Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
vrijdag 2 december 2011 om 12:56
vrijdag 2 december 2011 om 13:27
Toen we de therapie aanvroegen, had ik nog enige hoop dat we er uit zouden komen. We moesten 4 weken wachten voor we aan de beurt waren en in die tussentijd gebeurde er ook weer van allles. Nu hadden we het idee dat als we dan toch uit elkaar gaan, we dat na 4 sessies therapie beter zouden kunnen. Ik geloof inderdaad niet dat het werkt maar het is nog maar 2 keer. We blijven twee kinderen houden ook al zijn die al bijna volwassen. Het zou voor hen prettiger zijn als wij nog samen door een deur kunnen. Veel kwaad kan het ook niet. Die tijd wil ik dan nog wel spenderen.
vrijdag 2 december 2011 om 14:50
Kunstje, wat lief dat je het vraagt. Ja, gisteren heel veel meegemaakt. Er is een knop om. Ik zoek nu een goed moment om hem dat te gaan vertellen. Kan eindelijk, eindelijk voelen hoe letterlijk waardeloos het is hoe hij met mij en ons omgaat. En dat ik hem nooit meer op de goede manier kan liefhebben. Ik kan zien dat ik de helft van mijn leven nog voor me heb, als me dat gegeven is, en dat ik hem daar alleen nog maar in hoef als vader van de mooiste kinderen van de wereld, dat dan weer wel. Ik kan voelen dat ik, als ik nu nog blijf hangen, doorga, of hoe je wat ik deed ook moet beschrijven, mezelf geweld aandoe. Hij moet het maar met haar gaan doen. Of alleen. Het maakt me niet uit. Maar niet meer met mij. Het is een opluchting dat ik dit nu eindelijk voel. Het moment om het te zeggen komt er aan. Niet meer in therapie dus, ik lees het bij jou ook, wat een hopeloze aangelegenheid, Superstar zegt het snoeihard maar wat heeft ze gelijk. En ik zou het voor hem ook weer gaan doen, maar in mijn hart weet ik: ik wil dat helemaal niet want hij is gewoon met haar. Genoeg. Genoeg. Genoeg. Pfff.
vrijdag 2 december 2011 om 14:55
vrijdag 2 december 2011 om 15:06
Volgens mij gaan de meeste mensen veel te laat in relatietherapie. Als er al echt iets kapot is. En als er een ander in het spel is en blijft, kom je er volgens mij niet meer uit. Ik gedraag me als de boze toverheks en zij is het lieve Sneeuwitje (is ook makkelijk voor haar, hij en zij hebben nog steeds de vlinders in hun buik) Dan valt er niets meer te redden en weet ik ook niet of ik dat wel wil. Als wij 4 jaar geleden in therapie waren gegaan, was het misschien goed gegaan. Maar nu staat die slet die hij er op na houdt altijd tussen ons in. En ze zal wel heel goed zijn in bed, aangezien hij er alles voor weggooit. Heb net weer zijn moeder zitten troosten. Die begrijpt het allemaal ook niet meer. Daar ben ik dan wel weer goed voor (mijn schoonouders zijn heel lief voor me en zijn heel boos op hun zoon).IHij laat zich niet horen. Ik ga er zelf al bijna aan onderdoor en dan moet ik de kinderen, mijn ouders en schoonouders ook nog opvangen. En hij loopt daar maar te pierewaaien. Als ik maar zo boos blijf, dan blijf ik wel op de been. Oei, nu ik het lees is het wel weer een zeer giftig berichtje. Who cares?
vrijdag 2 december 2011 om 15:09
vrijdag 2 december 2011 om 16:22
Patsboem, goed dat je je nog zo sterk voelt! Van mij is vandaag niets meer over.. Heb oude brieven en kaarten zitten lezen. Zelfs kaarten van een half jaar geleden waarin hij schrijft dat hij van me houdt! En dat ik de meest fantastische vrouw en mama ben en blijf.
Heb een fotootje van die kaarten aan hem gestuurd en gevraagd wat er dan veranderd is, hoe dat kan en wanneer dat gebeurd is. Wordt zó intens verdrietig als ik die woorden lees. Ook omdat ik twijfel of het oprechte woorden waren. En als ze écht gemeend waren, waarom houdt hij nu dan niet meer van me? Heeft dat met die ander te maken? Ik weet het niet. Met haar heeft hij inmiddels ook al 3x gebroken, om haar dan toch weer terug op te zoeken. Is dát dan echte liefde? Kan ik me ook niets bij voorstellen.
Maar ik móet me bij elkaar rapen nu. Niet meer terug kijken maar vooruit. En wéten dat ik met hem niet doorkan. Dat het vertrouwen nooit meer terug zal komen. Dat ik altijd boos zal blijven tenzij hij met mij aan de slag wil met alles wat er gebeurd is maar daar staat ie sowieso niet voor open (ik mag met die boosheid rondom zijn vreemdgaan zélf dealen, wil hij niets mee te maken hebben). En dat er naast alles van de afgelopen weken zoveel shit is, daar kúnnen we gewoon niet doorheen komen met zn twee. Daarvoor is het ijs te dun, en zitten we teveel op verschillende koersen..
Maar dan nog.. Die kaarten.. Die woorden.. Stel dát..... Moet ik dan wachten totdat er misschien ooit, een keer, in de verre toekomst, of wanneer dan ook, een moment komt dat hij wél spijt krijgt? Dan zet ik mijn leven stil. En wacht ik misschien voor niets. Of we komen bij elkaar en het escaleert dan alsnog. En dát mag niet gebeuren voor de kinderen. Zij weten nu wel waar ze aan toe zijn.. Wat een kl*tezooi.. Nooit gedacht dat ik zó diep kon gaan....
Heb een fotootje van die kaarten aan hem gestuurd en gevraagd wat er dan veranderd is, hoe dat kan en wanneer dat gebeurd is. Wordt zó intens verdrietig als ik die woorden lees. Ook omdat ik twijfel of het oprechte woorden waren. En als ze écht gemeend waren, waarom houdt hij nu dan niet meer van me? Heeft dat met die ander te maken? Ik weet het niet. Met haar heeft hij inmiddels ook al 3x gebroken, om haar dan toch weer terug op te zoeken. Is dát dan echte liefde? Kan ik me ook niets bij voorstellen.
Maar ik móet me bij elkaar rapen nu. Niet meer terug kijken maar vooruit. En wéten dat ik met hem niet doorkan. Dat het vertrouwen nooit meer terug zal komen. Dat ik altijd boos zal blijven tenzij hij met mij aan de slag wil met alles wat er gebeurd is maar daar staat ie sowieso niet voor open (ik mag met die boosheid rondom zijn vreemdgaan zélf dealen, wil hij niets mee te maken hebben). En dat er naast alles van de afgelopen weken zoveel shit is, daar kúnnen we gewoon niet doorheen komen met zn twee. Daarvoor is het ijs te dun, en zitten we teveel op verschillende koersen..
Maar dan nog.. Die kaarten.. Die woorden.. Stel dát..... Moet ik dan wachten totdat er misschien ooit, een keer, in de verre toekomst, of wanneer dan ook, een moment komt dat hij wél spijt krijgt? Dan zet ik mijn leven stil. En wacht ik misschien voor niets. Of we komen bij elkaar en het escaleert dan alsnog. En dát mag niet gebeuren voor de kinderen. Zij weten nu wel waar ze aan toe zijn.. Wat een kl*tezooi.. Nooit gedacht dat ik zó diep kon gaan....
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 2 december 2011 om 17:01
Soyli, ben net ook compleet ingestort. was wat spullen bij elkaar aan het rapen die hij morgen komt halen. en dan denk ik ook wat als... Maar we huilen gewoon een stevig partijtje en gaan dan weer door met ons eigen leven. We moeten wel. En wat er nu kapot gemaakt is komt nooit meer goed. Het is voor mij in elk geval niet alleen het vreemdgaan, (een keer sex had ik wel overheen kunnen stappen) maar het systematisch met iemand anders een relatie opbouwen terwijl je vrouw en kinderen thuiszitten. En dan komen nu de verwijten mijn kant op: hij had eigenlijk geen keus, ik heb hem ertoe gedreven. Hoe zeer ik de goede tijden ook mis, daar kan ik niet overheen stappen. Maar het blijft voorlopig zo'n ongelooflijke pijn doen. Sterkte meisje, ik leef met je mee
vrijdag 2 december 2011 om 17:09
Lieve Soyli, iemand zei laatst iets tegen mij waar ik veel aan had, jij misschien ook wel. Juist het nu stoppen met elkaar maakt dat er nog liefde overblijft. En die liefde heb je nodig, mocht je elkaar ooit weer willen vinden/liefhebben. Als je nu doorgaat met jij keihard werken en hij alles negerend, ga je hem haten als geliefde (of wat daar van over is) en dan maak je juist alles kapot. Als je het nu aankunt te breken (en ik heb dat punt sinds gisteren bereikt, dat heb je misschien wel gelezen), bewaar je wat er nog aan liefde is. Niet om in de wacht te staan, je leven stil te zetten, maar als voorraadje voor wat je sowieso nodig hebt omdat je samen die prachtige kinderen hebt, én om er voor te zorgen dat als het lot bepaalt dat jullie toch bij elkaar moeten zijn, en hij daarvoor alles zal doen wat nodig is, en jij alles mag voelen en zeggen wat je voelt, je die liefde nog hebt. Ik kan er wel wat mee. Ik hoop jij ook. Sterkte.
vrijdag 2 december 2011 om 17:52
Helemaal eens met PatsBoem.
Ik heb het gezien bij goede vrienden van ons, hoe ze ondanks haar gedrag/bedrog (ja ja vrouwen kunnen het net zo goed als mannen hoor), ze het maar bleven proberen.
Omdat zij beterschap beloofde en hij dat zo graag wilde geloven..
Maar iedere keer als hij zich niet kon beheersen en bijvoorbeeld in haar telefoon keek, dan vond hij ook altijd wat.
Ze hebben twee jaar zo doorgedaan, en tegen de tijd dat de kogel door de kerk ging was werkelijk ieder spoortje liefde gedood, en was er geen greintje respect meer over.
Helemaal niets!
Als ik dan kijk hoe mijn ex en ik tegenwoordig met elkaar om gaan dan is de snelle keiharde amputatie (zo noem ik het maar even) heel verschrikkelijk moeilijk geweest maar we gaan nu echt weer goed met elkaar om.
Bij onze vrienden echter is het een rottend abces geworden wat alleen nog maar meer verwoest heeft.
Momenteel spelen er bij ons problemen rondom de toekomst van ons gehandicapte zoontje.
En ex en ik vormen. als vanouds, weer 1 front.
De afgelopen week hebben we uren zitten bellen en sms'en en de dingen besproken, en we zitten zoals dat altijd al ging, helemaal op 1 lijn waar het de kinderen betreft.
Hij is net weg, we hebben even samen een biertje/koffie gedronken, hebben het erover gehad, en ik voel me heel erg gesteund door hem. We namen daaarnet afscheid met een dikke knuffel. Hij zei, "het komt goed hoor, we laten ons niet kisten, kop op meis."
Dat gaat bij onze vrienden echt nooit meer lukken, die twee jaar proberen tegen beter weten in heeft alles kapot gemaakt.
Neemt niet weg dat ik nog steeds verdriet heb op zijn tijd, en dat ik heel erg diep ben gegaan.
En nog steeds heb ik alleen contact met ex, en niet met zijn nieuwe vlam, met wie hij zelfs getrouwd is.
Ze samen zien is nog steeds een pijnpunt, ik zie ze dan ook nooit samen, en ex brengt en haalt de kinderen altijd bij mij.
Ik trek het nog steeds niet en misschien wel nooit, om daar heen te gaan en ze te zien, in het huis waar ex en ik nachten van wakker hebben gelegen, waar we zooo blij mee waren toen.
Maar nu er weer eens dingen zijn waar er geknokt moet worden voor het welzijn van onze zoon, staat hij er wel, niet alleen omdat het ook zijn kinderen zijn, hij is er ook voor mij.
Raar he... maar het kan
Ik heb het gezien bij goede vrienden van ons, hoe ze ondanks haar gedrag/bedrog (ja ja vrouwen kunnen het net zo goed als mannen hoor), ze het maar bleven proberen.
Omdat zij beterschap beloofde en hij dat zo graag wilde geloven..
Maar iedere keer als hij zich niet kon beheersen en bijvoorbeeld in haar telefoon keek, dan vond hij ook altijd wat.
Ze hebben twee jaar zo doorgedaan, en tegen de tijd dat de kogel door de kerk ging was werkelijk ieder spoortje liefde gedood, en was er geen greintje respect meer over.
Helemaal niets!
Als ik dan kijk hoe mijn ex en ik tegenwoordig met elkaar om gaan dan is de snelle keiharde amputatie (zo noem ik het maar even) heel verschrikkelijk moeilijk geweest maar we gaan nu echt weer goed met elkaar om.
Bij onze vrienden echter is het een rottend abces geworden wat alleen nog maar meer verwoest heeft.
Momenteel spelen er bij ons problemen rondom de toekomst van ons gehandicapte zoontje.
En ex en ik vormen. als vanouds, weer 1 front.
De afgelopen week hebben we uren zitten bellen en sms'en en de dingen besproken, en we zitten zoals dat altijd al ging, helemaal op 1 lijn waar het de kinderen betreft.
Hij is net weg, we hebben even samen een biertje/koffie gedronken, hebben het erover gehad, en ik voel me heel erg gesteund door hem. We namen daaarnet afscheid met een dikke knuffel. Hij zei, "het komt goed hoor, we laten ons niet kisten, kop op meis."
Dat gaat bij onze vrienden echt nooit meer lukken, die twee jaar proberen tegen beter weten in heeft alles kapot gemaakt.
Neemt niet weg dat ik nog steeds verdriet heb op zijn tijd, en dat ik heel erg diep ben gegaan.
En nog steeds heb ik alleen contact met ex, en niet met zijn nieuwe vlam, met wie hij zelfs getrouwd is.
Ze samen zien is nog steeds een pijnpunt, ik zie ze dan ook nooit samen, en ex brengt en haalt de kinderen altijd bij mij.
Ik trek het nog steeds niet en misschien wel nooit, om daar heen te gaan en ze te zien, in het huis waar ex en ik nachten van wakker hebben gelegen, waar we zooo blij mee waren toen.
Maar nu er weer eens dingen zijn waar er geknokt moet worden voor het welzijn van onze zoon, staat hij er wel, niet alleen omdat het ook zijn kinderen zijn, hij is er ook voor mij.
Raar he... maar het kan
vrijdag 2 december 2011 om 18:37
New Woman, ik heb je een paar jaar geleden gevolgd toen jij door deze ellende ging, ik had het toen al weer even achter de rug.
Ontzettend goed om te lezen dat je weer zoveel rust hebt gevonden en dat je weer goed kunt omgaan met je ex!
Voor alle dames hier, hou vol. Het gaat over, het wordt beter! Kijk naar New Woman en naar Gianna en naar al die anderen.
Ik kan inmiddels zelfs zeggen dat ik nu veel gelukkiger ben dan toen. Heeft even geduurd, maar het komt.
Die tip van het op tijd stoppen is trouwens een hele hele goeie.
Ontzettend goed om te lezen dat je weer zoveel rust hebt gevonden en dat je weer goed kunt omgaan met je ex!
Voor alle dames hier, hou vol. Het gaat over, het wordt beter! Kijk naar New Woman en naar Gianna en naar al die anderen.
Ik kan inmiddels zelfs zeggen dat ik nu veel gelukkiger ben dan toen. Heeft even geduurd, maar het komt.
Die tip van het op tijd stoppen is trouwens een hele hele goeie.
vrijdag 2 december 2011 om 18:40
@Kunstje.. Wat ben jij sterk! Ik heb vandaag al zo vreselijk veel gehuild. Maar zelfs na de huilbuien voel ik geen opluchting. Het enige dat ik nu denk is 'ik wil dit niet, dit kán niet gebeuren'. Alsof ik nog steeds niet kan begrijpen dat het écht over mijn leven gaat, mijn gezin, mijn man! Mijn grenzen (b)lijken ook heel ver rekbaar. Op dit moment zou ik 'm weer zó laten terugkomen. Zelfs mét vriendin. Als ie ook maar hier is. Zodat we weer compleet zijn. Bizar vind ik dat van mezelf.
@Patsboem en Newwoman.. Ik begrijp wat je schrijft Patsboem. En ik denk idd dat het zo werkt. Maar vind het loslaten zó moeilijk.. Ik mis hem zo verschrikkelijk. Ons gezin, ons team. Ik voelde me altijd zo sterk met hem, kon de hele wereld aan met mijn gezin om me heen. Ondanks dat ik ook wel gevoeld heb dat het niet altijd goed zat tussen ons maar ik had (en heb) geen vergelijkingsmateriaal en kon ermee leven. Heb ook zó vaak tegen hem gezegd dat ik zo blij was dat wij onze kindjes samen een stabiel thuis konden geven. En hij beaamde dat keer op keer. En kijk nu. Wég gezin, wég thuis, wég zekerheid, wég financiële stabiliteit. En waarvoor?????? Vanwege een vriendin waar hij elke 2 weken mee breekt? Vanwege mij, terwijl hij van me hield (zoals hij op de kaarten schreef, en dat ook nog regelmatig zei)? Vanwege een midlife crises? Ik weet het niet. Maar feit is wel dat hij kil en afstandelijk is. Al maanden, en nog steeds. Hij heeft al afscheid genomen. Het is nu aan mij om óók te breken. En zoals jullie schrijven, om dat kleine stukje respect, liefde en vertrouwen wat er hopelijk wel nog zit, weer met elkaar op te bouwen en te voeden. Niet met als doel om opnieuw in een relatie te stappen met elkaar, maar voor de kinderen. Maar oh wat vind ik dit moeilijk. Mijn maatje, mijn beste vriend, de liefde van mijn leven.. Wég.... Kapot...
@Patsboem en Newwoman.. Ik begrijp wat je schrijft Patsboem. En ik denk idd dat het zo werkt. Maar vind het loslaten zó moeilijk.. Ik mis hem zo verschrikkelijk. Ons gezin, ons team. Ik voelde me altijd zo sterk met hem, kon de hele wereld aan met mijn gezin om me heen. Ondanks dat ik ook wel gevoeld heb dat het niet altijd goed zat tussen ons maar ik had (en heb) geen vergelijkingsmateriaal en kon ermee leven. Heb ook zó vaak tegen hem gezegd dat ik zo blij was dat wij onze kindjes samen een stabiel thuis konden geven. En hij beaamde dat keer op keer. En kijk nu. Wég gezin, wég thuis, wég zekerheid, wég financiële stabiliteit. En waarvoor?????? Vanwege een vriendin waar hij elke 2 weken mee breekt? Vanwege mij, terwijl hij van me hield (zoals hij op de kaarten schreef, en dat ook nog regelmatig zei)? Vanwege een midlife crises? Ik weet het niet. Maar feit is wel dat hij kil en afstandelijk is. Al maanden, en nog steeds. Hij heeft al afscheid genomen. Het is nu aan mij om óók te breken. En zoals jullie schrijven, om dat kleine stukje respect, liefde en vertrouwen wat er hopelijk wel nog zit, weer met elkaar op te bouwen en te voeden. Niet met als doel om opnieuw in een relatie te stappen met elkaar, maar voor de kinderen. Maar oh wat vind ik dit moeilijk. Mijn maatje, mijn beste vriend, de liefde van mijn leven.. Wég.... Kapot...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 2 december 2011 om 18:43
quote:Alba schreef op 02 december 2011 @ 18:37:
New Woman, ik heb je een paar jaar geleden gevolgd toen jij door deze ellende ging, ik had het toen al weer even achter de rug.
Ontzettend goed om te lezen dat je weer zoveel rust hebt gevonden en dat je weer goed kunt omgaan met je ex!
Voor alle dames hier, hou vol. Het gaat over, het wordt beter! Kijk naar New Woman en naar Gianna en naar al die anderen.
Ik kan inmiddels zelfs zeggen dat ik nu veel gelukkiger ben dan toen. Heeft even geduurd, maar het komt.
Die tip van het op tijd stoppen is trouwens een hele hele goeie.
Kijk! Ook deze post geeft me moed (die van Newwoman ook al beangstigd het me dat jij na zoveel jaren idd nog niet je ex met zijn nieuwe liefde onder ogen kunt komen.. Begrijpelijk hoor, maar voor mij ook heel beangstigend)..
Heb je nog tips voor ons Alba? Was er in jouw relatie ook iemand anders in het spel? Fijn iig om te horen dat het goed met je gaat en dat je hier beter uit bent gekomen (iets wat ik nog niet kan geloven. Sterker nog, ik heb regelmatig het gevoel dat het hier stopt. Niet mijn leven maar wel 'het leven')...
New Woman, ik heb je een paar jaar geleden gevolgd toen jij door deze ellende ging, ik had het toen al weer even achter de rug.
Ontzettend goed om te lezen dat je weer zoveel rust hebt gevonden en dat je weer goed kunt omgaan met je ex!
Voor alle dames hier, hou vol. Het gaat over, het wordt beter! Kijk naar New Woman en naar Gianna en naar al die anderen.
Ik kan inmiddels zelfs zeggen dat ik nu veel gelukkiger ben dan toen. Heeft even geduurd, maar het komt.
Die tip van het op tijd stoppen is trouwens een hele hele goeie.
Kijk! Ook deze post geeft me moed (die van Newwoman ook al beangstigd het me dat jij na zoveel jaren idd nog niet je ex met zijn nieuwe liefde onder ogen kunt komen.. Begrijpelijk hoor, maar voor mij ook heel beangstigend)..
Heb je nog tips voor ons Alba? Was er in jouw relatie ook iemand anders in het spel? Fijn iig om te horen dat het goed met je gaat en dat je hier beter uit bent gekomen (iets wat ik nog niet kan geloven. Sterker nog, ik heb regelmatig het gevoel dat het hier stopt. Niet mijn leven maar wel 'het leven')...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 2 december 2011 om 18:49
Nu is het nog te vroeg om te geloven dat alles met jou goed komt, de pijn en het ongeloof is nog te vers , jullie zijn "net "begonnen , de stadia's zijn nog lang niet doorlopen, het vallen en opstaan is nog niet begonnen , maar straks begint echt het grote gevecht het gevecht om een nieuw en eigen leven op de rails te krijgen het gevecht, wat rouw verwerking heet en ja het duurd een poosje voor de 1 langer dan voor de ander , maar er komt echt een moment waarop je kan terug kijken naar de groei die jij hebt doorgemaakt, naar het geluk wat er weer is in jouw leven het geluk dat jezelf gemaakt hebt.
Echt het komt weer goed met jou
Met jou bedoel ik alle dame's die nu in dit zware weer zitten
Echt het komt weer goed met jou
Met jou bedoel ik alle dame's die nu in dit zware weer zitten
vrijdag 2 december 2011 om 18:55
Dankje.. Weet je wat mij ook zo beangstigd; dat ik er nog láng niet ben. Dat zegt iedereen ook, dat het niet makkelijk zal worden. En dat lees ik ook hier in dit topic en soortgelijke topics. En ook daar ben ik bang voor. Want ik vind het nu al zo vreselijk zwaar. Naast mijn kindjes, mijn baan, mijn huishouden ook nog eens voor mezelf zorgen. Dat lukt me nauwelijks. En dan zijn er ook nog mensen die heel goedbedoeld zeggen dat ik 'wel weer moet gaan leven hoor'. Dat ik weer eens op stap moet, of vooral veel met vriendinnen moet afspreken. Heb er nauwelijks de energie voor, en aan dat op stap gaan moet ik niet dénken.. Daar leg ik mezelf dan ook nog eens druk op, omdat 'men' zegt dat dat goed voor me is. Ben echt aan het overleven en blijkbaar gaat dit nog wel even duren. En dat wíl ik niet! Ik wil me weer goed voelen, genieten van mijn kinderen, genieten van mijn eten, normaal slapen, mijn werk weer goed kunnen doen én mijn vent terug die er voor me is als het even moeilijk is (dacht ik altijd, achteraf weet ik dat hij er voor iemand anders veel meer was)..
All en alle anderen.. Sterkte...
All en alle anderen.. Sterkte...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 2 december 2011 om 19:02
Soyli,
Je moet niet op stap gaan, je gaat op stap wanneer jij er weer aan toe bent en niet eerder , het afspreken met vriendinnen is wel verstandig maar je zou daarmee kunnen afspreken dat ze eens komen eten bijv.
Ja het duurd even ,maar het is het echt waard al voelt het nu niet zo , maar je zult zien hoe sterk je bent , daar is de krachtmeting die je met de geboorte van je kind had niks bij je voelt je straks echt niet elke dag verdrietig het gaat stapje voor stapje tot het moment dat je ineens beseft dat je aan andere dingen dacht dan de pijn en je ex.
Ik weet hoe zwaar het is om alleen er voor te staan als je kids hebt, buitenshuis werkt en je huishouden ook nog eens hebt , maar straks heb je echt meer energie omdat alles dan geregeld is.
En ja het is zoals je van ons leest niet een klusje van even, maar we zijn er allemaal nog en we hebben het allemaal gered , en dat zal jij ook doen!!
Je moet niet op stap gaan, je gaat op stap wanneer jij er weer aan toe bent en niet eerder , het afspreken met vriendinnen is wel verstandig maar je zou daarmee kunnen afspreken dat ze eens komen eten bijv.
Ja het duurd even ,maar het is het echt waard al voelt het nu niet zo , maar je zult zien hoe sterk je bent , daar is de krachtmeting die je met de geboorte van je kind had niks bij je voelt je straks echt niet elke dag verdrietig het gaat stapje voor stapje tot het moment dat je ineens beseft dat je aan andere dingen dacht dan de pijn en je ex.
Ik weet hoe zwaar het is om alleen er voor te staan als je kids hebt, buitenshuis werkt en je huishouden ook nog eens hebt , maar straks heb je echt meer energie omdat alles dan geregeld is.
En ja het is zoals je van ons leest niet een klusje van even, maar we zijn er allemaal nog en we hebben het allemaal gered , en dat zal jij ook doen!!
vrijdag 2 december 2011 om 21:15
quote:ronniemitchel schreef op 02 december 2011 @ 19:02:
Soyli,
Je moet niet op stap gaan, je gaat op stap wanneer jij er weer aan toe bent en niet eerder , het afspreken met vriendinnen is wel verstandig maar je zou daarmee kunnen afspreken dat ze eens komen eten bijv.
Ja het duurd even ,maar het is het echt waard al voelt het nu niet zo , maar je zult zien hoe sterk je bent , daar is de krachtmeting die je met de geboorte van je kind had niks bij je voelt je straks echt niet elke dag verdrietig het gaat stapje voor stapje tot het moment dat je ineens beseft dat je aan andere dingen dacht dan de pijn en je ex.
Ik weet hoe zwaar het is om alleen er voor te staan als je kids hebt, buitenshuis werkt en je huishouden ook nog eens hebt , maar straks heb je echt meer energie omdat alles dan geregeld is.
En ja het is zoals je van ons leest niet een klusje van even, maar we zijn er allemaal nog en we hebben het allemaal gered , en dat zal jij ook doen!!
Dankje.. Wat een lief bericht..
Vriendinnen spreek ik heel veel. Merk ook dat de buitenlucht me heel erg goed doet dus we wandelen veel en dan kan ik het goed van me af praten (net terug van zo'n wandeling met een vriendin trouwens). Maar naar de kroeg gaan, daar moet ik écht nog niet aan denken. Ben sowieso niet zo'n kroegganger maar nu al helemaal niet. En het idee dat het zou 'moeten' om weer een leven op te bouwen, met welk doel dan ook, daar word ik heel onrustig van. Dus fijn dat er ook mensen zijn dat ik dat vooral niet moet doen als ik daar niet aan toe ben..
En dat sterker eruit komen.. Ik kan me daar nu nog niets bij voorstellen. Het enige wat ik nu wil is terug naar normaal. Terug in zijn armen. En dat nog nieteens; gewoon terug naar die 4-eenheid. Hoe dan ook, maar heel ver weg van de onzekerheid die op dit moment boven mijn hoofd hangt. Overigens ben ik wel zo reeel dat ik weet dat niemand zekerheid heeft. Sterker nog, ik denk dat het leven onzekerder mét hem zou zijn (op de langere termijn) dan zonder hem als partner.. Ik wéét het allemaal wel, nu dat voelen nog. En dat is iets wat ik alleen zelf kan. Helaas..
Soyli,
Je moet niet op stap gaan, je gaat op stap wanneer jij er weer aan toe bent en niet eerder , het afspreken met vriendinnen is wel verstandig maar je zou daarmee kunnen afspreken dat ze eens komen eten bijv.
Ja het duurd even ,maar het is het echt waard al voelt het nu niet zo , maar je zult zien hoe sterk je bent , daar is de krachtmeting die je met de geboorte van je kind had niks bij je voelt je straks echt niet elke dag verdrietig het gaat stapje voor stapje tot het moment dat je ineens beseft dat je aan andere dingen dacht dan de pijn en je ex.
Ik weet hoe zwaar het is om alleen er voor te staan als je kids hebt, buitenshuis werkt en je huishouden ook nog eens hebt , maar straks heb je echt meer energie omdat alles dan geregeld is.
En ja het is zoals je van ons leest niet een klusje van even, maar we zijn er allemaal nog en we hebben het allemaal gered , en dat zal jij ook doen!!
Dankje.. Wat een lief bericht..
Vriendinnen spreek ik heel veel. Merk ook dat de buitenlucht me heel erg goed doet dus we wandelen veel en dan kan ik het goed van me af praten (net terug van zo'n wandeling met een vriendin trouwens). Maar naar de kroeg gaan, daar moet ik écht nog niet aan denken. Ben sowieso niet zo'n kroegganger maar nu al helemaal niet. En het idee dat het zou 'moeten' om weer een leven op te bouwen, met welk doel dan ook, daar word ik heel onrustig van. Dus fijn dat er ook mensen zijn dat ik dat vooral niet moet doen als ik daar niet aan toe ben..
En dat sterker eruit komen.. Ik kan me daar nu nog niets bij voorstellen. Het enige wat ik nu wil is terug naar normaal. Terug in zijn armen. En dat nog nieteens; gewoon terug naar die 4-eenheid. Hoe dan ook, maar heel ver weg van de onzekerheid die op dit moment boven mijn hoofd hangt. Overigens ben ik wel zo reeel dat ik weet dat niemand zekerheid heeft. Sterker nog, ik denk dat het leven onzekerder mét hem zou zijn (op de langere termijn) dan zonder hem als partner.. Ik wéét het allemaal wel, nu dat voelen nog. En dat is iets wat ik alleen zelf kan. Helaas..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 2 december 2011 om 22:53
quote:Soyli schreef op 02 december 2011 @ 18:40:
@Kunstje.. Wat ben jij sterk! Ik heb vandaag al zo vreselijk veel gehuild. Maar zelfs na de huilbuien voel ik geen opluchting. Het enige dat ik nu denk is 'ik wil dit niet, dit kán niet gebeuren'. Alsof ik nog steeds niet kan begrijpen dat het écht over mijn leven gaat, mijn gezin, mijn man! Mijn grenzen (b)lijken ook heel ver rekbaar. Op dit moment zou ik 'm weer zó laten terugkomen. Zelfs mét vriendin. Als ie ook maar hier is. Zodat we weer compleet zijn. Bizar vind ik dat van mezelf.
Zo sterk ben ik niet, ik had vandaag exact dezelfde gevoelens als jij. Het helpt me dan om hier te lezen dat ik er doorheen moet en dat het beter wordt. Maar er is iets in mij gebroken, en dat komt volgens mij nooit weer goed. Je kunt de scherven lijmen, maar er blijft een barst zitten.
Morgen sinterklaasfeest bij de familie, zal weer een zware dag worden. Mijn broers hebben jongere kinderen die dol waren op mijn ex. Hij kan heel goed met kinderen omgaan.
Momenteel heb ik er eigenlijk helemaal geen zin in om positieve gevoelens van liefde te koesteren. Ik ben kwaad en verdrietig en soms wens ik dat hij dood was of ik, zodat alle pijn eindelijk stopt.
Maar helaas dat kan niet, dus we moeten door.
Sterkte meiden!!
@Kunstje.. Wat ben jij sterk! Ik heb vandaag al zo vreselijk veel gehuild. Maar zelfs na de huilbuien voel ik geen opluchting. Het enige dat ik nu denk is 'ik wil dit niet, dit kán niet gebeuren'. Alsof ik nog steeds niet kan begrijpen dat het écht over mijn leven gaat, mijn gezin, mijn man! Mijn grenzen (b)lijken ook heel ver rekbaar. Op dit moment zou ik 'm weer zó laten terugkomen. Zelfs mét vriendin. Als ie ook maar hier is. Zodat we weer compleet zijn. Bizar vind ik dat van mezelf.
Zo sterk ben ik niet, ik had vandaag exact dezelfde gevoelens als jij. Het helpt me dan om hier te lezen dat ik er doorheen moet en dat het beter wordt. Maar er is iets in mij gebroken, en dat komt volgens mij nooit weer goed. Je kunt de scherven lijmen, maar er blijft een barst zitten.
Morgen sinterklaasfeest bij de familie, zal weer een zware dag worden. Mijn broers hebben jongere kinderen die dol waren op mijn ex. Hij kan heel goed met kinderen omgaan.
Momenteel heb ik er eigenlijk helemaal geen zin in om positieve gevoelens van liefde te koesteren. Ik ben kwaad en verdrietig en soms wens ik dat hij dood was of ik, zodat alle pijn eindelijk stopt.
Maar helaas dat kan niet, dus we moeten door.
Sterkte meiden!!
zaterdag 3 december 2011 om 00:08
Hoe kan het nou toch... gisteren zo'n "sterke" dag.. voelde zo goed, zo lekker..vannacht en vanmorgen huilend wakker geworden, vandaag mezelf letterlijk door de dag heen gesleept..regelmatig terug getrokken op het werk..ook huilen..werkelijk lam van verdriet.. nu beroerd van het verdriet...trek het gewoon even niet meer..zo heftig weer
zaterdag 3 december 2011 om 00:09
Hoop geschreven weer vandaag, maar het lijkt erop dat, Ondanks alle pijn en verdriet, de meesten hier de goede kant opgaan.
Hier een hele moeilijke avond. Verjaardag van een hele goeie vriendin, eerste keer naar een verjaardag alleen met kids. Zag er zo tegenop (het idee dat iedereen het weet maar niks durft te zeggen en dat iedereen je maar zielig vindt) maar eens moet de eerste keer zijn, toch ? Had op het kaartje van kadootje ook alleen mijn naam en die van de kids geschreven, heb daar echt om moeten huilen. Bijna-ex had eerst iets anders, dus zou heel laat zijn, dan was ik met kids alweer weg.
Krijg ik begin van de avond een sms of ik al een kado had gekocht namens 'ons'. Hoezo, namens 'ons'? Er is toch geen 'ons' meer? Jij wilde toch geen 'ons' meer? Ongelofelijk toch?
Helaas voor mij kwam hij ook nog eens vrij vroeg, waardoor wij er nog waren. Ik ben vrij snel weggegaan toen, wilde alleen maar weg en zat in de terugweg te huilen in de auto. Denk elke keer dat ik zo sterk ben, maar als ik hem dan weer zie... Lamstraal.
Hier een hele moeilijke avond. Verjaardag van een hele goeie vriendin, eerste keer naar een verjaardag alleen met kids. Zag er zo tegenop (het idee dat iedereen het weet maar niks durft te zeggen en dat iedereen je maar zielig vindt) maar eens moet de eerste keer zijn, toch ? Had op het kaartje van kadootje ook alleen mijn naam en die van de kids geschreven, heb daar echt om moeten huilen. Bijna-ex had eerst iets anders, dus zou heel laat zijn, dan was ik met kids alweer weg.
Krijg ik begin van de avond een sms of ik al een kado had gekocht namens 'ons'. Hoezo, namens 'ons'? Er is toch geen 'ons' meer? Jij wilde toch geen 'ons' meer? Ongelofelijk toch?
Helaas voor mij kwam hij ook nog eens vrij vroeg, waardoor wij er nog waren. Ik ben vrij snel weggegaan toen, wilde alleen maar weg en zat in de terugweg te huilen in de auto. Denk elke keer dat ik zo sterk ben, maar als ik hem dan weer zie... Lamstraal.
zaterdag 3 december 2011 om 00:14
Lieve, lieve All ( we schreven gelijk een nieuw berichtje , wat is het toch ongelofelijk zwaar allemaal hè!! Het doet zoveel pijn en voelt zo oneerlijk...
Ik wilde dat ik je irl kon troosten (alhoewel ik denk dat alleen je bijna-ex dat kan), maar ik kan alleen maar vanaf hier zeggen dat ik aan je denk en je een hele, hele dikke virtuele knuffel geven. Neem iets rustgevends en probeer een beetje te slapen, meis. xx
Ik wilde dat ik je irl kon troosten (alhoewel ik denk dat alleen je bijna-ex dat kan), maar ik kan alleen maar vanaf hier zeggen dat ik aan je denk en je een hele, hele dikke virtuele knuffel geven. Neem iets rustgevends en probeer een beetje te slapen, meis. xx
zaterdag 3 december 2011 om 00:38
Ach liefies toch, het blijft een heen en weer schieten tussen uitersten. Goede dag, slechte dag, en ook dagen waarin het per moment verschilt..
Dat hoort er ook bij, en dat is dus hetgeen wat ongemerkt beter gaat, dat je je ineens beseft dat je die dag helemaal niet hebt gehuild, dat je zomaar echt hebt gelachen, of dat je even hebt genoten van de zon op je huid, of weet ik wat..
Aan jullie motto's zal het niet liggen hoor
Zoals ik al schreef is er gedonder ontrent de toekomstige logeer/woonplek van onze zoon.
En omdat ik daar emotioneel uiteraard zeer zeer nauw bij ben betrokken, het is de toekomst van mijn kind tenslotte, lukte het me ineens niet meer om mijn gevoel en verstand van elkaar te scheiden, ik verzoop er helemaal in en was ten einde raad.
Hier veel met ex over gepraat, hij kan beter die emotie even parkeren om er vervolgens wat objectiever tegenaan te kijken en daar heeft hij mij echt mee overeind geholpen, haast letterlijk, want ik was er echt helemaal kapot van, zat ineens weer zo diep! Heb zo hard moeten huilen de afgelopen dagen, zoals ik dat in het begin van onze scheiding ook had... pffff
En vanavond realiseerde ik me ineens dat die verschillen tussen ons waardoor wij ten tijde van de scheiding elkaar ineens helemaal niet meer begrepen, ons in dit geval geholpen hebben.
Hij hielp mij weer op de rit, juist dankzij die verschillen.
En dat is een heel vreemde gewaarwording moet ik zeggen.
Dat is altijd onze kracht geweest, en ik kom tot de conclusie dat als het er echt op aan komt, we nog steeds dat team zijn, dat elkaar oppakt en samen de eindstreep haalt.
Dat stukje is er nog en eigenlijk is dat wel heel bijzonder.
En broodnodig want zoon zal nooit een zelfstandige volwassene worden, maar altijd in zijn hoofd een kind blijven.
En zo levert zelfs dit geddonder iets goeds op.
Raar maar waar..
Trusten allemaal.
Liefs
Dat hoort er ook bij, en dat is dus hetgeen wat ongemerkt beter gaat, dat je je ineens beseft dat je die dag helemaal niet hebt gehuild, dat je zomaar echt hebt gelachen, of dat je even hebt genoten van de zon op je huid, of weet ik wat..
Aan jullie motto's zal het niet liggen hoor
Zoals ik al schreef is er gedonder ontrent de toekomstige logeer/woonplek van onze zoon.
En omdat ik daar emotioneel uiteraard zeer zeer nauw bij ben betrokken, het is de toekomst van mijn kind tenslotte, lukte het me ineens niet meer om mijn gevoel en verstand van elkaar te scheiden, ik verzoop er helemaal in en was ten einde raad.
Hier veel met ex over gepraat, hij kan beter die emotie even parkeren om er vervolgens wat objectiever tegenaan te kijken en daar heeft hij mij echt mee overeind geholpen, haast letterlijk, want ik was er echt helemaal kapot van, zat ineens weer zo diep! Heb zo hard moeten huilen de afgelopen dagen, zoals ik dat in het begin van onze scheiding ook had... pffff
En vanavond realiseerde ik me ineens dat die verschillen tussen ons waardoor wij ten tijde van de scheiding elkaar ineens helemaal niet meer begrepen, ons in dit geval geholpen hebben.
Hij hielp mij weer op de rit, juist dankzij die verschillen.
En dat is een heel vreemde gewaarwording moet ik zeggen.
Dat is altijd onze kracht geweest, en ik kom tot de conclusie dat als het er echt op aan komt, we nog steeds dat team zijn, dat elkaar oppakt en samen de eindstreep haalt.
Dat stukje is er nog en eigenlijk is dat wel heel bijzonder.
En broodnodig want zoon zal nooit een zelfstandige volwassene worden, maar altijd in zijn hoofd een kind blijven.
En zo levert zelfs dit geddonder iets goeds op.
Raar maar waar..
Trusten allemaal.
Liefs