Gezondheid
alle pijlers
Ouder met kanker
zaterdag 27 augustus 2011 om 21:56
Ik ben benieuwd hoe jullie hiermee omgaan, sinds een paar dagen staat mijn wereld op z'n kop.
Afgelopen donderdag hebben we te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft... Binnen 2 dagen na bezoek aan de huisarts was de diagnose al bekend. Er zijn inmiddels al onderzoeken geweest waarbij is gekeken of er uitzaaiingen zijn, de uitslag daarvan horen wel volgende week. Hoewel ik weet dat ze tegenwoordig heel erg veel kunnen ben ik zo verschrikkelijk bang dat het verkeerd afloopt.
Hoe zijn jullie omgegaan met dit nieuws? Ik vind het namelijk heel moeilijk om op dit moment nog positief te zijn terwijl ik dit juist altijd altijd wel ben.
Afgelopen donderdag hebben we te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft... Binnen 2 dagen na bezoek aan de huisarts was de diagnose al bekend. Er zijn inmiddels al onderzoeken geweest waarbij is gekeken of er uitzaaiingen zijn, de uitslag daarvan horen wel volgende week. Hoewel ik weet dat ze tegenwoordig heel erg veel kunnen ben ik zo verschrikkelijk bang dat het verkeerd afloopt.
Hoe zijn jullie omgegaan met dit nieuws? Ik vind het namelijk heel moeilijk om op dit moment nog positief te zijn terwijl ik dit juist altijd altijd wel ben.
dinsdag 30 augustus 2011 om 16:42
Helaas weet ik ook wat het is om een ouder met kanker te hebben.
Sinds ongeveer twee weken weten wij dat mijn vader longkanker heeft. Dit is pas na veel onderzoeken, die weken geduurd hebben, naar voren gekomen.
Ik herken het gevoel dat je wel positief wilt blijven, maar dat het soms echt even niet lukt. Ik weet helaas ook niet echt een manier om er mee om te gaan.
Logisch is het wel dat je je uit het veld geslagen voelt. Als je hoort dat iemand kanker heeft denk je toch vaak gelijk het ergste, maar dit hoeft niet zo te zijn.
Sinds we weten dat mijn vader kanker heeft hoor ik toch ook verhalen van mensen bij wie het allemaal wel goed gekomen is. Daar probeer ik me dan maar weer aan op te trekken.
Mijn -beperkte- ervaring is, dat het vooral moeilijk is als je wél weet dat je vader de ziekte heeft, maar als je niet wat er nog aan gedaan kan worden.
Bij ons heeft er (doordat alle onderzoeken daarvoor al waren gedaan) "maar" een ruime week gezeten tussen de mededeling dat mijn vader kanker heeft en het gesprek met de arts, waarin duidelijk werd wat er nu verder gaat gebeuren. Deze dagen vond ik tot nu toe de lastigste dagen.
Sinds een paar dagen weten wij dat mijn vader deze week geopereerd gaat worden. Dat heeft mijn ouders en mij de laatste dagen wel even wat rust gegeven en we hebben ook echt geprobeerd van deze dagen te genieten.
Je weet dat er eindelijk iets gedaan gaat worden en wanneer. Nu begint de spanning voor de operatie wel op te bouwen…
Ik hoop voor Slimmama en Scarlet op een goede uitslag van de scans en ik hoop dat jullie niet veel langer in spanning hoeven te zitten over de mogelijkheden van behandeling!
Sinds ongeveer twee weken weten wij dat mijn vader longkanker heeft. Dit is pas na veel onderzoeken, die weken geduurd hebben, naar voren gekomen.
Ik herken het gevoel dat je wel positief wilt blijven, maar dat het soms echt even niet lukt. Ik weet helaas ook niet echt een manier om er mee om te gaan.
Logisch is het wel dat je je uit het veld geslagen voelt. Als je hoort dat iemand kanker heeft denk je toch vaak gelijk het ergste, maar dit hoeft niet zo te zijn.
Sinds we weten dat mijn vader kanker heeft hoor ik toch ook verhalen van mensen bij wie het allemaal wel goed gekomen is. Daar probeer ik me dan maar weer aan op te trekken.
Mijn -beperkte- ervaring is, dat het vooral moeilijk is als je wél weet dat je vader de ziekte heeft, maar als je niet wat er nog aan gedaan kan worden.
Bij ons heeft er (doordat alle onderzoeken daarvoor al waren gedaan) "maar" een ruime week gezeten tussen de mededeling dat mijn vader kanker heeft en het gesprek met de arts, waarin duidelijk werd wat er nu verder gaat gebeuren. Deze dagen vond ik tot nu toe de lastigste dagen.
Sinds een paar dagen weten wij dat mijn vader deze week geopereerd gaat worden. Dat heeft mijn ouders en mij de laatste dagen wel even wat rust gegeven en we hebben ook echt geprobeerd van deze dagen te genieten.
Je weet dat er eindelijk iets gedaan gaat worden en wanneer. Nu begint de spanning voor de operatie wel op te bouwen…
Ik hoop voor Slimmama en Scarlet op een goede uitslag van de scans en ik hoop dat jullie niet veel langer in spanning hoeven te zitten over de mogelijkheden van behandeling!
woensdag 31 augustus 2011 om 07:19
Ook wij hebben 3 weken geleden te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft,ze heeft al jaren copd en leeft al op haar reserve(weegt nog 36 kilo).
We weten inmiddels ook dat ze niet meer te behandelen is omdat haar gezondheid al te slecht is,ik dacht dat de bodem onder mijn voeten vandaan gleed toen ik het hoorde.
Onze familie reageerd heel vreemd,volgens hun mag ze van geluk spreken dat ze hier nog is omdat ze al zo zwak is maar het is toevallig wel MIJN moeder en ik vind het verschrikkelijk om te weten dat ze niet lang meer te leven heeft..
Volgend jaar April gaan we trouwen,ik hoop toch zo dat ze daar nog bij kan zijn.
We weten inmiddels ook dat ze niet meer te behandelen is omdat haar gezondheid al te slecht is,ik dacht dat de bodem onder mijn voeten vandaan gleed toen ik het hoorde.
Onze familie reageerd heel vreemd,volgens hun mag ze van geluk spreken dat ze hier nog is omdat ze al zo zwak is maar het is toevallig wel MIJN moeder en ik vind het verschrikkelijk om te weten dat ze niet lang meer te leven heeft..
Volgend jaar April gaan we trouwen,ik hoop toch zo dat ze daar nog bij kan zijn.
woensdag 31 augustus 2011 om 07:26
Mijn moeder is okt 2009 overleden aan longkanker, precies een half jaar na de diagnose. Ze had een plaveiselcarcinoom wat veroorzaakt wordt door roken ( en ze rookte ook stevig heel haar leven) Dit is een soort kanker wat niet snel uitzaait naar andere organen en dat was bij haar gelukkig ook niet het geval. Ze is bestraald, heeft chemo gehad, en in September aten we gebak omdat ze genezen was verklaard. Het gezwel zo groot als een ei was helemaal weg, wat niemand voor mogelijk hield. Helaas is ze 4 weken daarna midden in de nacht overleden aan een longbloeding, de ader die gesprongen is, was geschadigd door de bestraling.
Helaas is de diagnose longkanker de ergste denk ik die je kan overkomen, anderen soorten kanker hebben een veel hogere overlevingskans. Als je ouder bent is de celdeling wel trager, dan bij jongere mensen, maar mijn moeder was ook al 72.
Geniet van de tijd met je vader, ben er voor hem en ik wens je ontzettend veel sterkte. Ik heb het zelfde traject meegemaakt en het is beslist niet makkelijk. Ik tob nog met de verwerking van het geheel. Misschien is mijn verhaaltje wel heel hard, zo bedoel ik het niet en ik hoop dat je vader geneest en nog heel lang bijje is, maar ik wil je ook de realiteit laten zien. Nogmaals sterkte!
Helaas is de diagnose longkanker de ergste denk ik die je kan overkomen, anderen soorten kanker hebben een veel hogere overlevingskans. Als je ouder bent is de celdeling wel trager, dan bij jongere mensen, maar mijn moeder was ook al 72.
Geniet van de tijd met je vader, ben er voor hem en ik wens je ontzettend veel sterkte. Ik heb het zelfde traject meegemaakt en het is beslist niet makkelijk. Ik tob nog met de verwerking van het geheel. Misschien is mijn verhaaltje wel heel hard, zo bedoel ik het niet en ik hoop dat je vader geneest en nog heel lang bijje is, maar ik wil je ook de realiteit laten zien. Nogmaals sterkte!
woensdag 31 augustus 2011 om 13:19
Lieve Slimmama!
Allereerst wil ik je heel veel sterkte wensen in de komende tijd - een periode als deze waar jij nu doorheen gaat is heel heftig. Ik wil graag even reageren, omdat ik je wil adviseren de dingen niet te snel te willen verwerken. Het kan niet, het is te heftig, laat je - hoe moeilijk ook - mee voeren met de stroom aan onderzoeken, informatie, gevoelens en emoties en pas daarna kun je de dingen pas werkelijk een plek geven.
Ik hoop in ieder geval dat er positieve berichten komen - inmiddels hebben veel mensen ook nog een grote overlevingskans wanneer de diagnose kanker is gesteld.
Ik ben vorig jaar november mijn vader wel verloren aan kanker. In augustus kwam de diagnose en die was vrijwel direct onomkeerbaar - maagkanker met uitzaaiingen in een terminaal stadium. Mijn vader heeft het, nuchter als hij is, geaccepteerd - zijn visie: "het is altijd nog mijn deur voorbij gegaan, het gebeurde altijd bij een ander - nu ben ik aan de beurt!" Hij is nog 3 maanden bij ons geweest en heeft uiteindelijk, toen het erg slecht met hem ging, gekozen voor euthanasie! Ik dacht dat ik ook wel door kon rennen en alles snel een plek kon geven, maar nu, bijna een jaar later, loop ik heel hard tegen muren aan van onverwerkte emotie.
Nogmaals, ik hoop dat het allemaal goed komt met je vader en dat er nog behandelingen mogelijk zijn en hij nog een hele tijd bij je mag zijn, maar laat alles gewoon over je heen komen, stop niets weg en verwerk het ook niet te snel....de impact van dit soort situaties op je geestelijke en lichamelijke gezondheid is echt veel te groot en niet in te schatten.
Veel sterkte!
Allereerst wil ik je heel veel sterkte wensen in de komende tijd - een periode als deze waar jij nu doorheen gaat is heel heftig. Ik wil graag even reageren, omdat ik je wil adviseren de dingen niet te snel te willen verwerken. Het kan niet, het is te heftig, laat je - hoe moeilijk ook - mee voeren met de stroom aan onderzoeken, informatie, gevoelens en emoties en pas daarna kun je de dingen pas werkelijk een plek geven.
Ik hoop in ieder geval dat er positieve berichten komen - inmiddels hebben veel mensen ook nog een grote overlevingskans wanneer de diagnose kanker is gesteld.
Ik ben vorig jaar november mijn vader wel verloren aan kanker. In augustus kwam de diagnose en die was vrijwel direct onomkeerbaar - maagkanker met uitzaaiingen in een terminaal stadium. Mijn vader heeft het, nuchter als hij is, geaccepteerd - zijn visie: "het is altijd nog mijn deur voorbij gegaan, het gebeurde altijd bij een ander - nu ben ik aan de beurt!" Hij is nog 3 maanden bij ons geweest en heeft uiteindelijk, toen het erg slecht met hem ging, gekozen voor euthanasie! Ik dacht dat ik ook wel door kon rennen en alles snel een plek kon geven, maar nu, bijna een jaar later, loop ik heel hard tegen muren aan van onverwerkte emotie.
Nogmaals, ik hoop dat het allemaal goed komt met je vader en dat er nog behandelingen mogelijk zijn en hij nog een hele tijd bij je mag zijn, maar laat alles gewoon over je heen komen, stop niets weg en verwerk het ook niet te snel....de impact van dit soort situaties op je geestelijke en lichamelijke gezondheid is echt veel te groot en niet in te schatten.
Veel sterkte!
woensdag 31 augustus 2011 om 15:39
quote:Posie39 schreef op 31 augustus 2011 @ 07:19:
Ook wij hebben 3 weken geleden te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft,ze heeft al jaren copd en leeft al op haar reserve(weegt nog 36 kilo).
We weten inmiddels ook dat ze niet meer te behandelen is omdat haar gezondheid al te slecht is,ik dacht dat de bodem onder mijn voeten vandaan gleed toen ik het hoorde.
Onze familie reageerd heel vreemd,volgens hun mag ze van geluk spreken dat ze hier nog is omdat ze al zo zwak is maar het is toevallig wel MIJN moeder en ik vind het verschrikkelijk om te weten dat ze niet lang meer te leven heeft..
Volgend jaar April gaan we trouwen,ik hoop toch zo dat ze daar nog bij kan zijn.
Posie, als het enigzins kan zou ik je huwelijk vervroegen, zeker als je je moeder nog graag bij je huwelijk wilt hebben.
Ik heb het hier nog niet gepost omdat ik begrijp dat TO en lotgenoten graag positieve geluiden horen, maar mijn beide ouders zijn overleden aan longkanker.
Mijn vader heeft na de diagnose nog een half jaar geleefd. Bij hem waren de longen na chemo schoon maar was de kanker uitgezaaid naar de hersenen (hij had een sneldelende kleincellige longkanker).
Mijn moeder heeft na de diagnose nog maar anderhalve maand geleefd. Zij had longvlieskanker, nog een agressievere vorm dan bij mijn vader en behandeling was i.v.m. een zware beroerte niet meer mogelijk.
Ook wij hebben 3 weken geleden te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft,ze heeft al jaren copd en leeft al op haar reserve(weegt nog 36 kilo).
We weten inmiddels ook dat ze niet meer te behandelen is omdat haar gezondheid al te slecht is,ik dacht dat de bodem onder mijn voeten vandaan gleed toen ik het hoorde.
Onze familie reageerd heel vreemd,volgens hun mag ze van geluk spreken dat ze hier nog is omdat ze al zo zwak is maar het is toevallig wel MIJN moeder en ik vind het verschrikkelijk om te weten dat ze niet lang meer te leven heeft..
Volgend jaar April gaan we trouwen,ik hoop toch zo dat ze daar nog bij kan zijn.
Posie, als het enigzins kan zou ik je huwelijk vervroegen, zeker als je je moeder nog graag bij je huwelijk wilt hebben.
Ik heb het hier nog niet gepost omdat ik begrijp dat TO en lotgenoten graag positieve geluiden horen, maar mijn beide ouders zijn overleden aan longkanker.
Mijn vader heeft na de diagnose nog een half jaar geleefd. Bij hem waren de longen na chemo schoon maar was de kanker uitgezaaid naar de hersenen (hij had een sneldelende kleincellige longkanker).
Mijn moeder heeft na de diagnose nog maar anderhalve maand geleefd. Zij had longvlieskanker, nog een agressievere vorm dan bij mijn vader en behandeling was i.v.m. een zware beroerte niet meer mogelijk.
woensdag 31 augustus 2011 om 18:24
Pff wat een heftige berichten allemaal..word er verdrietig van.
We hebben het er over gehad om het te vervroegen maar zoals mijn moeder nu is zou ze er volgens de arts ook niet bij kunnen zijn,ze houdt het niet vol.
We hadden al wel uit voorzorg een locatie uitgezocht wat ook een hotel is en daar voor mijn ouders een kamer geboekt waar ze de hele dag gebruik van mogen maken als ze het niet meer volhouden maar mijn vader wil graag dat we gewoon trouwen op de geplande dag...
Toch hoop ik dat ze nog iets van alle voorbereidingen kan genieten en hoop doet leven zeg ik maar,misschien houdt ze het wel juist langer vol om dit toch nog mee te mogen maken,al is het maar heel even.
We hebben het er over gehad om het te vervroegen maar zoals mijn moeder nu is zou ze er volgens de arts ook niet bij kunnen zijn,ze houdt het niet vol.
We hadden al wel uit voorzorg een locatie uitgezocht wat ook een hotel is en daar voor mijn ouders een kamer geboekt waar ze de hele dag gebruik van mogen maken als ze het niet meer volhouden maar mijn vader wil graag dat we gewoon trouwen op de geplande dag...
Toch hoop ik dat ze nog iets van alle voorbereidingen kan genieten en hoop doet leven zeg ik maar,misschien houdt ze het wel juist langer vol om dit toch nog mee te mogen maken,al is het maar heel even.
maandag 5 september 2011 om 09:11
hee slim,
mijn moeder heeft leverkanker met uitzaaiingen en zij wacht nu tot ze overlijd.
mijn vader heeft beenmergkanker (de ziekte van kahler)
ik weet hoe zenuwslopend het is en ik denk aan je.
de arts zal waarschijnlijk eerst onderzoeken doen om te zien hoe ver de kanker is, hoe snel het gaat, en hoe agressief het is, daarna gaan ze bespreken of er eventueel behandeling mogelijk is en welke behandeling.
praat lekker van je af , ik lees en leef met je mee en ik ben vast niet de enigste.
wij wachten eveneens op een uitslag, van een leverpunctie, ook wachten doe ik met je mee,
voor mijn moeder is er in elk geval geen hoop meer, behalve dan de hoop dat ze niet veel en lang hoeft te lijden, hopelijk is er voor je vader nog wel hoop
liefs en een hele dikke
mijn moeder heeft leverkanker met uitzaaiingen en zij wacht nu tot ze overlijd.
mijn vader heeft beenmergkanker (de ziekte van kahler)
ik weet hoe zenuwslopend het is en ik denk aan je.
de arts zal waarschijnlijk eerst onderzoeken doen om te zien hoe ver de kanker is, hoe snel het gaat, en hoe agressief het is, daarna gaan ze bespreken of er eventueel behandeling mogelijk is en welke behandeling.
praat lekker van je af , ik lees en leef met je mee en ik ben vast niet de enigste.
wij wachten eveneens op een uitslag, van een leverpunctie, ook wachten doe ik met je mee,
voor mijn moeder is er in elk geval geen hoop meer, behalve dan de hoop dat ze niet veel en lang hoeft te lijden, hopelijk is er voor je vader nog wel hoop
liefs en een hele dikke
vrijdag 18 november 2011 om 00:19
Op 18 maart 2009 kregen we te horen dat mijn moeder, doordat ze door een MRI scan was gegaan omdat ze dachten dat ze een TIA had gehad, 13 hersentumoren had als gevolg van klein-cellige longkanker. En dat terwijl de huisarts haar voor gek verklaarde toen ze bij hem kwam klagen over pijn in haar rechter bovenarm en een linkerhand die zijn eigen leventje leidde. De kanker was toen al redelijk verspreid. We zijn toen direct begonnen met bestralingen en de zwaarte chemo die mogelijk is omdat de kanker zich deelde al, zoals haar oncoloog zei 'de vliegende tering'. Mijn moeder ging vol goede moed de behandeling in, al merkte we aan alles dat ze niet meer dezelfde was. Mijn vader was direct met onbeperkt zorgverlof gegaan, natuurlijk om voor mijn moeder te zorgen en mijn zus en ik lieten vallen wat belangrijk leek en gingen thuis wonen omdat dat het enige was wat belangrijk was. Ondertussen ging mijn vader zich slechter voelen, volgens de huisarts had hij een hernia maar mijn vader had al 2 keer een hernia gehad en voelde dat dit niet juist was. Na deze diagnose en mijn moeder haar ongehoordheid door hem zijn mijn ouders overgestapt naar een andere huisarts. Mijn vader werd door de nieuwe arts doorverwezen voor verder onderzoek. Op 9 april 2009, toen mijn moeder net klaar was met haar eerst chemo, bleek dat mijn vader ook kanker had. Het zag er naar uit dat hij zaadbalkanker had wat in bepaalde ziekenhuizen, waaronder het UMCG waar mijn moeder behandeld werd, goed te genezen was. Hij werd direct opgenomen. Op 15 april ging ik met mijn moeder die zich beroerd voelde met de ambulance naar het UMCG, ik dacht nog dat ze nu fijn samen op een kamer konden liggen.. Maar helaas bleek na 3 uren op de SEH dat mijn moeder door haar chemo een bloedvergiftiging had gekregen, daardoor een longembolie die onderweg was naar haar hoofd en ze overleed om 12:12 uur in de middag precies 4 weken na haar diagnose. Verdrietig als we waren gingen we de strijd aan met mijn vader zijn kanker als het gezin wat we toen nog waren maar na de 3e chemo bleek mijn vader geen zaadbalkanker te hebben. Wat het wel was kon niemand, in geen ziekenhuis in Nederland, ons vertellen. Daardoor overleed hij op 28 juli 2009 aan zijn 'spook'kanker. Het enige wat je kunt en moet doen is nooit de moed opgeven en realiseren dat het altijd erger kan. Veel sterkte.
vrijdag 18 november 2011 om 13:29
Jeetje Annemarie, wat een verhaal..sterkte
Toen ik hoorde dat mijn vader longvlieskanker had en nog een half jaar tot een jaar had, was ik op mijn werk, ik kon niks meer, had een blackout. heb tijdens zijn ziekte veel verdriet gehad, dacht dat ik nooit meer zou kunnen lachen..Hij overleed al na 3 maanden, eerst zei hij steeds, ik ga niet dood ik heb geen kanker, maar dat was de ontkenning, er was sowieso niks aan te doen. Toen hij het accepteerde was het zo voorbij.
Nu zijn we 6 jaar verder, en ik mis hem nog elke dag.
Toen ik hoorde dat mijn vader longvlieskanker had en nog een half jaar tot een jaar had, was ik op mijn werk, ik kon niks meer, had een blackout. heb tijdens zijn ziekte veel verdriet gehad, dacht dat ik nooit meer zou kunnen lachen..Hij overleed al na 3 maanden, eerst zei hij steeds, ik ga niet dood ik heb geen kanker, maar dat was de ontkenning, er was sowieso niks aan te doen. Toen hij het accepteerde was het zo voorbij.
Nu zijn we 6 jaar verder, en ik mis hem nog elke dag.
