Familieruzie

Lieve dames



Ik zit met een tweestrijd in mezelf waar ik moeilijk uitkom.



Ik heb een maand of anderhalf geleden ruzie gehad met mijn moeder en zusje. Ik zal niet teveel in details treden, maar waar het op neer kwam is het volgende;



Ik was bij mijn moeder en mijn zusje was er ook. We zaten gezellig te kletsen toen er door een misvatting van mijn moeders kant onenigheid ontstond. Ik ben een opvliegerig type, maar ik had mij op dat moment verbazingwekkend goed in de hand en ik bleef ontzettend kalm, objectief, en reageerde heel volwassen naar mijn eigen verbazing.



Mijn moeder en zusje daarentegen leken door mijn onverwachte reactie van hun stuk gebracht en begonnen te schreeuwen en schelden. Het leek wel of ik mezelf een heel bewust leermoment opgaf en ik daagde mezelf uit om hier zo volwassen en kalm als ik maar kon op te reageren en dat deed ik ook. Maar toen gingen ze beiden hun boekje te buiten. Mijn zusje schold me uit voor K#nkerh*%r en mijn moeder schreeuwde dat ik het huis moest verlaten, Ze stonden heel dreigend voor me en ik voelde me zo ontzettend buitengesloten ineens, ik kan het niet beschrijven maar het voelde alsof ik er nooit bij had gehoord ofzo....Ik ben opgestaan en probeerde heel kalm te blijven en ijzig te zeggen; jullie sporen niet, maar ik was van binnen erg gekwetst en ik voelde tranen opkomen dus ik zei het met tranen in mijn ogen en ben toen naar buiten gelopen.



In de auto kon ik niet goed bevatten wat me was overkomen en een huilbui overviel me. Ik had al lang niet zo hard gehuild en zat helemaal te trillen, alle energie die ik had ingehouden kwam er uit. Ik heb mijn moeder een heel lang bericht gestuurd waarin ik echt heel hard en snerend heb gezegd hoe belachelijk ik het vond en hoe teleurgesteld ik was.



Daarop kreeg ik een; jammer dat er gebeurde wat er gebeurde.



meer niet. Tot op de dag van vandaag heb ik niks van die 2 gehoord. ik weet dat ze zich schuldig voelen omdat ik weet hoe ze zijn en ook weet dat ik echt totaal niks verkeerd had gedaan. Ze zijn echt hun boekje te buiten gegaan, dit weet ik al helemaal zeker nadat ik heel onverwacht een week of 2 geledne mijn zusje tegen kwam bij de schoonheidsspecialiste en die schrok zo erg dat ze knalrood hoi stamelde en met grote verschrikte ogen naar me bleef kijken. Ik wenste haar een goede middag en ben vriendelijk en beleefd lachend naar buiten gegaan. Later kreeg ik een sms; Sorry van net, had je niet verwacht en schrok een beetje.



Ik stuurde terug; dat zag ik ja.



Daarop heb ik weer niks vernomen.



Ik vind het echt heel erg dat ze het niet op kunnen brengen om sorry te zeggen tegen mij. Ik voel me ook te trots om hun te bellen en om te zeggen van; het is al goed. Want het is niet goed! ik ben echt serieus heel erg gekwetst door de manier hoe die twee mij zo rauw op mn dak vielen en me er letterlijk uit hebben gepleurd, terwijl ik helemaal niks verkeerd had gedaan en ze gewoon iets helemaal uit proportie hebben getrokken.



Ik weet niet wat ik hier mee moet, ik weet dat ze spijt hebben , ik weet dat ze weten dat ze fout zitten, maar ik vind dat ik het recht heb op een hele simpele sorry, dat heb ik gewoon nodig.



De feestdagen komen er aan en ik kan niet doen of er niets is gebeurd. moet k ze nou tegen al mn gevoel in toch zelf gaan bellen? of moet ik voor mezelf opkomen en mn poot stijfhouden tot zij mij gaan bellen?



Ik mis soms mijn zusje echt en dan wil ik haar bellen en dan denk ik nee.... je moet je niet in je bek laten schijten en dan dood laten bloeden en dan gewoon doen of er niets is gebeurt. en dan baal ik er best wel van.

nouu ik heb zeker wel gezegd van; hallo, zo is het niet, jullie zien het verkeerd, waarom reageren jullie zo? maar dat heb ik echt expres niet op een sarrende manier gezegd want ik wilde ECHT geen ruzie over dat onderwerp. dat weet ik dus zeker.



En ik zag echt aan mijn zusje dat ze zich schaamde, maar het niet kon toegeven.



Het probleem is dus dat ik eigenlijk vroeger altijd het probleem kind ben geweest. Heel jong van school gestuurd, foute vrienden, heel jong een drugsverslaving gehad, in opvanghuizen gewoond, daarna een fout vriendje en een lange relatie met mishandeling en allerlei andere zieke dingen, etc etc. kortom, ik was altijd degene die hulp nodig had, die gene die nooit iets zou bereiken, diegene die je niet seireus hoefde te nemen.



Sinds een paar jaar gaat het super met me, ik heb mezelf ontwikkeld, rook niet, drink amper, gebruik geen drugs, geen fout vriendje, rij in een mooie auto, verdien goed, heb een eigen bedrijf, heb gestudeerd... noem maar op. Maarrr het lijkt wel of ze op de een of andere manier niet meer weten hoe wat ze van mij kunnen verwachten ofzo, soms lijkt het wel of mijn moeder zelfs jaloers is (haar leven is momenteel nogal een zooitje)Ik geef hun nu advies, ik geef hun nu geld en ik vijzel hun zelfvertrouwen nu op. en ik heb echt wel genoeg zelfreflectie om te weten of ik ergens fout zit en kan ook heel goed mijn fouten toegeven (heb ik immers jaren gedaan toen ik er een grote puinhoop van maakte) Maar ik was zo trots op mezelf, en ik wil zo niet behandeld worden als een stuk vuil. Ik behandelde mijzelf vroeger als een stuk vuil, mijn vriend behandelde mij als een stuk vuil, en nu is dat allemaal over en dan wens ik niet als een stuk vuil behandelt te worden door mensen die ik niets heb gedaan. Ik weiger dat gewoon.



maar jij vind dus dat ik de eerste stap moet zetten... dat is dus ook 50% van mijn gedachten, dat ik dat moet doen precies om de reden wat in dat gedichtje staat inderdaad.



En de andere helft kan het gewoon niet opbrengen.

Dat is een hele goede vraag maar het enige en echte antwoord staat voor mij als een paal boven water.



Ik wil gewoon dat ze toegeven dat ze dat niet hadden mogen doen, dat ze het recht niet hadden om mij te bedreigen, uit te schelden, en eruit te gooien.



Dat zou voor mij eindelijk een bevestiging zijn dat die periode voorbij is dat ze mij niet serieus nemen. Maar het lijkt wel alsof z er moeite mee hebben om toe te geven dat ik tegenwoordig dus wel serieus genomen kan worden. Dat steekt mij in het oog.

nou, dat advies geef ik zeker niet ongevraagd, ze vragen er om.



Sterker nog, het gaat nooit over mij, er wordt nooit gevraagd hoe ik aan bepaalde dingen kom, wat de stand van zaken is, wat voor ontwikkelingen ik doormaak. Wanneer ik het uit mezelf ga vertellen dan is het alleen oh en ok.



De laatste jaren gaan onze gesprekken juist met name over de dingen waar zij mee zitten en frustraties onzekerheden financiele problemen noem maar op.



Ik wil ze juist helpen dat ligt in mijn aard en ik heb ook echt niet ongevraagd mijn ongezouten mening lopen rondstrooien of ze lopen veroordelen, nee er werd naar gevraagd.



maar idd het leven is veel te kort voor ruzie en misschien moet ik hier gewoon overheen stappen, ik ben zo ver gekomen en heb zo veel overwonnen dat ik dit ook gewoon moet kunnen. ben alleen bang dat je dan een situatie krijgt van; nou misschien zaten we niet fout anders komt ze het niet goedmaken.

ja zou ik wel kunnen vertellen



alleen dat ging over iets beroepsmatigs en dan geef ik eigenlijk heel veel van mijn identiteit bloot. Dat doe ik liever niet. geloof me, het was iets super onbenulligs waarin mijn moeder dacht dat je met mijn studie rare dingen kon doen, wat totaal niet zo is. Dat probeerde ik haar uit te leggen maar ze raakte soort van in paniek en begon mijn hele werk af te kraken alsof het allemaal niet deugde waarop ik zei, en letterlijk; thanks for the support.



niet zuigend, niet boos, maar gewoon heel normaal.



toen begon ze te schreeuwen en ik vroeg haar om normaal te praten in plaats van te schreeuwen, mijn zusje begon ook te schreeuwen omdat zij blijkbaar ook haar bedenkingen had en voor ik het wist werd ik de straat opgekeild.



zo ging het. heel onbenullig dus,

quote:blijfgewoonbianca schreef op 16 november 2011 @ 00:18:

[...]





Hahaha! Sorry, meid, ik zit je echt heel serieus te nemen, maar als je twee gezegdes door elkaar gaat gooien dan moet ik toch lachen. ( dat steekt mij/ is mij een doorn in het oog ).



Neemt je moeder je zus ( is die jonger? ) wél seriues? Of vindt ze dat net zo goed een snotjong die naar haar moet luisteren?



Ben je jaloers op de band die je zus met je moeder heeft?

Heb jij weleens sorry gezegd voor de periode waarin jij ook niet één van de makkelijkste bent geweest, trouwens?





Ik zei altijd sorry. nog steeds ben ik heel makkelijk in mijn excuses aanbieden, daarom vind ik het ook zo erg dat zij dat niet doen nu, terwijl ik lettelrijk aan hun voeten heb gelegen vroeger. Ik ben niet jaloers op de band die mijn moeder met mijn zus heeft, omdat ik en mijn moeder nooit een band gehad hebben, zij voelt niet eens aan als een moeder, Ik heb die band juist met mijn vader en dat heeft mijn zusje dus weer helemaal niet. Mijn moeder is overigens wel cynisch over de band die ik met mijn vader heb.



Ja, mijn zusje word op handen gedragen door mijn moeder maar dat is altijd al zo geweest. Ze lijken ook heel erg op ellkaar qua karakter. Maar ik heb dat nooit een probleem gevonden, omdat ik gewoon hele andere kijk op dingen heb



Sorry als ik niet alles in correct nederlands doe, ik ben ook een allochtoon

quote:ashley1983 schreef op 16 november 2011 @ 00:26:

Er is ook nog een andere optie, waar ik voor zou kiezen. Langs gaan en er een normaal gesprek over voeren. Dat je er van baalt hoe het nu gaat, en zeker wel contact wilt, maar het toch echt niet normaal vind hoe je behandeld bent. Niet verwijtend, maar gewoon rustig zeggen wat je vindt.



Tuurlijk kun je niet zomaar over iets heen stappen als dat iets je erg gekwetst heeft. En jij bent de enige die dat aan jezelf kan op leggen. Je bent een mens met een eigen mening, uit die. Het ligt er alleen wel aan hoe je het brengt.



Blijf net zo rustig tijdens dat gesprek. Knap dat je jezelf zo uit daagt, en dat dat je toen ook gelukt is!thnx, ik denk dat dat het beste is. zou voor mezelf ook een hele overwinning zijn. Misschien krijg ik dan alsnog mijn excuus en anders weet ik in ieder geval dat ik zo boven deze onzin kan staan in iedere situatie in mijn leven... dan moet het maar

dacht t eigenlijk vrij zeker te weten maar ik verwarde het misschien ook nog eens met een balk in het oog van een ander ofzo hihi ja kom op die hollanders kunnen er wat van haha met die spreekwoorden.... t blijft een kunst maar soms klinken ze zo lekker... vooral als je ze een beetje door mekaar gooit