Verhalen in mijn hoofd

Ik heb van die periodes dat er al genoeg op mijn bordje ligt, ik het druk genoeg heb met mijn eigen zaken, en alles eromheen gewoon lekker zou moeten laten gaan.



Maar het lijkt dan juist of én het filter wegvalt, zodat alles bij me binnenkomt, én het blijft ook nog eens rondgaan in mijn gedachten.

Zo hoef ik maar ergens in een rij bij een kassa te staan, ik neem de mensen in me op, en zie er meteen het hele levensverhaal bij.



Van de vrouw van middelbare leeftijd, met overjarig model bril, gerimpelde gezichtshuid en lang zwartgeverfd maar piekerig haar. Lichtgetinte peuter, genoemd naar de laatste jongensnamenmode in aso-land, hangt jengelend aan haar been. Ik zie meteen voor me dat de vrouw, die altijd hardwerkend huisvrouw is geweest, haar dochter de laatste jaren heeft zien opgroeien, die op een gegeven moment van een los-vast vriendje zwanger is geraakt, de kleine wil houden maar geen relatie meer met de vader heeft.

Nieuw, een baby, er komen allemaal spullen voor de baby. Oma weet nog wel hoe dat allemaal moet,'t is levend speelgoed voor de dochter, die bij moeder komt inwonen met de baby, haar leventje weer oppakt, met een beetje geluk maakt ze school nog wel af, en oma zorgt voor het kindje.

Ja, en in het weekend gaat ze uit, ze is nog zo jong. Dus die zaterdagochtend heeft oma het peutertje meegenomen, ze moet tenslotte toch wel de boodschappen gaan doen, hoewel ze moe is van het zorgen van het gezin in haar gezin, en die meid slaapt uit, want die was laat thuis vannacht. Ik zie het huis voor me, de bank waar oma haar koffie drinkt, en de asbak waar ze haar peuken in dooft.



Had ik papier en pen bij me, en de tijd om op de inpaktafel te gaan zitten, dan schreef ik het uit, en was het ei gelegd.

Maar dat is niet zo, dus alzo haak ik mijn tassen links en rechts aan het stuur van mijn fiets, tweedehands en ook met geschiedenis, waar ik me dagelijks ook zo bewust van ben, en manoevrerend door de steegjes die zoveel gezelliger zijn om te fietsen, want er is zoveel te zien, elk raam is anders, en vertelt ook wat er achter plaatsvindt, in plaats van de rechttoe rechtaan geasfalteerde autoweg, houd ik mijn stuur in bedwang, handremmen bespelend tot ik uiteindelijk mijn eigen straat inrijdt.



Flarden van gesprekken die ik opvang, en met name als ik met de trein ga is er altijd iets dat me bijblijft. Zoals die keer dat iemand die een medische opleiding deed en die nacht dienst had gehad voor het eerst een sterfgeval had meegemaakt. Ze vertelde dit in geuren en kleuren met luide stem in de coupé, eerst tegen degene waar ze mee reisde, en op een gegeven moment werd ze gebeld en kwam het verhaal – joh, wat ik vannacht heb meegemaakt - er voor de tweede keer van begin tot einde uit.

Het was een plastische beschrijving van een reanimatie die (naar mijn oordeel op basis van haar verhaal) te laat was ingezet. De totale beschrijving van patient tot overledene en even nog daarna bleef de reizigers in deze coupé niet bespaard. En dat op een zondagochtend, heel vroeg in de ochtend. Het zal je vader maar wezen, over wie zo wordt gepraat, respectloos, dacht ik.



Maar goed, zo heb ik altijd wel een verhaal in mijn hoofd, áls ik het druk heb. Ik vind het zo raar dat ik te veel aan mijn hoofd heb, deze vorm van ‘creativiteit’ op zijn top is. En dat ik dit soort ervaringen dan ook juist heb, zoals die jongedame in de trein.



Mensen die ik dit vertel, vinden dat ik het echt moet opschrijven.

Ik ben nu aan het inventariseren wat er allemaal in mijn hoofd zit.

Het is veel.

Op het moment zie ik het duidelijkst voor me en weet ik ook exact de omschrijvingen.

En daarnaast komt de inspiratie altijd op momenten dat ik thuis geen tijd heb om ervoor te gaan zitten.

Nee, het is geen probleem, ik vind het inderdaad wel leuk.



Op papier kan ik altijd al beter uit mijn woorden komen dan 'live', maar als ik in zo'n flow zit heb ik echt inspiratie.

Op had ik altijd hoge cijfers voor mijn opstellen, ik kon heel veel met mijn fantasie.



Zit ik thuis en zet ik iets voor me op papier, dan vind ik dat er maar raar bij staan.

Ook met de voorbeelden uit mijn OP hierboven voel ik een soort van gêne.

Daarom ben ik wel benieuwd naar de reakties hier. Die hoeven dan nog niet eens inhoudelijk te zijn, overigens.

Wat ik wel goed kan is in één op één gesprekken verwoorden wat iemand mij wil vertellen, als ze niet op de juiste uitdrukking kunnen komen.

Daardoor hebben mensen dan ook vaak het gevoel dat ik ze helemaal begrijp.

Ik luister dan ook liever naar wat mensen te vertellen hebben dan dat ik zelf vertel.



Hoewel forummers hier wellicht anders over denken.