Psyche
alle pijlers
Even verdwijnen...
vrijdag 9 december 2011 om 23:12
Na een aantal heftige gebeurtenissen te hebben meegemaakt in mijn leven denk ik denk er steeds meer serieus over na om een tijdje te verdwijnen, m'n tas te pakken en te vertrekken; bestemming onbekend..
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
zondag 18 december 2011 om 16:19
zondag 18 december 2011 om 18:52
Hoii Ruby,
Je hebt helemaal gelijk, de mensen van nu denken alleen maar aan geld en bezit en wat dan ook!
Als je wil gaan, dan moet je gewoon gaan. Zorg wel eerst voor dat je alles goed regel voordat je weg gaat.
Ik overweeg ook om weg te gaan, ik wil ook even verdwijnen, ben me omgeving helemaal zat.
Hoe denk je dat je tegen het verleden aan kijkt als je terug bent van timboektoe?
En zal je je leven anders gaan inrichten dan nu?
Je hebt helemaal gelijk, de mensen van nu denken alleen maar aan geld en bezit en wat dan ook!
Als je wil gaan, dan moet je gewoon gaan. Zorg wel eerst voor dat je alles goed regel voordat je weg gaat.
Ik overweeg ook om weg te gaan, ik wil ook even verdwijnen, ben me omgeving helemaal zat.
Hoe denk je dat je tegen het verleden aan kijkt als je terug bent van timboektoe?
En zal je je leven anders gaan inrichten dan nu?
zondag 18 december 2011 om 20:02
quote:nerd_ schreef op 18 december 2011 @ 17:23:
Ja, dat begreep ik wel. Dat hoort er allemaal bij.
Met boos bedoelde ik niet zozeer hem, al kon dat nu ook nog even sterker meespelen, maar iets anders.
Je eet misschien minder nu. Logisch dat je minder trek hebt.
En dan sta je onder de douche, kijkt naar jezelf, en schrikt.
En dan zeg je " 't Zal me toch verdoriedikkeme niet gebeuren!!"
Boos in de zin van niet willen verliezen.
En dan neem je voor mijn part een hap pastasaus, soep, wat dan ook, om te beginnen.
Gooit er een vitaminepil doorheen (wel stampen, anders verslik je je), dan moet je echt naar buiten. Gewoon wat lopen.
Even maar. Dan bijkomen. Eten, weer lopen. En dan de voilgende dag, of diezelfde, als je een goede conditie had, harder gaan lopen. Zo krijg je je lichaam onderr controle. Geeft impulsen. En via je lichaam je gedachten, gevoel.
Echt jezelf nu bij elkaar rapen.
Anders raakt je hele hormoonstofwisseling in de war, ' t werkt te erg door op je lichaam.
Als dat lang doorgaat, is ' t een hgonderd maal zo lange weg voordat je zelfs maar bent waar je nu benbt.
Je kan dan later zelfs krijgen dat ' t omgekeerd op je denken uitwerkt.
Klopt allemaal, ik heb geen energie, kan het niet opbrengen om maar iets te doen.. Alles is zinloos...
Knok je op je baanders. Je kan nu nog in een handomdraai dat hele kaartenhuis weer overeind krijgen.
Zo laat je jezelf zien dat je niet kapot te krijgen bent.
En dan ben je misschien veeel mooier, leuker en dromeriger nog dan ooit...
Je kán dan meer.
Ik ben al kapot gekregen, ben altijd strijdlustig geweest en gaf nooit op.. Maar nu is mijn limiet bereikt...
Was als een test. (Zonder de cynische associatie.)
Eh, wat vind je van dat topic " Wat denken mannen nou, in godsnaam," of hoe heet 't?
Ik vind het een vreselijk onzinnig topic..Geen man of vrouw is hetzelfde...
Oh, ik louperde je een beetje. Morgen van die blauwe bessen kopen.
Oh, heb je nu zeker niet meer? Zijn dat die dingen die je in de tijd van de frambozen hebt?
Misschien zijn ze niet eens super gezond, maar ' t smaakt als toverdrank.... Toch?Je bent echt lief...
Ja, dat begreep ik wel. Dat hoort er allemaal bij.
Met boos bedoelde ik niet zozeer hem, al kon dat nu ook nog even sterker meespelen, maar iets anders.
Je eet misschien minder nu. Logisch dat je minder trek hebt.
En dan sta je onder de douche, kijkt naar jezelf, en schrikt.
En dan zeg je " 't Zal me toch verdoriedikkeme niet gebeuren!!"
Boos in de zin van niet willen verliezen.
En dan neem je voor mijn part een hap pastasaus, soep, wat dan ook, om te beginnen.
Gooit er een vitaminepil doorheen (wel stampen, anders verslik je je), dan moet je echt naar buiten. Gewoon wat lopen.
Even maar. Dan bijkomen. Eten, weer lopen. En dan de voilgende dag, of diezelfde, als je een goede conditie had, harder gaan lopen. Zo krijg je je lichaam onderr controle. Geeft impulsen. En via je lichaam je gedachten, gevoel.
Echt jezelf nu bij elkaar rapen.
Anders raakt je hele hormoonstofwisseling in de war, ' t werkt te erg door op je lichaam.
Als dat lang doorgaat, is ' t een hgonderd maal zo lange weg voordat je zelfs maar bent waar je nu benbt.
Je kan dan later zelfs krijgen dat ' t omgekeerd op je denken uitwerkt.
Klopt allemaal, ik heb geen energie, kan het niet opbrengen om maar iets te doen.. Alles is zinloos...
Knok je op je baanders. Je kan nu nog in een handomdraai dat hele kaartenhuis weer overeind krijgen.
Zo laat je jezelf zien dat je niet kapot te krijgen bent.
En dan ben je misschien veeel mooier, leuker en dromeriger nog dan ooit...
Je kán dan meer.
Ik ben al kapot gekregen, ben altijd strijdlustig geweest en gaf nooit op.. Maar nu is mijn limiet bereikt...
Was als een test. (Zonder de cynische associatie.)
Eh, wat vind je van dat topic " Wat denken mannen nou, in godsnaam," of hoe heet 't?
Ik vind het een vreselijk onzinnig topic..Geen man of vrouw is hetzelfde...
Oh, ik louperde je een beetje. Morgen van die blauwe bessen kopen.
Oh, heb je nu zeker niet meer? Zijn dat die dingen die je in de tijd van de frambozen hebt?
Misschien zijn ze niet eens super gezond, maar ' t smaakt als toverdrank.... Toch?Je bent echt lief...
zondag 18 december 2011 om 20:05
quote:lgi24 schreef op 18 december 2011 @ 18:52:
Hoii Ruby,
Je hebt helemaal gelijk, de mensen van nu denken alleen maar aan geld en bezit en wat dan ook!
Als je wil gaan, dan moet je gewoon gaan. Zorg wel eerst voor dat je alles goed regel voordat je weg gaat.
Ik overweeg ook om weg te gaan, ik wil ook even verdwijnen, ben me omgeving helemaal zat.
Hoe denk je dat je tegen het verleden aan kijkt als je terug bent van timboektoe?
En zal je je leven anders gaan inrichten dan nu?Ik zit in een diep dal nu, zelfs weggaan heeft geen zin meer nu..
Het maakt allemaal niet meer uit wat ik doe, zal niets veranderen aan hoe ik me voel...
Hoii Ruby,
Je hebt helemaal gelijk, de mensen van nu denken alleen maar aan geld en bezit en wat dan ook!
Als je wil gaan, dan moet je gewoon gaan. Zorg wel eerst voor dat je alles goed regel voordat je weg gaat.
Ik overweeg ook om weg te gaan, ik wil ook even verdwijnen, ben me omgeving helemaal zat.
Hoe denk je dat je tegen het verleden aan kijkt als je terug bent van timboektoe?
En zal je je leven anders gaan inrichten dan nu?Ik zit in een diep dal nu, zelfs weggaan heeft geen zin meer nu..
Het maakt allemaal niet meer uit wat ik doe, zal niets veranderen aan hoe ik me voel...
zondag 18 december 2011 om 20:11
voor jou Ruby. En inderdaad, weggaan zal niets veranderen aan jouw gevoel, omdat (ik zei het al eerder) je innerlijk mee op reis gaat, waarheen je ook gaat. Je dient je eigen lot te dragen, hoe moeilijk dat soms ook is. Je moet er zelf wat van proberen te bakken. En als de ingrediënten van het baksel allemaal zeer mager en slecht van kwaliteit zijn, dan nóg is het je eigen ik die kan proberen om er toch iets van te maken.
Ruby, is het een duidelijk probleem waar je nu mee te dealen hebt, en waarbij je geen oplossing ziet? Of is het meer een gevoel, een stemming, dus zonder aanwijsbare oorzaak?
Ruby, is het een duidelijk probleem waar je nu mee te dealen hebt, en waarbij je geen oplossing ziet? Of is het meer een gevoel, een stemming, dus zonder aanwijsbare oorzaak?
zondag 18 december 2011 om 20:19
quote:molly74 schreef op 18 december 2011 @ 20:11:
voor jou Ruby. En inderdaad, weggaan zal niets veranderen aan jouw gevoel, omdat (ik zei het al eerder) je innerlijk mee op reis gaat, waarheen je ook gaat. Je dient je eigen lot te dragen, hoe moeilijk dat soms ook is. Je moet er zelf wat van proberen te bakken. En als de ingrediënten van het baksel allemaal zeer mager en slecht van kwaliteit zijn, dan nóg is het je eigen ik die kan proberen om er toch iets van te maken.
Ruby, is het een duidelijk probleem waar je nu mee te dealen hebt, en waarbij je geen oplossing ziet? Of is het meer een gevoel, een stemming, dus zonder aanwijsbare oorzaak?Ik heb teveel op mijn bord gekregen in een te korte tijd, steeds weer vallen, opstaan en weer doorgaan..
Ik weet dat ik (extreem) gevoelig ben maar had ook altijd een extreme vechtlust, helaas is die vechtlust nu helemaal weg...
Ik zit in een diep donker hol en ik zie gewoon geen uitweg, het voelt zo doelloos allemaal en ik weet niet meer waarom ik nog op deze aardkloot zou willen zijn...
voor jou Ruby. En inderdaad, weggaan zal niets veranderen aan jouw gevoel, omdat (ik zei het al eerder) je innerlijk mee op reis gaat, waarheen je ook gaat. Je dient je eigen lot te dragen, hoe moeilijk dat soms ook is. Je moet er zelf wat van proberen te bakken. En als de ingrediënten van het baksel allemaal zeer mager en slecht van kwaliteit zijn, dan nóg is het je eigen ik die kan proberen om er toch iets van te maken.
Ruby, is het een duidelijk probleem waar je nu mee te dealen hebt, en waarbij je geen oplossing ziet? Of is het meer een gevoel, een stemming, dus zonder aanwijsbare oorzaak?Ik heb teveel op mijn bord gekregen in een te korte tijd, steeds weer vallen, opstaan en weer doorgaan..
Ik weet dat ik (extreem) gevoelig ben maar had ook altijd een extreme vechtlust, helaas is die vechtlust nu helemaal weg...
Ik zit in een diep donker hol en ik zie gewoon geen uitweg, het voelt zo doelloos allemaal en ik weet niet meer waarom ik nog op deze aardkloot zou willen zijn...
zondag 18 december 2011 om 20:31
Ik weet hoe het voelt, om teveel in te korte tijd of veel gedurende een lange periode op je bordje te krijgen. Je voelt je zo machteloos, zo leeg, dat alles donker is. Je ziet dan alleen nog maar beren op de weg. Je wil waarschijnlijk niet dood, maar voor jouw gevoel zie je ook geen goede redenen meer om te leven. Omschrijf ik dat goed?
In je OP schrijf je dat de mensen om je heen zo gejaagd zijn. Het is al een goed teken dat dit je opvalt, want dat heb je in ieder geval zelf de kans om er iets aan te doen. Om hier niet in mee te gaan, om pas op de plaats te maken.
Je schreef ergens dat je moeder jou dit jaar niet meer zag gaan werken. Mij lijkt dat ook verstandig, voor zover ik een beeld van je heb kunnen schetsen. Want je dient eerst voor jezelf te zorgen, te herstellen, zicht te krijgen op je kunnen, voordat je je in dienst stelt van anderen.
Als het voor vanavond teveel is allemaal, dan hoop ik dat je ergens terecht kunt: moeder, vriendin, buren. En morgen je huisarts bellen en op onderzoek gaan wat je aan hulp nodig hebt.
In je OP schrijf je dat de mensen om je heen zo gejaagd zijn. Het is al een goed teken dat dit je opvalt, want dat heb je in ieder geval zelf de kans om er iets aan te doen. Om hier niet in mee te gaan, om pas op de plaats te maken.
Je schreef ergens dat je moeder jou dit jaar niet meer zag gaan werken. Mij lijkt dat ook verstandig, voor zover ik een beeld van je heb kunnen schetsen. Want je dient eerst voor jezelf te zorgen, te herstellen, zicht te krijgen op je kunnen, voordat je je in dienst stelt van anderen.
Als het voor vanavond teveel is allemaal, dan hoop ik dat je ergens terecht kunt: moeder, vriendin, buren. En morgen je huisarts bellen en op onderzoek gaan wat je aan hulp nodig hebt.
zondag 18 december 2011 om 21:11
quote:nerd_ schreef op 18 december 2011 @ 20:22:
*is ze weer*
Wb. dat laatste, dat tegen Ig, dat je een beetje voor pampus ligt, dat dat zou kunnen gebeuren, voorzag ik wel.
Maar dat weet je wel. Ik schreef ' t letterlijk, "Dadelijk zit je ergens ver weg, en komt de reactie".
En dat je nu geen energie hebt, en je denkt je limiet bereikt te hebben, begreep ik ook wel.
Maar..." net als in de film," sta weer op...
Douchen, niet om schoon te zijn, maar dan knap je op, en een pietskeklein beetje lopen.
Al is ' t maar tot de hoek.
Als je dat hebt gedaan, weer eten, bijkomen...
Dan heb je de kentering ingezet.
Dan kan je zo weer " dansen."
Ga je ' t nou doen?
Voor de liefde...
(Gaat ' t makkelijker als je nog praat, belt, weet ik veel?
Wat jij wil.
NU kan je jezelf en de wereld bewijzen....
Jij schoot niet tekort, maar die klojang.
Die eer, dat je ' t op jezelf betrekt, gun je ' m toch niet?)
Nou, eh, dat topic...Dan had je me daar weg moeten halen. Of iedereen uitschelden.
Of zelf wat zeggen.Ik heb een stuk gelopen, gewoon doelloos door de buurt..
En ik betrek het idd op mezelf, dat ik belofte's heb geloofd en vertrouwen had...
Dat is toch echt mijn eigen schuld, moet nu onderhand wel eens weten dat je eigenlijk alleen maar op jezelf kunt vertrouwen in dit leven, mensen stellen altijd teleur..
En dat topic, dat moet iedereen lekker zelf weten wat ze daar doen hoor, daar ga ik me niet mee bemoeien..
*is ze weer*
Wb. dat laatste, dat tegen Ig, dat je een beetje voor pampus ligt, dat dat zou kunnen gebeuren, voorzag ik wel.
Maar dat weet je wel. Ik schreef ' t letterlijk, "Dadelijk zit je ergens ver weg, en komt de reactie".
En dat je nu geen energie hebt, en je denkt je limiet bereikt te hebben, begreep ik ook wel.
Maar..." net als in de film," sta weer op...
Douchen, niet om schoon te zijn, maar dan knap je op, en een pietskeklein beetje lopen.
Al is ' t maar tot de hoek.
Als je dat hebt gedaan, weer eten, bijkomen...
Dan heb je de kentering ingezet.
Dan kan je zo weer " dansen."
Ga je ' t nou doen?
Voor de liefde...
(Gaat ' t makkelijker als je nog praat, belt, weet ik veel?
Wat jij wil.
NU kan je jezelf en de wereld bewijzen....
Jij schoot niet tekort, maar die klojang.
Die eer, dat je ' t op jezelf betrekt, gun je ' m toch niet?)
Nou, eh, dat topic...Dan had je me daar weg moeten halen. Of iedereen uitschelden.
Of zelf wat zeggen.Ik heb een stuk gelopen, gewoon doelloos door de buurt..
En ik betrek het idd op mezelf, dat ik belofte's heb geloofd en vertrouwen had...
Dat is toch echt mijn eigen schuld, moet nu onderhand wel eens weten dat je eigenlijk alleen maar op jezelf kunt vertrouwen in dit leven, mensen stellen altijd teleur..
En dat topic, dat moet iedereen lekker zelf weten wat ze daar doen hoor, daar ga ik me niet mee bemoeien..
zondag 18 december 2011 om 21:15
quote:molly74 schreef op 18 december 2011 @ 20:31:
Ik weet hoe het voelt, om teveel in te korte tijd of veel gedurende een lange periode op je bordje te krijgen. Je voelt je zo machteloos, zo leeg, dat alles donker is. Je ziet dan alleen nog maar beren op de weg. Je wil waarschijnlijk niet dood, maar voor jouw gevoel zie je ook geen goede redenen meer om te leven. Omschrijf ik dat goed?
Dat omschrijf je goed Molly, alleen zie ik geen beren op de weg maar ik zie idd geen reden meer om door te gaan, waar ik nog voor hier wil zijn..
Alles lijkt zinloos, wat geeft het leven nou zin?
In je OP schrijf je dat de mensen om je heen zo gejaagd zijn. Het is al een goed teken dat dit je opvalt, want dat heb je in ieder geval zelf de kans om er iets aan te doen. Om hier niet in mee te gaan, om pas op de plaats te maken.
Je schreef ergens dat je moeder jou dit jaar niet meer zag gaan werken. Mij lijkt dat ook verstandig, voor zover ik een beeld van je heb kunnen schetsen. Want je dient eerst voor jezelf te zorgen, te herstellen, zicht te krijgen op je kunnen, voordat je je in dienst stelt van anderen.
Als het voor vanavond teveel is allemaal, dan hoop ik dat je ergens terecht kunt: moeder, vriendin, buren. En morgen je huisarts bellen en op onderzoek gaan wat je aan hulp nodig hebt.Ik kan bij genoeg mensen terecht maar ik wil alleen zijn, heb het gevoel anderen tot last te zijn en dan kan ik niet mezelf zijn zoals ik me nu voel; depri, kut en ellendig...
Morgen naar de psych en dinsdag naar de huisarts..
Maar wat ik ook voor hulp krijg, ik moet het zelf doen.
Iets met leven, feestje en slingers..
Ik weet hoe het voelt, om teveel in te korte tijd of veel gedurende een lange periode op je bordje te krijgen. Je voelt je zo machteloos, zo leeg, dat alles donker is. Je ziet dan alleen nog maar beren op de weg. Je wil waarschijnlijk niet dood, maar voor jouw gevoel zie je ook geen goede redenen meer om te leven. Omschrijf ik dat goed?
Dat omschrijf je goed Molly, alleen zie ik geen beren op de weg maar ik zie idd geen reden meer om door te gaan, waar ik nog voor hier wil zijn..
Alles lijkt zinloos, wat geeft het leven nou zin?
In je OP schrijf je dat de mensen om je heen zo gejaagd zijn. Het is al een goed teken dat dit je opvalt, want dat heb je in ieder geval zelf de kans om er iets aan te doen. Om hier niet in mee te gaan, om pas op de plaats te maken.
Je schreef ergens dat je moeder jou dit jaar niet meer zag gaan werken. Mij lijkt dat ook verstandig, voor zover ik een beeld van je heb kunnen schetsen. Want je dient eerst voor jezelf te zorgen, te herstellen, zicht te krijgen op je kunnen, voordat je je in dienst stelt van anderen.
Als het voor vanavond teveel is allemaal, dan hoop ik dat je ergens terecht kunt: moeder, vriendin, buren. En morgen je huisarts bellen en op onderzoek gaan wat je aan hulp nodig hebt.Ik kan bij genoeg mensen terecht maar ik wil alleen zijn, heb het gevoel anderen tot last te zijn en dan kan ik niet mezelf zijn zoals ik me nu voel; depri, kut en ellendig...
Morgen naar de psych en dinsdag naar de huisarts..
Maar wat ik ook voor hulp krijg, ik moet het zelf doen.
Iets met leven, feestje en slingers..
zondag 18 december 2011 om 21:58
quote:nerd_ schreef op 18 december 2011 @ 21:23:
Ah, fantastisch, dat eh, doelloze lopen!
Gaat niet om waarheen, je bent weer begonnen de baas over je lichaam te worden.
Nou tevreden zijn over jezelf.
Beetje eten
Bijkomen.
Straks weer zo'n doelloos stukje.
Of morgen drie stukjes.
Dan kan je over drie dagen weer " over water lopen."
Dat jezelf verwijten dat je hebt vertrouwd zie ik niet.
Je moet niet boos op jezelf zijn, maar op hem.
Nou ja, da' s ie eigenlijk niet waard.
Wees blij dat je kan vertrouwen. Dat dat in je zit. Zo ben je denk ik opgegroeid.
Iets anders ken je niet.
Klopt.. Maar dat vertrouwen is afgebrokkeld nu..
Wat me zo depressief maakt, wat is de wereld zonder vertrouwen en dus zonder liefde?
Hij kwam misschiem bij iets wat hij zelf niet wist. Dat hij niet sterk genoeg was om verder te gaan.
Het leek andersom ook zo te zijn Nerd, dat is het enge...
Door mijn vertrouwen dacht ik dat hij de waarheid sprak.
Jij won eigenlijk....
Ik won door te verliezen?
Hebbie verders nog wat?
*plaag je*
Ah, fantastisch, dat eh, doelloze lopen!
Gaat niet om waarheen, je bent weer begonnen de baas over je lichaam te worden.
Nou tevreden zijn over jezelf.
Beetje eten
Bijkomen.
Straks weer zo'n doelloos stukje.
Of morgen drie stukjes.
Dan kan je over drie dagen weer " over water lopen."
Dat jezelf verwijten dat je hebt vertrouwd zie ik niet.
Je moet niet boos op jezelf zijn, maar op hem.
Nou ja, da' s ie eigenlijk niet waard.
Wees blij dat je kan vertrouwen. Dat dat in je zit. Zo ben je denk ik opgegroeid.
Iets anders ken je niet.
Klopt.. Maar dat vertrouwen is afgebrokkeld nu..
Wat me zo depressief maakt, wat is de wereld zonder vertrouwen en dus zonder liefde?
Hij kwam misschiem bij iets wat hij zelf niet wist. Dat hij niet sterk genoeg was om verder te gaan.
Het leek andersom ook zo te zijn Nerd, dat is het enge...
Door mijn vertrouwen dacht ik dat hij de waarheid sprak.
Jij won eigenlijk....
Ik won door te verliezen?
Hebbie verders nog wat?
*plaag je*
zondag 18 december 2011 om 22:39
quote:nerd_ schreef op 18 december 2011 @ 22:18:
Dat vertrouwen is alleen nu wat minder. Hoort bij de klap.
"Je staat nou op," denk dat ' t dan gelijk weer terug is.
En anders als je weer mensen ziet. Je hoeft ze niet eens te spreken.
Maar ergens, een festival, of zo, waar aardige mensen komen.
Al die stukjes spiegelen naar je toe.
Dan is 't in eén keer helemaal terug.
Dus dan is de liefde in je er ook wer.
Maar ik denk dat dat ueberhaupt te wezenlijk is, in je.
Nee, je verloor niet.
Hij verloor jou en de liefde.
En miste de kracht.
Als jij doorgaat, won jij.
Dat klinkt best mooi..
Maarre, denk niet dat je er nu al helemaal bent.
Gevoelsmatig lijkt van wel.
Maar je moet nog wel dat lopen, en dan hardlopen opbouwen.
Dan heb je weer reserve. Anders zit je net op dat evenwichtspunt.
Tot vorige week liep ik 3 x per week hard, 45 min.. Nu lukt me dat gewoon niet, maar heb tenminste wel stukje gelopen..
En eh, grijns even. Die bessen. Ik ga ook kijken, maar volgens ij zag ik ze al een tijdje niet.
Hm..maar ik kwam ook effies niet in de goede winkels.Diepvries ligt vol met besjes, zal morgen weer es voorzichtig kijken..
Trusten voor nu lieve Nerd..
Dat vertrouwen is alleen nu wat minder. Hoort bij de klap.
"Je staat nou op," denk dat ' t dan gelijk weer terug is.
En anders als je weer mensen ziet. Je hoeft ze niet eens te spreken.
Maar ergens, een festival, of zo, waar aardige mensen komen.
Al die stukjes spiegelen naar je toe.
Dan is 't in eén keer helemaal terug.
Dus dan is de liefde in je er ook wer.
Maar ik denk dat dat ueberhaupt te wezenlijk is, in je.
Nee, je verloor niet.
Hij verloor jou en de liefde.
En miste de kracht.
Als jij doorgaat, won jij.
Dat klinkt best mooi..
Maarre, denk niet dat je er nu al helemaal bent.
Gevoelsmatig lijkt van wel.
Maar je moet nog wel dat lopen, en dan hardlopen opbouwen.
Dan heb je weer reserve. Anders zit je net op dat evenwichtspunt.
Tot vorige week liep ik 3 x per week hard, 45 min.. Nu lukt me dat gewoon niet, maar heb tenminste wel stukje gelopen..
En eh, grijns even. Die bessen. Ik ga ook kijken, maar volgens ij zag ik ze al een tijdje niet.
Hm..maar ik kwam ook effies niet in de goede winkels.Diepvries ligt vol met besjes, zal morgen weer es voorzichtig kijken..
Trusten voor nu lieve Nerd..
maandag 19 december 2011 om 09:42
Hi Nerd,
Ik moest weer wakker worden vanochtend...
Heb zo een afspraak bij de psych, zie ik erg tegen op..
Op een rare manier schaam ik me dood..
En ik weet idd hoe hardlopen werkt, gaf me altijd een goed gevoel.
Nu heb ik zelfs daar geen behoefte meer aan..
Ik weet dat ik door moet, ik ga geen einde aan m'n leven maken maar de zin ontbreekt me ook nog steeds volledig....
Ik moest weer wakker worden vanochtend...
Heb zo een afspraak bij de psych, zie ik erg tegen op..
Op een rare manier schaam ik me dood..
En ik weet idd hoe hardlopen werkt, gaf me altijd een goed gevoel.
Nu heb ik zelfs daar geen behoefte meer aan..
Ik weet dat ik door moet, ik ga geen einde aan m'n leven maken maar de zin ontbreekt me ook nog steeds volledig....
