Kinderen
alle pijlers
kinderwens en pesten
zaterdag 16 februari 2008 om 18:13
Nu ik de leeftijd van 27 heb bereikt krijgen mijn vriend en ik regelmatig de vraag of we kinderen willen. Ik zeg altijd nee en maak er maar een luchtig antwoord of een grapje van. De waarheid is dat ik best een kindje zou willen hebben, maar dat ik bang ben dat het kindje hetzelfde overkomt als mij. Dat als het over een paar jaar naar school gaat, dat het dan ook gepest wordt. Ik zit er zelf nog steeds mee dat dit vroeger gebeurd is en heb het nog steeds niet verwerkt zeg maar. Dat wil ik een kindje eigenlijk niet aandoen, dat hij of zij over 25 er ook nog mee zit als hem/haar hetzelfde overkomt op school.
Zijn er mensen die hetzelfde is overkomen, dezelfde angst hadden, maar later wel zelf kinderen hebben gekregen. Hoe is dit gegaan?
Zijn er mensen die hetzelfde is overkomen, dezelfde angst hadden, maar later wel zelf kinderen hebben gekregen. Hoe is dit gegaan?
zaterdag 16 februari 2008 om 18:33
Elske, ik ben niet gepest (weleens geplaagd maar dat vind ik van een heel andere orde) maar ben toch heel bang dat het mijn kindjes wel zal kunnen gebeuren. Ik vind pesten zoiets ergs, dat iemand juist waar je je veilig zou moeten kunnen voelen (school en thuis) belaagd wordt. Afschuwelijk. Ik kan me dan ook helemaal voorstellen dat je daar zelf nog lang niet klaar mee bent. Weleens therapie overwogen of misschien al gedaan?
Bij mij is de mogelijkheid dat mijn kindje gepest zou kunnen worden ook wel door mijn hoofd gegaan bij denken over wel of geen kinderen willen krijgen. Ik ben dus wel aan kinderen begonnen, heb twee zoontjes van nu 4 en bijna 3. De oudste is op school sinds dit schooljaar. Gelukkig gaat het heel goed, maar ik houd de boel als een havik in de gaten. Laatst zei een grote jongen van 6 (het is een combinatieklas groep 1 en 2 dus er kan wel 2,5 jaar tussen de kinderen zitten en dat vind ik op die leeftijd wel heel veel) twee keer tegen mij dat mijn zoon 'raar' is. Dus alle alarmbellen bij mij aan. Ik ben dan soms zo bang dat mijn zoontje een mikpunt wordt. Hij is niet bepaald loslippig en vertelt niet zoveel, maar gelukkig is alles totnutoe heel positief.
Ik denk dat je niet méér kunt doen dan dat. Heel goed opletten, heel goed met je kind proberen te communiceren en goed contact met de leerkrachten. En je kind weerbaar opvoeden. In liefde en veiligheid, waardoor het vertrouwen krijgt en zich niet op de kop laat zitten.
En ja, ik weet het, dan nóg gebeurt het soms. Je weet ooit niet waarom een pestkop de pik op iemand krijgt.
Dit zijn hele moeilijke dingen. Maar het is zeker niet zo dat je kindje per definitie ook gepest wordt omdat het jou overkomen is. Juist daarom kun je wellicht extra alert op zijn, hoewel je dat ook weer niet moet overdrijven natuurlijk. En, gelukkig, kun je altijd begeleiding vragen en krijgen bij dit soort vraagstukken. Van een steunpunt Opvoeding bijvoorbeeld, of maatschappelijk werk.
xx lisa.
Bij mij is de mogelijkheid dat mijn kindje gepest zou kunnen worden ook wel door mijn hoofd gegaan bij denken over wel of geen kinderen willen krijgen. Ik ben dus wel aan kinderen begonnen, heb twee zoontjes van nu 4 en bijna 3. De oudste is op school sinds dit schooljaar. Gelukkig gaat het heel goed, maar ik houd de boel als een havik in de gaten. Laatst zei een grote jongen van 6 (het is een combinatieklas groep 1 en 2 dus er kan wel 2,5 jaar tussen de kinderen zitten en dat vind ik op die leeftijd wel heel veel) twee keer tegen mij dat mijn zoon 'raar' is. Dus alle alarmbellen bij mij aan. Ik ben dan soms zo bang dat mijn zoontje een mikpunt wordt. Hij is niet bepaald loslippig en vertelt niet zoveel, maar gelukkig is alles totnutoe heel positief.
Ik denk dat je niet méér kunt doen dan dat. Heel goed opletten, heel goed met je kind proberen te communiceren en goed contact met de leerkrachten. En je kind weerbaar opvoeden. In liefde en veiligheid, waardoor het vertrouwen krijgt en zich niet op de kop laat zitten.
En ja, ik weet het, dan nóg gebeurt het soms. Je weet ooit niet waarom een pestkop de pik op iemand krijgt.
Dit zijn hele moeilijke dingen. Maar het is zeker niet zo dat je kindje per definitie ook gepest wordt omdat het jou overkomen is. Juist daarom kun je wellicht extra alert op zijn, hoewel je dat ook weer niet moet overdrijven natuurlijk. En, gelukkig, kun je altijd begeleiding vragen en krijgen bij dit soort vraagstukken. Van een steunpunt Opvoeding bijvoorbeeld, of maatschappelijk werk.
xx lisa.
zaterdag 16 februari 2008 om 18:52
Ik denk eerst dat je zelf je pestverleden moet verwerken en een plek moet geven, voor je aan kinderen begint. anders is de kans groot dat jij nog steeds je kind geen weerbaarheid an kan leren, omdat je die zelf niet hebt.
Kinderen nemen gedrag en houdingen over . als jij inmiddels je zelfvertrouwen terug hebt gevonden en nu niet meer over je laat lopen, dan zal je je kind dat ook wel meegeven.
Ik herinner me uit je vorige topic echter dat in jouw ogen pesten iets is dat je overkomt, waar je zelf totaal geen conmtrole over hebt en niks aan kunt veranderen. Hier zie je daar de keerzijde van, jij denkt dat het ook niet te voorkomen is. n als je maar weet waar je op moet letten, dan denk ik dat je best kunt voorkomen dat je kind gepest wordt, dioor het vanaf dag een te leren om niet over eigen grenzen te gaan.
Kinderen nemen gedrag en houdingen over . als jij inmiddels je zelfvertrouwen terug hebt gevonden en nu niet meer over je laat lopen, dan zal je je kind dat ook wel meegeven.
Ik herinner me uit je vorige topic echter dat in jouw ogen pesten iets is dat je overkomt, waar je zelf totaal geen conmtrole over hebt en niks aan kunt veranderen. Hier zie je daar de keerzijde van, jij denkt dat het ook niet te voorkomen is. n als je maar weet waar je op moet letten, dan denk ik dat je best kunt voorkomen dat je kind gepest wordt, dioor het vanaf dag een te leren om niet over eigen grenzen te gaan.
zaterdag 16 februari 2008 om 18:56
Ja ik heb ervaring...
Ik had vroeger echt vreselijke flaporen, en ben daar vreselijk mee gepest!
Mijn man werd door zn moeder vreselijk aangekleed, en overbeschermd en was ook zwaar de lul. Toch heeft dit ons er niet van weerhouden aan kindjes te willen beginnen. We hebben nu twee schatten van dochters, 6 en 3. Waarvan de oudste ook flapoortjes had, Ze is ondertussen geopereerd, maar moet zeer waarschijnlijk nog een keer...
Tja de oudste is ook gepest met haar oortjes, 1 of 2 keer en dat heeft een vreselijke indruk op haar gemaakt. Ze kwam ook zelf vragen of haar oortjes geopereerd konden worden, kun je nagaan...
Echt het snijd dwars door mn ziel als ik haar erover hoor dat ze gepest is , mar doordat wij allebei gepest werden vroeger pikken we heel snel de signalen op. En vertellen we haar keer op keer wat ze wat ons betreft kan en mag doen ( als ze bv in het nauw gedreven zou worden, mag ze wat ons betreft zonder pardon uithalen..niet dat ze dat zou doen want daar is ze veel te lief voor, dit hebben we op school ook gewoon verteld trouwens) ze weet dat ze nooit als eerste mag beginnen maar bij nood aan de man, ga je gang maar!
Toch lijken onze kinderen heel anders als wij vroeger, zelfbewuster. Ik vertel mn kindjes vaak dat ze lief, mooi en slim zijn. trek ze alleen de kleding aan die ze zelf leuk vinden ( dat was bij ons ook wel anders..) en ben er van overtuigd dat er op school heel anders mee omgegegaan word dan vroeger. Wij hebben bv op school een vertrouwensjuf, waar de kids met alle problemen terecht kunnen. de oudste heeft een leuke klas moet ik zeggen, maar ook ik blijf het in de gaten houden...
Maar meid.... probeer ook zelf wat zelfverzekerder te worden, want dat ben je nog niet erg heb ik het idee...vind het idee van lisa ook niet zo gek om zelf eerst in therapie oid te gaan ( niet omdat je gek bent, maar om zelfvertrouwen te kweken...) En om straks niet jou onzekerheid op de kleine te projecteren...
Kom op ga ervoor!!!
Succes
Ik had vroeger echt vreselijke flaporen, en ben daar vreselijk mee gepest!
Mijn man werd door zn moeder vreselijk aangekleed, en overbeschermd en was ook zwaar de lul. Toch heeft dit ons er niet van weerhouden aan kindjes te willen beginnen. We hebben nu twee schatten van dochters, 6 en 3. Waarvan de oudste ook flapoortjes had, Ze is ondertussen geopereerd, maar moet zeer waarschijnlijk nog een keer...
Tja de oudste is ook gepest met haar oortjes, 1 of 2 keer en dat heeft een vreselijke indruk op haar gemaakt. Ze kwam ook zelf vragen of haar oortjes geopereerd konden worden, kun je nagaan...
Echt het snijd dwars door mn ziel als ik haar erover hoor dat ze gepest is , mar doordat wij allebei gepest werden vroeger pikken we heel snel de signalen op. En vertellen we haar keer op keer wat ze wat ons betreft kan en mag doen ( als ze bv in het nauw gedreven zou worden, mag ze wat ons betreft zonder pardon uithalen..niet dat ze dat zou doen want daar is ze veel te lief voor, dit hebben we op school ook gewoon verteld trouwens) ze weet dat ze nooit als eerste mag beginnen maar bij nood aan de man, ga je gang maar!
Toch lijken onze kinderen heel anders als wij vroeger, zelfbewuster. Ik vertel mn kindjes vaak dat ze lief, mooi en slim zijn. trek ze alleen de kleding aan die ze zelf leuk vinden ( dat was bij ons ook wel anders..) en ben er van overtuigd dat er op school heel anders mee omgegegaan word dan vroeger. Wij hebben bv op school een vertrouwensjuf, waar de kids met alle problemen terecht kunnen. de oudste heeft een leuke klas moet ik zeggen, maar ook ik blijf het in de gaten houden...
Maar meid.... probeer ook zelf wat zelfverzekerder te worden, want dat ben je nog niet erg heb ik het idee...vind het idee van lisa ook niet zo gek om zelf eerst in therapie oid te gaan ( niet omdat je gek bent, maar om zelfvertrouwen te kweken...) En om straks niet jou onzekerheid op de kleine te projecteren...
Kom op ga ervoor!!!
Succes
zaterdag 16 februari 2008 om 19:12
Ik ben het eens met wat al gezegd is, probeer eerst zelf je pestverleden te verwerken, dat lijkt me voor jou ook een stuk relaxter bij de opvoeding.
Ik ben zelf als kind wel eens gepest, maar niet echt extreem. Wel was ik heel verlegen. Toen ik aan kinderen begon was ik er ook wel bang voor dat ze gepest zouden worden. Mijn eerste kind is inmiddels 11 jaar, heeft een groeiachterstand (is zo'n 20cm kleiner dan zijn klasgenootjes), draagt een bril, heeft een fikse overbeet en stottert heel erg. En.... hij wordt niet gepest. Mijn tweede kind... ja hoor, rood haar! En ook hij wordt niet gepest.
Weerbaarheid van je kinderen is erg belangrijk, je kunt ze van huis uit meegeven dat ze gewoon okee zijn zoals ze zijn. Mijn kinderen zijn niet half zo verlegen als ik was als kind. Leerkrachten letten op pesten, op de school van mijn kinderen hebben ze zelfs een ''pestprotocol'' en waar het vroeger iets was waar je je voor schaamde als kind, is het nu zo bespreekbaar dat je het gewoon even zegt tegen je juf of meester.
Ik ben zelf als kind wel eens gepest, maar niet echt extreem. Wel was ik heel verlegen. Toen ik aan kinderen begon was ik er ook wel bang voor dat ze gepest zouden worden. Mijn eerste kind is inmiddels 11 jaar, heeft een groeiachterstand (is zo'n 20cm kleiner dan zijn klasgenootjes), draagt een bril, heeft een fikse overbeet en stottert heel erg. En.... hij wordt niet gepest. Mijn tweede kind... ja hoor, rood haar! En ook hij wordt niet gepest.
Weerbaarheid van je kinderen is erg belangrijk, je kunt ze van huis uit meegeven dat ze gewoon okee zijn zoals ze zijn. Mijn kinderen zijn niet half zo verlegen als ik was als kind. Leerkrachten letten op pesten, op de school van mijn kinderen hebben ze zelfs een ''pestprotocol'' en waar het vroeger iets was waar je je voor schaamde als kind, is het nu zo bespreekbaar dat je het gewoon even zegt tegen je juf of meester.
zaterdag 16 februari 2008 om 19:26
Nog even verder met mijn verhaal...
Het verschilt natuurlijk ook een stuk hoe jullie als ouders ermee omgaan. Als ik gepest was en ik vertelde het thuis (ALS ik dat al deed), dan zeiden mijn ouders dat ik 'gewoon van me af moest bijten'. Lief bedoeld misschien, maar daar kun je natuurlijk compleet niets mee als kind, vooral niet als je zo verlegen bent als ik was.
Mijn kinderen vertellen het altijd als er eens iets is voorgevallen, ze zijn nog nooit gepest, maar plagerijtjes horen er natuurlijk bij. Mijn roodharige zoon is zo'n type dat er gewoon op slaat als iemand vervelend tegen hem doet, dus daar heb ik geen zorgen over (afgezien van het feit dat hij moet leren dat hij niet gelijk hoeft te slaan dan...). Hij is erg flink en sterk voor zijn leeftijd, en laat absoluut niet over hem heen lopen, rood haar of geen rood haar!
Mijn oudste kan door zijn postuur minder makkelijk voor zichzelf opkomen. En kan door zijn gestotter ook slecht weerwoord geven. Toch wéét hij dat hij niks minder is dan andere kinderen. Hij is bijvoorbeeld erg slim in bepaalde vakken op school. Omdat hij zoveel kleiner is leerde hij bijvoorbeeld een stuk later fietsen dan leeftijdsgenootjes, en toen zei een kind tegen hem: "Ik vind het stom dat jij nog niet kunt fietsen, dat kon ik al toen ik 4 was en jij bent al 8." Waarop mijn kind al stotterend reageerde met: "Ach, sommigen kunnen goed fietsen, anderen kunnen goed denken."
Kijk, dat is weerbaarheid volgens mij...
Sorry voor mijn lange verhalen...
Het verschilt natuurlijk ook een stuk hoe jullie als ouders ermee omgaan. Als ik gepest was en ik vertelde het thuis (ALS ik dat al deed), dan zeiden mijn ouders dat ik 'gewoon van me af moest bijten'. Lief bedoeld misschien, maar daar kun je natuurlijk compleet niets mee als kind, vooral niet als je zo verlegen bent als ik was.
Mijn kinderen vertellen het altijd als er eens iets is voorgevallen, ze zijn nog nooit gepest, maar plagerijtjes horen er natuurlijk bij. Mijn roodharige zoon is zo'n type dat er gewoon op slaat als iemand vervelend tegen hem doet, dus daar heb ik geen zorgen over (afgezien van het feit dat hij moet leren dat hij niet gelijk hoeft te slaan dan...). Hij is erg flink en sterk voor zijn leeftijd, en laat absoluut niet over hem heen lopen, rood haar of geen rood haar!
Mijn oudste kan door zijn postuur minder makkelijk voor zichzelf opkomen. En kan door zijn gestotter ook slecht weerwoord geven. Toch wéét hij dat hij niks minder is dan andere kinderen. Hij is bijvoorbeeld erg slim in bepaalde vakken op school. Omdat hij zoveel kleiner is leerde hij bijvoorbeeld een stuk later fietsen dan leeftijdsgenootjes, en toen zei een kind tegen hem: "Ik vind het stom dat jij nog niet kunt fietsen, dat kon ik al toen ik 4 was en jij bent al 8." Waarop mijn kind al stotterend reageerde met: "Ach, sommigen kunnen goed fietsen, anderen kunnen goed denken."
Kijk, dat is weerbaarheid volgens mij...
Sorry voor mijn lange verhalen...
zaterdag 16 februari 2008 om 19:37
quote:Lemmy schreef op 16 februari 2008 @ 19:26:
. Omdat hij zoveel kleiner is leerde hij bijvoorbeeld een stuk later fietsen dan leeftijdsgenootjes, en toen zei een kind tegen hem: "Ik vind het stom dat jij nog niet kunt fietsen, dat kon ik al toen ik 4 was en jij bent al 8." Waarop mijn kind al stotterend reageerde met: "Ach, sommigen kunnen goed fietsen, anderen kunnen goed denken."
Kijk, dat is weerbaarheid volgens mij...
Sorry voor mijn lange verhalen...
hahaha geweldig!!!! Stoer mannetje!!!
. Omdat hij zoveel kleiner is leerde hij bijvoorbeeld een stuk later fietsen dan leeftijdsgenootjes, en toen zei een kind tegen hem: "Ik vind het stom dat jij nog niet kunt fietsen, dat kon ik al toen ik 4 was en jij bent al 8." Waarop mijn kind al stotterend reageerde met: "Ach, sommigen kunnen goed fietsen, anderen kunnen goed denken."
Kijk, dat is weerbaarheid volgens mij...
Sorry voor mijn lange verhalen...
hahaha geweldig!!!! Stoer mannetje!!!
zaterdag 16 februari 2008 om 19:44
Herkenbaar Lemmy, vroeger werd er ook gewoon gezegd dat als je zelf niets terug deed, het eigenschuld was.... ach ja..
Ik ga ook gewoon naar school hoor als ik vervelende verhalen hoor, mijn dochter liep in de gymrij naast een knulletje die haar steeds heel hard in haar handjes kneep ( fijn als je een ringetje om hebt...) En durfde er niet goed iets er van te zeggen tegen de juf, tegen het ventje zelf had ze wel gezegd dat ze het niet wilde dat hij dit deed. Heb aan de juf gevraagt of ze ergens anders mocht lopen, dit was geen enkel probleem. Heb mn dochter niet verteld dat het door mij kwam, maar ze was weer helemaal blij... Kijk ik wil ook weer niet te overbezorgd op haar overkomen... mama regelt alles wel, dat dan ook weer niet...
Ik ga ook gewoon naar school hoor als ik vervelende verhalen hoor, mijn dochter liep in de gymrij naast een knulletje die haar steeds heel hard in haar handjes kneep ( fijn als je een ringetje om hebt...) En durfde er niet goed iets er van te zeggen tegen de juf, tegen het ventje zelf had ze wel gezegd dat ze het niet wilde dat hij dit deed. Heb aan de juf gevraagt of ze ergens anders mocht lopen, dit was geen enkel probleem. Heb mn dochter niet verteld dat het door mij kwam, maar ze was weer helemaal blij... Kijk ik wil ook weer niet te overbezorgd op haar overkomen... mama regelt alles wel, dat dan ook weer niet...
zaterdag 16 februari 2008 om 20:00
ik zou inderdaad beginnen met je eigen verleden proberen te verwerken. Ik wil wel even zeggen dat er scholen zijn waar een pestprotocol is en dat dat heel goed werken kan. Bij ons op school is dat (mijn kinderen zijn 6 en 4) en ze waren de eerste gecertificeerde (alle leerkrachten zijn gecertificeerd) pestprotocolschool. Men is er erg allert op en er wordt veel aan gedaan, al vanaf de kleuters af.
zaterdag 16 februari 2008 om 20:00
Hier ook twee ouders met een pestverleden. Behoorlijk verwerkt maar inderdaad heb je je voelsprieten uitstaan naar mogelijk gepest bij je kind.
Het eerste schooljaar ging hier goed, het tweede begon zeer slecht. Toen we eindelijk de vinger op de zere plek hadden kunnen leggen zijn we één pester heel positief gaan benaderen, "Goh, welke knuffel heb jij vandaag mee ? Is dat jouw lievelingsknuffel ? Mag die ook in jouw bed slapen ?" en dat heeft gewerkt. Onze zoon was eerst bang voor hem, maar inmiddels vindt hij hem best wel lief.
Dat er resultaat was geboekt merkte ik tijdens de Sinterklaasintocht toen "pestkoppie" heel enthousiast op onze zoon af kwam om te vragen wat híj van Zwarte Piet had gekregen. Van pester naar socio, fantastisch !
Nu die andere etterbak nog, dat is een lastiger kluif. Eerlijk gezegd verwachten we daar geen resultaat van, ze liggen mekaar absoluut niet. Maar onze zoon gaat weer met plezier naar school, dat is het voornaamste. En je kunt ook niet met iedereen vriendjes zijn.
Jezus, wat erg, ik noem een kleuter een etterbak ?
Het eerste schooljaar ging hier goed, het tweede begon zeer slecht. Toen we eindelijk de vinger op de zere plek hadden kunnen leggen zijn we één pester heel positief gaan benaderen, "Goh, welke knuffel heb jij vandaag mee ? Is dat jouw lievelingsknuffel ? Mag die ook in jouw bed slapen ?" en dat heeft gewerkt. Onze zoon was eerst bang voor hem, maar inmiddels vindt hij hem best wel lief.
Dat er resultaat was geboekt merkte ik tijdens de Sinterklaasintocht toen "pestkoppie" heel enthousiast op onze zoon af kwam om te vragen wat híj van Zwarte Piet had gekregen. Van pester naar socio, fantastisch !
Nu die andere etterbak nog, dat is een lastiger kluif. Eerlijk gezegd verwachten we daar geen resultaat van, ze liggen mekaar absoluut niet. Maar onze zoon gaat weer met plezier naar school, dat is het voornaamste. En je kunt ook niet met iedereen vriendjes zijn.
Jezus, wat erg, ik noem een kleuter een etterbak ?
zaterdag 16 februari 2008 om 20:30
Hier nog een ouder die vroeger gepest werd. Toen werd er niets aangedaan. Maar tegenwoordig kan je je kind teminste helpen. Mijn dochter werd ook gepest. Inmiddels is ze op een sociale vaardigheids cursus geweest en het gaat helemaal fantastisch op school. Ze wordt niet meer gepest en heeft veel vriedjes en vriendinnetjes en gaat weer graag naar school. Als ik jou was zou ik er niet bang voor zijn.
Wel belangrijk voor jezelf is om met je verleden aan de slag te gaan. Probeer het te verwerken en zelfvertrouwen te krijgen. Dat jij vroeger gepest bent heeft niets met jou te maken maar alles met de pester die waarschijnlijk een groter sociaal probleem heeft dan jij. Sterkte.
Wel belangrijk voor jezelf is om met je verleden aan de slag te gaan. Probeer het te verwerken en zelfvertrouwen te krijgen. Dat jij vroeger gepest bent heeft niets met jou te maken maar alles met de pester die waarschijnlijk een groter sociaal probleem heeft dan jij. Sterkte.
zaterdag 16 februari 2008 om 21:30
Bedankt voor de reacties allemaal! Goed om te horen dat er tegenwoordig op scholen beter op gereageerd wordt. Bij mij was dat anders. Het was inderdaad mijn eigen schuld, dat kreeg ik vaak te horen. En zo zal dat in die tijd wel bij meer kinderen gegaan zijn.
Sinds kort zit ik wel in therapie. Ik hoop dat het gaat helpen.
Ik zit er aan te denken als ik echt serieus zou overwegen zwanger te raken, eerst op scholen gaan praten over hoe hun beleid is tov pesten.
En ja ik ben nog steeds van mening dat pesten iets is wat je overkomt. Niet iets wat je over je afroept door je gedrag. Maar dat is weer een heel andere discussie.
Nogmaals bedankt iedereen.
Sinds kort zit ik wel in therapie. Ik hoop dat het gaat helpen.
Ik zit er aan te denken als ik echt serieus zou overwegen zwanger te raken, eerst op scholen gaan praten over hoe hun beleid is tov pesten.
En ja ik ben nog steeds van mening dat pesten iets is wat je overkomt. Niet iets wat je over je afroept door je gedrag. Maar dat is weer een heel andere discussie.
Nogmaals bedankt iedereen.
zaterdag 16 februari 2008 om 21:44
Pesten overkomt je inderdaad. Je roept het niet over jezelf af. Ik heb een jaar geleden een lezing gehad over pesten. Zeer interresant en verhelderend voor de verwerking van mijn eigen verleden. De uitkomst was in ieder geval dat de pester het pesten kon stoppen en vervolgens ook hulp moest krijgen. Het gepestte kind uiteraard ook.
woensdag 20 februari 2008 om 16:13
Hey,
Interessant topic! In het verleden ben ik vaak genoeg gepest, zo erg dat ik liever niet naar school ging. en als ik er dan toch was, dan bleef ik in de pauze binnen, dan zat ik ineens braaf te leren op de trap naast het lokaal enzo.
Voor mij en mijn vriend is het al wel heel duidelijk. Wij willen ook graag kinderen, als we er klaar voor zijn. En dat ik vroeger gepest werd, heeft er voor mij niks mee te maken. Ik ben dol op kinderen, net als mijn vriend, en ik hoop dat mijn kinderen later niet gepest worden.
Groetjes MDF
Interessant topic! In het verleden ben ik vaak genoeg gepest, zo erg dat ik liever niet naar school ging. en als ik er dan toch was, dan bleef ik in de pauze binnen, dan zat ik ineens braaf te leren op de trap naast het lokaal enzo.
Voor mij en mijn vriend is het al wel heel duidelijk. Wij willen ook graag kinderen, als we er klaar voor zijn. En dat ik vroeger gepest werd, heeft er voor mij niks mee te maken. Ik ben dol op kinderen, net als mijn vriend, en ik hoop dat mijn kinderen later niet gepest worden.
Groetjes MDF
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
woensdag 20 februari 2008 om 16:22
Heb ooit viavia vernomen dat de allergrootste peskop van mij uiteindelijk in de gevangenis is terechtgekomen. moest ik wel even om grinniken.
Verder heb ik totaal geen behoefte om iemand nog te confronteren. heb niet de indruk dat ik daar nog iets mee opschiet.
Wat verwacht je van zo'n confrontatie? En hoe groot is de kans dat het je opnieuw pijn doet als de pester dan zegt "We waren kinderen, wat zeur je nu nog ? ".
En als gepeste kun je er zelf ook voor zorgen dat het pesten stopt. Op en sociale vaardigheidstrainig leert een kind al snel hoe dat moet. Hoe je weerbaar en assertief kunt zijn en zo respect afdwingen.
door te gan roepen "waarom moet ik/mijn kind naar en sova-trainig, die andere zijn toch de boosdoenens, waarom moet ik/mijn kind dan "gestraft" ga je m.i helemaal voorbij aan je doel, namelijk dat je wilt dat de gepeste weer gelukkig en lekker in zijn vel komt te zitten.
En dan is de vraag helemaal niet zo belangrijk of het al dan niet toevallig begonnen is, maar wel welke invloed je zelf als gepeste kunt hebben om e.e.a te stoppen. En die is groter dan je denkt, maar daarvoor moet je wel inzien hoe bepaalde processen werken en wat jouw aandeel als gepeste daarin is.
Verder heb ik totaal geen behoefte om iemand nog te confronteren. heb niet de indruk dat ik daar nog iets mee opschiet.
Wat verwacht je van zo'n confrontatie? En hoe groot is de kans dat het je opnieuw pijn doet als de pester dan zegt "We waren kinderen, wat zeur je nu nog ? ".
En als gepeste kun je er zelf ook voor zorgen dat het pesten stopt. Op en sociale vaardigheidstrainig leert een kind al snel hoe dat moet. Hoe je weerbaar en assertief kunt zijn en zo respect afdwingen.
door te gan roepen "waarom moet ik/mijn kind naar en sova-trainig, die andere zijn toch de boosdoenens, waarom moet ik/mijn kind dan "gestraft" ga je m.i helemaal voorbij aan je doel, namelijk dat je wilt dat de gepeste weer gelukkig en lekker in zijn vel komt te zitten.
En dan is de vraag helemaal niet zo belangrijk of het al dan niet toevallig begonnen is, maar wel welke invloed je zelf als gepeste kunt hebben om e.e.a te stoppen. En die is groter dan je denkt, maar daarvoor moet je wel inzien hoe bepaalde processen werken en wat jouw aandeel als gepeste daarin is.
vrijdag 22 februari 2008 om 17:51
quote:thessy schreef op 16 februari 2008 @ 21:44:
Pesten overkomt je inderdaad. Je roept het niet over jezelf af. Ik heb een jaar geleden een lezing gehad over pesten. Zeer interresant en verhelderend voor de verwerking van mijn eigen verleden. De uitkomst was in ieder geval dat de pester het pesten kon stoppen en vervolgens ook hulp moest krijgen. Het gepestte kind uiteraard ook.
Pesten overkomt je inderdaad. Je roept het niet over jezelf af. Ik heb een jaar geleden een lezing gehad over pesten. Zeer interresant en verhelderend voor de verwerking van mijn eigen verleden. De uitkomst was in ieder geval dat de pester het pesten kon stoppen en vervolgens ook hulp moest krijgen. Het gepestte kind uiteraard ook.
woensdag 4 juni 2008 om 21:57
Ik ben zelf een aantal jaar gepest, maar dat is voor mij geen reden geweest om geen kinderen te krijgen. Mijn redenatie is dat je je kinderen toch niet voor alle ellende kan behoeden, ook al doe ik mijn best om te voorkomen dat ze gepest worden, zou het toch kunnen gebeuren. Maar ze zouden ook ernstig ziek kunnen worden, of ik zou kunnen doodgaan voordat ze groot zijn, of mijn man. En weetikveelwatnogwelnietmeer. Al die dingen zouden kunnen gebeuren. Maar het zou ook allemaal niet kunnen gebeuren.
Dus heb ik toch kinderen gekregen, (hele leuke nog wel). Omdat ik ondanks die vervelende ervaringen toch een leuk leven heb en ik het leven zo leuk vind dat ik het risico aandurfde om het door te geven.
De twee oudsten gaan allebei al naar school en dat gaat tot nog toe heel goed, liggen goed in de groep. De oudste zit in groep 2 en kreeg dit jaar voor het eerst een rapport, de enige "++"-en die op haar rapport stonden waren voor weerbaarheid en dergelijke.
Ik ben trouwens ook niet helemaal ongehavend uit die pesttijd gekomen hoor, ik ben in het sociale gebeuren behoorlijk klungelig. Maar goed, iedereen heeft zo zijn makken en ik wil niet meer treuren over dingen die al gebeurd zijn en niet meer te veranderen. Ik heb een geweldig gezin en ik ben enorm blij dat ik me dat niet door een paar rotjochies uit het verleden heb laten afpakken.
Dus heb ik toch kinderen gekregen, (hele leuke nog wel). Omdat ik ondanks die vervelende ervaringen toch een leuk leven heb en ik het leven zo leuk vind dat ik het risico aandurfde om het door te geven.
De twee oudsten gaan allebei al naar school en dat gaat tot nog toe heel goed, liggen goed in de groep. De oudste zit in groep 2 en kreeg dit jaar voor het eerst een rapport, de enige "++"-en die op haar rapport stonden waren voor weerbaarheid en dergelijke.
Ik ben trouwens ook niet helemaal ongehavend uit die pesttijd gekomen hoor, ik ben in het sociale gebeuren behoorlijk klungelig. Maar goed, iedereen heeft zo zijn makken en ik wil niet meer treuren over dingen die al gebeurd zijn en niet meer te veranderen. Ik heb een geweldig gezin en ik ben enorm blij dat ik me dat niet door een paar rotjochies uit het verleden heb laten afpakken.
donderdag 5 juni 2008 om 07:13
Hoi Elske
Ik ben vroeger ook heel erg gepest en ben nu zwanger van mn eerste kind. De gevoelens die jij hebt die heb ik ook.
Ik ben ook als de dood dat mijn kind straks hetzelfde moet doormaken.
Daarom ben ik ook van plan om mijn kind straks zo weerbaar mogelijk op te voeden.
Zo zal ik straks mn kind bv op jonge leeftijd al op een vechtsport zoals judo sturen.
En ook zal ik er aandacht aan besteden om mijn kind ook verbaal weerbaar (assertief) te maken.
Ik heb nl zelf ook veel over mijn verleden nagedacht, ik was een erg makkelijk slachtoffer. Ik heb nl nooit geleerd om van me af te bijten zowel verbaal als lichamelijk.
Mijn opvoeding was meer van slaat iemand op je ene wang keer hem dan de andere toe.
Ook als mijn zusjes en ik aan het bekvechten waren werd dat meteen gestopt door mn ouders.
Nou wil ik niet mijn ouders de schuld geven van wat mij is overkomen zij hebben altijd het beste met mij voorgehad en vonden het ook heel naar dat ik dit moest doormaken.
Maar doordat ik niet assertief was en nooit wat terugdeed was het wel erg makkelijk natuurlijk om mij te grazen te nemen.
Want toen ik op een dag een keer goed van mij afbeet (was inmiddels al 16 en had er al heel wat nare jaartjes opzitten) en mijn grootste belaagster gigantisch in elkaar heb geslagen was het gepest meteen afgelopen.
Daarom geloof ik er zeker in dat als mensen/kinderen zien dat er met jou niet te spotten valt je al een hoop kunt voorkomen.
En zo hoop ik mijn kind aan een redelijk onbezorgde en gelukkige jeugd te kunnen helpen.
Maar soms overvalt de angst me toch hoor, dat ik dan denk o help, wat als het ondanks al onze maatregelen toch gebeurt...
Ik ben vroeger ook heel erg gepest en ben nu zwanger van mn eerste kind. De gevoelens die jij hebt die heb ik ook.
Ik ben ook als de dood dat mijn kind straks hetzelfde moet doormaken.
Daarom ben ik ook van plan om mijn kind straks zo weerbaar mogelijk op te voeden.
Zo zal ik straks mn kind bv op jonge leeftijd al op een vechtsport zoals judo sturen.
En ook zal ik er aandacht aan besteden om mijn kind ook verbaal weerbaar (assertief) te maken.
Ik heb nl zelf ook veel over mijn verleden nagedacht, ik was een erg makkelijk slachtoffer. Ik heb nl nooit geleerd om van me af te bijten zowel verbaal als lichamelijk.
Mijn opvoeding was meer van slaat iemand op je ene wang keer hem dan de andere toe.
Ook als mijn zusjes en ik aan het bekvechten waren werd dat meteen gestopt door mn ouders.
Nou wil ik niet mijn ouders de schuld geven van wat mij is overkomen zij hebben altijd het beste met mij voorgehad en vonden het ook heel naar dat ik dit moest doormaken.
Maar doordat ik niet assertief was en nooit wat terugdeed was het wel erg makkelijk natuurlijk om mij te grazen te nemen.
Want toen ik op een dag een keer goed van mij afbeet (was inmiddels al 16 en had er al heel wat nare jaartjes opzitten) en mijn grootste belaagster gigantisch in elkaar heb geslagen was het gepest meteen afgelopen.
Daarom geloof ik er zeker in dat als mensen/kinderen zien dat er met jou niet te spotten valt je al een hoop kunt voorkomen.
En zo hoop ik mijn kind aan een redelijk onbezorgde en gelukkige jeugd te kunnen helpen.
Maar soms overvalt de angst me toch hoor, dat ik dan denk o help, wat als het ondanks al onze maatregelen toch gebeurt...
donderdag 5 juni 2008 om 11:24
Ik ben vroeger ook gepest. Een periode op de basisschool en een periode op de middelbare school.
Als ik lees dat je het niet over jezelf afroept, dan denk ik daar toch heel anders over. Ik was namelijk gewoon een "loner" (liever alleen met mijn tekeningen, boeken en dieren) en had niet zoveel behoefte om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat maakt niet uit als je peuter bent, maar op het moment dat er 'groepjes' gevormd worden en vriendschappen gesloten is het toch de bedoeling dat je ergens aansluiting gaat vinden.
Tel daarbij op dat ik een bril had en tot mijn 14e onder de 1.50 meter bleef en je hebt een ideaal pestslachtoffer.
Op het moment dat ik ervoor koos om wel contact met anderen te gaan leggen en eens een gezellige grote mond te geven of eens de lolbroek uit te hangen werd het minder.
Ik denk niet dat je maatregelen kunt nemen tegen dit soort dingen. Het lag bij mij gewoon in mijn aard om wat alleen door het leven te gaan. En nog steeds vidn ik het heerlijk om in mijn uppie, met mijn honden op de bank, verhalen te schrijven, wat te internetten... muziek te luisteren.
Ik heb inmiddels een behoorlijk sociaal netwerk opgebouwd, een tijdje in de horeca gewerkt (dat hielp echt!) en ben zelfs "doorbitch" bij een bekende club geweest. Ik ga regelmatig lekker stappen, heb een aantal lieve vrienden om mij heen.
Mijn "pestverleden" heb ik zo snel mogelijk achter mij gelaten en dit heeft absoluut geen invloed meer op mijn leven. Sommige 'pesters' zijn nu vrienden op Hyves of zelfs mensen die ik graag regelmatig spreek.
Ik zie ook geen heil in het confronteren van pesters met datgenen wat zij mij vroeger aangedaan zouden hebben. Ik houd niet zo van die slachtofferrol. We waren kinderen. En in zekere mate riep ik het wél over mijzelf af. Laat het niet zo van invloed zijn op de rest van je leven.
Ik ben nu 27, getrouwd en heb sinds 1.5 maand een dochtertje. Wat ik haar wél ga meegeven is dat het maken van vriendjes erg handig is. Ook al op jonge leeftijd. Dat ze zich wat socialer opstelt als dat mams deed. Ik heb geen seconde getwijfeld over het al dan niet zwanger worden, mijn hemel zeg, dat zou toch iets teveel eer zijn voor pestgedrag uit het verleden? Dat ik nu geen kinderen zou durven nemen?
Ik zou absoluut niet nu al scholen gaan vragen naar hun pestbeleid, ze zal het echt ook zelf moeten doen. Juist door allerlei maatregelen te gaan treffen denk ik juist dat je ermee bezig blijft en zo onbewust je kind slachtoffer gaat maken van pesten. Overmatige bescherming, erover blijven praten... Nee hoor, gewoon lekker opgroeien en ik houd mijn ogen wel open.
Als ik lees dat je het niet over jezelf afroept, dan denk ik daar toch heel anders over. Ik was namelijk gewoon een "loner" (liever alleen met mijn tekeningen, boeken en dieren) en had niet zoveel behoefte om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat maakt niet uit als je peuter bent, maar op het moment dat er 'groepjes' gevormd worden en vriendschappen gesloten is het toch de bedoeling dat je ergens aansluiting gaat vinden.
Tel daarbij op dat ik een bril had en tot mijn 14e onder de 1.50 meter bleef en je hebt een ideaal pestslachtoffer.
Op het moment dat ik ervoor koos om wel contact met anderen te gaan leggen en eens een gezellige grote mond te geven of eens de lolbroek uit te hangen werd het minder.
Ik denk niet dat je maatregelen kunt nemen tegen dit soort dingen. Het lag bij mij gewoon in mijn aard om wat alleen door het leven te gaan. En nog steeds vidn ik het heerlijk om in mijn uppie, met mijn honden op de bank, verhalen te schrijven, wat te internetten... muziek te luisteren.
Ik heb inmiddels een behoorlijk sociaal netwerk opgebouwd, een tijdje in de horeca gewerkt (dat hielp echt!) en ben zelfs "doorbitch" bij een bekende club geweest. Ik ga regelmatig lekker stappen, heb een aantal lieve vrienden om mij heen.
Mijn "pestverleden" heb ik zo snel mogelijk achter mij gelaten en dit heeft absoluut geen invloed meer op mijn leven. Sommige 'pesters' zijn nu vrienden op Hyves of zelfs mensen die ik graag regelmatig spreek.
Ik zie ook geen heil in het confronteren van pesters met datgenen wat zij mij vroeger aangedaan zouden hebben. Ik houd niet zo van die slachtofferrol. We waren kinderen. En in zekere mate riep ik het wél over mijzelf af. Laat het niet zo van invloed zijn op de rest van je leven.
Ik ben nu 27, getrouwd en heb sinds 1.5 maand een dochtertje. Wat ik haar wél ga meegeven is dat het maken van vriendjes erg handig is. Ook al op jonge leeftijd. Dat ze zich wat socialer opstelt als dat mams deed. Ik heb geen seconde getwijfeld over het al dan niet zwanger worden, mijn hemel zeg, dat zou toch iets teveel eer zijn voor pestgedrag uit het verleden? Dat ik nu geen kinderen zou durven nemen?
Ik zou absoluut niet nu al scholen gaan vragen naar hun pestbeleid, ze zal het echt ook zelf moeten doen. Juist door allerlei maatregelen te gaan treffen denk ik juist dat je ermee bezig blijft en zo onbewust je kind slachtoffer gaat maken van pesten. Overmatige bescherming, erover blijven praten... Nee hoor, gewoon lekker opgroeien en ik houd mijn ogen wel open.
donderdag 5 juni 2008 om 13:36
Ook ik ben gepest vroeger en ik hoop mijn kindje (nu 9 maanden) te kunnen leren er goed mee om te gaan, mocht ze ooit gepest gaan worden. En ik ben van plan héél streng op te treden mocht zij zelf ooit gaan pesten! En ja, ik ga ook straks bij basisscholen kijken en zeker vragen naar hun (anti-)pestbeleid.
Maar TO, leg jij écht je kinderwens naast je neer, terwijl jouw eigen kindje misschien wel helemaal nooit gepest gaat worden?
Maar TO, leg jij écht je kinderwens naast je neer, terwijl jouw eigen kindje misschien wel helemaal nooit gepest gaat worden?
maandag 7 juni 2010 om 11:58
Ik haal hem weer even omhoog. Inmiddels al 2 jaar verder, maar nog steeds dezelfde twijfel. Alleen nu is er iets essentieels veranderd. Anderhalve maand geleden is mijn vader onverwachts overleden. Omdat mijn moeder vroeger alleen negatief over mij was en echt liet merken dat ze niet blij met me was, heb ik vanaf mijn 21e geen contact meer met haar. Nu mijn vader er niet meer is, betekent dit voor mij dat ik op mijn 29e geen vader, moeder, broer en zus meer heb. (ben enigs kind). In feite ben ik nu wees. Iets wat ik toch erg hard vind. Contact met mijn moeder wil ik echt niet meer, dus dat blijft wat mij betreft zo.
Kinderen krijgen, het is er nu de tijd niet voor. Zit nu in een moeilijke periode met veel emoties ivm het overlijden van mijn vader waar ik een hele goede band mee had. Toch denk ik er nog steeds aan. Het zou toch fijn zijn om na verloop van tijd een eigen gezin te hebben. Een kind krijgen is hartstikke mooi. Toch weet ik niet of het voor mij is weggelegd. Ik krijg regelmatig te horen dat ik echt een type voor moeder ben. Dat ik leuk en lief voor kinderen ben. Toch heb ik zo mijn twijfels die het lastig maken. Ik zou niet willen dat mijn kindje ook jarenlang getreiterd wordt. Dat zou ik verschrikkelijk vinden. Mijn vriend is een goede loebas, heeft een zacht karakter. Ik heb zelf ook een verlegen en zacht karakter. In mijn ogen al een grotere kans op een verlegen en zacht kindje wat erg veel risico loopt op getreiter en gepest. Dat zou ik niet willen.
Een andere twijfel is mijn moeder. Veel mensen zeggen dat ik helemaal niet op haar lijk qua karakter, en dat dat maar goed is ook. Maar wat als ik door de zwangerschap, hormonen enzo ineens op haar ga lijken? Wat als ik mijn kindje ook zo de grond in ga stampen en het gevoel geef dat het niets is? Dat zou ik ook niet willen.
Er is een kans op een autistisch kindje. Ik denk niet zo zwaar autistisch, maar ik weet niet hoe dit zit qua erfelijkheid. Bij mijn vriend is een lichte vorm geconstateerd. Als mensen het niet weten zien ze het niet aan hem. Maar wil ik dit en kan ik dit vraag ik mij af als blijkt dat het kindje zwaar autistisch zou zijn. Moet ik er wel aan beginnen als je al kans hebt dat er sprake is van autisme?
Het laatste punt is mijn familie en schoonfamilie. Mijn familie woont hier niet in de buurt. Al mijn ooms, tantes e.d. wonen hier niet. Ik ben de enige die hier woont, de rest woont allemaal daar. Daar is zo'n 3 kwartier rijden met de auto. Op zich niet heel ver weg, maar net te ver weg om 's avonds even zomaar onverwachts langs te gaan.
Ik heb een zeer slechte relatie met mijn schoonfamilie. Door dingen die al jaren spelen, en die nu ook weer zijn voorgevallen met het overlijden van mijn vader, wil ik helemaal niets meer van en met ze. Stel dat wij een kindje zouden hebben, dan breng ik die liever niet naar mijn schoonfamilie. Een oppas qua familie hebben wij dan dus niet. Mijn familie woont niet dichtbij, en op schoonfamilie zit ik niet te wachten. Dus breng ik het kindje liever niet daar heen.
En hoe zit het nu met opa's en oma's. Er is alleen nog maar 1 oma in beeld.(schoonmoeder) De rest is weggevallen. Gezien de scheve verhouding tussen mijn vriend en zijn moeder denk ik niet dat ze een leuke oma is voor ons kindje. Of laat ik het zo zeggen, ik denk dat ze een stuk leuker is voor haar andere kleinkinderen. En daar heb ik dus geen zin in.
Een oplossing zou kunnen zijn dat ik een oom en tante van mij zou vragen een soort van opa en oma te zijn.
Maar dit zijn dus de dingen waar ik mee zit. En eigenlijk word ik er alleen maar verdrietig van.
Kinderen krijgen, het is er nu de tijd niet voor. Zit nu in een moeilijke periode met veel emoties ivm het overlijden van mijn vader waar ik een hele goede band mee had. Toch denk ik er nog steeds aan. Het zou toch fijn zijn om na verloop van tijd een eigen gezin te hebben. Een kind krijgen is hartstikke mooi. Toch weet ik niet of het voor mij is weggelegd. Ik krijg regelmatig te horen dat ik echt een type voor moeder ben. Dat ik leuk en lief voor kinderen ben. Toch heb ik zo mijn twijfels die het lastig maken. Ik zou niet willen dat mijn kindje ook jarenlang getreiterd wordt. Dat zou ik verschrikkelijk vinden. Mijn vriend is een goede loebas, heeft een zacht karakter. Ik heb zelf ook een verlegen en zacht karakter. In mijn ogen al een grotere kans op een verlegen en zacht kindje wat erg veel risico loopt op getreiter en gepest. Dat zou ik niet willen.
Een andere twijfel is mijn moeder. Veel mensen zeggen dat ik helemaal niet op haar lijk qua karakter, en dat dat maar goed is ook. Maar wat als ik door de zwangerschap, hormonen enzo ineens op haar ga lijken? Wat als ik mijn kindje ook zo de grond in ga stampen en het gevoel geef dat het niets is? Dat zou ik ook niet willen.
Er is een kans op een autistisch kindje. Ik denk niet zo zwaar autistisch, maar ik weet niet hoe dit zit qua erfelijkheid. Bij mijn vriend is een lichte vorm geconstateerd. Als mensen het niet weten zien ze het niet aan hem. Maar wil ik dit en kan ik dit vraag ik mij af als blijkt dat het kindje zwaar autistisch zou zijn. Moet ik er wel aan beginnen als je al kans hebt dat er sprake is van autisme?
Het laatste punt is mijn familie en schoonfamilie. Mijn familie woont hier niet in de buurt. Al mijn ooms, tantes e.d. wonen hier niet. Ik ben de enige die hier woont, de rest woont allemaal daar. Daar is zo'n 3 kwartier rijden met de auto. Op zich niet heel ver weg, maar net te ver weg om 's avonds even zomaar onverwachts langs te gaan.
Ik heb een zeer slechte relatie met mijn schoonfamilie. Door dingen die al jaren spelen, en die nu ook weer zijn voorgevallen met het overlijden van mijn vader, wil ik helemaal niets meer van en met ze. Stel dat wij een kindje zouden hebben, dan breng ik die liever niet naar mijn schoonfamilie. Een oppas qua familie hebben wij dan dus niet. Mijn familie woont niet dichtbij, en op schoonfamilie zit ik niet te wachten. Dus breng ik het kindje liever niet daar heen.
En hoe zit het nu met opa's en oma's. Er is alleen nog maar 1 oma in beeld.(schoonmoeder) De rest is weggevallen. Gezien de scheve verhouding tussen mijn vriend en zijn moeder denk ik niet dat ze een leuke oma is voor ons kindje. Of laat ik het zo zeggen, ik denk dat ze een stuk leuker is voor haar andere kleinkinderen. En daar heb ik dus geen zin in.
Een oplossing zou kunnen zijn dat ik een oom en tante van mij zou vragen een soort van opa en oma te zijn.
Maar dit zijn dus de dingen waar ik mee zit. En eigenlijk word ik er alleen maar verdrietig van.