Gebroken

kan me er wel wat bij voorstellen.

t is heel vermoeiend.

weet je al meer van je opname?

oke, afwachten dus.

hou je t nog vol tot die tijd?

Hoi Taleja. Heb niet alles gelezen, maar het is goed dat je hier van je af schrijft. Mooi en triest gedicht, snap eea wel, denk ik.



Zou je het zo kunnen zien dat van jongs af aan bepaalde traumatisch heftige negatieve gevoelens zijn weggestopt, omdat er geen plaats voor was? En sterk zijn, vechten, voor jou betekent doorgaan en doorgaan, door die emoties te (proberen te) onderdrukken?



Wat soms natuurlijk niet lukt, en ongemerkt veel van je energie vergde en vergt. Energie om liefde te kunnen voelen voor en van anderen, om je echt onbezorgd gelukkig te voelen? Wat beter lukt als alles meezit en je een partner hebt (praktische dingen delen, emoties delen, gedeelde smart is halve smart)? Het gevoel dat je er niet alleen voor stond, als er een partner is die je steunt?

Dat is ook zo, dat verlicht een hoop zorgen, plus het idee dat iemand jou wel ziet en wat je nodig hebt, voor jou zorgt, wat je ook zo nodig hebt en gemist hebt van toen je kind was.



Stomme is dat heel veel mensen denken dat het sterk is als je doorgaat, ondanks meegemaakte ellende. Je best doen, doorgaan, proberen alsmaar (nep)positief te zijn. Dat is eigenlijk niet sterk. Ik heb het vroeger ook zo gedaan, met traumatische ervaringen. Proberen niet aan te denken en proberen die ervaringen niet zo'n invloed op je leven te laten hebben. Wat dan juist toch onderhuids gebeurt.



Kan je het zo zien dat al die teleurstelling, pijn, verdriet, mensen en ervaringen die jou beschadigd hebben, en jou het idee gaven dat je het niet waard was, 1 grote bal van emoties zijn geworden? Allemaal bij elkaar opgeteld? Dat is jouw emotionele bal die je onder water probeert te houden.



Weet je hoeveel weerstand het kost om een bal onder water te proberen te houden? Die energie kost het voor jou al dagelijks de hele dag al om een "normaal leven" te leiden. Bovendien staat daar een enorme druk op. Het onvoorspelbare is dat die bal zich niet altijd laat onderduwen, dat je je zwakkere momenten hebt, of die pijn wordt aangeraakt door een nieuwe teleurstelling of conflict of iets wat lijkt op een herhaling van 1 van die ervaringen, je "oude pijn"..Of als je even niet oplet (slaperig wordt, moe wordt, verslapt, slaapt). Die bal vol angst (van toen je een kind was) en heftige pijn, die blijft, zolang je daar niet naar kijkt. En is met elke nieuwe afwijzing en verlating en nieuw verdriet alleen maar groter geworden.



Die kan je proberen te onderdrukken, levenslang, onder controle te houden. Maar zoals je ziet is die bal soms sterker dan jij, dringt zich op. Je zegt ergens dat je aanvoelde (na dat jaar therapie) dat negatieve gevoelens terugkwamen en je sterk was en (wederom) die gevoelens negeerde en doorging met vechten. Je moet die gevoelens juist serieus nemen, ze dringen zich op als je "verzwakt", ze willen ontdaan worden van die lading die erop zit en een plek, waar ze voorgoed tot rust komen. En jij ook.



Helaas heeft die therapie je misschien geleerd te herkennen en "mee om te gaan". Maar je niet geleerd die gevoelens (veilig) te mogen toelaten, zoals bij je vriend of ex (de vader of de nieuwe ex?), bij wie je dat wel kon. Ik snap dat alleen al daarom die man zo belangrijk was voor je, je voelde je veilig genoeg om je open te stellen, wat heel angstig is als je weet en denkt dat daar zulk heftig verdriet zit. Je durfde eindelijk te voelen en toe te laten, die bal, die bij je hoort, voorzichtig naar de oppervlakte te laten komen.



Ik ben geen psych, maar ben wel erg in dit soort dingen geinteresseerd geraakt (om mijzelf te "helen" van mijn eigen heftige ervaringen in het leven, mijn verleden). Die emotionele bal heeft zulke vormen aangenomen, dat het niet (altijd) meer onder controle gehouden kan worden. Je hebt geleerd het hanteerbaar te houden, hooguit. (dat is het nadeel van gedragstherapie denk ik, de oorzaken worden niet aangepakt, je leert ermee leven, hanteren en ondanks de bal een normaal leven te leiden. Symptoombestrijding, maar dat is mijn eigen mening hierover, voor veel mensen helpt het om de invloed van die bal te minimaliseren en een prettig (genoeg) leven te kunnen leiden. Bovendien moet je je veilig genoeg voelen bij een therapeut om je werkelijke pijn terplekke te kunnen laten bovenkomen en te durven loslaten.



Die bal dringt zich op. Voor jou levert dat het onvoorspelbare. Er kan altijd iets gebeuren waardoor die gedachten en angsten en gevoelens zich opdringen. En niet of lastig meer laten onderduwen. En dan lijkt het een lawine, een onbeheersbaar heftige brei, die de overhand probeert te krijgen. Eigenlijk niks meer dan dat die bal (je gevoelens) probeert je aandacht te vangen, je te dwingen te erkennen dat die er zijn, bij je horen, een plek willen. Al die gevoelens en angsten horen ook bij je ook al wil je dat niet. Je hebt gemerkt dat ze niet weg zijn als je doet alsof ze er niet zijn! Dit werkt op de lange duur niet.



Het wegdrukken en doen alsof het er niet is, is je strategie van toen je kind was, om te overleven. Dat was toen een goede zet, omdat een kind dat ook niet aankan en bijna geen andere keus heeft. Als volwassene denk je nog steeds dat je het niet aankan, maar dat heb je ook niet geprobeerd, omdat je daar zo van overtuigd bent geraakt. Je bent ertegen blijven vechten op je oude en vertrouwde manier: doen alsof het er niet is, dan kan ik doorgaan.



Het goede nieuws is dat je nu volwassen bent en dat wel aankan! Die bal is niet iets om in je eentje onder ogen te zien en om te huilen, dan lijkt het alsof het nooit meer zal ophouden, als je dat eenmaal toelaat. Dat durf je wel aan het handje van iemand die je vertrouwt, en logisch ook! Het is geweldig dat je zoveel vertrouwen in je ex had dat je dat durfde! Helaas is een "gewoon mens" niet toegerust om daar goed op te reageren en wat beschadigd is, samen met jou in goede banen te leiden, te troosten, te verwerken. Aan de hand van een goede therapeut kan dat namelijk WEL!



Want die doet dat in stapjes, kleine hoeveelheden die je kan behappen, die is er als je het ff te zwaar vindt, die helpt je daardoorheen, geeft je moed, je staat er dan niet helemaal alleen voor. Een goede therapeut zal je leren dat je inmiddels zelf in staat bent als een volwassene, als je eigen liefhebbende ouder, naar je ervaringen te kijken, jezelf te leren troosten, je eigen sterke schouders te voelen. En je eigen gekwetste kind (de bal van emoties en pijn van het kind dat geen onbezorgd kind mocht zijn en alles wat er daarna bij kwam) aan te kijken, te omarmen, te troosten, bij je eigen veilige volwassen zelf te mogen uithuilen. En daarmee de weg vrij te maken om opnieuw te mogen beginnen, stukken lichter, omdat de lading eraf is als je het in de ogen kijkt, om huilt, kwaad mag zijn, en jezelf liefdevol leert opvangen.



Als jij het aandurft om in die therapie werkelijk je pijnen en teleurstellingen aan te kijken en ook te voelen, dan gaat het juist weg, wordt de bal kleiner. Juist als je het niet toelaat, blijft er een klein slachtoffertje in je zitten, die gezien wil worden, dingen saboteert, zich opdringt als je niet wil, in het donker, als je alleen bent, die bal is een soort "boos/verdrietig/ beschadigd klein kind", die destijds door anderen niet werd opgemerkt en nu door jou ook al niet gezien en getroost wil worden. En die precies weet wanneer jij "verzwakt" en dan probeert sterker te zijn dan jij. Erken dat die verwaarloosde, onderdrukte gevoelens bij je horen, dat is jouw geschiedenis, niet alleen de goede dingen des levens, maar ook de schaduw daarop, je verdriet, je ellende, het verwaarloosde gekwetste, pure, lieve meisje in jou.



Die bal probeert jou niet onderuit te halen, die wil gezien worden door jou!! Juist omdat niemand zich erom bekommerde, wil het dat jij je erom bekommert, vasthoudt, zegt dat het goed komt, hoop en vertrouwen kan geven.

Die bal, dat meisje, wil dat mogen uiten, huilen, boosheid, onmacht kunnen uiten, zodat het getroost kan worden! Zodat je nu ook kan voelen dat niet alleen die bal/dat kind nog in je leeft, maar ook de volwassene, de moeder, degene en de enige die je kleine ikje kent, en weet wat het werkelijk nodig heeft.



Goede nieuws is ook dat je dat nu nog bij een ander zoekt, wat je diep van binnen nodig hebt: liefde, troost, vertrouwen, hoop, geloof in je toekomst, en dat liefde voor jou is weggelegd. Als je jezelf die liefde leert geven, de volwassene in jou, jouw veerkracht (die iedereen heeft, jij ook!!), dan ben je niet meer afhankelijk van anderen. Dan is er, gek genoeg, opeens juist WEL meer ruimte voor liefde van en voor anderen!!



Ik spreek uit ervaring: als je die "bagage", die bal van onderdrukte emoties, dat pure kleine verdrietige en niet-geziene kindje in jezelf eenmaal omarmt, ipv zelf afwijst, dan wordt het minder en minder, dan komt het niet te pas en onpas naar boven, want er is er tenminste 1 die niet zijn/haar ogen dichtdoet, en niet langer doet alsof het niet bestaat of mag bestaan, en dat ben jij! Als jij het (kind, de bal, je negatieve ervaringen) de moeite waard vindt om in de ogen te kijken, dan hoeft die bal jouw aandacht niet constant (op de achtergrond) te trekken.



Daarom kan je bij de meeste vrienden, familie of partners prima een keer terecht voor een emotionele bui, een keer uithuilen, zolang het om "beheersbaar verdriet" gaat. Als het zo'n omvang heeft dat het "traumatisch" is, kunnen geliefden dat niet behappen, niet wegnemen, niet helpen, niet goed opvangen.



Je krijgt nu die kans in therapie, pak die aan! Bedenk daarbij dat iedereen de kracht heeft meegekregen om te kunnen handellen wat in het leven op je weg komt, OOK JIJ! Als kind natuurlijk niet, kan je dat niet begrijpen en niet verwerken, maar als volwassene wel! Grijp deze therapie aan om voor eens en altijd "af te rekenen" met je verleden, met die "spoken" (gedachten) die je lastig vallen, dat blijkt een klein spookje, die jou kent en niet wil dat je alsmaar doorgaat alsof. En weet je waarom? Omdat als je dat negatieve niet wil voelen, je ook geen positieve emoties echt kan voelen, zoals de liefde die je wel krijgt of kan krijgen, zoals de liefde van en voor je kinderen, je ex(en), andere lieve mensen in je omgeving, en liefde voor het leven, geluk, innerlijke rust, enz ook niet kan voelen.



Maar die IS er wel! Je voelt het alleen niet (meer). Het is OF je wil alles voelen (je durft te voelen, zowel de fijne als heftige negatieve gevoelens) OF helemaal niks, alles afgezwakt, op 1 lijn. Dat laatste is ook met medicijnen bijv: het blijft bij onderdrukken. Maar dan onderdruk je dus alles, ook de geluksmomenten loop je dan mis, ook liefdevollle gevoelens, ook de dingen die het leven de moeite waard maken.



En als die bal, die bagage eenmaal van zijn lading is ontdaan, dan is er weer ruimte voor fijne dingen ook weer te voelen! Dan is het oppassen om niet opnieuw in je oude strategie te vervallen, maar meteen te voelen als iets nieuws vervelends zich voordoet. Dan is het nog te hanteren, gewoon uithuilen en jezelf troosten, en ontstaat vanzelf de moed om iets aan die tegenslag te kunnen doen. Zo houd je jezelf "opgeruimd".

Ik kan je vertellen dat het heel veel lichter voelt zonder dat je die rugzak uit het verleden meezeult op je weg! Nieuwe tegenslagen kan je dan gewoon aan, omdat je niet al die energie al stopt in het onderduwen van die bal.



Ook voor jou is dat mogelijk! Het zal niet van de ene dag op de andere zijn, maar neem je voor deze kans nog met beide handen aan te pakken! Je krijgt hulp, je hoeft het niet alleen te doen, maar die therapeut(en) gaan het niet helemaal voor jou oplossen, je moet aktief zelf jezelf openstellen, durven. Jezelf toestaan te voelen, als je daar veilig bent, voor je gezorgd wordt, neem die kans aan, probeer het! Als je jezelf de moeite waard vindt om dit te doen (die therapie) is dat al het serieus nemen van wat er in jou "huist" en elke moeite die je voor jezelf (helen) doet, zal je verder helpen, moed geven.



Je leven lang ken je die schaduw al, die bal is niks minder, maar ook niks meer, dan wat je in donkere dagen al meemaakt. Enger wordt het niet, je kent deze gevoelens al, verschil is dat je er dan niet langer tegen vecht, verzet, maar toelaat en daarmee erkent. En leert hoe je ondanks dat je dat meegemaakt hebt, echt kan doorgaan, echt een fijn(er) leven kan hebben, het leven kan omarmen met vertrouwen. In het leven en in de toekomst. Als jij je eigen innerlijke liefhebbende moeder leert kennen, kan je het kind in jou liefhebben, en ook je moedergevoelens tov je kinderen weer voelen, en hun liefde voor jou.



Het gaat er niet om hoeveel je meegemaakt hebt, het gaat erom dat jij jezelf en je kinderen laat zien dat (ook grote) tegenslagen in het leven te overwinnen zijn. Als je dat wilt. Je best doen is niet ertegen vechten en doen alsof ze er niet zijn, om door te (kunnen) gaan. Maar om ze onder ogen te zien, te accepteren dat ze bij jou horen en je ondanks dat een normaal en fijn leven kan hebben.



Ik hoop dat deze therapie je echt in staat stelt om je open te stellen en alles echt aan te pakken! Je kan dat, want dat schrijf je, dat je dat bij die ex wel durfde. Dus je kan dat, als je maar durft! Voor je ex was dat wellicht te heftig om zelf aan te kunnen, maar voor deze mensen (die niet zo close met je zijn en professionele afstand hebben) die kunnen dat hebben, daar zijn ze voor. Maak daar dankbaar gebruik van, je komt zover als jij dat wil en probeert. Alleen al het proberen is goed, is aandacht en zorg voor jezelf, helemaal prima!



(en dat verklaart ook waarom het momenteel zo zwaar valt om in je eentje voor je kinderen te zorgen: als je niet voor jezelf zorgt (of laat zorgen?), dan raakt het op, die energie, het is vermoeiend genoeg als je niet goed voor jezelf zorgt (en de zorg van exen is weggevallen voor jouj/ je kinderen). Logisch dat het nu meer opspeelt, in je eentje. Die energie en moed lijkt op, maar die is er wel, maar gaat nu nog op aan onderdrukken, wat jij "vechten" noemt. Hoe heerlijk zou het zijn als je dat gevecht niet meer dagelijks hoeft straks?!!



Dan is die energie er wel, die levensmoed, vertrouwen, hoop om er een fijn(er) leven van te maken samen met je kinderen. En wie weet weer een volwaardige partner. Een partner die niet langer jouw "tekorten" (aan energie of liefde) hoeft in te vullen of op te lossen, omdat je het zelf hanteerbaar hebt gemaakt, zodat je er volwaardig wederzijds er voor elkaar te zijn.



Vertrouw erop dat het allemaal nog steeds kan en mogelijk is: je leven is niet over, is niet voorgoed verpest, als jij dat niet wil. Gebruik die kracht die je altijd hebt laten zien om door te gaan, nu maar eens ff helemaal voor jezelf! Ik hoop dat het lukt, dat je je veilig voelt daar (opname), je open kan stellen, en blijft geloven dat het mogelijk is, ook voor jou!

Hee lieverd, ik heb hier zelf in mijn omgeving mee te maken. Vandaar. Ik heb me nogal verdiept hierin, uit liefde voor mijzelf, om nu iemand te willen begrijpen en uit liefde voor die iemand, aan wie ik dit helaas niet kan zeggen of schrijven.



En juist omdat ik zelf diepe dalen met succes (en coaching) heb doorstaan en nu het verschil weet, wil ik anderen laten weten dat het mogelijk is, dat het kan, dat je je verleden kan "opruimen", het leven zoveel lichter maakt. Ook als je dat ff niet ziet en niet kan geloven wil ik wel roepen: HET KAN WEL! Heb vertrouwen, hoop, geloof en vooral de wil om te ontdekken en minstens te proberen dat het mogelijk is!



Je kan jezelf niet alleen op psychologisch, maar zelfs "op zielsniveau" zelfs helen van je ervaringen.. Je kan een positieve circel ingaan, ipv die negatieve vicieuze. Ook goede nieuwe ervaringen versterken een positieve circel. Het brengt een proces op gang, de goede kant op, een frissere blik, en dat trekt ook weer positieve mensen en dingen op gang! Je moet daar weer ruimte voor maken. Ook al zit je maanden in de regen, verlies de moed en geloof niet dat die zon echt wel weer kan schijnen, niet weg is, maar bedekt door wolken, waardoor je die niet ziet, maar er wel is!



Wens je heel veel succes en sterkte!

Btw: ik geloof net zo min in dat je je vroegere (nare) ervaringen allemaal opnieuw moet beleven om ze kwijt te raken. (dat diepgravende wat ze vroeger deden). Het gaat er alleen om dat de lading eraf gaat/ verandert. De blik op hetzelfde, zeg maar.



Die bal bestaat toch uit emoties, die bij elkaar optellen en toch op een hoop gegooid, dat allemaal ontwarren zoals vroeger in psycho-analyse, kost jaren en dan heb je alleen pas hooguit de "inzichten". Ik denk dat je vaak genoeg hebt aan weten waar het globaal door ontstaan is (de beschadigingen) en je mechanisme hoe je daarop reageerde (en bent blijven reageren).



Belangrijker is contact met jezelf herstellen, door emoties gedoseerd laten komen, af en toe die oude pijn en boosheid voelen, en ook weer loslaten. Je af en toe (bij therapeut) zielig en eenzaam, verdrietig, boos en verlaten mogen voelen. Momenten waarop je leert er "lekker" aan toe te mogen geven. Jezelf leren dat wat je voelt ook weer ophoudt als je er aandacht (en een huilbui) aan besteed hebt. Als het maar "opbouwende" huilbuien worden.



Even zelfmedelijden mogen hebben (met dat kleine onschuldige kind in je bijv) om zo de kans te krijgen jezelf te (leren) troosten. Een opbouwende huilbui is namelijk ook: endorfinen aanmaken (gelukshormoon) en denken: maar nu ga ik het anders doen, maar nu ga ik dit of dat veranderen, maar nu gebeurt dit of dat niet meer, ik laat me er niet onder krijgen!



Het is ook de macht over jezelf terugnemen. Dat je je angst en depressie niet de macht laat overnemen. Dat je zegt: opzouten, je krijgt mij niet in je greep! Ik ga die angst mij niet onder controle laten nemen en ook niet onder controle houden, ik ga het verminderen! (en dat kan door het wel te uiten, daardoor zal het steeds zwakker worden).



Veel van de problemen liggen in het feit dat je jezelf nooit echt hebt toegestaan om zielig te mogen zijn, omdat dat zwak heette. Maar juist daardoor gaat het "woekeren" en ongemerkt een grotere plaats innemen, wordt je angst voor die emoties groter en groter. En elke keer dat je er iets mee doet (kom maar op, ik kan het hebben) wordt het kleiner en kleiner, het verliest aan (ondermijnende) invloed.



Gebeurtenissen blijven dan geen open wonden, waar je alsmaar een pleister op blijft plakken in de hoop dat het niet meer bloedt, maar gaan dicht, vormen blijvende littekens, maar is wel genezen. Zoals je lichaam een zelfgenezend mechanisme heeft van bloeden, korstjes maken en litteken/ nieuwe huid/weefsel aanmaken, zo heb je dat mentaal nl ook! Stel het is een kniewond, een stuk glas erin of zo, je loopt gebrekkig door het leven, het blijft pijn doen en je negeert het. Dan wordt het van kwaad tot erger. Alsmaar blijf je met een doekje het bloeden stelpen, zeg maar. Dat glas durf je er niet uit te halen en de oorzaak blijft dus, deze pijn ken je, maar beperkt je uit angst voor meer pijn (als ze dat glas eruit halen).



Bloeden is een reinigingsproces, stinkende wonden helen niet. Je schiet dan niks op met "pijnstillers" en pleisters, als je niet wil zien dat het glas de oorzaak is en eruit moet. Mentaal bloeden kan je denk ik zien als huilen, even meer pijn voelen (wond reinigen, er aandacht aan besteden, ontdoen van bacterieen die genezing in de weg zitten). En dan met litteken weer volop verder kunnen.



Je moet nu "even" door de pijn, om je te ontdoen van het glas en de er inmiddels bijgekomen "bacterieen" die je in de weg staan, zo moet je het denk ik zien. Dat slaan heel veel mensen over, gaan meteen door, laten die bacterieen voortwoekeren en dan wordt het steeds lastiger te bestrijden en te genezen, is er hulp (een arts, een operatie, hulp of "antibiotica") nodig, juist omdat in het begin ergens ooit (logisch) gekozen is voor niet nog eens wroeten in een al pijnlijke open wond.



Dat is dan lichamelijk, maar mentaal is het net zo. Nu is het zover gekomen dat je mbv therapie alsnog die wond aanpakt, er is iets aan te doen en dan gaat het wel genezen. En dan is het best ook weer wennen dat je alles kan, dat je weer moet leren lopen, dat je de trap weer op en af moet, de straat op, durven geloven dat je weer kan lopen, en dat je nieuwe obstakels tegenkomt. Maar het scheelt dan alvast een hoop dat het allemaal weer naar behoren werkt, met litteken of niet!



Hoe fijn zou het zijn als je de problemen en hobbels, die iedereen in meer of mindere mate tegenkomt, kan nemen als elk ander mens? En ontdekt dat je ook weer kan rennen, hollen, stoeien, onbelemmerd genieten van een wandeling in de zon?

Lieve Taleja, je doet het al. Alles wat je kan en hoeft te doen, is kleine stapjes nemen. En jij hebt al een heel grote genomen: je wordt opgenomen. En elke dag doe je wat er moet worden gedaan, zorg je voor je kinderen, ook al zit je hart er niet in. Je gaat door.



Ik vind het heel erg voor je dat je je zo rot voelt Voor je het weet is het de 10e. Het begin van hulp. Je bent niet de enige en je bent niet alleen.

Suzy, goede posts! Precies waar ik nu ook mee bezig ben. Fijn dat er uit te komen is (ben zelf even het licht aan het einde van die tunnel kwijt..).



TO, niet opgeven. Sterkte!

Lieve Taleja,



Ik ken je uit het andere topic en heb nu net dit pas gezien/gelezen. Krijg er tranen van in mijn ogen. Het verhaal van Susy over die bal, daarmee geeft ze mij heel goed een beeld van hoe het is hier dagelijks tegen te vechten en hoe moe je daar van wordt, hoe uitgeput.



Heel knap dat je de beslissing hebt genomen om je te laten opnemen, ik hoop heel erg dat dat snel zal lukken, samen met je kinderen. Dat je dan eindelijk stapje voor stapje hier uit komt, dat je niet meer continu hoeft te vechten.



Over je ex... ik kan me niet voorstellen dat hij je vertrouwen zo hebt kunnen winnen, alleen maar om je in bed te krijgen. Hij moet echt van je gehouden hebben, als het alleen om een wipje gaat zijn er veel makkelijker wipjes te vinden. Misschien is zijn liefde over gegaan, waarna het bedrog begon. Misschien vond hij het te moeilijk om ook een beetje hulpverlener te zijn. Maar echt, twee jaar met iemand samen zijn en zo kunnen steunen, je best doen om te begrijpen, dat moet je echt willen. Dat kan niet nep geweest zijn.



Het is natuurlijk vreselijk dat je het vangnet dat hij voor je had gemaakt bent kwijtgeraakt, zoals ik begrijp ook nog op een nare manier. Aan de andere kant heeft hij je laten zien hoe jij kan zijn, met vertrouwen, zonder muur om je heen. Zonder te doen alsof. Dat het dus wel kan, dat wat al sinds je kindertijd niet lukte. Je kan dat dus WEL, mensen vertrouwen, huilen wanneer je wil en je goed, jezelf voelen. Dat ga je ook weer kunnen zonder ex.



Vroeger, op de basisschool ben ik ook gepest. Op de middelbare school hoorde ik er gewoon niet bij. Dus het stukje van alleen voelen, dat kan ik begrijpen. Gelukkig hebben mijn ouders het begrepen toen, al konden ze er niets aan doen. En gelukkig ben ik later verhuisd en op een plek terechtgekomen waar iedereen mij ineens wel normaal en aardig vond. Heel gek was dat in het begin. Ik hoop dat jij Dubiootjes post goed hebt gezien waarin ze schrijft dat je hier, terwijl je op het forum open post over jezelf, dat je hier niet gek gevonden wordt, dat je er bij hoort en mensen je willen helpen. Het ligt niet aan jou Taleja. En dat lag het ook niet.



Kinderen op een school reageren als groep. Waarschijnlijk vonden maar een of twee kinderen jou niet zo leuk en de rest deed mee, zo gaat het altijd. Het lijkt soms wel of elke klas een zwart schaap nodig heeft en jij had de pech dat te zijn.



En het belangrijkste: jouw kinderen houden van jou!



In je posts lees ik ook heel duidelijk het 'doen alsof', voor je kinderen, als je op bezoek bent. Alsjeblieft, blijf zo goed voor je kinderen zorgen en zorg goed voor jezelf, voor hen en voor jezelf. Blijft dat glas water drinken, blijf proberen om te eten als is het moeilijk. Alle beetje helepen daar. Maar ik hoop dat je ook mensen om je heen hebt (die vriendin, al belde ze niet terug) of krijgt (bij je opname) bij wie je niet hoeft te doen alsof. Of dat je mensen bij wie je nu op de bank zit en babbalt een keer zult antwoorden 'slecht' als ze vragen hoe het met je gaat. Zonder dan verder alles te moeten vertellen, misschien lucht dat al op. En je kan dat altijd op het forum komen doen, maar dat wist je al.



Ik snap dat het soms juist fijn kan zijn om wel te doen alsof, om de rest van de wereld te vergeten. Dat doe je het in andere topic, begrijp ik. Je mag best weten dat ik je ontzettend geestig vind in je posts, en gezellig. Dat ben JIJ en je bent het absoluut waard om er te zijn, niet alleen voor je kinderen, maar om jezelf.





Aaaanne

Ja, dat hakt er idd aardig in, Taleja. Ook als je verder sterk in je schoenen staat al. Toch moet je die kant ook onder ogen zien, dat is de kant die jou schade heeft toegebracht in je vertrouwen, in je energie, in je geloof in mensen/geliefden.



Maar weet je: als je opgeeft en gebukt blijft gaan onder die ervaringen, geef je hem alsnog macht over je, hoe jij je voelt laat je dan ook achteraf nog afhangen van hem en zijn grillen. Waarom zou je dat doen, met wat je nu weet???? Gun hem die invloed niet!



Deels zal hij op zijn manier (met wat hij kan) echt wel om je gegeven hebben. Die man zit gewoon ook met zichzelf in de knoop, is niet stabiel en was/is niet wat jij nodig hebt. De charmante kant (waar je van bent gaan houden) kan dat niet verbloemen: je hebt niks aan die man! Die kant bestaat wel, maar is niet die hele persoon. Dus als je alleen maar aan die kant blijft denken, het mooie gedrag, dan ontken je wie hij werkelijk is, van binnen. En dat is iemand die dat mooie masker niet vol kan houden, er zit ook een hoop (onverwerkte) negativiteit in die persoon, en daaaaaaaaaar zit jij niet op te wachten!



Hij is zo geworden vanwege zijn eigen verleden. Waarom denk je dat anderen zoveel stabieler zijn dan jij? Zij hebben ook dingen meegemaakt en de een richt die "schade" op zichzelf (jij?) en anderen (hij?) op anderen (in kwetsen enz, om zich tijdelijk beter of "hoger" te voelen). Dat zijn dan zijn "overlevingsmechanismen" en evenmin "gezond" als jouwe.



Ik hoop dat je het nog een paar dagen volhoudt. Blijf niet kijken en denken aan hem en zijn akties en charme enz. Richt je op die mensen die werkelijk goed voor je en van betekenis zijn, zoals je kinderen. Een ander kan verder jouw gevoel van leegte niet goedmaken, dat ga jij zometeen zelf (leren) doen!

Natuurlijk heeft iedereen zijn schaduwkanten, maar je kan echt in de toekomst ook een relatie treffen met een man, die zijn eigen frustraties niet op jou afreageert.



Nog even volhouden, dus! Laat hoe je je voelt svp iig niet van iemand anders -en verloren illusies- afhangen!

Lieve Taleja,



Vandaag wilde ik ook nog even posten hier. Maar wat Suzy65 schrijft, is al zó treffend en zo mooi, daar heb ik niets meer aan toe te voegen. Prachtig Suzy!



Bewaar anders die posting eens, print hem uit, plak hem op.



Ik hou van metaforen en het maakt het soms makkelijker om naar een situatie te kijken. Dus ik gooi er eentje tegenaan:



Die ex en jouw tegenstrijdige gevoelens jegens hem, kun je een beetje vergelijken met een allergische reactie op lekker voedsel, bvb. chocolade/ijs/chips. Jij blijft het graag eten, want het is zo lekker. Maar je weet ook dat je er ziek van wordt, jeuk en pijn van krijgt, dat het je gezondheid schaadt. Dan kun je wel zeggen: 'Maar het snoep glanst zo mooi en het vraagt gewoon om opgegeten te worden, en ik heb er toch zeker de eerste vijf minuten geen last van, dus kan ik het toch best eten?'



Inderdaad, je kunt het best eten, maar na vijf minuten word je ziek, doodziek. Je gaat er aan kapot Taleja. Dus aan jou de keus of je gaat leren dat bepaald snoep niet goed is voor jou. En eigenlijk denk ik dat geen énkel snoepje goed voor jou is. Jouw lichaam is al zo verruïneerd, dat elk stukje voedsel verkeerd zal vallen. Je dient eerst weer een buffer op te bouwen, eerst weer wat stabiliteit te krijgen, voordat er óóit weer een snack goed kan vallen zonder ziek te worden.



Eerst de wortels van de boom aanpakken (om weer een andere metafoor te noemen), pas dan zal hij een sterke stam krijgen. En weer later pas mooie vruchten dragen. Alleen die vruchtjes verzorgen, die er heel soms aan lijken te zitten (in de vorm van een akelige man), zorgt er niet voor dat de wortels stevig worden.



Dikke voor jou!

Wauw suzy...

En molly ook wauw