Psyche
alle pijlers
Even verdwijnen...
vrijdag 9 december 2011 om 23:12
Na een aantal heftige gebeurtenissen te hebben meegemaakt in mijn leven denk ik denk er steeds meer serieus over na om een tijdje te verdwijnen, m'n tas te pakken en te vertrekken; bestemming onbekend..
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
vrijdag 16 december 2011 om 13:00
quote:Ruby-Ann schreef op 16 december 2011 @ 10:59:
Af&toe denk ik dat ik mezelf voor de gek hou door thuis te zitten en gewoon een flinke schop onder m'n reet nodig heb.
Maar die schop die ik mezelf altijd gaf als ik me ff kut voelde, de kracht voor die schop ontbreekt me volledig..
Ik wil niemand zien, heb al dagen de gordijnen dicht.
Ben constant moe en wil het liefst alleen maar slapen en me verstoppen voor de buitenwereld.
Beleef nergens plezier aan, het lijkt allemaal zo nutteloos, het leven...
Dit klinkt echt typisch als een depressie.
En dat hebben veel mensen wel eens meegemaakt, je bent absoluut niet de eerste persoon op aarde die een tijdje binnen zit met de gordijnen dicht, geen mensen wil zien en 'er' geen zin meer in heeft.
Ik weet nog dat ik me verschrikkelijk schaamde in het begin. Want die persoon die zichzelf geen schop kon geven, dat wás ik niet. Voor die tijd kon ik er altijd wel weer een draai aan geven, besprak ik mijn sores met vrienden, ging ik stappen als er iets vervelends was.
En dat was allemaal weg. Ik wilde niks meer.
Ik hoop dat het je lukt eerlijk te zijn tegen de huisarts. Een goede huisarts zal meteen een aantal vragen stellen waarmee hij/zij snel door heeft of je depressief bent.
En het is dus niet raar.
Sterkte.
Af&toe denk ik dat ik mezelf voor de gek hou door thuis te zitten en gewoon een flinke schop onder m'n reet nodig heb.
Maar die schop die ik mezelf altijd gaf als ik me ff kut voelde, de kracht voor die schop ontbreekt me volledig..
Ik wil niemand zien, heb al dagen de gordijnen dicht.
Ben constant moe en wil het liefst alleen maar slapen en me verstoppen voor de buitenwereld.
Beleef nergens plezier aan, het lijkt allemaal zo nutteloos, het leven...
Dit klinkt echt typisch als een depressie.
En dat hebben veel mensen wel eens meegemaakt, je bent absoluut niet de eerste persoon op aarde die een tijdje binnen zit met de gordijnen dicht, geen mensen wil zien en 'er' geen zin meer in heeft.
Ik weet nog dat ik me verschrikkelijk schaamde in het begin. Want die persoon die zichzelf geen schop kon geven, dat wás ik niet. Voor die tijd kon ik er altijd wel weer een draai aan geven, besprak ik mijn sores met vrienden, ging ik stappen als er iets vervelends was.
En dat was allemaal weg. Ik wilde niks meer.
Ik hoop dat het je lukt eerlijk te zijn tegen de huisarts. Een goede huisarts zal meteen een aantal vragen stellen waarmee hij/zij snel door heeft of je depressief bent.
En het is dus niet raar.
Sterkte.
vrijdag 16 december 2011 om 15:02
quote:Moonlight82 schreef op 16 december 2011 @ 13:00:
[...]
Dit klinkt echt typisch als een depressie.
En dat hebben veel mensen wel eens meegemaakt, je bent absoluut niet de eerste persoon op aarde die een tijdje binnen zit met de gordijnen dicht, geen mensen wil zien en 'er' geen zin meer in heeft.
Ik weet nog dat ik me verschrikkelijk schaamde in het begin. Want die persoon die zichzelf geen schop kon geven, dat wás ik niet. Voor die tijd kon ik er altijd wel weer een draai aan geven, besprak ik mijn sores met vrienden, ging ik stappen als er iets vervelends was.
En dat was allemaal weg. Ik wilde niks meer.
Ja ik schaam me ook dood, durf niemand meer onder ogen te komen.
Ik ben altijd hard voor mezelf geweest maar ik ben bang dat dit nu net het probleem is...
Blijf mezelf maar overal van beschuldigen, ik ben waardeloos, niet goed genoeg, vaak bang dat ik 'door de mand ga vallen' enz.
Dit terwijl ik anderen juist altijd probeer op te beuren, zeggen dat ze het waard zijn om van te houden enz.
En ik herken mezelf ook volledig in dat wat je zegt over er altijd wel weer een draai er aan te kunnen geven, gaan stappen en praten met vrienden..
De laatste keer dat ik bij mijn psycholoog de volle 3 kwartier zat te janken, dacht ik: ik kan nog zoveel vertellen maar ik moet het toch gvd zelf doen!!
Ik hoop dat het je lukt eerlijk te zijn tegen de huisarts. Een goede huisarts zal meteen een aantal vragen stellen waarmee hij/zij snel door heeft of je depressief bent.
En het is dus niet raar.
Sterkte.
[...]
Dit klinkt echt typisch als een depressie.
En dat hebben veel mensen wel eens meegemaakt, je bent absoluut niet de eerste persoon op aarde die een tijdje binnen zit met de gordijnen dicht, geen mensen wil zien en 'er' geen zin meer in heeft.
Ik weet nog dat ik me verschrikkelijk schaamde in het begin. Want die persoon die zichzelf geen schop kon geven, dat wás ik niet. Voor die tijd kon ik er altijd wel weer een draai aan geven, besprak ik mijn sores met vrienden, ging ik stappen als er iets vervelends was.
En dat was allemaal weg. Ik wilde niks meer.
Ja ik schaam me ook dood, durf niemand meer onder ogen te komen.
Ik ben altijd hard voor mezelf geweest maar ik ben bang dat dit nu net het probleem is...
Blijf mezelf maar overal van beschuldigen, ik ben waardeloos, niet goed genoeg, vaak bang dat ik 'door de mand ga vallen' enz.
Dit terwijl ik anderen juist altijd probeer op te beuren, zeggen dat ze het waard zijn om van te houden enz.
En ik herken mezelf ook volledig in dat wat je zegt over er altijd wel weer een draai er aan te kunnen geven, gaan stappen en praten met vrienden..
De laatste keer dat ik bij mijn psycholoog de volle 3 kwartier zat te janken, dacht ik: ik kan nog zoveel vertellen maar ik moet het toch gvd zelf doen!!
Ik hoop dat het je lukt eerlijk te zijn tegen de huisarts. Een goede huisarts zal meteen een aantal vragen stellen waarmee hij/zij snel door heeft of je depressief bent.
En het is dus niet raar.
Sterkte.
vrijdag 16 december 2011 om 17:32
quote:Ruby-Ann schreef op 16 december 2011 @ 15:02:
Ja ik schaam me ook dood, durf niemand meer onder ogen te komen.
Is dit niet deep down waarom je zo sterk de neiging hebt om weg te willen? Zodat je de schaamte niet hoeft te voelen en niet geconfronteerd wordt met je onvermogen en je schuldgevoel?
Vluchten lijkt dan een hele aangename optie om daaraan te ontkomen en tegelijk alle verantwoordelijkheden en verplichtingen van je af te schudden. (En dat kun je dan mooi voor jezelf 'verpakken' door dat te beargumenteren met: ik wil wat van de wereld zien, andere culturen leren kennen, even iets heel anders gaan doen etc....)
Uiteindelijk is dat natuurlijk een illusie. Waar je ook bent ter wereld, overal zal je voor jezelf moeten zorgen en je in moeten zetten voor je lijfsbehoud en welzijn. Het lijkt mij, in jouw situatie, veel heilzamer en veiliger dat je je naasten inlicht over hoe je erbij zit en te leren hulp aanvaarden. Er is niets mis mee een tijdje te leunen op anderen en je ervaren dat zij een stukje van jouw last over kunnen nemen. Zo'n vangnet is goud waard voor de rest van je leven! Sterkte meid en neem geen overhaaste beslissingen!
Ja ik schaam me ook dood, durf niemand meer onder ogen te komen.
Is dit niet deep down waarom je zo sterk de neiging hebt om weg te willen? Zodat je de schaamte niet hoeft te voelen en niet geconfronteerd wordt met je onvermogen en je schuldgevoel?
Vluchten lijkt dan een hele aangename optie om daaraan te ontkomen en tegelijk alle verantwoordelijkheden en verplichtingen van je af te schudden. (En dat kun je dan mooi voor jezelf 'verpakken' door dat te beargumenteren met: ik wil wat van de wereld zien, andere culturen leren kennen, even iets heel anders gaan doen etc....)
Uiteindelijk is dat natuurlijk een illusie. Waar je ook bent ter wereld, overal zal je voor jezelf moeten zorgen en je in moeten zetten voor je lijfsbehoud en welzijn. Het lijkt mij, in jouw situatie, veel heilzamer en veiliger dat je je naasten inlicht over hoe je erbij zit en te leren hulp aanvaarden. Er is niets mis mee een tijdje te leunen op anderen en je ervaren dat zij een stukje van jouw last over kunnen nemen. Zo'n vangnet is goud waard voor de rest van je leven! Sterkte meid en neem geen overhaaste beslissingen!
vrijdag 16 december 2011 om 22:00
Het maakt me niet uit of ik een depressie heb of liefdesverdriet, wat ik weet is dat ik me klote voel en dat mijn leven doelloos voelt op dit moment.
Als ik morgen niet meer wakker word, dan vind ik dat prima.
Mijn vertrouwen is beschadigd en beschaamd en zo voel ik me nu ook, weet gewoon niet meer wat mijn leven zin geeft.
Een droom is uiteengespat, waarvan ik niet eens weet of ie ooit heeft bestaan.
Ik moet weer opnieuw beginnen en dat valt me zwaar, dacht dat ik het ultieme geluk had gevonden bij iemand die ik 100% vertrouwde, tegen elkaar uitgesproken dat we zouden gaan trouwen, kinderen krijgen en samen oud en rimpelig wilden worden.
Oh zo zoet en te mooi om waar te zijn...
En wat heb ik hiervan geleerd?
Dat niemand te vertrouwen is.
Als ik morgen niet meer wakker word, dan vind ik dat prima.
Mijn vertrouwen is beschadigd en beschaamd en zo voel ik me nu ook, weet gewoon niet meer wat mijn leven zin geeft.
Een droom is uiteengespat, waarvan ik niet eens weet of ie ooit heeft bestaan.
Ik moet weer opnieuw beginnen en dat valt me zwaar, dacht dat ik het ultieme geluk had gevonden bij iemand die ik 100% vertrouwde, tegen elkaar uitgesproken dat we zouden gaan trouwen, kinderen krijgen en samen oud en rimpelig wilden worden.
Oh zo zoet en te mooi om waar te zijn...
En wat heb ik hiervan geleerd?
Dat niemand te vertrouwen is.
vrijdag 16 december 2011 om 22:51
quote:nerd_ schreef op 16 december 2011 @ 22:40:
Dat van dat je dromen weg zijn, vermoedde ik wel.
Je zult wel hebben gedacht dat dat, zelfs je dromen weg, nooit kan gebeuren.
Daarom zei ik dat van een festival, eentje waar aardige mensen komen. Kunst, toneel, of zo.
Dan zie je dat door al die leuke stukjes je ziet, bij zomaar mensen, alle stukjes bij jezelf ook weer bij elkaar komen.
En dat niemand kunnen vertrouwen.
Neem aan dat ' t een man is, die zijn toch tamelijk rechtlijnig.
Wie kan er zonder liefde?
Wie kan er zonder jou?
Wel een dommerd.
Je hebt gelijk, waarom blijf ik door deze ene leugenaar (man idd) denken dat ik het niet waard ben, dat ik niet goed genoeg ben?
Waarom ben ik (weer) mezelf zo kwijt geraakt?
Maar ' t was nog erger geweest, als je al een kind kreeg.
Want dan heb je een fase waarin je de ander evben minder ziet.
Dat hoort erbij.
Bottleneck.
Wat bedoel je hier precies mee Nerd? Als je een kind krijgt samen dan moet je elkaar immers blijven zien?
Gewoon denken: " Hij niet, dan maar de rest van de wereld."
Dit wil ik heeel graag denken en ik vind het gewoon belachelijk dat ik maar blijf denken dat ik alleen hem wil, terwijl hij me juist zo'n pijn heeft gedaan.
Eh, bedoel niet dat je je letterlijk moet verslingeren, meer plastisch.
Raap jezelf bij elkaar. Juist omdat ' t zo stom is.
Om niet te verliezen.
Lopen-eten-slapen-rennen
Dat van dat je dromen weg zijn, vermoedde ik wel.
Je zult wel hebben gedacht dat dat, zelfs je dromen weg, nooit kan gebeuren.
Daarom zei ik dat van een festival, eentje waar aardige mensen komen. Kunst, toneel, of zo.
Dan zie je dat door al die leuke stukjes je ziet, bij zomaar mensen, alle stukjes bij jezelf ook weer bij elkaar komen.
En dat niemand kunnen vertrouwen.
Neem aan dat ' t een man is, die zijn toch tamelijk rechtlijnig.
Wie kan er zonder liefde?
Wie kan er zonder jou?
Wel een dommerd.
Je hebt gelijk, waarom blijf ik door deze ene leugenaar (man idd) denken dat ik het niet waard ben, dat ik niet goed genoeg ben?
Waarom ben ik (weer) mezelf zo kwijt geraakt?
Maar ' t was nog erger geweest, als je al een kind kreeg.
Want dan heb je een fase waarin je de ander evben minder ziet.
Dat hoort erbij.
Bottleneck.
Wat bedoel je hier precies mee Nerd? Als je een kind krijgt samen dan moet je elkaar immers blijven zien?
Gewoon denken: " Hij niet, dan maar de rest van de wereld."
Dit wil ik heeel graag denken en ik vind het gewoon belachelijk dat ik maar blijf denken dat ik alleen hem wil, terwijl hij me juist zo'n pijn heeft gedaan.
Eh, bedoel niet dat je je letterlijk moet verslingeren, meer plastisch.
Raap jezelf bij elkaar. Juist omdat ' t zo stom is.
Om niet te verliezen.
Lopen-eten-slapen-rennen
vrijdag 16 december 2011 om 23:18
quote:nerd_ schreef op 16 december 2011 @ 23:06:
Dat van ' t bij jezelf zoeken komt denk ik doordat jij geloof ik iemand bent die alles geeft.
Je hebt daar alles van jezelf geparkeerd.
Als die ander omdraait, is er geen terug voor jou.
Terug naar jezelf. Alles ligt daar.
Op zich is dat wel mooi.
En niet iedereen, bijna niemand, kan dat.
Dan deel je zo ook alles.
Er zijn geen grenzen.
Maar je hebt zo ook geen bescherming.
En die annder is onbereikbaar.
Je kunt alleen op jezelf terugvallen.
Maar niet alleen je kleren, maar ook je hart ligt daar nog.
Wow, je slaat de spijker precies op zijn kop.....
Al het bovenstaande klopt, is ook wat mijn familie en vrienden over me zeggen, dat ik me in een relatie altijd helemaal (bloot)geef en als ik voor iemand ga, er helemaal voor 200% voor ga..
Geen geheimen maar alle gevoelens en gedachten op tafel, what you see is what you get..
Dat is misschien soms naief want hierdoor spring ik gewoon (zonder bescherming) en zie het daarna wel... Zonder de (negatieve) aspecten en verschillen eerst eens rationeel te bekijken...
Nu leek het alsof de ander dat ook deed maar hij laat me zomaar vallen, durft het niet meer aan en kan het emotioneel niet eens meer aan om de relatie in een (telefoon)gesprek af te sluiten..
Dat doet zeer, heeel erg zeer...
Dat van een kind krijgen en de ander niet zien, bedoelde ik figuurlijk.
Dan heb je een fase waarin je er even helemaal voor dat kind bent.
Zal wel een instinct zijn.
't Is meer focussen.
Maar dat samen voel je dan wel.Maar weet je, als ik mezelf nu voortaan ga beschermen dan geef ik mijzelf niet volledig en dat is hetgene wat ik nu juist zo belangrijk en fijn vind in een relatie..
Dat van ' t bij jezelf zoeken komt denk ik doordat jij geloof ik iemand bent die alles geeft.
Je hebt daar alles van jezelf geparkeerd.
Als die ander omdraait, is er geen terug voor jou.
Terug naar jezelf. Alles ligt daar.
Op zich is dat wel mooi.
En niet iedereen, bijna niemand, kan dat.
Dan deel je zo ook alles.
Er zijn geen grenzen.
Maar je hebt zo ook geen bescherming.
En die annder is onbereikbaar.
Je kunt alleen op jezelf terugvallen.
Maar niet alleen je kleren, maar ook je hart ligt daar nog.
Wow, je slaat de spijker precies op zijn kop.....
Al het bovenstaande klopt, is ook wat mijn familie en vrienden over me zeggen, dat ik me in een relatie altijd helemaal (bloot)geef en als ik voor iemand ga, er helemaal voor 200% voor ga..
Geen geheimen maar alle gevoelens en gedachten op tafel, what you see is what you get..
Dat is misschien soms naief want hierdoor spring ik gewoon (zonder bescherming) en zie het daarna wel... Zonder de (negatieve) aspecten en verschillen eerst eens rationeel te bekijken...
Nu leek het alsof de ander dat ook deed maar hij laat me zomaar vallen, durft het niet meer aan en kan het emotioneel niet eens meer aan om de relatie in een (telefoon)gesprek af te sluiten..
Dat doet zeer, heeel erg zeer...
Dat van een kind krijgen en de ander niet zien, bedoelde ik figuurlijk.
Dan heb je een fase waarin je er even helemaal voor dat kind bent.
Zal wel een instinct zijn.
't Is meer focussen.
Maar dat samen voel je dan wel.Maar weet je, als ik mezelf nu voortaan ga beschermen dan geef ik mijzelf niet volledig en dat is hetgene wat ik nu juist zo belangrijk en fijn vind in een relatie..
zaterdag 17 december 2011 om 02:09
Je zei ergens dat het niet uitmaakte of het een depressie is of liefdesverdriet of wat anders.
Ik denk dat het voor 'hoe nu verder' wel uitmaakt, voor de 'behandeling'.
Naast praten, wat je met de psych doet, begrijp ik, zijn er ook bepaalde handvatten die je misschien helpen. Zoals buitenlucht, daglicht, beweging. Ook al gaat het tegen je gevoel in en wil je de hele dag onder de dekens liggen... je knapt er wel een klein beetje van op als je wel regelmatig naar buiten gaat.
Ik bedoel niet dat ik nu zeg dat je dat moet doen... ik bedoel meer dat dit één van de tips is die je zult krijgen van bijv een arts, als die je goed serieus neemt.
Werk je nog wel, of ben je ziekgemeld? Ik weet even niet of je daar over geschreven hebt.
Ik denk dat het voor 'hoe nu verder' wel uitmaakt, voor de 'behandeling'.
Naast praten, wat je met de psych doet, begrijp ik, zijn er ook bepaalde handvatten die je misschien helpen. Zoals buitenlucht, daglicht, beweging. Ook al gaat het tegen je gevoel in en wil je de hele dag onder de dekens liggen... je knapt er wel een klein beetje van op als je wel regelmatig naar buiten gaat.
Ik bedoel niet dat ik nu zeg dat je dat moet doen... ik bedoel meer dat dit één van de tips is die je zult krijgen van bijv een arts, als die je goed serieus neemt.
Werk je nog wel, of ben je ziekgemeld? Ik weet even niet of je daar over geschreven hebt.
zaterdag 17 december 2011 om 11:19
quote:Moonlight82 schreef op 17 december 2011 @ 02:09:
Je zei ergens dat het niet uitmaakte of het een depressie is of liefdesverdriet of wat anders.
Ik denk dat het voor 'hoe nu verder' wel uitmaakt, voor de 'behandeling'.
Naast praten, wat je met de psych doet, begrijp ik, zijn er ook bepaalde handvatten die je misschien helpen. Zoals buitenlucht, daglicht, beweging. Ook al gaat het tegen je gevoel in en wil je de hele dag onder de dekens liggen... je knapt er wel een klein beetje van op als je wel regelmatig naar buiten gaat.
Ik bedoel niet dat ik nu zeg dat je dat moet doen... ik bedoel meer dat dit één van de tips is die je zult krijgen van bijv een arts, als die je goed serieus neemt.
Werk je nog wel, of ben je ziekgemeld? Ik weet even niet of je daar over geschreven hebt.Ik heb me ziek gemeld, werd jankend wakker en kon alleen maar zeggen tegen mijn werkgever dat ik niks meer wist, het niet meer kon...
Ben verder de hele week met de gordijnen dicht thuis gebleven, wil niemand zien of spreken..
Heb alleen mijn ouders gisteren over de vloer gehad en die willen graag dat ik bij hen kom voor een tijdje.
Maar ik wil juist alleen zijn, heb totaal geen behoefte aan gezelschap.
Mijn moeder zegt dat ze denkt dat ik dit jaar niet meer aan het werk moet gaan, dat ik te lang ben doorgehold en geen pas op de plaats heb gemaakt na al die ellende.
Ik slaap ongelooflijk genoeg wel heel veel terwijl ik altijd slaapproblemen heb.
Moet straks wel even naar de winkel en zie daar heel erg tegenop, confrontatie met de buitenwereld..
Je zei ergens dat het niet uitmaakte of het een depressie is of liefdesverdriet of wat anders.
Ik denk dat het voor 'hoe nu verder' wel uitmaakt, voor de 'behandeling'.
Naast praten, wat je met de psych doet, begrijp ik, zijn er ook bepaalde handvatten die je misschien helpen. Zoals buitenlucht, daglicht, beweging. Ook al gaat het tegen je gevoel in en wil je de hele dag onder de dekens liggen... je knapt er wel een klein beetje van op als je wel regelmatig naar buiten gaat.
Ik bedoel niet dat ik nu zeg dat je dat moet doen... ik bedoel meer dat dit één van de tips is die je zult krijgen van bijv een arts, als die je goed serieus neemt.
Werk je nog wel, of ben je ziekgemeld? Ik weet even niet of je daar over geschreven hebt.Ik heb me ziek gemeld, werd jankend wakker en kon alleen maar zeggen tegen mijn werkgever dat ik niks meer wist, het niet meer kon...
Ben verder de hele week met de gordijnen dicht thuis gebleven, wil niemand zien of spreken..
Heb alleen mijn ouders gisteren over de vloer gehad en die willen graag dat ik bij hen kom voor een tijdje.
Maar ik wil juist alleen zijn, heb totaal geen behoefte aan gezelschap.
Mijn moeder zegt dat ze denkt dat ik dit jaar niet meer aan het werk moet gaan, dat ik te lang ben doorgehold en geen pas op de plaats heb gemaakt na al die ellende.
Ik slaap ongelooflijk genoeg wel heel veel terwijl ik altijd slaapproblemen heb.
Moet straks wel even naar de winkel en zie daar heel erg tegenop, confrontatie met de buitenwereld..
