hardlopen

Van de allereerste opbouw tot voorbij de marathon. Ervaringen uitwisselen, elkaar motiveren en natuurlijk ook gezellig kletsen over alles wat met hardlopen te maken heeft.

Nou mijn tempo'tjes gingen op zich prima op zich maar ik heb ze zwaar moeten bekopen. Vrees dat ik een tijdje uit de running ben. Die komende 10km wedstrijd kan ik in ieder geval wel op mijn buik schrijven.

Ik was vanmorgen al een beetje stram en stijf uit bed gekomen. Misschien toch nog een nasleep van zondag, wie zal het zeggen.

Maar vanmiddag toch gewoon aan mijn training begonnen. Eerst een kwartiertje inlopen.Toen ging het eigenlijk lekker dus aan mijn eerste 3km blok begonnen. Die ging zelfs iets te snel op 4min08 per km. Daarna een km rustig en weer het volgende blok. (en fiekes voor mij is dat dan een combinatie van gevoel en regelmatig een oog op de garmin werpen totdat je in een bepaald ritme zit). Volgende blok ging ook weer goed. 2sec per km sneller, maar ik zat natuurlijk al te snel (en behoorlijk aan mijn max). Na dat tweede blokje voelde ik in het km'tje rustig gelijk al mijn hamstring. Niet van oh wat doet het zeer maar het zat niet helemaal lekker.

Tja en daar had ik dus moeten stoppen en gewoon dribbelend naar huis moeten gaan. Maar nee baukje moet natuurlijk gewoon het derde blokje ook nog vol maken. Dat volmaken heb ik uiteindelijk niet gedaan wat na twee km was het zelfs mij duidelijk dat het beter was te stoppen. En arme ik ben helemaal nat van het zweet door de kou. regen en wind 4,5 km naar huis moeten strompelen. Joggen zat er echt niet meer in. Heb het een paar keer geprobeerd. Liep ook helemaal in een uithoek dus geen enkele auto die me passeerde en die ik om een lift kon vragen.

Veel vervelender is natuurlijk dat ik nu met een pijnlijke hamstring zit. Het ging net zo lekker. Grr.

Een nachtje rust heeft in ieder geval niet veel goed gedaan. Zojuist de fysiotherpeut gesproken. Zij denkt op grond van mijn beschrijving dat het niet de spieren zelf zijn maar dat het vanuit de rug of bekken komt. Maar ik kan er maandag middag pas terecht.

En de trainer gaf gisteren al aan dat ik veel beter naar mijn lichaamssignalen had moeten luisteren. Maar achteraf zijn dingen soms simpel te verklaren en is het gemakkelijk praten. Het lopen ging gisteren aanvankelijk gewoon heel lekker.

Ga na mijn werk, kijken of fietsen lukt.

Op zich ging het fietsen wel. Alleen kan ik geen kracht zetten met links dus moest ik met enkel rechts de boel op gang houden. Het ronddraaien van het linker been op zich is geen enkel probleem. Maar dus wel heel vermoeiend steeds het viaduct op. In de loop van de dag ging het ook wel beter. Ook het gewone lopen. Alleen als ik net opsta en de eerste passen zet doet het hele hamstring gebied zeer en als ik ga zitten dan voelt de zitbeenknobbel heel gekneusd aan. Maar als ik even zit verdwijnt dat weer.

Ik baal er verschrikkelijk van. Alleen al omdat ik van het weekend nu niet lekker kan lopen. Die 10km wedstrijd op zich maakt me niet zoveel uit. Er zijn nog zoveel 10km wedstrijden. Alleen stond ik er op dit moment zo lekker voor en als dit wat langer gaat duren dan moet ik toch weer opnieuw opbouwen. Maar het zou beroerder zijn als ik net voor een marathon stond of zo.

Is ook weer een duidelijke les. Je weet als je echt intensief traint je gemakkelijker blessures oploopt. Je belasting is groot en je zoekt de grenzen op. En dan moet je dus schijnbaar nog beter naar signalen luisteren. Aan de andere kant ben ik een tijdje terug al bij de fysio geweest met vage klachten rondom de knieholte. Toen is er niets gevonden. Mogelijk dat het toch verband houd met de klachten nu. En misschien is dan ook net de druppel geweest die er anders toch wel was gekomen.

bovendien heb ik op een gegeven moment besloten van dit is te gek en ben niet doorgegaan. Alleen was dat wel bijna 4,5km van huis. Maar ik heb niet botweg mijn blok volgelopen. Had tenslotte nog een km tempo te gaan. En dat het echt mis was merkte ik pas zodra ik stopte. Heb dus niet helemaal signalen genegeerd. Maar ja met zoveel bloed in de beenspieren dan komt er schijnbaar tijdelijk iets minder bij de hersencellen en duurt het iets langer voor er een kwartje gaat vallen.

Maandag weet ik hopelijk meer.

Gaat gelukkig weer iets beter. Kan weer redelijk normaal wandelen en zitten is ook al minder pijnlijk. Tijdens het uitlaten van de hond even een jog pasje geprobeerd maar dat was geen succes.

Heb overigens het idee dat het niet zo zeer de hamstringspieren zelf zijn maar de Ischiadicus die in de verdrukking is geraakt. Om wat voor reden dan ook. Voordat ik hard liep had ik daar regelmatig last van. Alleen zaten toen de problemen steeds hoger.

Wel raar hoor een hardloop loze zaterdag. Morgen met de kinderen naar een hardloopwedstrijd. Dat is wel even confronterend.

Optismistisch bedacht lauwe. Ik vrees dat zo'n zenuwkwestie juist weleens een langduriger verhaal zou kunnen worden. Toch gaat het vandaag al weer wat beter.

Fietsen gaat nu ook niet echt. Nou ja gaat wel maar voelt niet echt lekker. Dus wil ik eerst weten of het goed is inderdaad voordat ik meer dan noodzakelijk ga fietsen.

Hardlopen is vandaag nog niet aan de orde dus ik wacht sowieso het oordeel/advies van de fysio morgen af.

Net terug van de wedstrijd van man en kinderen en dat is het toch wel zuur iedereen lekker te zien lopen. Ik had hier anders ook niet meegedaan maar dan had ik met een andere reden langs de kant gestaan.

Wat leuk dat je gewonnen hebt. Ik heb het boek laatst deels gelezen. Ben niet zo heel ver gekomen want ik vond het niet echt boeiend en gemakkelijk weg lezen. Maar jou spreekt het misschien wel aan.

Zat er zelf dus toch naast. Kan me geloof ik beter tot dieren beperken dan zelfdiagnoses te stellen. Volgens de fysio was het enkel een spierkwestie. Geen echte beschadigingen gelukkig. Alleen overbelasting. Ik kon jammer genoeg niet bij mijn eigen fysio terecht. Zal wel niet uitmaken hoor. Maar soms heb je vertrouwen in iemand oordeel en bij een ander moet dan dan nog groeien.

Maar ze heeft de spieren los proberen te masseren en dat moet nog een paar keer herhaald worden. Komende week in ieder geval niet intensief trainen. Maar misschien dat ik morgen al een kort rustig duurloopje kan gaan proberen.

Fiekes ik baal zo verschrikkelijk. Had gisteren toen ik van de fysio afkwam weer redelijk goede moed. Maar vannacht geteisterd voor verschrikkelijke kuitkrampen. En zelf heb ik toch twijfel of het puur een spierkwestie is.

Maar vanmorgen ging het eigenlijk wel goed. Dus ik ben tussen de middag snel even naar huis gegaan (de jongsten twee waren vrij van school en de hele dag alleen thuis). En toen me snel omgekleed voor een klein heel rustig rondje. Maar ben nog niet bij de buren gekomen want ik kreeg gelijk het gevoel alsof de hamstraingspieren gingen verkrampen. Dus ik heb het even op gang komen nog niet eens een kans durven geven. Had nog maar zeven pasjes gedaan of zo. Ben daarna dus maar weer goed chagerijning naar het werk terug gegaan.

Ga zo nog even op de club koffie drinken.

Ja max je hebt gelijk, maar ik heb nu ook sinds vorige week donderdag toen de blessure is ontstaan niet meer gelopen hoor. (tenzijn 7 dribbel pasjes ook onder lopen valt). En dat was na onderzoek van de fysiotherapeut die vastelde dat er geen spierschade was enkel overbelasting en dus me de komende week moest beperken tot rustige duurloopjes ipv op intensiteit te trainen.

Om het geheel goed te laten genezen is goede doorbloeding nodig. Die ontstaat nu eenmaal zeker in dat overgang naar het peesgebied bij beweging. ik twijfel alleen zelf een beetje aan de diagnose van de fysiotherapeut. Daarom heb ik het gisteren zelfs nog geen kans gegeven om even warm te moeten lopen. Ik had zoiets van zij kan wel zeggen dat een rustig duurloopje moet kunnen maar mijn lichaam zeg dat het niet kan. Heb dus na mijn eigen intuitie geluisterd. Maar op zich is het natuurlijk niet vreemd dat als je na uitgebreid onderzoek deskundig advies krijgt je die ook opvlolgt.(en in mijn geval was het advies een rustig duurloopje proberen) Rust is niet altijd de oplossing voor problemen. Vele blessures moeten hertstellen met een active rust. Vandaar dat ik altijd zelf zo snel bij de fysiotherpeut op de stoep sta en niet zoals ik hier in vele topics lees op allerlei fora om advies ga vragen en intussen door blijf tobben. Of zelf met allerlei smeerseltjes aan de slag ga. Donderdag eind van de middag de eerste pijnklachten, vrijdagmorgen had ik om half acht al de fysiotherapeut aan de lijn en voor maandag mijn eerste afspraak gemaakt. En tot die tijd heb ik (voor zover mijn werk dat toeliet) volledig rust genomen.

Max in november had ik last van wat later bleken bloedingen in mijn onderbenen. Begin september ben ik wel nog bij de fysio geweest vanwege hele vage klachten in en boven de knieholte. En mijn gevoel zegt dat het toen al die afgeknelde zenuw zou kunnen zijn. Toen heeft mijn eigen fysio overigens niets kunnen vinden. En ik heb er ook in oktober en november helemaal geen last meer van gehad.

En natuurlijk speelt er meer dan goede doorbloeding. Maar feit is wel dat slecht doorbloed weefsel maar heel langzaam kan herstellen en dat betere doorbloeding dan in het algemeen het herstel bevordert.

En ja de fysiotherapeut weet natuurlijk wat voor sport ik doe. Ik was ook gewoon bij mijn eigen praktijk. ik ben daar bekend, zo ook mijn trainer want al zijn atleten komen daar. (en geloof me die hebben een veel hoger rustig duurloop tempo dan ik. Maar in princiepe maakt dat natuurlijk ook niet uit.Het voor het lichaam een dezelfde belasting. Daar is juist die indeling van duurloop zones op gebaseerd). Ze zijn dus bekend met mijn manier van trainen en mijn trainingsomvang. Maar heb waarschijnlijk vanwege volle agenda's een ander toegewezen gekregen. Ik heb mijn volgende afspraak weer staan bij diegene waar ik afgelopen maandag was. En het lijkt me toch het slimste in dit stadium juist naar haar terug te gaan omdat zij dan kan vergelijken.



Ik heb vandaag de hagelbuien gelukkig net mis kunnen fietsen. Nou ja tot nu toe dan want ikmoet zou jongste dochter wegbrengen en ik zie weer een buitje hangen.



Lauwe jij rolt ook van het een in het ander. Nu al gestopt met de extra vitamines? Hoezo dat?



Fiekes leuke benaming junkkm's. Moet zeggen dat ik juist dat soort km's heb moeten afleren van mijn nieuwe trainer. Die gaat er van uit dat je een zo groot mogelijk effect met zo weinig mogelijk km's meot zien te bereiken. Het eerste wat ik dus moest schrappen waren de hardloopkm's na en met name van een training.



Fietsen gaat goed, wandelen ook. Zitten is locaal heel gevoelig. Geen scherpe pijn maar meer drukpijn. Liggen houd ik niet langer dan 5 minuten vol op mijn linker zij. Opstaan gaat nu ook goed. De gevoeligheid in de spieren heeft zich van aan de zijkant bovenaan naar halfweg aan de achterkant verplaatst.

Volgens mij was een belangrijk punt betreffende onderscheid spierenzenuw onder andere dat met gestrekte benen de rug buigen trekpijn geeft bij de aanhechting aan het zitbeen en dat met gebogen knieen ik mijn rug pijnloos kan buigen.



We zijn gisteren benadert door de krant. Ze gaan een artikel maken over kinderen en sport. Waarom dat in het ene gezin iedereen sport en in het andere gezin kinderen helemaal niet aan sporten doen. Dus nu zochten ze gezinnen die allemaal aan dezelfde sport deden. Ze hadden al een mountainbike gezin, en ons benaderde ze dus als atletiek gezin. Heb het hier thuis in de groep gehoord en de kinderen vonden het leuk om mee te doen. We hadden zodoende hier gisteren dus aan tafel een heel gesprek waarom ze dus eigenijk aan sport deden en waarom aan wedstrijden. Wel lachen want ze gingen helemaal op de melige toer.

Fiekes het dagblad heeft een gratis internetversie. Vraag me alleen af hoe ze bij ons terecht gekomen zijn.

Als triathleet is het natuurlijk een heel gegochel om alle onderdelen voldoende te kunnen trainen. En om te wennen aan meer loopbelasting is het natuurlijk de manier.



Lauwe ik had de link mogelijke allergische reactie op de vit tabletten helemaal niet gelegd. Vandaar dat ik het zo vreemd vond dat je nu al gestopt was. Nu begrijp ik het.



Ik ben inderdaad gaan hardlopen in navolging op de kinderen en niet andersom. Altijd alleen maar langs de kant staan is ook zo wat. Aan de andere kant had ik mijn 'sport', de africhting van honden opgegeven omdat ik het niet meer na voldoening kon combineren met de wedstrijden en trainingen van de kinderen.

Kreeg vanmiddag nog een pup aangeboden waarvan de vader grotendeels uit eigen bloedlijnen komt. Nou ja pup moet nog gemaakt worden dus we hebben nog een hele tijd om er serieus over na te denken.

Max ik had al ergens gelezen dat je gezelschap had van een pup. Maar die blijft maar tijdelijk?

Eerlijk gezegt zit ik nu niet echt te wachten op werk rondom een pup. Maar ik begrijp ook wel als mijn man nog een kans wil op nog een nestje uit eigen bloedlijnen. Alleen het z nest onbreekt nog.

Vannacht goed geslapen en ik kon gewoon op mijn linkerzijde liggen zonder dat die bil echt pijn ging doen. (had alleen last van mijn beide heupgewrichten-maar ja dat is een oud kwaaltje dat nu extra opspeelt omdat de gewrichten momenteel niet goed meer gesmeerd worden)