Relaties
alle pijlers
Vader met Asperger
maandag 5 januari 2009 om 17:41
De laatste jaren hoor je steeds meer over kinderen met Asperger, een vorm van autisme waarbij kinderen een extreme interesse hebben in één onderwerp en sociaa contact moeilijk vinden. Er wordt steeds meer moeite gedaan om autistische kinderen op reguliere scholen te houden en ze de kans te bieden op een normale toekomst.
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
woensdag 23 november 2011 om 13:45
Mijn vader heeft de diagnose Asperger, net als mijn zusje. Bij mijn vader is de diagnose eerst gesteld en mijn zusje herkende zich er wel heel erg in, is ook onderzocht en heeft blijkbaar ook Asperger. We weten dit nu een jaar of 5, misschien 6? mijn zusje een jaartje minder. En dit verklaart een heleboel. Alles letterlijk nemen, geen sociale invoeling, enorm gericht op 1 onderwerp en dan alles daarvan willen weten.. En meer natuurlijk, maar ik woon inmiddels al een jaar of 10 niet meer thuis dus ik zit er niet meer dagelijks in. Het beste voorbeeld komt uit de kindertijd van mijn vader: hij ging naar zijn moeder toe met de mededeling "mam, ik verveel me, wat moet ik doen?" en oma zegt "ik weet het niet jongen, ga maar met je grote teen spelen"... Vader komt een kwartier later met een blote voet de keuken in en zegt "mam dit vind ik echt niet leuk hoor". Grappig, maar tegelijk ook zo triest want het maakt je leven zo ontzettend moeilijk!
Gelukkig is mijn vader met mijn moeder getrouwd. Mijn moeder is een heel invoelende vrouw, weet wat er aan de hand is, accepteert dat en maakt dan ook het beste van de situatie. Mijn vader heeft zijn diagnose gekregen en is er helemaal in weggezakt. Wat eerder in dit topic is gezegt: "ik heb Asperger, ik kan er niets aan doen". Dat zagen we dan maar als de eerste obsessie: alles willen weten over Asperger. Daardoor, en ook de opluchting en vermoeidheid die loskwam nadat de diagnose gesteld werd, is mijn vader steeds minder kunnen gaan werken, tot hij helemaal afgekeurd werd. Ok, nu werkt mijn moeder fulltime en zorgt mijn vader volgens op papier gezette afspraken voor het huishouden. Geen probleem voor mijn moeder. Wel voor de omgeving, familie van vooral mijn moeder vindt mijn vader maar een luie donder die zijn vrouw laat werken. Terwijl ze weten waarom dit zo is.
Hij heeft een eigen kamer in het huis waar hij zich kan terugtrekken, daar staat een pc, zijn gitaar (de nieuwste obsessie is gitaar leren spelen), daar mag hij roken (een van de eerste obsessies: hij wilde graag sigaar en pijp roken).
Gelukkig leert hij wel hoe het wel hoort, en kan je dus, ondanks dat hij het niet meent, niet uit zichzelf maar uit fatsoen doet, wel een fijn gesprek met hem voeren. Ook als je een probleem hebt of advies wil, hij luistert naar je. Komt vervolgens wel met een volledige analyse en een oplossing, maar daar heeft hij meestal ook nog gelijk in.
Ik ben blij met mijn vader. We hebben, zeker tijdens mijn pubertijd, echt onze problemen wel gehad, maar daar hebben we allemaal van geleerd, ook mijn vader.
Wat betreft mijn zusje: daarin zie ik echt dat het verschil maakt tussen een vrouw met Asperger en een man met Asperger. Mijn zusje is gewoon heel anders. Het is dat ze een diagnose heeft, anders zou ik er zelf niet op zijn gekomen. Ze is wel in haar doen en laten een exacte kopie van mijn moeder (het aangeleerd sociale gedrag). Als ik mijn moeder of haar bel en ze nemen op met "hoi" of "hallo", zonder naam dus, moet ik echt even vragen wie ik nou aan de lijn heb. De maniertjes, intonatie en uitspraken.
Het kan zijn dat mijn verhaal wat warrig en onvolledig overkomt, sorry daarvoor, maar ik wilde toch mijn positieve ervaring kwijt nadat ik de soms best heftige en negatieve verhalen heb gelezen in dit topic.
Gelukkig is mijn vader met mijn moeder getrouwd. Mijn moeder is een heel invoelende vrouw, weet wat er aan de hand is, accepteert dat en maakt dan ook het beste van de situatie. Mijn vader heeft zijn diagnose gekregen en is er helemaal in weggezakt. Wat eerder in dit topic is gezegt: "ik heb Asperger, ik kan er niets aan doen". Dat zagen we dan maar als de eerste obsessie: alles willen weten over Asperger. Daardoor, en ook de opluchting en vermoeidheid die loskwam nadat de diagnose gesteld werd, is mijn vader steeds minder kunnen gaan werken, tot hij helemaal afgekeurd werd. Ok, nu werkt mijn moeder fulltime en zorgt mijn vader volgens op papier gezette afspraken voor het huishouden. Geen probleem voor mijn moeder. Wel voor de omgeving, familie van vooral mijn moeder vindt mijn vader maar een luie donder die zijn vrouw laat werken. Terwijl ze weten waarom dit zo is.
Hij heeft een eigen kamer in het huis waar hij zich kan terugtrekken, daar staat een pc, zijn gitaar (de nieuwste obsessie is gitaar leren spelen), daar mag hij roken (een van de eerste obsessies: hij wilde graag sigaar en pijp roken).
Gelukkig leert hij wel hoe het wel hoort, en kan je dus, ondanks dat hij het niet meent, niet uit zichzelf maar uit fatsoen doet, wel een fijn gesprek met hem voeren. Ook als je een probleem hebt of advies wil, hij luistert naar je. Komt vervolgens wel met een volledige analyse en een oplossing, maar daar heeft hij meestal ook nog gelijk in.
Ik ben blij met mijn vader. We hebben, zeker tijdens mijn pubertijd, echt onze problemen wel gehad, maar daar hebben we allemaal van geleerd, ook mijn vader.
Wat betreft mijn zusje: daarin zie ik echt dat het verschil maakt tussen een vrouw met Asperger en een man met Asperger. Mijn zusje is gewoon heel anders. Het is dat ze een diagnose heeft, anders zou ik er zelf niet op zijn gekomen. Ze is wel in haar doen en laten een exacte kopie van mijn moeder (het aangeleerd sociale gedrag). Als ik mijn moeder of haar bel en ze nemen op met "hoi" of "hallo", zonder naam dus, moet ik echt even vragen wie ik nou aan de lijn heb. De maniertjes, intonatie en uitspraken.
Het kan zijn dat mijn verhaal wat warrig en onvolledig overkomt, sorry daarvoor, maar ik wilde toch mijn positieve ervaring kwijt nadat ik de soms best heftige en negatieve verhalen heb gelezen in dit topic.
woensdag 23 november 2011 om 20:57
quote:valenta schreef op 23 november 2011 @ 12:13:
[...]
Dat herken ik niet bij mijn schoonvader, die gaat met een verjaardag gerust heel de avond boven zitten. En anders ergens weggekropen in een hoekje.Ja zo'n beeld had ik er ook bij en toen ik vroeg aan een collega (die er veel van afweet en mij ook wel een typische asperger vond/vindt) van zijn die niet allemaal teruggetrokken? Vertelde zij me dat dit echt niet zo hoefde te zijn. Dat er ook juist veel zijn die roering fijn vinden.
[...]
Dat herken ik niet bij mijn schoonvader, die gaat met een verjaardag gerust heel de avond boven zitten. En anders ergens weggekropen in een hoekje.Ja zo'n beeld had ik er ook bij en toen ik vroeg aan een collega (die er veel van afweet en mij ook wel een typische asperger vond/vindt) van zijn die niet allemaal teruggetrokken? Vertelde zij me dat dit echt niet zo hoefde te zijn. Dat er ook juist veel zijn die roering fijn vinden.
woensdag 23 november 2011 om 21:02
@Mamaria: fijn om jouw verhaal ook te lezen. Ik had dat vroeger blijkbaar ook: alles letterlijk nemen. Zo kon ik als klein kind moeilijk dingen delen (bijv. met mijn zusje) en hadden mijn ouders me verteld dat ik eens met iedereen moest leren delen. Toen ik in de stad bij de ijscoboer een ijsje kreeg vroeg ik vervolgens aan meerdere voorbijgangers of ze ook een hapje van mijn ijsje wilden, haha. (Mijn moeder was echt totaal verbouwereerd toen, maar kan het nu meer begrijpen.)
Ik ben overigens ook bijzonder onhandig en kan daarnaast slecht tegen bepaalde geluiden, bijvoorbeeld een plastic tasje dat knispert. Echt om gek van te worden. (En als ik moe ben komen deze eigenschappen helemaal omhoog.)
Ik ben overigens ook bijzonder onhandig en kan daarnaast slecht tegen bepaalde geluiden, bijvoorbeeld een plastic tasje dat knispert. Echt om gek van te worden. (En als ik moe ben komen deze eigenschappen helemaal omhoog.)
donderdag 24 november 2011 om 11:26
Ben zelf een man, en ik heb ook een vader die altijd een HOBBY heeft waar hij veel mee bezig is. Computer, atlassen enzovoorts. Ik denk dat mannen in het algemeen veel meer aanleg hebben voor asperger en HOBBIES dan vrouwen. Zie het soms hilarische programma 'Help mijn man heeft een hobby' (iemand de salamanderman gezien? of de speelgoedhelicopterman? Je gelooft het niet).
Vrouwen zijn vaak meer op sociale relaties gericht, mannen willen zich daar vaker voor afsluiten en kunnen helemaal opgaan in een hobby, vooral computers, maar ook speelgoedtreintjes, auto's, postzegels of wat dan ook. Dit is vervelend voor vrouwen maar wel een feit. Daar krijg je dus vrouwen van die eenzaam thuis zitten terwijl hun man elke avond aan de auto sleutelt of world of warcraft speelt.
Wat vaders betreft, mijn vader heeft sinds ik leef nooit vrienden gehad en dat vindt hij prima. Schoonvader is ook zo. Ik begrijp dat niet. De meeste oude vaders die ik ken zijn een beetje vreemd en hebben bijna geen vrienden.
Vrouwen zijn vaak meer op sociale relaties gericht, mannen willen zich daar vaker voor afsluiten en kunnen helemaal opgaan in een hobby, vooral computers, maar ook speelgoedtreintjes, auto's, postzegels of wat dan ook. Dit is vervelend voor vrouwen maar wel een feit. Daar krijg je dus vrouwen van die eenzaam thuis zitten terwijl hun man elke avond aan de auto sleutelt of world of warcraft speelt.
Wat vaders betreft, mijn vader heeft sinds ik leef nooit vrienden gehad en dat vindt hij prima. Schoonvader is ook zo. Ik begrijp dat niet. De meeste oude vaders die ik ken zijn een beetje vreemd en hebben bijna geen vrienden.
donderdag 24 november 2011 om 11:46
quote:Marsepeintje schreef op 22 november 2011 @ 17:39:
Wat zijn dan de meest voorkomende kenmerken van Asperger bij volwassenen?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
Niet te vergeten dat asperger bij vrouwen zich toch weer anders uit dan bij mannen. En bij mannen komt het vier x zoveel voor als bij vrouwen.
Je kunt iemand er niet in herkennen, tenzij je er dagelijks mee omgaat, dus een collega of familielid. En het zijn trekjes die je er in herkent zoals inderdaad dat ze bepaalde empathie lijken te missen. Ze snappen niet dat ze soms dingen zeggen die echt niet kunnen. Vinden het vaak moeilijk om anderen te begrijpen ("waar doet ze nu zo moeilijk over?") Je kunt ze beledigen of kwetsen maar ze snappen niet wanneer ze dat bij een ander doen, zelfs niet als ze het zelf is aan gedaan op dezelfde manier.
Mijn vader is uiteindelijk 81 geworden en komende maand zou hij 82 worden. Maar afgelopen zomer is hij overleden, 3 juli om precies te zijn. Ook al op zo'n merkwaardige manier.
Want in principe was hij redelijk gezond. Maar hij is gewoon gestopt met eten. Gestopt met leven. Ging zijn bed niet meer uit, wilde niets meer, zelfs zijn obsessies (televisie, voetbal) hoefden niet meer voor hem. Hij is er gewoon mee gestopt.
Maar als je dan vroeg of hij dan dood wilde, dan zei hij "nee". Maar hij handelde anders. Het was onmogelijk om hem te begrijpen.
Wat zijn dan de meest voorkomende kenmerken van Asperger bij volwassenen?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
Niet te vergeten dat asperger bij vrouwen zich toch weer anders uit dan bij mannen. En bij mannen komt het vier x zoveel voor als bij vrouwen.
Je kunt iemand er niet in herkennen, tenzij je er dagelijks mee omgaat, dus een collega of familielid. En het zijn trekjes die je er in herkent zoals inderdaad dat ze bepaalde empathie lijken te missen. Ze snappen niet dat ze soms dingen zeggen die echt niet kunnen. Vinden het vaak moeilijk om anderen te begrijpen ("waar doet ze nu zo moeilijk over?") Je kunt ze beledigen of kwetsen maar ze snappen niet wanneer ze dat bij een ander doen, zelfs niet als ze het zelf is aan gedaan op dezelfde manier.
Mijn vader is uiteindelijk 81 geworden en komende maand zou hij 82 worden. Maar afgelopen zomer is hij overleden, 3 juli om precies te zijn. Ook al op zo'n merkwaardige manier.
Want in principe was hij redelijk gezond. Maar hij is gewoon gestopt met eten. Gestopt met leven. Ging zijn bed niet meer uit, wilde niets meer, zelfs zijn obsessies (televisie, voetbal) hoefden niet meer voor hem. Hij is er gewoon mee gestopt.
Maar als je dan vroeg of hij dan dood wilde, dan zei hij "nee". Maar hij handelde anders. Het was onmogelijk om hem te begrijpen.
donderdag 24 november 2011 om 11:55
Mijn vader is wel lief en zachtaardig, maar ik herken wel bepaalde dingen hier. Hij maakt soms in gezelschap beschamende opmerkingen die echt niet kunnen, en heeft dat dan niet door. En hij komt vaak naar je toe en begint uit het niets te praten over een onderwerp dat hem interesseert en wil dan per se zijn verhaal kwijt, ook al ben je druk met iets anders.
Ik denk dat ik zelf ook wel wat trekjes heb. Ben hoogbegaafd, onthoud alle mogelijke feitjes en was tot halverwege mijn twintigste minder goed in mensen 'lezen', sociale contacten aangaan en liefdesrelaties beginnen. Op een of andere manier heb ik mezelf sociale vaardigheden aangeleerd en ik doe het prima, relatie en kinderen, betrokken vader met groot sociaal leven etc. Ik denk dat veel mensen, vooral mannen, wel autistische trekken hebben, ik zie het in ieder geval wel bij wat vrienden van me, en dat er voor de meesten aardig mee valt te leven. De echte autisten/aspergers/PDD-NOS ers kan een ander verhaal zijn als ik dit topic zo lees...succes.
Ik denk dat ik zelf ook wel wat trekjes heb. Ben hoogbegaafd, onthoud alle mogelijke feitjes en was tot halverwege mijn twintigste minder goed in mensen 'lezen', sociale contacten aangaan en liefdesrelaties beginnen. Op een of andere manier heb ik mezelf sociale vaardigheden aangeleerd en ik doe het prima, relatie en kinderen, betrokken vader met groot sociaal leven etc. Ik denk dat veel mensen, vooral mannen, wel autistische trekken hebben, ik zie het in ieder geval wel bij wat vrienden van me, en dat er voor de meesten aardig mee valt te leven. De echte autisten/aspergers/PDD-NOS ers kan een ander verhaal zijn als ik dit topic zo lees...succes.
zondag 27 november 2011 om 09:20
Wat fijn dat er weer gereageerd wordt op dit topic!
Wat ik heel moeilijk vind is dat mijn vader geen diagnose heeft, en ook zo overtuiigd is van zijn eigen gelijk dat hij nooit zou accepteren dst er 'iets mis is' met hem. Mijn moeder gaat helemaal mee in zijn manier van leven, en is niet in staat een aparte vertrouwensband met mij opp te bouwen. Dat vind ik wel het moeilijkste. Ik sta helemaal alleen en daarom lijk ik degene die overdreven overgevoelig is en problemen zoekt. Terwijl hey er op neer komt dat ik door ieder contact met hun zo verdrietig wordt, en ze me echt pijn doen.
Op dit moment is het contact bijna over, zie ook geen andere optie. Er is geen enkele vorm van empathie, en dat doet zo'n pijn, zelfs al probeer ik geen verwachtingen meer te hebben. Je verwacht impliciet toch een basis vorm van fatsoen, en als zelfs die uitblijft... Wat moet je dan?
Wat ik heel moeilijk vind is dat mijn vader geen diagnose heeft, en ook zo overtuiigd is van zijn eigen gelijk dat hij nooit zou accepteren dst er 'iets mis is' met hem. Mijn moeder gaat helemaal mee in zijn manier van leven, en is niet in staat een aparte vertrouwensband met mij opp te bouwen. Dat vind ik wel het moeilijkste. Ik sta helemaal alleen en daarom lijk ik degene die overdreven overgevoelig is en problemen zoekt. Terwijl hey er op neer komt dat ik door ieder contact met hun zo verdrietig wordt, en ze me echt pijn doen.
Op dit moment is het contact bijna over, zie ook geen andere optie. Er is geen enkele vorm van empathie, en dat doet zo'n pijn, zelfs al probeer ik geen verwachtingen meer te hebben. Je verwacht impliciet toch een basis vorm van fatsoen, en als zelfs die uitblijft... Wat moet je dan?
zondag 27 november 2011 om 09:54
Silky en Marsepeintje,
Wat jullie zeggen sluit volgens mij elkaar niet uit. Alleen praten over je eigen interesses. Maar een verminderd of geen inlevingsvermogen, lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen niet of niet goed kunnen lezen is wel een kenmerk van autismespectrumstoornis. Ze willen Asperger, PDD/NOS en klassiek autisme aan elkaar gelijkschakelen, en terecht ook, m.i. (in elk geval Asperger en PDD/NOS), omdat mijn officiële diagnose PDD/NOS is, en ik herken me in veel dingen die mensen met Asperger van zichzelf opnoemen.
Ik probeer gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal beter te begrijpen, maar ik sla weleens de plank mis. Sociale vaardigheden leren autisten zich aan, terwijl dat bij een ander automatisch gaat.
Hier staat wat in over Narcistische Persoonlijkheids-Stoornis:
http://nl.wikipedia.org/w ... _persoonlijkheidsstoornis
Ik herken me er vrijwel niet in; logisch ook, want die stoornis heb ik niet.
quote:Ja zo'n beeld had ik er ook bij en toen ik vroeg aan een collega (die er veel van afweet en mij ook wel een typische asperger vond/vindt) van zijn die niet allemaal teruggetrokken? Vertelde zij me dat dit echt niet zo hoefde te zijn. Dat er ook juist veel zijn die roering fijn vinden.
Teruggetrokken herken ik bij mijzelf ten dele, alleen in geval van verlegenheid, en wanneer ik ondergesneeuwd word in een groepsgesprek.
Ik heb een keer gepraat met een vrouw met Syndroom van Asperger. Ze zegt dat ze extravert is en tijdens een ontmoeting gewoon met iedereen praat: "Dan praat ik met die, en dan weer met die..." Ze is getrouwd en heeft ook een kind. Haar man en haar kind zijn ook autistisch, maar zijn veel introverter: "Het is vaak stil in huis," zegt ze.
Wat jullie zeggen sluit volgens mij elkaar niet uit. Alleen praten over je eigen interesses. Maar een verminderd of geen inlevingsvermogen, lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen niet of niet goed kunnen lezen is wel een kenmerk van autismespectrumstoornis. Ze willen Asperger, PDD/NOS en klassiek autisme aan elkaar gelijkschakelen, en terecht ook, m.i. (in elk geval Asperger en PDD/NOS), omdat mijn officiële diagnose PDD/NOS is, en ik herken me in veel dingen die mensen met Asperger van zichzelf opnoemen.
Ik probeer gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal beter te begrijpen, maar ik sla weleens de plank mis. Sociale vaardigheden leren autisten zich aan, terwijl dat bij een ander automatisch gaat.
Hier staat wat in over Narcistische Persoonlijkheids-Stoornis:
http://nl.wikipedia.org/w ... _persoonlijkheidsstoornis
Ik herken me er vrijwel niet in; logisch ook, want die stoornis heb ik niet.
quote:Ja zo'n beeld had ik er ook bij en toen ik vroeg aan een collega (die er veel van afweet en mij ook wel een typische asperger vond/vindt) van zijn die niet allemaal teruggetrokken? Vertelde zij me dat dit echt niet zo hoefde te zijn. Dat er ook juist veel zijn die roering fijn vinden.
Teruggetrokken herken ik bij mijzelf ten dele, alleen in geval van verlegenheid, en wanneer ik ondergesneeuwd word in een groepsgesprek.
Ik heb een keer gepraat met een vrouw met Syndroom van Asperger. Ze zegt dat ze extravert is en tijdens een ontmoeting gewoon met iedereen praat: "Dan praat ik met die, en dan weer met die..." Ze is getrouwd en heeft ook een kind. Haar man en haar kind zijn ook autistisch, maar zijn veel introverter: "Het is vaak stil in huis," zegt ze.
World of Warcraft: Legion
donderdag 22 december 2011 om 13:45
quote:Juf80 schreef op 27 november 2011 @ 09:20:
[...]
Wat ik heel moeilijk vind is dat mijn vader geen diagnose heeft, en ook zo overtuiigd is van zijn eigen gelijk dat hij nooit zou accepteren dst er 'iets mis is' met hem. [...] dat ik door ieder contact met hun zo verdrietig wordt, en ze me echt pijn doen.
Op dit moment is het contact bijna over, zie ook geen andere optie. Er is geen enkele vorm van empathie, en dat doet zo'n pijn, zelfs al probeer ik geen verwachtingen meer te hebben. Je verwacht impliciet toch een basis vorm van fatsoen, en als zelfs die uitblijft... Wat moet je dan?Au, heel herkenbaar. Mijn moeder is lang geleden van hem gescheiden, maar mijn band met mijn vader is zoals jij het beschrijft. Ik heb al vaak overwogen het contact helemaal te verbreken. Maar de laatste weken doet hij zó zijn best...
[...]
Wat ik heel moeilijk vind is dat mijn vader geen diagnose heeft, en ook zo overtuiigd is van zijn eigen gelijk dat hij nooit zou accepteren dst er 'iets mis is' met hem. [...] dat ik door ieder contact met hun zo verdrietig wordt, en ze me echt pijn doen.
Op dit moment is het contact bijna over, zie ook geen andere optie. Er is geen enkele vorm van empathie, en dat doet zo'n pijn, zelfs al probeer ik geen verwachtingen meer te hebben. Je verwacht impliciet toch een basis vorm van fatsoen, en als zelfs die uitblijft... Wat moet je dan?Au, heel herkenbaar. Mijn moeder is lang geleden van hem gescheiden, maar mijn band met mijn vader is zoals jij het beschrijft. Ik heb al vaak overwogen het contact helemaal te verbreken. Maar de laatste weken doet hij zó zijn best...
