden. En dat beangstigd me dat de tijd vliegt. Bedankt voor de tips. Ik probeer er ook nuchter over na te denken. Het lijkt ook meer op een paniekaanval zonder reden, alleen de gedachtes in mijn hoofd willen maar niet verdwijnen. En afgelopen 2 weken kan ik ineens niet meer genieten terwijl ik dit nog nooit heb gehad en altijd zin had in de toekomst ( samenwonen, trouwen en kindjes krijgen enz) Pfffff:(
woensdag 26 oktober 2011 om 23:54
Dat to twee weken lang in beslag wordt genomen door gedachten over het leven en de dood, vind ik op zich niet ongezond. Dat er dan meteen wordt geroepen dat hij maar naar de huisarts moet en aan de pillen of in therapie vind ik al een stuk ongezonder.
waarschijnlijk gaan die obsessieve gedachten vanzelf weer over, het zijn natuurlijk heel erg belangrijke thema's waar je zo rond je 25e of 30e meer mee wordt geconfronteerd. Een goed gesprek met een vriend over een fles wijn of een pot thee kan al helpen om het een plaats te geven. Als je de bang gedachten echt niet kwijtraakt, is de huisArts zeker een goed idee, maar wees gerust: we hebben allemaal wel eens zulke fases doorgemaakt. Ik denk dat dat bij het leven hoort.
waarschijnlijk gaan die obsessieve gedachten vanzelf weer over, het zijn natuurlijk heel erg belangrijke thema's waar je zo rond je 25e of 30e meer mee wordt geconfronteerd. Een goed gesprek met een vriend over een fles wijn of een pot thee kan al helpen om het een plaats te geven. Als je de bang gedachten echt niet kwijtraakt, is de huisArts zeker een goed idee, maar wees gerust: we hebben allemaal wel eens zulke fases doorgemaakt. Ik denk dat dat bij het leven hoort.
donderdag 27 oktober 2011 om 00:56
Het klinkt of je twijfelt aan je vermogen om nieuw geluk te creëren. In ieder geval gaat alles voorbij. Door je ertegen te verzetten creëer je je eigen wereld van onbereikbaar verlangen (immers eeuwig geluk bestaat niet). Het kan zijn dat je het fijn vindt om hierin op te gaan. Jij alleen samen met je pijn tegen de wereld.
Hoewel het een zekere behoefte aan melancholie stilt, is dit natuurlijk een heilloze weg. Je kan alleen maar nieuw geluk creëren door elke dag weer de uitdaging aan te gaan, en terwijl je doorleeft vind je telkens opnieuw dingen die nieuw én de moeite waard zijn.
Hoewel het een zekere behoefte aan melancholie stilt, is dit natuurlijk een heilloze weg. Je kan alleen maar nieuw geluk creëren door elke dag weer de uitdaging aan te gaan, en terwijl je doorleeft vind je telkens opnieuw dingen die nieuw én de moeite waard zijn.
donderdag 27 oktober 2011 om 01:12
quote:marcooo schreef op 26 oktober 2011 @ 21:52:
Liefst denk ik er ook niet aan, en wil zo graag weer genieten van het leven en van de nieuwe baan maar ik denk er zoveel aan, dat ik me verdrietig, moe en angstig voel:(
Zijn er meer mensen die hierover wel eens hebben gedacht en misschien tips want dit is killing:(
Misschien moet je juist niet verzetten tegen die gedachtes. Zulke angsten voor verlies/dood zijn mi vrij normaal. Maar niet wanneer je er helemaal in opgaat.
Je bent misschien geschrokken van de gedachtes toen je ze voor het eerst had (je hebt er nu wat de leeftijd voor). En nu is 't een beetje een obsessie geworden, lijkt het.
Als je weer zulke gedachtes hebt, merk ze dan op. Benoem ze, bv: "ik maak me zorgen over de toekomst". Accepteer vervolgens de gedachten. Maar ga ondertussen verder met je leven. Die angsten kunnen gerust naast je verdere leven bestaan, maar laat ze niet je leven gaan beheersen. En dat doe je dus door gewoon dingen te blijven ondernemen e.d. ondanks/naast de angstige gedachten.
Angsten/pijn/lijden horen ook gewoon bij het leven, maar ga er niet teveel in op.
Liefst denk ik er ook niet aan, en wil zo graag weer genieten van het leven en van de nieuwe baan maar ik denk er zoveel aan, dat ik me verdrietig, moe en angstig voel:(
Zijn er meer mensen die hierover wel eens hebben gedacht en misschien tips want dit is killing:(
Misschien moet je juist niet verzetten tegen die gedachtes. Zulke angsten voor verlies/dood zijn mi vrij normaal. Maar niet wanneer je er helemaal in opgaat.
Je bent misschien geschrokken van de gedachtes toen je ze voor het eerst had (je hebt er nu wat de leeftijd voor). En nu is 't een beetje een obsessie geworden, lijkt het.
Als je weer zulke gedachtes hebt, merk ze dan op. Benoem ze, bv: "ik maak me zorgen over de toekomst". Accepteer vervolgens de gedachten. Maar ga ondertussen verder met je leven. Die angsten kunnen gerust naast je verdere leven bestaan, maar laat ze niet je leven gaan beheersen. En dat doe je dus door gewoon dingen te blijven ondernemen e.d. ondanks/naast de angstige gedachten.
Angsten/pijn/lijden horen ook gewoon bij het leven, maar ga er niet teveel in op.
wat je water geeft, groeit
