Kinderen
alle pijlers
Wees allert op blindedarmontsteking!
woensdag 16 november 2011 om 06:48
Mijn jongste was ziek. Van zondag op maandag hele nacht over gegeven met een beetje koorts. In eerste instantie dacht ik ' buikgriep' , kan je toch alleen maar uitzieken.
Maandagmiddag gaf hij buikpijn aan. Ik dacht ' Zal zn maag wel zijn' , maar vroeg hem toch even de plek aan te wijzen. Hij wees naar zn navel. Er ging bij mij een belletje rinkelen... ' Is het mss een blindedarm onststeking?' Toch de huisarts maar even laten komen....
Die zei dat ze een bd-ontsteking niet kon uitsluiten, maar dacht dat t wel mee zou vallen, omdat hij dan meer pijn zou hebben ( Tja, t is een bikkel wbt pijn). Ik MOCHT naar de EHBO, maar kon ook t nog gerust een dagje aankijken. Uhhhh..... als zij het niet uit kan sluiten, dan ga ik tuurlijk meteen!
Lang verhaal kort: Idd blindedarm ontsteking, en een fikse ook. Hij stond al op knappen, net op tijd dus. s Nachts met spoed geopereerd.
Het gaat goed met zoon, is alweer snel aardig opgeknapt, maar wilde hier toch even waarschuwen. Een bd-onsteking zie je snel ' over het hoofd' , maar kan echt levensgevaarlijk worden als hij knapt. Dus wees allert op vooral pijn rond de navel ( testje als je twijfelt: Kind op zn tenen laten staan en plotseling de hakken op de grond laten vallen. Doet het dan erge pijn, is dat een extra signaal) in combi met buikgriep verschijnselen.
Maandagmiddag gaf hij buikpijn aan. Ik dacht ' Zal zn maag wel zijn' , maar vroeg hem toch even de plek aan te wijzen. Hij wees naar zn navel. Er ging bij mij een belletje rinkelen... ' Is het mss een blindedarm onststeking?' Toch de huisarts maar even laten komen....
Die zei dat ze een bd-ontsteking niet kon uitsluiten, maar dacht dat t wel mee zou vallen, omdat hij dan meer pijn zou hebben ( Tja, t is een bikkel wbt pijn). Ik MOCHT naar de EHBO, maar kon ook t nog gerust een dagje aankijken. Uhhhh..... als zij het niet uit kan sluiten, dan ga ik tuurlijk meteen!
Lang verhaal kort: Idd blindedarm ontsteking, en een fikse ook. Hij stond al op knappen, net op tijd dus. s Nachts met spoed geopereerd.
Het gaat goed met zoon, is alweer snel aardig opgeknapt, maar wilde hier toch even waarschuwen. Een bd-onsteking zie je snel ' over het hoofd' , maar kan echt levensgevaarlijk worden als hij knapt. Dus wees allert op vooral pijn rond de navel ( testje als je twijfelt: Kind op zn tenen laten staan en plotseling de hakken op de grond laten vallen. Doet het dan erge pijn, is dat een extra signaal) in combi met buikgriep verschijnselen.
woensdag 16 november 2011 om 11:03
ik heb vorig jaar augustus een acute blindedarm gehad. Bij mij begon de pijn echt boven mijn navel.
Gezien mijn verhaal en meenemen van familie en persoonlijke geschiedenis dachten ze eerst aan een probleem met de galblaas. Echo was niet duidelijk maar er leek met de gal niets aan de hand te zijn.
Ontstekingswaardes waren iets verhoogd maar niet schrikbarend. Ik had vooral heel veel pijn. In de loop van de dag zakte de pijn iets en mocht ik naar huis.
Zelfde avond opgenomen, ik kon niets meer van de pijn en ben platgespoten met morfine (ik vind nog steeds de verpleger die mij die prik gaf een engel). Volgende ochtend had ik wel pijn rechtsonderin en waren de waardes gestegen. Diezelfde dag OK en toen bleek het echt een fikse blindedarm te zijn ! Ik ben wel heel tevreden over de behandeling en alles, ik voelde me wel echt serieus genomen ondanks dat ik eerst nog naar huis gestuurd ben.
Gezien mijn verhaal en meenemen van familie en persoonlijke geschiedenis dachten ze eerst aan een probleem met de galblaas. Echo was niet duidelijk maar er leek met de gal niets aan de hand te zijn.
Ontstekingswaardes waren iets verhoogd maar niet schrikbarend. Ik had vooral heel veel pijn. In de loop van de dag zakte de pijn iets en mocht ik naar huis.
Zelfde avond opgenomen, ik kon niets meer van de pijn en ben platgespoten met morfine (ik vind nog steeds de verpleger die mij die prik gaf een engel). Volgende ochtend had ik wel pijn rechtsonderin en waren de waardes gestegen. Diezelfde dag OK en toen bleek het echt een fikse blindedarm te zijn ! Ik ben wel heel tevreden over de behandeling en alles, ik voelde me wel echt serieus genomen ondanks dat ik eerst nog naar huis gestuurd ben.
woensdag 16 november 2011 om 11:23
Ik heb een chronische blindedarm, waar op dit moment niets aan te doen is. Je moet eerst een acute onsteking hebben om te opereren. Dat, met een aantal galstenen, zorgt voor soms vreselijke pijnen.
Wat de arts mij in het ziekenhuis vertelde, was dat meer dan de helft van de blindedarmoperaties, achteraf niet nodig bleken te zijn. De blinde darm bleek toch niet ontstoken te zijn, maar voor de zekerheid zijn ze toch maar verwijderd. En dat is af en toe een bron van frustratie voor mij Zo moeilijk is het dan toch niet om dat ding er bij mij ook uit te halen
Wat de arts mij in het ziekenhuis vertelde, was dat meer dan de helft van de blindedarmoperaties, achteraf niet nodig bleken te zijn. De blinde darm bleek toch niet ontstoken te zijn, maar voor de zekerheid zijn ze toch maar verwijderd. En dat is af en toe een bron van frustratie voor mij Zo moeilijk is het dan toch niet om dat ding er bij mij ook uit te halen
woensdag 16 november 2011 om 12:29
quote:Danayla schreef op 16 november 2011 @ 07:24:
Nokiafan,
Dat was bij mijn zoontje dus niet zo, daarom twijfelde de huisarts. Bij die andere test, op hakken laten vallen, had hij wel pijn!
T is gewoon geen piepert, verdraagt pijn heel goed. In t ziekenhuis heeft hij geen kik gegeven, ook niet met infuus aanleggen, bloed prikken enz.
De ochtend na de operatie wilden ze hem 2 pijnstillers geven. ' Neu, hoeft niet' zei zoon. ' Jawel!!! Anders kan je niet lopen dadelijk, doet echt heel veel pijn' zei de zuster, waarop zoon opstond uit bed en de afdeling overliep .
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren.
Nokiafan,
Dat was bij mijn zoontje dus niet zo, daarom twijfelde de huisarts. Bij die andere test, op hakken laten vallen, had hij wel pijn!
T is gewoon geen piepert, verdraagt pijn heel goed. In t ziekenhuis heeft hij geen kik gegeven, ook niet met infuus aanleggen, bloed prikken enz.
De ochtend na de operatie wilden ze hem 2 pijnstillers geven. ' Neu, hoeft niet' zei zoon. ' Jawel!!! Anders kan je niet lopen dadelijk, doet echt heel veel pijn' zei de zuster, waarop zoon opstond uit bed en de afdeling overliep .
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren.
woensdag 16 november 2011 om 12:49
bij zoon hebben ze eerst bloed afgenomen en ipv een echo kreeg hij een MRI scan. 20 Minuten in dat vreselijke apparaat gelegen met een hoop herrie, maar ook dat vond hij helemaal niet erg.
Schijnt dat op een echo het ook nog niet altijd te zien is, maar ik was echt verbaasd dat ze zo'n duur onderzoek gingen doen. Na ja, fijn natuurlijk, t was toen ook meteen duidelijk dat het een BD ontsteking was.
Schijnt dat op een echo het ook nog niet altijd te zien is, maar ik was echt verbaasd dat ze zo'n duur onderzoek gingen doen. Na ja, fijn natuurlijk, t was toen ook meteen duidelijk dat het een BD ontsteking was.
woensdag 16 november 2011 om 16:06
quote:nokiafan schreef op 16 november 2011 @ 12:29:
[...]
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren. Ik moet zeggen dat juist in het ziekenhuis de kinderen die geopereerd zijn over het algemeen bikkels zijn hoor. Piepen helemaal niet snel en zijn relatief snel weer op de been (de speelkamer lonkt ook heel erg ). Grappige is dat je verschuiving ziet zodra ze ouder zijn dan 10, dan gaat alles over het algemeen moeizamer en lijken ze ook altijd meer pijn te hebben.
[...]
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren. Ik moet zeggen dat juist in het ziekenhuis de kinderen die geopereerd zijn over het algemeen bikkels zijn hoor. Piepen helemaal niet snel en zijn relatief snel weer op de been (de speelkamer lonkt ook heel erg ). Grappige is dat je verschuiving ziet zodra ze ouder zijn dan 10, dan gaat alles over het algemeen moeizamer en lijken ze ook altijd meer pijn te hebben.
woensdag 16 november 2011 om 21:37
Op mijn 17e ben ik geopereerd aan een blindedarm ontsteking. Ook hier werd het niet gelijk herkend. Dokter zat zich af te vragen of ik misschien zwanger was. Ik schrok mij rot en mijn moeder die er naast stond nog meer, denk ik. Mijn blindedarm bleek een beetje gedraaid in mijn lichaam te zitten, waardoor de pijn niet helemaal op de 'juiste' plek zat. Dus dat kan ook nog. Ik neem mijn dokter niets kwalijk hoor.
Het was geen acute vorm, ik heb een hele zware antibioticakuur gekregen en ben pas 3 maanden later geopereerd.
Het was geen acute vorm, ik heb een hele zware antibioticakuur gekregen en ben pas 3 maanden later geopereerd.
woensdag 16 november 2011 om 23:22
quote:nokiafan schreef op 16 november 2011 @ 12:29:
[...]
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren.
Heb ook kinderen die niet snel piepen. De 1 zonder huilen een gebroken pols laten zetten, de ander met gebroken sleutelbeen alleen een paar kreuntjes die ik apart vond.
Juist als ze veel pijn hebben hoor je ze niet. Om hele kleine dingetjes kunnen ze dan ineens wel erg piepen.
[...]
Kijk! Dat is nog eens een bikkel!
Daar kunnen veel kinderen wat van leren. Die beginnen al te krijsen als ze zich een klein beetje stoten. Of over hun eigen benen struikelen door hun onhandigheid. Ik hoef vast niet te vertellen dat zulke aanstellerige kinderen mij vreselijk ergeren.
Heb ook kinderen die niet snel piepen. De 1 zonder huilen een gebroken pols laten zetten, de ander met gebroken sleutelbeen alleen een paar kreuntjes die ik apart vond.
Juist als ze veel pijn hebben hoor je ze niet. Om hele kleine dingetjes kunnen ze dan ineens wel erg piepen.
donderdag 17 november 2011 om 09:15
Van mijn eigen blindedarmontsteking jaren geleden herinner ik mij dat ik rechts onder mijn navel pijn had en dat liggen het minst pijn deed. Zitten en rechtstaan was echt een marteling. Ben die dag wel nog naar school geweest, maar 's nachts met spoed geopereerd. Blindedarm stond op knappen.
Overigens is buikpijn bij kinderen een vreemd iets. Mijn oudste zoon (toen 4) had buikpijn en koorts. Iedereen dacht aan een buikgriep of iets dergelijks. Tot een alerte dokter eens naar z'n longen luisterde. Een paar uur later lag hij na de nodige onderzoeken in het ziekenhuis met als diagnose een fikse longontsteking. Hij hoestte echt amper! Blijkbaar is bij kleine kinderen soms eerder buikpijn een symptoom van longontsteking in plaats van hoesten.
Overigens is buikpijn bij kinderen een vreemd iets. Mijn oudste zoon (toen 4) had buikpijn en koorts. Iedereen dacht aan een buikgriep of iets dergelijks. Tot een alerte dokter eens naar z'n longen luisterde. Een paar uur later lag hij na de nodige onderzoeken in het ziekenhuis met als diagnose een fikse longontsteking. Hij hoestte echt amper! Blijkbaar is bij kleine kinderen soms eerder buikpijn een symptoom van longontsteking in plaats van hoesten.
