Familieruzie

quote:Bronny schreef op 16 november 2011 @ 01:00:

Wil je gelijk? Of wil je geluk?



Wil je mosterd?

Als jij zegt dat je ze mist, zeggen ze echt wel sorry.

quote:Bronny schreef op 16 november 2011 @ 01:01:

Of mosterd haha BGB!





Ik vond het een tóp advies van je, echt waar. Hulde, hulde, hulde.

Ik denk dat als je al zo ver bent gekomen met jezelf, en dat is een heel eind als ik je tekst mag geloven, dan mag je jezelf ook niet toestaan je leven te vergiftigen met dit soort ruzies en trots.

Kijk, jij bent een heel eind gegroeid, maar misschien zijn zij niet met je meegegroeid, vergeef hen dan ook voordeze fout, zij hebben waarschijnlijk niet het inzicht sorry te zeggen of de eerste stap te zetten.

Jij hebt het wel in je, gebruik he twant ditis gewoon zonde.

Precies wat het gedicht van bgb zegt, het leven is te kort om niet goed te leven met de mensen die je nastant, het kan ineens over zijn en dan heb je spijt.

Oh ja,echte vergeving komt uit het hart, niet het hoofd.

In mijn familie zeggen we ook wel eens dingen tegen elkaar die eigenlijk te ver gaan. En weet je wat ik zo fijn vind van familie? Dat je na een ruzie niet bij elkaar door het slijk hoeft te gaan, maar dat je allemaal denkt: zand erover. Het sop is de kool niet waard.

In familie's zegt iedereen wel eens een keer te veel. En dan geef je elkaar de volgende keer een aai over de bol. Of je komt langs met een doos gebak, en het is weer goed. Echt weer goed. Omdat we allemaal van ons zelf weten dat we zielsveel van de ander houden.



Maar goed, als je die zekerheid van zielsveel van elkaar houden niet hebt, dan kun je nog steeds degene zijn die de eerste stap zet. Juist de eerste handreiking doen, en niet koppig blijven kwarren, ondanks dat je weet dat je zelf niet fout zat, vind ik een teken van wijsheid.



Lees dat gedichtje van BGB nog maar eens.

Familieleden (of wie dan ook) die mij voor kankerhoer uitschelden zien mij echt nooit meer terug. wordt liever niet met tokkie-gedrag besmet, verschrikkelijk ordinair. En dan mensen die zich daar niet eens voor excuseren? Toedeledokie.

Als je je zo volwassen heb gedragen, los je dit ook netjes als een volwassenen op. Niet via sms, mail of faceboek etc, maar met elkaar ingesprek gaan.

Anders krijgen we straks een rtl4 program van Het Spijt mij ,of nog erger van de EO, het familie diner.

Dag Hailey '85,



Jouw bericht is al een paar jaar oud, ik hoop dat je deze reactie nog leest.

Wat jij vertelt doet mij heel erg denken aan een situatie die ik goed ken. Het is zo extreem wat je beschrijft, dat het lijkt op bewust buitensluiten, en bewust pesten van 1 person in het gezin. Ik heb er een ( niet commerciële )website over gemaakt, daarop kun je alles lezen over een verborgen pestkop in het gezin: ...

Ik hoop dat het je goed gaat, vooral beter dan toen je het bericht plaatste,



Groet,

G.

quote:hailey85 schreef op 15 november 2011 @ 23:41:

Lieve dames



Ik zit met een tweestrijd in mezelf waar ik moeilijk uitkom.



Ik heb een maand of anderhalf geleden ruzie gehad met mijn moeder en zusje. Ik zal niet teveel in details treden, maar waar het op neer kwam is het volgende;



Ik was bij mijn moeder en mijn zusje was er ook. We zaten gezellig te kletsen toen er door een misvatting van mijn moeders kant onenigheid ontstond. Ik ben een opvliegerig type, maar ik had mij op dat moment verbazingwekkend goed in de hand en ik bleef ontzettend kalm, objectief, en reageerde heel volwassen naar mijn eigen verbazing.



Mijn moeder en zusje daarentegen leken door mijn onverwachte reactie van hun stuk gebracht en begonnen te schreeuwen en schelden. Het leek wel of ik mezelf een heel bewust leermoment opgaf en ik daagde mezelf uit om hier zo volwassen en kalm als ik maar kon op te reageren en dat deed ik ook. Maar toen gingen ze beiden hun boekje te buiten. Mijn zusje schold me uit voor K#nkerh*%r en mijn moeder schreeuwde dat ik het huis moest verlaten, Ze stonden heel dreigend voor me en ik voelde me zo ontzettend buitengesloten ineens, ik kan het niet beschrijven maar het voelde alsof ik er nooit bij had gehoord ofzo....Ik ben opgestaan en probeerde heel kalm te blijven en ijzig te zeggen; jullie sporen niet, maar ik was van binnen erg gekwetst en ik voelde tranen opkomen dus ik zei het met tranen in mijn ogen en ben toen naar buiten gelopen.



In de auto kon ik niet goed bevatten wat me was overkomen en een huilbui overviel me. Ik had al lang niet zo hard gehuild en zat helemaal te trillen, alle energie die ik had ingehouden kwam er uit. Ik heb mijn moeder een heel lang bericht gestuurd waarin ik echt heel hard en snerend heb gezegd hoe belachelijk ik het vond en hoe teleurgesteld ik was.



Daarop kreeg ik een; jammer dat er gebeurde wat er gebeurde.



meer niet. Tot op de dag van vandaag heb ik niks van die 2 gehoord. ik weet dat ze zich schuldig voelen omdat ik weet hoe ze zijn en ook weet dat ik echt totaal niks verkeerd had gedaan. Ze zijn echt hun boekje te buiten gegaan, dit weet ik al helemaal zeker nadat ik heel onverwacht een week of 2 geledne mijn zusje tegen kwam bij de schoonheidsspecialiste en die schrok zo erg dat ze knalrood hoi stamelde en met grote verschrikte ogen naar me bleef kijken. Ik wenste haar een goede middag en ben vriendelijk en beleefd lachend naar buiten gegaan. Later kreeg ik een sms; Sorry van net, had je niet verwacht en schrok een beetje.



Ik stuurde terug; dat zag ik ja.



Daarop heb ik weer niks vernomen.



Ik vind het echt heel erg dat ze het niet op kunnen brengen om sorry te zeggen tegen mij. Ik voel me ook te trots om hun te bellen en om te zeggen van; het is al goed. Want het is niet goed! ik ben echt serieus heel erg gekwetst door de manier hoe die twee mij zo rauw op mn dak vielen en me er letterlijk uit hebben gepleurd, terwijl ik helemaal niks verkeerd had gedaan en ze gewoon iets helemaal uit proportie hebben getrokken.



Ik weet niet wat ik hier mee moet, ik weet dat ze spijt hebben , ik weet dat ze weten dat ze fout zitten, maar ik vind dat ik het recht heb op een hele simpele sorry, dat heb ik gewoon nodig.



De feestdagen komen er aan en ik kan niet doen of er niets is gebeurd. moet k ze nou tegen al mn gevoel in toch zelf gaan bellen? of moet ik voor mezelf opkomen en mn poot stijfhouden tot zij mij gaan bellen?



Ik mis soms mijn zusje echt en dan wil ik haar bellen en dan denk ik nee.... je moet je niet in je bek laten schijten en dan dood laten bloeden en dan gewoon doen of er niets is gebeurt. en dan baal ik er best wel van.