Blehdag

Ik weet niet of deze topic dan wel onder relaties, onder zwangerschap of onder seks thuishoort...eigenlijk voel ik me gewoon even bleehhhh en moet het er even "af". Know the feeling?



hebben jullie soms ook het gevoel dat je massa's energie steekt in het proberen te behagen van je partner en dat het tot niets leidt?



Stom voorbeeld: een tijdje terug waren we bezig met het spel partnerlink. Een heel leuk moment was wanneer we aan elkaar onze drie intiemste fantasieën zouden toevertrouwen. Ze waren veel realiseerbaarder dan ik dacht; Bv wou mijn vriend best eens dat ik het initiatief zou nemen "bij wijze van verrassing" na thuiskomst van zijn werk hem op te winden. Ik heb dat geprobeerd wel...onmogelijk! Het eerste wat hij zegt als hij thuiskomt (voor de weinige keren dat hij vroeger thuis is als ik), is "honger!". De druk om dan in een mum van tijd warm eten klaar te krijgen is best hoog, ik heb er dan een werkdag van zo'n kleine 12 uur opzitten, dan vlieg ik in de kookpotten en daarna moet ik toegeven dat ik meestal zodanig bekaf ben dat ik zélfs niet meer aan de afwas toekom (die is dan voor een uur later of de dag erop).



Nog zoiets, mijn vriend gaat nogal graag weg met zijn kameraden. Soms zodanig veel dat ik het gevoel heb dat hij vergeet dat hij nog een relatie heeft ook (tuurlijk moet je in een relatie sociaal contact blijven houden, absoluut mee eens, maar rekening houden met je partner, even vragen of er andere plannen zijn bv, lijkt me niet echt te veel gevraagd). Zo was hij al een paar keer weggeweest een tijd terug, ik stond echter een tiental dagen achter met mijn menstruatie. Hij had al eerder aangegeven dat hij niet de stress wou hebben van het aftellen naar de uitslag van een zwangerschapstest om vervolgens ontgoocheld uit te komen als het negatief was. Dus was ik alleen naar de dokter geweest, had alleen bloed laten trekken en was ik alleen op de uitslag aan het wachten die me die avond telefonisch zou meegedeeld worden. Ik had van alle leuke dingen gepland voor zijn thuiskomst omdat ik haast zeker wist dat de test positief zou zijn. had dus een wasdraad opgehangen waarop ik rompertjes, sokjes etc. wou hangen. Laat hij plots weten dat hij vroeger zou thuis zijn (dat is natuurlijk nooit erg) en dat hij daarna op stap gaat met zijn vrienden...toen ben ik wel in tranen uitgebarsten, het ging zowat de belangrijkste avond van mijn leven zijn.



Ondertussen 7 maand en een half zwanger. In het weekend een gesprek gehad met hem. Hij mist de intimiteit tussen ons...en ik ook. En met intimiteit bedoelen we geen van beiden louter "sex", eigenlijk. Het is net dat de posities waarin we elkaar het makkelijkst zien, het meest oogcontact hebben en die voor ons dus het zachtst en het meest intiem aanvoelen, niet meer mogelijk zijn omdat mijn baarmoeder daar blijkbaar op reageert met samentrekkingen en dat doet behoorlijk veel pijn. Er zijn andere posities mogelijk, maar die vindt hij te "vleselijk" om het louter daarop te houden; Die zijn goed voor als "de nood het hoogst is", maar niet om "de liefde te bedrijven", als je begrijpt wat ik bedoel. Ik volg hem helemaal, mis onze "oude" relatie ook enorm. Dus wou ik nieuwe massage-olie kopen en een rustig avondje onder ons twee...in alle intimiteit, weer een beetje dichter bij elkaar komen zonder dat het te "vleselijk" zou worden, gewoon weer even als koppel van elkaar genieten zonder verdere sexuele intenties. Massage-olie heb ik niet kunnen kopen dankzij het geweldig geregelde treinennet in Belgie (ho, ik moet lopen voor zover dat in mijn toestand nog mogelijk is, daar komt mijn trein aan, kom je op dat spoor, worden de minuten vertraging er constant bijgeteld...had ik dus wél ruim tijd genoeg gehad om nog olie te komen), soit we hebben nog wel een flesje olie in huis, maar je raadt het al...meneer is naar zijn vrienden.





't Klinkt raar, we verwachten een kindje dus we zijn ergens dichter bij elkaar dan ooit en toch ben ik bang hem te verliezen. Niet verliezen in de zin van dat we uit elkaar zouden gaan of zo, zeker niet, maar de intimiteit is gewoon zoek. Ik probeer ze op te halen, door tegen hem te kruipen 's avonds bij het tv-kijken, maar dan zit ie spelletjes op zijn gsm te spelen, of door leuke avondjes te plannen, maar dan heeft hij een avondje vrienden gepland dat ik op het laatste ogenblik verneem (zo'n tien minuten voor zijn vertrek),...alsof hij de intimiteit die hij thuis mist wil compenseren door te gamen en naar zijn vrienden te gaan terwijl ik net alle energie erin steek om thuis weer dichter bij elkaar te komen.





Maandag was het halloween, hij was zoooo ontgoocheld dat ik niet mee op toch ging, maar eerlijk: mijn zwangerschap verloopt helemaal niet zo gemakkelijk, ik ben vaak ziek, heb vaak infecties (ondanks een goede hygiëne), begin het fysiek hoe langer hoe moeilijker te krijgen en die lange werkdagen en trajecten spelen daarin enorme parten. Ik was even ontgoocheld als hij...net omdat hij het niet snapte dat ik niet meekon, ook al wou ik dat eigenlijk keigraag, mijn lichaam verplichte me gewoon thuis te blijven en het kalm te houden. Ik heb het gevoel dat hij me ergens onbewust verwijt dat ik niet steeds meekan op uitstapjes. Ik draag een kind, dat vraagt energie, dat vraagt verantwoordelijkheid en terwijl probeer ik fulltime werk en het huishouden nog draaiende te houden, de voorbereidingen voor de kleine te treffen en mijn relatie levende te houden...ik weet niet wat ik nog meer kan geven, hoe ik nog meer kan geven. Zit een beetje met de handen in het haar en heb een enorm gevoel dat ik op alle vlakken, maar dan ook op àlle vlakken tekort schiet en weet niet wàt of hoe ik er iets aan kan veranderen.



Sorry hoor, 't moest er effe uit

Ik ben bloedserieus en eerlijk waar: ik zie mijn vriend echt niet als een bleh-vent, totaal niet, hij is zich gewoon van een aantal zaken totaal niet bewust.



Ik praat er dan met hem over waardoor hij er een tijdje rekening mee houdt (bv gedurende enkele weken heeft hij toch altijd met mij overlegd vooraleer met vrienden weg te gaan), maar nu is 't dus weer gedaan, alsof het sterker is dan zichzelf en moet ik dus gewoon bijna "gokken" aan de intensiteit van zijn sms'en die avond dat er een afspraak met kameraden op de loer ligt...mijn vermoeden is nog niet vaak fout geweest. Ik wil ook niet in't andere uiterste vallen, ik wil hem niet opsluiten of zo.

Euh..beloven dat het geboortekaartje wel klaargeraakt voor de laatste week van november? Ik heb hem gisteren mijn zorgen daarover geuit...telkens hij weg was, elke moment ik alleen was, ben ik met de suikerbonenbeeldjes bezig geweest, ochtenden, avonden, weekends, noem maar op en ze zijn af...de volle 240. Hij wil zélf het geboortekaartje maken, maar ik zie het niet vooruit gaan, precies of hij doet het tegen zijn zin, als hij er drie avonden aan gewerkt heeft, zal het veel zijn. Maar dan moét hij dat niet doen van mij, als hij dat niet wil, hé, zoiets kan je laten drukken, maar dan had dat wel twee maanden geleden moeten beslist geweest zijn en niet volhouden van "ik krijg dat wel klaar" om te beloven dat het deze week (jaja, deze week ging het af zijn...) om vervolgens een avond te gamen en een andere avond op stap te gaan...



sorry, zie't allemaal een beetje negatief, zullen de hormonen wel zijn, 'k dacht da'k daar nooit last van zou krijgen

De afgelopen twee maanden heeft mama me wel met het huishouden geholpen qua strijken en kuisen; Nu mag ze niet meer want de spier in haar arm is afgescheurd:s best k**



Mijn vriend had uit eigen beweging -zonder dat ik iets vroeg-beloofd de strijk te doen gedurende mijn zwangerschap (ik mag eigenlijk geen rechtstaande taken meer doen voor rug en daarbovenop beenblessure), ik vond het superlief! maar overlaatst probeerde hij er toch tussenuit te komen door droogweg te zeggen "ik breng hem wel naar mijn moeder". Daar gaat mijn haar dan recht van staan, hé! Ik doe dingen die ik eigenlijk niet zou mogen, maar er zijn dus blijkbaar mensen die zich totaal niet generen om een ander lastig te vallen gewoon omdat zij geen "goesting" hebben; Als ik zou laten liggen waarin ik geen goesting had, dan zou het huis er nogal proper bijliggen! Toen heb ik gezegd "hier se, gij de tafel en een strijkijzer en ik de strijkplank en een strijkijzer en we doen het sàmen!". Zo gezegd zo gedaan, de week erna heeft hij stiekem al zijn kleren uit de was gehaald, in een mand gedaan en geregeld met zijn moeder dat zij zijn was en strijk zou doen...ik schaamde me dood.

Goede vraag...

Ik ben heel erg bang dat mijn ouders hier alle dagen gaan zitten; Die willen me ook maar helpen ('k ben dan ook nog eens enige dochter op de koop toe). de constante aanwezigheid van ouders en het constante gemoei (want soms is het echt wel irritant gemoei in plaats van gewoon goede raad, ook al is het nog zo goed bedoeld), legt best een hypotheek op ons privéleven, zeker als ik er niet goed over waak. Maar mijn pa zegt al heel lang "ik moest hier zoveel niet werken als die van u wat meer zijn handen uit de mouwen zou steken" en mijn ma heeft vorige week duidelijk gezegd "gij werkt meer dan genoeg...maar hij????"



Dus conclusie: ik wil mijn ouders hier graag veel beperkter rondlopen omdat ik gewoon mijn gezin wil uitbouwen, maar alléén kan ik dat niet en dat zien zij ook. Dus willen zij bijspringen tegen de wil van mijn vriend (en mijzelf). Angst is er dus verschrikkelijk dat ik tijdens mijn zwangerschap helemaal niet ga kunnen rusten, dat ik voor alles alleen ga staan, dat mijn ouders dat gaan zien en hier dus constant gaan willen komen helpen.



Ik ga dus waarschijnlijk de keuze hebben tussen

-het alleen doen en er fysiek bij neervallen wegens het werk en emotioneel wegens het gemis aan "ons", mijn vriend



of



-het fysieke laten doen door mijn ouders en er emotioneel dubbel bij neervallen wegens én het gemis aan "ons" én het gemis aan respect voor mijn privéleven en tijd met mijn zoontje...('t is een jongentje)

Helaas verdient hij niet genoeg opdat ik part time zou beginnen. Ik ga wel ouderschapsverlof nemen na mijn zwangerschapsverlof, allé, 4/5e, één dag op vijf ben ik dan thuis met de baby, de andere vier ga ik dan nog gaan werken.



Halftijds werken zou echt ideaal zijn...kon dat maar! 'k Zou er direct voor tekenen als het financieel haalbaar zou zijn!

Idd, ik maak er geen probleem van dat anderen ons willen helpen, maar als HIJ uit zichzelf de belofte maakt dat HIJ de strijk wil doen, geeft hij mij eerst het gevoel dat hij het inderdaad lichter wil maken voor mij, dat hij OOK wat moeite wil doen en vervolgens brengt hij het naar zijn moeder; Dàt is wat mij stoort. Het gevoel dat ik begin te krijgen is dat hij gewoon zélf het heel erg moeilijk heeft zélf enige energie erin te steken en zoveel hij kan op anderen hun schouders begint te schuiven.



Mocht hij van bij het begin gezegd hebben "die strijk, ik zie dat écht niet zitten, laat mij op andere vlakken helpen en ik vraag ons moeder voor die strijk", dan was dat wel iets anders geweest.



Andere schoondochter van mijn schoonmoeder (mijn schoonzus dus, om het even eenvoudig te maken) is ook zwanger. Ik vind dat daar ook rekening mee gehouden mag worden; Ze doet hun strijk ook al, heb ik vernomen. Mijn schoonmoeder werkt ook nog, die is niet op pensioen of zo, ze moet het ook maar voor elkaar krijgen. (Schat van een mens trouwens)



Voor wie zei "dan maar geen geboortekaartje" :



dit kindje is een wonder, ik ging nooit spontaan moeder worden...heb inseminaties gehad, vier miskramen,...en toch is die kleine er...het zou mijn hart breken dat hij niet eens een geboortekaartje zou hebben. Ik heb er al aan gedacht zelf een op reserve te maken, maar wanneer moet ik dat nog doen?