Kinderen
alle pijlers
Groot gezin, wie?
maandag 12 december 2011 om 21:22
Zijn er hier forummers met een groot gezin? Mijn man en ik hebben eigenlijk altijd de wens al gehad om een groot gezin te hebben later. Nou ja, geen 6 kinderen want financieel is dat natuurlijk nooit te doen. Maar 4 kinderen zouden wij helemaal geweldig vinden. Mijn man komt uit een gezin van 6 en ik kom uit een gezin van 4 en ik merk nog elke keer hoe geweldig wij dit vinden en hoe gezellig het is. Op dit moment ben ik zwanger van de 2e.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar verhalen over grote gezinnen. Wat vind je voordelen, wat nadelen? Is het financieel te bolwerken met de bezuinigingen van tegenwoordig? Hoe is jullie ''taakverdeling'', werken jullie allebei of heeft er 1 gekozen om thuis te blijven of parttime te werken? Enzovoort...
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar verhalen over grote gezinnen. Wat vind je voordelen, wat nadelen? Is het financieel te bolwerken met de bezuinigingen van tegenwoordig? Hoe is jullie ''taakverdeling'', werken jullie allebei of heeft er 1 gekozen om thuis te blijven of parttime te werken? Enzovoort...
maandag 12 december 2011 om 22:50
quote:_Cherry_ schreef op 12 december 2011 @ 22:30:
Ik ben trouwens wel benieuwd in wat voor huis jullie woonden. Sliepen jullie bij elkaar op de kamer etc?
Wij wonen in een voormalige boerderij. Die was ruim 20 jaar geleden nog in oude staat (deel, hildes, enz.). Beetje bij beetje hebben mijn ouders het opgeknapt, maar telkens kwam er weer een kindje bij (wel gepland hoor, maar dan werd de planning van de verbouwing gewoon anders). Wij hebben niet altijd allemaal een eigen kamer gehad. Bij elkaar slapen vonden we toen we klein waren hartstikke gezellig. Toen de jongste in aantocht was en het duidelijk was dat dat de laatste zou zijn, heeft iedereen een eigen kamer gekregen (voor zover dit nog niet zo was).
Het huis telt nu 9 slaapkamers (oudste 2 kinderen zijn het huis uit en één woont er op kamers, maar komt nog af en toe thuis).
Gelukkig hebben ze dit huis al ruim 20 jaar geleden gekocht, want nu zou het niet kunnen.
Ik ben trouwens wel benieuwd in wat voor huis jullie woonden. Sliepen jullie bij elkaar op de kamer etc?
Wij wonen in een voormalige boerderij. Die was ruim 20 jaar geleden nog in oude staat (deel, hildes, enz.). Beetje bij beetje hebben mijn ouders het opgeknapt, maar telkens kwam er weer een kindje bij (wel gepland hoor, maar dan werd de planning van de verbouwing gewoon anders). Wij hebben niet altijd allemaal een eigen kamer gehad. Bij elkaar slapen vonden we toen we klein waren hartstikke gezellig. Toen de jongste in aantocht was en het duidelijk was dat dat de laatste zou zijn, heeft iedereen een eigen kamer gekregen (voor zover dit nog niet zo was).
Het huis telt nu 9 slaapkamers (oudste 2 kinderen zijn het huis uit en één woont er op kamers, maar komt nog af en toe thuis).
Gelukkig hebben ze dit huis al ruim 20 jaar geleden gekocht, want nu zou het niet kunnen.
maandag 12 december 2011 om 22:54
Klinkt wel echt geweldig , uiterwaarden! En geweldig dat het zo kon! Mijn man is ook opgegroeid in een huis met 8 slaapkamers, zoveel jaar geleden ook voor een prikkie gekocht. Alle kinderen hadden hun eigen slaapkamer en dat terwijl zijn ouders helemaal niet zoveel geld hadden. Wel een énorme tuin er ook bij met genoeg speelgelegenheid. Allemaal jongens, dus die konden hun lol niet op.
Helaas kan je tegenwoordig zulke woningen inderdaad niet meer kopen voor een schappelijk bedrag.
Helaas kan je tegenwoordig zulke woningen inderdaad niet meer kopen voor een schappelijk bedrag.
maandag 12 december 2011 om 23:04
Alsof een eigen kamer altijd nu een voordeel is. Ik denk dat vele mensen niet eens weten hoe leuk het ook kan zijn met broer of zus je kamer te delen.
Ik zelf heb dus altijd met drie zusjes de kamer gedeeld en heb er echt hele leuke herinneringen aan.
En hier hebben ze dan op twee na een eigen kamer maar er worden hier regelmatig matrassen versleept omdat ze dan bij elkaar gaan "logeren".
Ook hier wonen we lekker vrij in het buitengebied met een hele grote tuin waar nog ouderwets in bomen geklommen kan worden en hutten worden gebouwd. En met veel dieren (dus die vakantie in de zin van huis en haard verlaten zit er toch al niet in).
Ik zelf heb dus altijd met drie zusjes de kamer gedeeld en heb er echt hele leuke herinneringen aan.
En hier hebben ze dan op twee na een eigen kamer maar er worden hier regelmatig matrassen versleept omdat ze dan bij elkaar gaan "logeren".
Ook hier wonen we lekker vrij in het buitengebied met een hele grote tuin waar nog ouderwets in bomen geklommen kan worden en hutten worden gebouwd. En met veel dieren (dus die vakantie in de zin van huis en haard verlaten zit er toch al niet in).
maandag 12 december 2011 om 23:06
maandag 12 december 2011 om 23:07
quote:_Cherry_ schreef op 12 december 2011 @ 22:50:
Leentje, mag ik vragen wat voor werk je doet als eigen ondernemer? En heb je opvang voor je kinderen of werk je vanuit huis?
Ik werk in mijn bedrijfspand/kantoor, op een locatie hier in de buurt. I.v.m. herkenbaarheid vermeld ik hier liever niet wat ik doe. Ik heb wel afwijkende werktijden, ben tussen 7.00 en 7.45 uur aanwezig en ga rond 15.45 uur weer weg om de kinderen op te halen. Maar als ik een keer zin heb om iets met de kinderen te ondernemen dan kan dat ook. En ik werk 's avonds regelmatig nog een uurtje als dat zo uitkomt.
Mijn man brengt de kinderen 's ochtends naar kdv/school en ik haal ze rond 16u uur op van bso en kdv. En we hebben dus een hele lieve en betrouwbare oppas die ik altijd kan bellen.
Leentje, mag ik vragen wat voor werk je doet als eigen ondernemer? En heb je opvang voor je kinderen of werk je vanuit huis?
Ik werk in mijn bedrijfspand/kantoor, op een locatie hier in de buurt. I.v.m. herkenbaarheid vermeld ik hier liever niet wat ik doe. Ik heb wel afwijkende werktijden, ben tussen 7.00 en 7.45 uur aanwezig en ga rond 15.45 uur weer weg om de kinderen op te halen. Maar als ik een keer zin heb om iets met de kinderen te ondernemen dan kan dat ook. En ik werk 's avonds regelmatig nog een uurtje als dat zo uitkomt.
Mijn man brengt de kinderen 's ochtends naar kdv/school en ik haal ze rond 16u uur op van bso en kdv. En we hebben dus een hele lieve en betrouwbare oppas die ik altijd kan bellen.
dinsdag 13 december 2011 om 00:39
quote:angel78 schreef op 12 december 2011 @ 21:31:
Ik(wij) hebben 4 kinderen in de leeftijd van 7 tot 17 jaar. Zelf ben ik 33 jaar. En wij vangen pleegkinderen op. Dus driekwart per jaar hebben we er vijf kinderen. Ik ben er heel blij mee zou ze voor geen goud willen missen . En de ene dag is de andere niet.
Af en toe is het zwaar en dan heb je weer tijden dat je denkt hier kunnen er nog wel tien bij.
Ze eten je de oren van je hoofd af is niet aan te slepen. En financieel is voor iedereen persoonlijk vindt ik.Dat bedoelde ik in mijn eerste post met pleegkinderen. Heb je ook een groot gezin maar bied je de ruimte aan kinderen die nu heel ongelukkig zijn. Goed werk!
Ik(wij) hebben 4 kinderen in de leeftijd van 7 tot 17 jaar. Zelf ben ik 33 jaar. En wij vangen pleegkinderen op. Dus driekwart per jaar hebben we er vijf kinderen. Ik ben er heel blij mee zou ze voor geen goud willen missen . En de ene dag is de andere niet.
Af en toe is het zwaar en dan heb je weer tijden dat je denkt hier kunnen er nog wel tien bij.
Ze eten je de oren van je hoofd af is niet aan te slepen. En financieel is voor iedereen persoonlijk vindt ik.Dat bedoelde ik in mijn eerste post met pleegkinderen. Heb je ook een groot gezin maar bied je de ruimte aan kinderen die nu heel ongelukkig zijn. Goed werk!
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
dinsdag 13 december 2011 om 07:11
Fame, ik vind pleegkinderen in huis nemen een item op zich. Dat doe je niet zomaar even. Het is een behoorlijke aanslag op je gezin en op je leven. Wie weet in de toekomst als onze kinderen uit huis zijn, maar ik zou er niet zomaar voor kiezen.
Overigens blijf ik het een vreemde opmerking vinden. Een eigen gezin vind ik toch heel wat anders dan pleegkinderen.
Overigens blijf ik het een vreemde opmerking vinden. Een eigen gezin vind ik toch heel wat anders dan pleegkinderen.
dinsdag 13 december 2011 om 07:15
dinsdag 13 december 2011 om 08:22
Ik wilde altijd heel graag 3 of 4 kinderen en toch heeft mijn man zich onlangs laten steriliseren en blijft het dus bij 2.
Onze oudste van 4 blijkt ASS te hebben, een autistische spectrum stoornis en dat vergt veel van je als ouder. Nu al heb ik het idee dat jongste vaak moet schikken, dat de aandacht niet eerlijk verdeeld is. Om jongste (en onszelf) te beschermen blijft het bij 2, hoe verdrietig soms ook, maar we moeten reëel zijn. Toen onze oudste nog alleen was en dat hele ASS gebeuren nog niet speelde, vroeg ik me altijd af waar ouders zo druk mee zijn. Onze oudste sliep veel, was makkelijk en dus dacht ik: Die tweede (en derde en vierde) gaan net zo makkelijk mee in het gezinsleven.
Nou nee 1 kind is echt geen kind naar mijn idee. 2e bleek een huilbaby (koemelkallergie, maar voor je daar achter bent...) en toen 1,5 jaar geleden de zorgen om oudste begonnen , waren we toch redelijk snel genezen van de wens voor een derde/vierde.
Wat ik hiermee wil zeggen: Wacht eerst eens af hoe je het ervaart met 2, want ook al zijn ze allebei gezond, 2 is echt heel veel anders dan 1
Maar vragen staat natuurlijk vrij!
En inderdaad het financiele aspect. Als ik zie hoeveel meer wij alleen al betalen voor de kinderopvang ten opzichte van 3 a 4 jaar geleden...
Onze oudste van 4 blijkt ASS te hebben, een autistische spectrum stoornis en dat vergt veel van je als ouder. Nu al heb ik het idee dat jongste vaak moet schikken, dat de aandacht niet eerlijk verdeeld is. Om jongste (en onszelf) te beschermen blijft het bij 2, hoe verdrietig soms ook, maar we moeten reëel zijn. Toen onze oudste nog alleen was en dat hele ASS gebeuren nog niet speelde, vroeg ik me altijd af waar ouders zo druk mee zijn. Onze oudste sliep veel, was makkelijk en dus dacht ik: Die tweede (en derde en vierde) gaan net zo makkelijk mee in het gezinsleven.
Nou nee 1 kind is echt geen kind naar mijn idee. 2e bleek een huilbaby (koemelkallergie, maar voor je daar achter bent...) en toen 1,5 jaar geleden de zorgen om oudste begonnen , waren we toch redelijk snel genezen van de wens voor een derde/vierde.
Wat ik hiermee wil zeggen: Wacht eerst eens af hoe je het ervaart met 2, want ook al zijn ze allebei gezond, 2 is echt heel veel anders dan 1
Maar vragen staat natuurlijk vrij!
En inderdaad het financiele aspect. Als ik zie hoeveel meer wij alleen al betalen voor de kinderopvang ten opzichte van 3 a 4 jaar geleden...
dinsdag 13 december 2011 om 08:52
Eens hoor, 1 kind is (vermoed ik) zoooo anders dan 2 kinderen, dat je niet nu al kunt weten dat je er meer wilt.
Ik dacht er ook altijd minimaal 2 te willen (1 ei is geen ei), maar heb het er mooi bij 1 gelaten. Want ik kan denk ik redelijk goed inschatten dat 2 kinderen in geen enkel opzicht te vergelijken is met de relatieve rust van 1 kind.
Ik dacht er ook altijd minimaal 2 te willen (1 ei is geen ei), maar heb het er mooi bij 1 gelaten. Want ik kan denk ik redelijk goed inschatten dat 2 kinderen in geen enkel opzicht te vergelijken is met de relatieve rust van 1 kind.
dinsdag 13 december 2011 om 09:02
Natuurlijk kan je wel weten of je er meer wilt. Het moet zich alleen uitwijzen of je dat ook nog wilt als je er meerdere hebt 
.
Bloesem, ik werk met kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum (mijn broertje heeft het ook) en ik kan me goed voorstellen dat je daarna dacht geen meerdere kinderen te willen. Het is een hele zorg die je er bij hebt. Goed dat jullie de keuze hebben gemaakt om het bij 2 te laten! Een hele begrijpelijke keuze.
.Bloesem, ik werk met kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum (mijn broertje heeft het ook) en ik kan me goed voorstellen dat je daarna dacht geen meerdere kinderen te willen. Het is een hele zorg die je er bij hebt. Goed dat jullie de keuze hebben gemaakt om het bij 2 te laten! Een hele begrijpelijke keuze.
dinsdag 13 december 2011 om 09:04
dinsdag 13 december 2011 om 09:10
Ik ben het met Schouderklopje eens. Waarom niet eerst gewoon op je af laten komen hoe het is met 1 of 2 kinderen? Ik las een bericht van iemand die nu al weet dat ze heel veel kinderen wil, terwijl ze er nog niet eens één heeft. Waarom zou je daar nu al zo mee bezig zijn?
Het leek mij vroeger ook gezellig om veel kinderen te hebben. Met één kind was het allemaal nog relaxed, maar met twee vind ik het al zo druk en kom ik zo slecht aan mezelf toe, dat ik er zéker geen 3 of 4 zou willen. Ik heb ook een vriendin met 4 kinderen, leek haar geweldig, maar achteraf heeft ze er spijt van dat ze voor een vierde is gegaan. Ze heeft kinderen van 1, 3, 5 en 8 jaar en vindt het loodzwaar!
Het leek mij vroeger ook gezellig om veel kinderen te hebben. Met één kind was het allemaal nog relaxed, maar met twee vind ik het al zo druk en kom ik zo slecht aan mezelf toe, dat ik er zéker geen 3 of 4 zou willen. Ik heb ook een vriendin met 4 kinderen, leek haar geweldig, maar achteraf heeft ze er spijt van dat ze voor een vierde is gegaan. Ze heeft kinderen van 1, 3, 5 en 8 jaar en vindt het loodzwaar!
dinsdag 13 december 2011 om 09:12
Ik heb zelf 3 kinderen met grote leeftijdsverschillen.
Niet echt een heel groot gezin.
Mijn vriend heeft ook kinderen en als we bij elkaar zijn met alle kinderen dan is het een huis vol.
Eigenlijk valt mij dat hartstikke mee, dacht bij grote gezinnen altijd, pfff.... wat een onderneming.
Maar nu ik dat zo nu en dan ervaar loopt dat gewoon vanzelf.
Heel gezellig en gemoedelijk.
Niet echt een heel groot gezin.
Mijn vriend heeft ook kinderen en als we bij elkaar zijn met alle kinderen dan is het een huis vol.
Eigenlijk valt mij dat hartstikke mee, dacht bij grote gezinnen altijd, pfff.... wat een onderneming.
Maar nu ik dat zo nu en dan ervaar loopt dat gewoon vanzelf.
Heel gezellig en gemoedelijk.
dinsdag 13 december 2011 om 09:15
Flip, ik snap die opmerkingen niet zo goed. Ik mag toch gewoon vragen hoe andere mensen het ervaren om een groot gezin te hebben? Ik ben zelf ook nog wel zo snugger dat ik heus wel snap dat het na een 2e (bijv) ook tegen kan vallen. Waarom mag ik het niet gewoon vragen? Ik ben toch niet ineens zwanger van een 3ling? Onze droom is een groot gezin. Welja, straks valt het na een 2e tegen en dan zal het geen droom meer van me zijn. Maar ik wist niet dat je eerst een paar kinderen moet hebben om te mogen informeren hoe het is om een groot gezin te hebben
dinsdag 13 december 2011 om 11:21
Wij hebben vier kinderen. Laatste is een nakomertje en was niet echt de bedoeling maar wel meer dan welkom. Klinkt wat 'zuur'. Maar ik was al in de veertig en echt dolblij dat ik uit de kleine kinderen was. Ik ben geen 'baby mama'......Voor mij was het dus een loodzware keuze.
Maar goed, waar er drie eten kunnen er ook vier eten. Mede ook omdat wij het financieel gewoon goed hebben. Wij merken persoonlijk niet veel in de portemonnee van de bezuinigingen en hoeven tot op heden nog niks te laten.
Ik vind het belangrijk dat we ze alle vier kunnen laten studeren mochten ze dat willen, zonder dat ze hiervoor een lening moeten afsluiten. De oudste studeert inmiddels, de twee daaronder zitten op het middelbaar en de jongste zit nog wel even op de lagere school.
Zowel ik als mijn man werken. Ik heb een eigen zaak en werk fulltime, maar kan mijn tijd wel redelijk flexibel inrichten (alhoewel ik op locatie van mijn opdrachtgever werk), mijn man is een stuk minder flexibel. Hij werkt fulltime en is arts. Hij kan ivm zijn patiëntenafspraken niet zomaar even alles op stel en sprong achterlaten als er een niet lekker is. Daarnaast is hij ook best vaak weg ivm seminars e.d.
Toen de kinderen klein waren hadden we dus iemand aan huis. De jongste heeft heel even op het KDV gezeten maar dat beviel niet, dus hebben we weer iemand in huis genomen. Inmiddels is dat niet meer nodig.
Verder zijn we redelijk spartaans en gaat alles thuis volgens een hele strakke planning waar maar zelden vanaf geweken wordt en de kinderen zijn behoorlijk zelfstandig (op de jongste na natuurlijk). Gelukkig zijn ze alle vier kerngezond, blij en doen ze het heel goed op school (wat ik erg belangrijk vind gezien hun potentie in de toekomst later).
Ik ben nooit thuisblijfmoeder geweest omdat dat nu eenmaal niet in me zit, maar ik saneer alle dingen die niet nodig zijn in het leven helemaal weg omwille van mijn gezin. Zo maak ik niet zelf schoon en komen de boodschappen thuis e.d. Zo hebben we dan elke avond en weekend onze handen vrij voor elkaar zonder dat we nog van alles 'moeten'.... Nu de oudste drie wat ouder zijn hebben ze hun eigen dingen waardoor ze echt niet elk weekend en elke avond met pa en ma willen doorbrengen, en komt er ook meer ruimte in mijn eigen agenda om weer dingen voor mezelf te doen.
Ik vind dingen al snel goed, zolang het huiswerk gedaan is en de cijfers goed blijven, maar er wordt niet gedronken onder de 16. Daar staan echt fikse straffen op. Gelukkig hebben ze geen van allen (ook de oudste die al studeert) die behoefte.
Maar goed, waar er drie eten kunnen er ook vier eten. Mede ook omdat wij het financieel gewoon goed hebben. Wij merken persoonlijk niet veel in de portemonnee van de bezuinigingen en hoeven tot op heden nog niks te laten.
Ik vind het belangrijk dat we ze alle vier kunnen laten studeren mochten ze dat willen, zonder dat ze hiervoor een lening moeten afsluiten. De oudste studeert inmiddels, de twee daaronder zitten op het middelbaar en de jongste zit nog wel even op de lagere school.
Zowel ik als mijn man werken. Ik heb een eigen zaak en werk fulltime, maar kan mijn tijd wel redelijk flexibel inrichten (alhoewel ik op locatie van mijn opdrachtgever werk), mijn man is een stuk minder flexibel. Hij werkt fulltime en is arts. Hij kan ivm zijn patiëntenafspraken niet zomaar even alles op stel en sprong achterlaten als er een niet lekker is. Daarnaast is hij ook best vaak weg ivm seminars e.d.
Toen de kinderen klein waren hadden we dus iemand aan huis. De jongste heeft heel even op het KDV gezeten maar dat beviel niet, dus hebben we weer iemand in huis genomen. Inmiddels is dat niet meer nodig.
Verder zijn we redelijk spartaans en gaat alles thuis volgens een hele strakke planning waar maar zelden vanaf geweken wordt en de kinderen zijn behoorlijk zelfstandig (op de jongste na natuurlijk). Gelukkig zijn ze alle vier kerngezond, blij en doen ze het heel goed op school (wat ik erg belangrijk vind gezien hun potentie in de toekomst later).
Ik ben nooit thuisblijfmoeder geweest omdat dat nu eenmaal niet in me zit, maar ik saneer alle dingen die niet nodig zijn in het leven helemaal weg omwille van mijn gezin. Zo maak ik niet zelf schoon en komen de boodschappen thuis e.d. Zo hebben we dan elke avond en weekend onze handen vrij voor elkaar zonder dat we nog van alles 'moeten'.... Nu de oudste drie wat ouder zijn hebben ze hun eigen dingen waardoor ze echt niet elk weekend en elke avond met pa en ma willen doorbrengen, en komt er ook meer ruimte in mijn eigen agenda om weer dingen voor mezelf te doen.
Ik vind dingen al snel goed, zolang het huiswerk gedaan is en de cijfers goed blijven, maar er wordt niet gedronken onder de 16. Daar staan echt fikse straffen op. Gelukkig hebben ze geen van allen (ook de oudste die al studeert) die behoefte.
dinsdag 13 december 2011 om 12:27
quote:_Cherry_ schreef op 13 december 2011 @ 09:04:
Leentje, wat fijn dat jullie de zorg zo goed kunnen afwisselen qua werktijden. Daar moet je inderdaad wel net de baan voor hebben. Hoe ben je trouwens aan een oppas gekomen die altijd in kan springen? Lijkt me een zegen met veel kinderen!Onze oppas was onze buurvrouw in ons vorige huis. De kinderen kwamen daar ook al regelmatig bij "omie X" over de vloer. Ze is al met pensioen en heeft zoals ze zelf zegt "tiet zat" (ofwel: "tijd zat") om op onze kinderen te passen. En de kinderen zijn dol op haar. Voor ons ideaal dus.
Leentje, wat fijn dat jullie de zorg zo goed kunnen afwisselen qua werktijden. Daar moet je inderdaad wel net de baan voor hebben. Hoe ben je trouwens aan een oppas gekomen die altijd in kan springen? Lijkt me een zegen met veel kinderen!Onze oppas was onze buurvrouw in ons vorige huis. De kinderen kwamen daar ook al regelmatig bij "omie X" over de vloer. Ze is al met pensioen en heeft zoals ze zelf zegt "tiet zat" (ofwel: "tijd zat") om op onze kinderen te passen. En de kinderen zijn dol op haar. Voor ons ideaal dus.
dinsdag 13 december 2011 om 12:34
Het was vroeger bij ons (4 kinderen dus) op een bepaald moment ook wel moeilijk om vakanties/ dagjes uit te vinden die voor zowel de oudste als de jongste leuk waren.
Regelmatig voelde ik me te groot of was er voor jongste broertje niet zo veel aan.
Maar mijn ouders streefden er ook vrij lang naar dat we allemaal mee gingen. En vriendjes/vriendinnetjes mee daar hielden ze niet zo van. Paste ook niet in de auto
Regelmatig voelde ik me te groot of was er voor jongste broertje niet zo veel aan.
Maar mijn ouders streefden er ook vrij lang naar dat we allemaal mee gingen. En vriendjes/vriendinnetjes mee daar hielden ze niet zo van. Paste ook niet in de auto
dinsdag 13 december 2011 om 12:41
Ik riep als kind zijnde altijd al dat ik 10 kinderen wilde. Nu zijn het er uiteindelijk maar acht geworden, maar komt toch aardig in de buurt.
En natuurlijk kun je het van te voren niet helemaal inschatten. Maar als je zelf uit een groot gezin komt heb je natuurlijk wel een idee. En zolang je geen meerlingen krijgt komen ze een voor een en groei je er ook in.
Kan me goed voorstellen dat met een kindje die extra zorg nodig heeft de hele situatie veranderd.
Omdat ik bij de oudste al niet meer heel jong was heb ik er wel voor gekozen de kinderen kort op elkaar te krijgen. Ook echt met het idee dat ik een wat groter gezin wilde.
Heb het gezin nooit als zwaar ervaren. Met tijd en wijlen druk maar niet echt zwaar. Als ik soms mensen met 1 of 2 kinderen hoor klagen over drukte , geregel etc. Maar misschien komt dat omdat als je bewust voor een groter gezin kiest je ook bewuster voor die drukte kiest en het daardoor niet als last ervaart.
En wat ik hier verder ook al lees. De kinderen zijn inderdaad heel zelfstandig. Met 18 maanden allemaal uit de luiers. Vanaf een jaar of twee zelf boterhammen opsmeren, al heel vroeg zelf aankleden, veters strikken en dat soort dingen. Maar ook in de verdere opgroeifase zie ik dat mijn kinderen veel zelfstandiger en verantwoordelijker zijn dan vele leeftijdsgenoten. Waar moeders bij wijze van spreke met de gymtas nog achter een 10 jarige zoon aanhobbelt.
Verder ben ik oriane aangeeft vrij gemakkelijk. Vriendjes zijn altijd welkom om te spelen, logeren of mee te eten. We schikken gewoon in. Maar de regels die er zijn zijn strikt. De alcohol grens ligt hier bij 18. Maar tot nu to zijn het allemaal fanatieke sporters met eigen inzicht dat alcohol en roken daar niet bij hoort. Ik wil ook altijd weten waar iedereen uithangt. En dat hoeft in het mobiele telefoon tijdperk ook geen enkel probleem te zijn.
Ondanks baan buitenshuis en het feit dat ik het huishouden ed wel helemaal zelf doe blijft er nog voldoende tijd voor mezelf over. Ook dat is een kwestie van prioriteiten stellen en plannen. Heb in de loop der jaren ook geleerd dat mijn eigen hobby's niet ondergeschikt hoeven te zijn aan die van de rest van het gezin. Net zo goed ik rekening houd met trainingen/wedstrijden/afspraken van de kinderen verwacht ik dat van de kinderen ook naar mij toe. En eignelijk levert dat ook geen problemen op.
En natuurlijk kun je het van te voren niet helemaal inschatten. Maar als je zelf uit een groot gezin komt heb je natuurlijk wel een idee. En zolang je geen meerlingen krijgt komen ze een voor een en groei je er ook in.
Kan me goed voorstellen dat met een kindje die extra zorg nodig heeft de hele situatie veranderd.
Omdat ik bij de oudste al niet meer heel jong was heb ik er wel voor gekozen de kinderen kort op elkaar te krijgen. Ook echt met het idee dat ik een wat groter gezin wilde.
Heb het gezin nooit als zwaar ervaren. Met tijd en wijlen druk maar niet echt zwaar. Als ik soms mensen met 1 of 2 kinderen hoor klagen over drukte , geregel etc. Maar misschien komt dat omdat als je bewust voor een groter gezin kiest je ook bewuster voor die drukte kiest en het daardoor niet als last ervaart.
En wat ik hier verder ook al lees. De kinderen zijn inderdaad heel zelfstandig. Met 18 maanden allemaal uit de luiers. Vanaf een jaar of twee zelf boterhammen opsmeren, al heel vroeg zelf aankleden, veters strikken en dat soort dingen. Maar ook in de verdere opgroeifase zie ik dat mijn kinderen veel zelfstandiger en verantwoordelijker zijn dan vele leeftijdsgenoten. Waar moeders bij wijze van spreke met de gymtas nog achter een 10 jarige zoon aanhobbelt.
Verder ben ik oriane aangeeft vrij gemakkelijk. Vriendjes zijn altijd welkom om te spelen, logeren of mee te eten. We schikken gewoon in. Maar de regels die er zijn zijn strikt. De alcohol grens ligt hier bij 18. Maar tot nu to zijn het allemaal fanatieke sporters met eigen inzicht dat alcohol en roken daar niet bij hoort. Ik wil ook altijd weten waar iedereen uithangt. En dat hoeft in het mobiele telefoon tijdperk ook geen enkel probleem te zijn.
Ondanks baan buitenshuis en het feit dat ik het huishouden ed wel helemaal zelf doe blijft er nog voldoende tijd voor mezelf over. Ook dat is een kwestie van prioriteiten stellen en plannen. Heb in de loop der jaren ook geleerd dat mijn eigen hobby's niet ondergeschikt hoeven te zijn aan die van de rest van het gezin. Net zo goed ik rekening houd met trainingen/wedstrijden/afspraken van de kinderen verwacht ik dat van de kinderen ook naar mij toe. En eignelijk levert dat ook geen problemen op.
dinsdag 13 december 2011 om 13:49
ik was inderdaad 16 bij de eerste. De tweede kwam 5 jaar later, de derde 2 jaar later en nummer vier 3 jaar later.
Het was misschien fijner geweest als ze met de leeftijd wat dichter bij elkaar hadden gezeten. Maar dat het je niet zelf voor het kiezen.
Het heeft ook wel voordelen vind ik de oudste zijn zelfstandiger en heb je weer meer tijd voor de kleinere.
Is een keuze die je maakt en dan moet het ook nog lukken natuurlijk
Het was misschien fijner geweest als ze met de leeftijd wat dichter bij elkaar hadden gezeten. Maar dat het je niet zelf voor het kiezen.
Het heeft ook wel voordelen vind ik de oudste zijn zelfstandiger en heb je weer meer tijd voor de kleinere.
Is een keuze die je maakt en dan moet het ook nog lukken natuurlijk
