Psyche
alle pijlers
Grijs muisje - help
donderdag 22 december 2011 om 13:10
Ik ben graag het middelpunt van de aandacht. Ik kan heel grappig zijn, doe al jaren aan zingen, dansen en acteren en ben (soms zelfs te) open over mijn gevoelsleven.
En toch ben ik in sommige omgevingen extreem verlegen en introvert. Zo erg dat mensen mij vaak niet eens opmerken en pas na uren doorhebben dat ik er ben. Ik kruip helemaal terug in mijn schulp, gebogen schouders, vind alles eng om te zeggen, praat binnensmonds, enzovoort. Het is een soort sociale faalangst bijna. Als ik eenmaal zo binnenkom is het ook heel moeilijk uit dat patroon te stappen. Daarom heb ik groepen waarbij men mij kent als heel spontaan, enthousiast en duidelijk aanwezig, en groepen waar ik bekend sta als dat stille, breekbare muurbloempje die nooit wat zegt.
Het contrast is dus heel groot.
Ik heb er genoeg van en wil dit veranderen, en gewoon overal mezelf kunnen zijn, maar ik heb geen idee hoe dit aan te pakken. Iemand tips? Aan uiterlijkheden ligt het niet: ik heb leuke kleding, mooie stijl en besteed eigenlijk al teveel geld aan make-up en dat soort dingen. Ik zou wat ideeën heel erg waarderen, en ook therapie overwegen want het zit me wel in de weg, maar geen idee in welke hoek ik het moet zoeken.
En toch ben ik in sommige omgevingen extreem verlegen en introvert. Zo erg dat mensen mij vaak niet eens opmerken en pas na uren doorhebben dat ik er ben. Ik kruip helemaal terug in mijn schulp, gebogen schouders, vind alles eng om te zeggen, praat binnensmonds, enzovoort. Het is een soort sociale faalangst bijna. Als ik eenmaal zo binnenkom is het ook heel moeilijk uit dat patroon te stappen. Daarom heb ik groepen waarbij men mij kent als heel spontaan, enthousiast en duidelijk aanwezig, en groepen waar ik bekend sta als dat stille, breekbare muurbloempje die nooit wat zegt.
Het contrast is dus heel groot.
Ik heb er genoeg van en wil dit veranderen, en gewoon overal mezelf kunnen zijn, maar ik heb geen idee hoe dit aan te pakken. Iemand tips? Aan uiterlijkheden ligt het niet: ik heb leuke kleding, mooie stijl en besteed eigenlijk al teveel geld aan make-up en dat soort dingen. Ik zou wat ideeën heel erg waarderen, en ook therapie overwegen want het zit me wel in de weg, maar geen idee in welke hoek ik het moet zoeken.
donderdag 22 december 2011 om 13:18
Misschien passen die mensen in het gezelschap waar je je een muurbloempje voelt niet zo bij jou? Is het een must om die mensen te blijven zien (familie, collega's) dan is het een idee om je bewust te zijn van je lichaamstaal en proberen je gedachtes die je op zo'n moment hebt (zie je wel niemand ziet me, hoort me bijvb) te toetsen op waarheid en te proberen het in kleine stappen te veranderen.De manier waarop je staat kun je veranderen en de gedachtes die je hebt kun je ombuigen naar positieve gedachtes. Je zou er wat over kunnen lezen bijvb een boek over NLP.
donderdag 22 december 2011 om 13:19
donderdag 22 december 2011 om 13:25
Bedankt voor de reacties!
Het is niet echt een optie dit soort omgevingen te vermijden en het is ook niet van tevoren te voorspellen wat voor soort omgevingen dit zijn (hoewel het heel sterk samen lijkt te hangen met het welkom dat ik ontvang). Het gaat me er ook niet om dat ik overal dominant en extravert wil zijn, maar de andere kant van de medaille is zo erg dat ik echt gewoon letterlijk niets durf te zeggen, ook als gesprekken over onderwerpen gaan waar ik normaal gesproken veel van weet en enthousiast over ben. Ik word daar heel ellendig en onzeker van.
Laat ik als voorbeeld twee dansgroepen nemen waar ik bij zit: bij de éen ben ik heel open, vrolijk en energiek. Bij de ander ben ik stil en verlegen. De mensen zijn eigenlijk precies dezelfde types, maar bij de ene groep raakte ik gelijk de eerste les in gesprek met een van de meiden die duidelijk liet merken dat ze het leuk vond dat ik kwam kijken.
Het is niet echt een optie dit soort omgevingen te vermijden en het is ook niet van tevoren te voorspellen wat voor soort omgevingen dit zijn (hoewel het heel sterk samen lijkt te hangen met het welkom dat ik ontvang). Het gaat me er ook niet om dat ik overal dominant en extravert wil zijn, maar de andere kant van de medaille is zo erg dat ik echt gewoon letterlijk niets durf te zeggen, ook als gesprekken over onderwerpen gaan waar ik normaal gesproken veel van weet en enthousiast over ben. Ik word daar heel ellendig en onzeker van.
Laat ik als voorbeeld twee dansgroepen nemen waar ik bij zit: bij de éen ben ik heel open, vrolijk en energiek. Bij de ander ben ik stil en verlegen. De mensen zijn eigenlijk precies dezelfde types, maar bij de ene groep raakte ik gelijk de eerste les in gesprek met een van de meiden die duidelijk liet merken dat ze het leuk vond dat ik kwam kijken.
donderdag 22 december 2011 om 13:44
O zo herkenbaar! Het enige wat ik kan bedenken is dat je moet accepteren dat allebei die kanten bij je horen. Als je jezelf heel erg op de kop gaat zitten ('stomme saaie trut, waarom kun je nou niet wat vlotter doen') wordt het alleen maar erger want dan verzet je je ertegen en blokkeer je en gaat niks meer natuurlijk. Omarmen dus die sociale onkunde op die momenten, en blij zijn dat je ook andere kanten hebt? Er zijn zoveel mensen waar veel minder in zit dan je op het eerste gezicht ziet, jij bent dan lekker het tegenovergestelde.
donderdag 22 december 2011 om 14:01
misschien ben je gewoon heel gevoelig voor de sfeer die er in een omgeving heerst?
Zijn de mensen zelf sympathiek en vrolijk, dan ben jij dat ook, en is er (met het blote oog niet te zien, maar misschien voor jou wel voelbaar) onenigheid in de groep, dan voel jij je niet op je gemak en gedraag je je terughoudend?
Zijn de mensen zelf sympathiek en vrolijk, dan ben jij dat ook, en is er (met het blote oog niet te zien, maar misschien voor jou wel voelbaar) onenigheid in de groep, dan voel jij je niet op je gemak en gedraag je je terughoudend?
donderdag 22 december 2011 om 14:09
Murdoch, bedankt voor de lieve reactie. Ik denk eigenlijk dat je misschien gelijk hebt, maar ik wil er toch zo graag wat aan doen.
Marthesyl, ik denk niet dat het daar aan ligt. Al mijn goede eigenschappen ten spijt ben ik namelijk vrij egoïstisch en merk ik emoties van andere mensen vaak juist laat op.
Marthesyl, ik denk niet dat het daar aan ligt. Al mijn goede eigenschappen ten spijt ben ik namelijk vrij egoïstisch en merk ik emoties van andere mensen vaak juist laat op.
donderdag 22 december 2011 om 14:39
Ik zou zeggen: ga dan door met toneelspelen. Als je zo goed kan toneelspelen dan lukt dat toch ook wel in "sommige omgevingen"? Je speelt dan een persoon met zelfvertrouwen. Je sterke ik dus. Die haal je je voor de geest en die kruipt dan in je. Zo leren kinderen het toch ook? Ze lopen op hoge hakken te sloffen van hun mama en leren zo spelenderwijs die sociale rol.
donderdag 22 december 2011 om 14:53
Ik denk dat dat inderdaad voor heel veel mensen werkt, Bahco, en dat over het algemeen ook gebeurt - bijna niemand heeft geen onzekerheden - maar dat lukt me in dat soort omgevingen dus echt niet. Ik heb het me wel eens voorgenomen, maar de angst en de barrière is veel te hoog. Bovendien zit je op een gegeven moment vast in een patroon en benaderen mensen je ook op een bepaalde manier. Ik heb wel eens meegemaakt dat ik het wel probeerde in zo'n omgeving, om dan maar eens heel geacteerd vol zelfvertrouwen de aandacht op te eisen. Eén keer dacht men dat ik heel veel gedronken had of drugs genomen, en de andere keer - toen was ik een stuk jonger dus tieners - werd ik keihard uitgelachen. Allebei heel vernederende ervaringen voor mij, en niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Kleine stapjes lijken me beter dan een groots dramatisch gebaar.
donderdag 22 december 2011 om 15:02
quote:redredrose schreef op 22 december 2011 @ 14:53:
Ik denk dat dat inderdaad voor heel veel mensen werkt, Bahco, en dat over het algemeen ook gebeurt - bijna niemand heeft geen onzekerheden - maar dat lukt me in dat soort omgevingen dus echt niet. Ik heb het me wel eens voorgenomen, maar de angst en de barrière is veel te hoog. Bovendien zit je op een gegeven moment vast in een patroon en benaderen mensen je ook op een bepaalde manier. Ik heb wel eens meegemaakt dat ik het wel probeerde in zo'n omgeving, om dan maar eens heel geacteerd vol zelfvertrouwen de aandacht op te eisen. Eén keer dacht men dat ik heel veel gedronken had of drugs genomen, en de andere keer - toen was ik een stuk jonger dus tieners - werd ik keihard uitgelachen. Allebei heel vernederende ervaringen voor mij, en niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Kleine stapjes lijken me beter dan een groots dramatisch gebaar.
Je geeft hierin aan dat je er vooraf van uitgaat dat het je echt niet lukt. Als je zo een wedstrijd ingaat, dan verlies je zeker weten. Je weet nl. dat je het wel kunt (je hebt genoeg situaties waarin je dit aan jezelf bewijst). Daarnaast geef je ook heel duidelijk aan dat je vast zit in een patroon. Deze twee dingen passen idd binnen NLP (opm. Maryssa). Aan de andere kant lees ik een bepaalde angst. Wat levert deze je op? En wat heb je er (buiten deze twee ervaringen) gedaan om deze los te laten?
Wat zou je wel willen? Hoe zou dat voor jou voelen? Heb je al eens aan iemand uit de dansgroep gevraagd om je hierbij te helpen?
Sorry voor de hoeveelheid vragen
Ik denk dat dat inderdaad voor heel veel mensen werkt, Bahco, en dat over het algemeen ook gebeurt - bijna niemand heeft geen onzekerheden - maar dat lukt me in dat soort omgevingen dus echt niet. Ik heb het me wel eens voorgenomen, maar de angst en de barrière is veel te hoog. Bovendien zit je op een gegeven moment vast in een patroon en benaderen mensen je ook op een bepaalde manier. Ik heb wel eens meegemaakt dat ik het wel probeerde in zo'n omgeving, om dan maar eens heel geacteerd vol zelfvertrouwen de aandacht op te eisen. Eén keer dacht men dat ik heel veel gedronken had of drugs genomen, en de andere keer - toen was ik een stuk jonger dus tieners - werd ik keihard uitgelachen. Allebei heel vernederende ervaringen voor mij, en niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Kleine stapjes lijken me beter dan een groots dramatisch gebaar.
Je geeft hierin aan dat je er vooraf van uitgaat dat het je echt niet lukt. Als je zo een wedstrijd ingaat, dan verlies je zeker weten. Je weet nl. dat je het wel kunt (je hebt genoeg situaties waarin je dit aan jezelf bewijst). Daarnaast geef je ook heel duidelijk aan dat je vast zit in een patroon. Deze twee dingen passen idd binnen NLP (opm. Maryssa). Aan de andere kant lees ik een bepaalde angst. Wat levert deze je op? En wat heb je er (buiten deze twee ervaringen) gedaan om deze los te laten?
Wat zou je wel willen? Hoe zou dat voor jou voelen? Heb je al eens aan iemand uit de dansgroep gevraagd om je hierbij te helpen?
Sorry voor de hoeveelheid vragen
donderdag 22 december 2011 om 15:09
Ja, maar ga je er niet van uit dat je sterke ik een heel andere is dan je zelfbewuste ik? Je zelfbewustzijn voedt je toch met de realiteit? Aan die realiteit moet je werken natuurlijk. En dan bedoel ik niet je gevoelsleven, maar je positie in de maatschappij. Die kan je versterken door zoveel mogelijk te leren.
En intussen kan het helpen om een zo gunstig mogelijk beeld van jezelf voor te stellen. Niet echt liegen, maar als iets haalbaar is, dan is het handiger om tegen jezelf te zeggen: dat kan ik en dat doe ik, dan te zeggen, oh jee, dadelijk kan ik het niet. Want dan wordt het een self-fulfilling prophecy.
Ik zou echt alle mogelijkheden die ik had onderzoeken en die zoveel mogelijk ontplooien, op elk gebied. Ook lichamelijk. Trainen, totdat je tevreden en gezond bent.
Grote kans dat je ze dan allemaal inhaalt, en zo niet, dan heb je toch het beste voortgebracht uit jezelf.
En intussen kan het helpen om een zo gunstig mogelijk beeld van jezelf voor te stellen. Niet echt liegen, maar als iets haalbaar is, dan is het handiger om tegen jezelf te zeggen: dat kan ik en dat doe ik, dan te zeggen, oh jee, dadelijk kan ik het niet. Want dan wordt het een self-fulfilling prophecy.
Ik zou echt alle mogelijkheden die ik had onderzoeken en die zoveel mogelijk ontplooien, op elk gebied. Ook lichamelijk. Trainen, totdat je tevreden en gezond bent.
Grote kans dat je ze dan allemaal inhaalt, en zo niet, dan heb je toch het beste voortgebracht uit jezelf.
donderdag 22 december 2011 om 15:21
Je hebt gelijk dat je op zo'n manier de wedstrijd wel moet verliezen. Echter heb ik regelmatig of te horen gekregen "gewoon doen" of dit mezelf voorgehouden, inclusief de boodschap naar mezelf dat ik wél hartstikke leuk en spontaan kan zijn. Het zou kunnen dat er onbewust alsnog iets fout gaat op dat moment, en ik er misschien niet volledig in geloof, maar ik weet niet hoe ik dat zou kunnen veranderen. Was is NLP precies? Ik heb daar niet eerder van gehoord.
Ik denk dat ik wellicht overdreven bang ben voor afwijzing. De angst levert me natuurlijk niets op - het is voor mij vooral erg irritant - en ik word juist afgewezen omdat ik mezelf zo compleet afsluit. Rationeel weet ik bovendien dat ik niet met iedereen bevriend hoef of wil zijn, maar ik weet ook dat ik over het algemeen mensen heel leuk en aardig vind terwijl andere mensen veel kritischer zijn naar mensen. Als ik een nieuw persoon leer kennen is mijn eerste indruk bijna altijd: goh, die is leuk, interessant, waarschijnlijk heel aardig. Ik ben wat dat betreft heel positief. Vriendinnen en andere mensen in mijn omgeving oordelen veel harder en zijn vaak lang niet zo geïnteresseerd. Ik ben bang dat andere mensen over mij ook meteen oordelen en ik dat niet door heb.
Ik zou willen dat ik de angst kan loslaten en in alle omgevingen niet per se optimaal maar in ieder geval normaal kan functioneren. Ik heb hier nog niet om hulp over gevraagd omdat ik denk dat mensen die mij kennen in mijn "open" hoedanigheid hier compleet overdonderd door zouden zijn.
Ik denk dat ik wellicht overdreven bang ben voor afwijzing. De angst levert me natuurlijk niets op - het is voor mij vooral erg irritant - en ik word juist afgewezen omdat ik mezelf zo compleet afsluit. Rationeel weet ik bovendien dat ik niet met iedereen bevriend hoef of wil zijn, maar ik weet ook dat ik over het algemeen mensen heel leuk en aardig vind terwijl andere mensen veel kritischer zijn naar mensen. Als ik een nieuw persoon leer kennen is mijn eerste indruk bijna altijd: goh, die is leuk, interessant, waarschijnlijk heel aardig. Ik ben wat dat betreft heel positief. Vriendinnen en andere mensen in mijn omgeving oordelen veel harder en zijn vaak lang niet zo geïnteresseerd. Ik ben bang dat andere mensen over mij ook meteen oordelen en ik dat niet door heb.
Ik zou willen dat ik de angst kan loslaten en in alle omgevingen niet per se optimaal maar in ieder geval normaal kan functioneren. Ik heb hier nog niet om hulp over gevraagd omdat ik denk dat mensen die mij kennen in mijn "open" hoedanigheid hier compleet overdonderd door zouden zijn.
