Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
donderdag 22 december 2011 om 22:26
Soyli, nee hoor, ik heb vanaf het begin de deur al niet meer op een kiertje staan. Dat kwam toen voornamelijk door ex, die was daar heel duidelijk in....Maar ik zou hem ook niet meer terug willen..niet deze man..wel de man die hij was en tja..die bestaat niet meer! En hoe is het met mij...ook ik wordt sterker..heb weer goede dagen erbij zitten, kan weer onwijs genieten van mijn werk, heb vorige week een uitje gehad waar ik weer echt van genoten heb...het is alleen nog zo af en toe een dip....maar: ook ik ga er komen net als alle dames en jij ook hier!!
vrijdag 23 december 2011 om 00:44
quote:Soyli schreef op 22 december 2011 @ 22:08:
Knuffeltje.. Je mág gevloerd zijn. Dat is heel normaal. Laat het gebeuren. Maar heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Écht! Ook voor jou gaat de zon weer schijnen! Zoek hulp, en vertel je verhaal aan zoveel mogelijk mensen. Huil wanneer je tranen voelt, en geniet wanneer je voelt dat je even kunt genieten.
En vrouw! 50?! De wereld ligt nog voor je open! Collega van mij is op haar 54e na een scheiding verliefd geworden op een man en ik begrijp van haar dat ze iedere avond stomende seks hebben.. Pfieuw! Dat heb ik mijn héle leven nog niet gehad .
Komt goed! Volgend jaar eind december drinken we er een borrel op!!! X
Een nieuwe vent: moet ik voorlopig niet aan denken. Ik voel me zo verdrietig, verraden en vernederd. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog een man die macht over mij geef. Dat ik iemand de kans geef om me mijn leven in 1 keer af te pakken.
Maar die borrel, volgend jaar, daar ga ik voor. Erger kan het niet worden denk ik, dus dan moet het beter gaan. Dus op naar die borrel!
Knuffeltje.. Je mág gevloerd zijn. Dat is heel normaal. Laat het gebeuren. Maar heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Écht! Ook voor jou gaat de zon weer schijnen! Zoek hulp, en vertel je verhaal aan zoveel mogelijk mensen. Huil wanneer je tranen voelt, en geniet wanneer je voelt dat je even kunt genieten.
En vrouw! 50?! De wereld ligt nog voor je open! Collega van mij is op haar 54e na een scheiding verliefd geworden op een man en ik begrijp van haar dat ze iedere avond stomende seks hebben.. Pfieuw! Dat heb ik mijn héle leven nog niet gehad .
Komt goed! Volgend jaar eind december drinken we er een borrel op!!! X
Een nieuwe vent: moet ik voorlopig niet aan denken. Ik voel me zo verdrietig, verraden en vernederd. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog een man die macht over mij geef. Dat ik iemand de kans geef om me mijn leven in 1 keer af te pakken.
Maar die borrel, volgend jaar, daar ga ik voor. Erger kan het niet worden denk ik, dus dan moet het beter gaan. Dus op naar die borrel!
vrijdag 23 december 2011 om 00:57
quote:allalone schreef op 22 december 2011 @ 22:26:
Soyli, nee hoor, ik heb vanaf het begin de deur al niet meer op een kiertje staan. Dat kwam toen voornamelijk door ex, die was daar heel duidelijk in....Maar ik zou hem ook niet meer terug willen..niet deze man..wel de man die hij was en tja..die bestaat niet meer! En hoe is het met mij...ook ik wordt sterker..heb weer goede dagen erbij zitten, kan weer onwijs genieten van mijn werk, heb vorige week een uitje gehad waar ik weer echt van genoten heb...het is alleen nog zo af en toe een dip....maar: ook ik ga er komen net als alle dames en jij ook hier!!
Dat is het probleem bij ons. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en me mist. Hij wil haar erbij hebben voor de seks, omdat hij vindt dat hij daarin tekort komt. Kan het nog vernederender worden. Hij dacht dat ik daar blij mee zou zijn. Het heeft me echt tot op het bot vernederd. De gedachte dat als hij aandacht aan me had gegeven, ik ook meer zin had gehad in seks is nooit in hem opgkomen. Nu voelde ik me alleen een gat waar hij zijn ding in kon steken. Lekker stimulerend.
Hoe moet ik nu verder met al die verwijten mijn kant op. Ik weet dat het zijn manier is om goed te praten wat hij doet, maar de angeltjes van zijn opmerkingen blijven zitten. Ik blijf dus achter met het gevoel dat ik behalve zijn sloofje niet goed genoeg was. Dat doet een immense pijn. Ik weet dat hij me niet genoeg respecteerde als mens, maar ik blijf het me toch aantrekken. Ik blijf mezelf toch zien als iemand die tekort geschoten is. Dus ik kan me niet voorstellen dat ik nog ooit met iemand anders het bed zal durven delen.
Dan heb ik ook nog eens het gevoel dat hij de therapie alleen gebruikt heeft om zichzelf te rechtvaardigen en dat ik hem geholpen heb om het er in zijn nieuwe relatie beter van af te brengen. How stupid can you get!!
Soyli, nee hoor, ik heb vanaf het begin de deur al niet meer op een kiertje staan. Dat kwam toen voornamelijk door ex, die was daar heel duidelijk in....Maar ik zou hem ook niet meer terug willen..niet deze man..wel de man die hij was en tja..die bestaat niet meer! En hoe is het met mij...ook ik wordt sterker..heb weer goede dagen erbij zitten, kan weer onwijs genieten van mijn werk, heb vorige week een uitje gehad waar ik weer echt van genoten heb...het is alleen nog zo af en toe een dip....maar: ook ik ga er komen net als alle dames en jij ook hier!!
Dat is het probleem bij ons. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en me mist. Hij wil haar erbij hebben voor de seks, omdat hij vindt dat hij daarin tekort komt. Kan het nog vernederender worden. Hij dacht dat ik daar blij mee zou zijn. Het heeft me echt tot op het bot vernederd. De gedachte dat als hij aandacht aan me had gegeven, ik ook meer zin had gehad in seks is nooit in hem opgkomen. Nu voelde ik me alleen een gat waar hij zijn ding in kon steken. Lekker stimulerend.
Hoe moet ik nu verder met al die verwijten mijn kant op. Ik weet dat het zijn manier is om goed te praten wat hij doet, maar de angeltjes van zijn opmerkingen blijven zitten. Ik blijf dus achter met het gevoel dat ik behalve zijn sloofje niet goed genoeg was. Dat doet een immense pijn. Ik weet dat hij me niet genoeg respecteerde als mens, maar ik blijf het me toch aantrekken. Ik blijf mezelf toch zien als iemand die tekort geschoten is. Dus ik kan me niet voorstellen dat ik nog ooit met iemand anders het bed zal durven delen.
Dan heb ik ook nog eens het gevoel dat hij de therapie alleen gebruikt heeft om zichzelf te rechtvaardigen en dat ik hem geholpen heb om het er in zijn nieuwe relatie beter van af te brengen. How stupid can you get!!
vrijdag 23 december 2011 om 06:25
quote:kunstje schreef op 23 december 2011 @ 00:57:
[...]
Dat is het probleem bij ons. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en me mist. Hij wil haar erbij hebben voor de seks, omdat hij vindt dat hij daarin tekort komt. Kan het nog vernederender worden. Hij dacht dat ik daar blij mee zou zijn. Het heeft me echt tot op het bot vernederd. De gedachte dat als hij aandacht aan me had gegeven, ik ook meer zin had gehad in seks is nooit in hem opgkomen. Nu voelde ik me alleen een gat waar hij zijn ding in kon steken. Lekker stimulerend.
Hoe moet ik nu verder met al die verwijten mijn kant op. Ik weet dat het zijn manier is om goed te praten wat hij doet, maar de angeltjes van zijn opmerkingen blijven zitten. Ik blijf dus achter met het gevoel dat ik behalve zijn sloofje niet goed genoeg was. Dat doet een immense pijn. Ik weet dat hij me niet genoeg respecteerde als mens, maar ik blijf het me toch aantrekken. Ik blijf mezelf toch zien als iemand die tekort geschoten is. Dus ik kan me niet voorstellen dat ik nog ooit met iemand anders het bed zal durven delen.
Dan heb ik ook nog eens het gevoel dat hij de therapie alleen gebruikt heeft om zichzelf te rechtvaardigen en dat ik hem geholpen heb om het er in zijn nieuwe relatie beter van af te brengen. How stupid can you get!!
Kunstje, genoeg is genoeg. Hij gaat vreemd (niet één keer, incidenteel, nee hij heeft een "vaste" partner gevonden voor on the side en is daar overduidelijk heel tevreden mee) en legt de verantwoordelijkheid daarvan helemaal bij jou neer. En dan het gore lef hebben om te melden dat hij denkt "dat je daar wel blij mee zal zijn" omdat het "alleen" voor de seks is?! Ja dat is het dus níet anders ging ie wel naar de hoeren, sorry maar ik zeg het zoals het is. Het liefst zou hij de zaken zo houden dat snap ik ook nog wel, een "sloofje" (sorry je eigen woorden) dat hem thuis bedient en daarbij nog een "sloofje" in bed voor de nodige ontspanning. Misschien moet je hem aanbieden nog iemand erbij te zoeken voor het geval hij nog andere behoeftes heeft?
En jij trekt het je ook nog allemaal aan?!?! Kom op hoor hee daar zou je echt te goed voor moeten zijn. Ja heel vervelend voor hem dat jij niet van plan bent om ja-knikkend te accepteren wat híj allemaal prettig vindt. Maar wel hoog tijd dat je voor jezelf kiest en dit verwende sujet een grote schop onder zijn derriére geeft.
Kunstje, je bent sterker dan je denkt. En veel meer waard dan dit.
[...]
Dat is het probleem bij ons. Hij blijft zeggen dat hij van me houdt en me mist. Hij wil haar erbij hebben voor de seks, omdat hij vindt dat hij daarin tekort komt. Kan het nog vernederender worden. Hij dacht dat ik daar blij mee zou zijn. Het heeft me echt tot op het bot vernederd. De gedachte dat als hij aandacht aan me had gegeven, ik ook meer zin had gehad in seks is nooit in hem opgkomen. Nu voelde ik me alleen een gat waar hij zijn ding in kon steken. Lekker stimulerend.
Hoe moet ik nu verder met al die verwijten mijn kant op. Ik weet dat het zijn manier is om goed te praten wat hij doet, maar de angeltjes van zijn opmerkingen blijven zitten. Ik blijf dus achter met het gevoel dat ik behalve zijn sloofje niet goed genoeg was. Dat doet een immense pijn. Ik weet dat hij me niet genoeg respecteerde als mens, maar ik blijf het me toch aantrekken. Ik blijf mezelf toch zien als iemand die tekort geschoten is. Dus ik kan me niet voorstellen dat ik nog ooit met iemand anders het bed zal durven delen.
Dan heb ik ook nog eens het gevoel dat hij de therapie alleen gebruikt heeft om zichzelf te rechtvaardigen en dat ik hem geholpen heb om het er in zijn nieuwe relatie beter van af te brengen. How stupid can you get!!
Kunstje, genoeg is genoeg. Hij gaat vreemd (niet één keer, incidenteel, nee hij heeft een "vaste" partner gevonden voor on the side en is daar overduidelijk heel tevreden mee) en legt de verantwoordelijkheid daarvan helemaal bij jou neer. En dan het gore lef hebben om te melden dat hij denkt "dat je daar wel blij mee zal zijn" omdat het "alleen" voor de seks is?! Ja dat is het dus níet anders ging ie wel naar de hoeren, sorry maar ik zeg het zoals het is. Het liefst zou hij de zaken zo houden dat snap ik ook nog wel, een "sloofje" (sorry je eigen woorden) dat hem thuis bedient en daarbij nog een "sloofje" in bed voor de nodige ontspanning. Misschien moet je hem aanbieden nog iemand erbij te zoeken voor het geval hij nog andere behoeftes heeft?
En jij trekt het je ook nog allemaal aan?!?! Kom op hoor hee daar zou je echt te goed voor moeten zijn. Ja heel vervelend voor hem dat jij niet van plan bent om ja-knikkend te accepteren wat híj allemaal prettig vindt. Maar wel hoog tijd dat je voor jezelf kiest en dit verwende sujet een grote schop onder zijn derriére geeft.
Kunstje, je bent sterker dan je denkt. En veel meer waard dan dit.
vrijdag 23 december 2011 om 07:39
http://www.youtube.com/watch?v=4QHpdrKT ... re=related
Lieve dames, jullie komen er wel, hoe moeiljk het nu ook is.
Dit is een toepasselijk liedje. luister maar!
Lieve dames, jullie komen er wel, hoe moeiljk het nu ook is.
Dit is een toepasselijk liedje. luister maar!
vrijdag 23 december 2011 om 09:26
Ik kom even uit de meeleesstand, want wat je hier zegt raakte me toch wel.quote:Soyli schreef op 22 december 2011 @ 14:04:
Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf heel klein heb gemaakt naast hem. Dat reken ik mezelf aan, niet hem. Ook dat is belangrijk; dat je je eigen aandeel in deze situatie gaat zien maar dat je vooral ook bij hem laat wat van hem is. Ik ontleende álles aan hem; mijn status, zekerheden, zelfvertrouwen, geluk..
Klein maken nodigt uit tot grensoverschrijdend gedrag. (Niet om het goed te praten, overigens)
En nu moet ik 'volwassen' worden. Die sterke en krachtige vrouw moet zich nu gaan laten zien. En dat is doodeng. Want ik weet dat ze in me zit, maar het is zo makkelijk om dat kleine meisje te blijven. Om te blijven steunen op de mensen om me heen. Want stel je toch voor dat als de krachtige vrouw naar buiten komt mensen me gaan laten vallen. Omdat ze denken dat ik hen niet meer nodig heb. En daar zit de kern voor mij: zelfvertrouwen!
Het lijkt meer op vertrouwen in anderen. Er zullen altijd mensen zijn die je laten vallen, of je nou krachtig bent of niet (kijk maar naar je ex). Zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Als jij een andere kant van jezelf laat zien, zal je altijd zien dat er mensen om je heen zijn die daar niet van gediend blijken.
Je zal ook zien dat er andere mensen voor in de plaats komen. Die misschien steun bij jou komen zoeken, die jou waarderen juist omdat je krachtig bent. En er zullen mensen zijn die blijven, die blij verrast zullen zijn dat je plotseling zo sterkt blijkt te zijn. Die oprecht nieuwsgierig zullen zijn naar de kant van jezelf die je laat zien.
Maar wat nog belangrijker is: je zal zelf merken dat je veel meer kan dan je denkt. Je zal je beter gaan voelen en dat ook uitstralen.
Vriendschappen (maar ook een relatie) moet een aanvulling zijn, geen noodzaak.
Dat vind ik echt de dooddoener van de eeuw. Mensen kunnen niet zonder sociale contacten. Ik niet, jij niet, niemand kan dat.
De aandacht en bevestiging die ik nu buiten mezelf zoek moet ik ín mezelf gaan vinden... Een mooie uitdaging voor 2012 vind ik zelf ..
Je mag best aandacht zoeken bij anderen. Vriendschap is ook een vorm van aandacht. Aandacht is de bevestiging dat je er mag zijn. Er zijn alleen verschillende manieren om dat te zoeken. Je kan je klein en kwetsbaar maken, dat helpt inderdaad. Daarmee eis je de aandacht op.
Maar je zal zien dat je meer dan genoeg aandacht krijgt als je gewoon een sterke volwassen vrouw blijkt te zijn. Niet omdat je die aandacht opeist, maar gewoon omdat je een interessante, leuke vrouw bent. Ook andere mensen zijn vaak minder zeker van zichzelf dan je denkt.
Dikke voor jullie.
*meeleesmodus weer aan*
Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf heel klein heb gemaakt naast hem. Dat reken ik mezelf aan, niet hem. Ook dat is belangrijk; dat je je eigen aandeel in deze situatie gaat zien maar dat je vooral ook bij hem laat wat van hem is. Ik ontleende álles aan hem; mijn status, zekerheden, zelfvertrouwen, geluk..
Klein maken nodigt uit tot grensoverschrijdend gedrag. (Niet om het goed te praten, overigens)
En nu moet ik 'volwassen' worden. Die sterke en krachtige vrouw moet zich nu gaan laten zien. En dat is doodeng. Want ik weet dat ze in me zit, maar het is zo makkelijk om dat kleine meisje te blijven. Om te blijven steunen op de mensen om me heen. Want stel je toch voor dat als de krachtige vrouw naar buiten komt mensen me gaan laten vallen. Omdat ze denken dat ik hen niet meer nodig heb. En daar zit de kern voor mij: zelfvertrouwen!
Het lijkt meer op vertrouwen in anderen. Er zullen altijd mensen zijn die je laten vallen, of je nou krachtig bent of niet (kijk maar naar je ex). Zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Als jij een andere kant van jezelf laat zien, zal je altijd zien dat er mensen om je heen zijn die daar niet van gediend blijken.
Je zal ook zien dat er andere mensen voor in de plaats komen. Die misschien steun bij jou komen zoeken, die jou waarderen juist omdat je krachtig bent. En er zullen mensen zijn die blijven, die blij verrast zullen zijn dat je plotseling zo sterkt blijkt te zijn. Die oprecht nieuwsgierig zullen zijn naar de kant van jezelf die je laat zien.
Maar wat nog belangrijker is: je zal zelf merken dat je veel meer kan dan je denkt. Je zal je beter gaan voelen en dat ook uitstralen.
Vriendschappen (maar ook een relatie) moet een aanvulling zijn, geen noodzaak.
Dat vind ik echt de dooddoener van de eeuw. Mensen kunnen niet zonder sociale contacten. Ik niet, jij niet, niemand kan dat.
De aandacht en bevestiging die ik nu buiten mezelf zoek moet ik ín mezelf gaan vinden... Een mooie uitdaging voor 2012 vind ik zelf ..
Je mag best aandacht zoeken bij anderen. Vriendschap is ook een vorm van aandacht. Aandacht is de bevestiging dat je er mag zijn. Er zijn alleen verschillende manieren om dat te zoeken. Je kan je klein en kwetsbaar maken, dat helpt inderdaad. Daarmee eis je de aandacht op.
Maar je zal zien dat je meer dan genoeg aandacht krijgt als je gewoon een sterke volwassen vrouw blijkt te zijn. Niet omdat je die aandacht opeist, maar gewoon omdat je een interessante, leuke vrouw bent. Ook andere mensen zijn vaak minder zeker van zichzelf dan je denkt.
Dikke voor jullie.
*meeleesmodus weer aan*
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 23 december 2011 om 12:05
quote:_newwoman_ schreef op 23 december 2011 @ 07:39:
http://www.youtube.com/watch?v=4QHpdrKT ... re=related
Lieve dames, jullie komen er wel, hoe moeiljk het nu ook is.
Dit is een toepasselijk liedje. luister maar!Inderdaad toepasselijk! Tnanks.
http://www.youtube.com/watch?v=4QHpdrKT ... re=related
Lieve dames, jullie komen er wel, hoe moeiljk het nu ook is.
Dit is een toepasselijk liedje. luister maar!Inderdaad toepasselijk! Tnanks.
vrijdag 23 december 2011 om 12:14
@Sartan, ik weet het, maar 27 jaar leg ik niet zo naast me neer (hij wel, heb ik gemerkt). En als ik dan denkt aan al die dingen die ik voortaan alleen moet doen, dan word ik gewoon bang. Ik weet wel dat ik het kan, maar het idee om alleen op vakantie te gaan en alleen naar verjaardagen en niet iemand te hebben waarmee je de dagelijkse sores deelt maakt me zo verdrietig. De kinderen zijn al uit huis of bijna. Waarom zou ik nog doorgaan? Wat voor nut heb ik nog?
vrijdag 23 december 2011 om 12:19
quote:kunstje schreef op 23 december 2011 @ 12:14:
@Sartan, ik weer het, maar 27 jaar leg ik niet zo naast me neer (hij wel, heb ik gemerkt). En als ik dan denkt aan al die dingen die ik voortaan alleen moet doen, dan word ik gewoon bang. Ik weet wel dat ik het kan, maar het idee om alleen op vakantie te gaan en alleen naar verjaardagen en niet iemand te hebben waarmee je de dagelijkse sores deelt maakt me zo verdrietig. De kinderen zijn al uit huis of bijna. Waarom zou ik nog doorgaan? Wat voor nut heb ik nog?
Je bent nog steeds hun moeder, en geloof me die gaan ze nog hard nodig hebben. Als ze zelf kinderen krijgen, maar ook gewoon, om even meet te praten om langs te gaan, en voor gevraagd en ongevraagd goed advies.
Je bent een vriendin voor je vriendinnen. Die hebben jou ook nodig. En zelfs je ex heeft je nog nodig, alleen is dat niet zo goed voor jou zelf en kan ik me voorstellen dat je op hem niet meer zo zit te wachten.
Je bent pas 50, je hebt nog een heel leven voor je. Nu is alles even heel zwart en akelig. Ga verder op je pad, ook jij komt een keer aan het einde van deze tunnel. Je kan het nu nog niet zien, en dat hoeft ook niet. Zoek steun bij de hele volksstammen vrouwen die je zijn voorgegaan op deze weg. Zij kwamen er weer uit, jij komt er ook weer uit.
@Sartan, ik weer het, maar 27 jaar leg ik niet zo naast me neer (hij wel, heb ik gemerkt). En als ik dan denkt aan al die dingen die ik voortaan alleen moet doen, dan word ik gewoon bang. Ik weet wel dat ik het kan, maar het idee om alleen op vakantie te gaan en alleen naar verjaardagen en niet iemand te hebben waarmee je de dagelijkse sores deelt maakt me zo verdrietig. De kinderen zijn al uit huis of bijna. Waarom zou ik nog doorgaan? Wat voor nut heb ik nog?
Je bent nog steeds hun moeder, en geloof me die gaan ze nog hard nodig hebben. Als ze zelf kinderen krijgen, maar ook gewoon, om even meet te praten om langs te gaan, en voor gevraagd en ongevraagd goed advies.
Je bent een vriendin voor je vriendinnen. Die hebben jou ook nodig. En zelfs je ex heeft je nog nodig, alleen is dat niet zo goed voor jou zelf en kan ik me voorstellen dat je op hem niet meer zo zit te wachten.
Je bent pas 50, je hebt nog een heel leven voor je. Nu is alles even heel zwart en akelig. Ga verder op je pad, ook jij komt een keer aan het einde van deze tunnel. Je kan het nu nog niet zien, en dat hoeft ook niet. Zoek steun bij de hele volksstammen vrouwen die je zijn voorgegaan op deze weg. Zij kwamen er weer uit, jij komt er ook weer uit.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 23 december 2011 om 12:31
Kunstje, ik ben werkelijk verbijsterd dat hij zomaar tegen jou durft te zeggen dat hij haar er graag bij zou willen hebben voor de seks. En daar moet je dan ook nog begrip voor hebben?
Wat een eikel (sorry zit me nu op te winden)
Er komt een dag dat hij de seks bij haar ook niet meer leuk zal vinden, en dan weer op zoek moet naar een nieuwe vlam (voor die stomende seks)
lieve Kunstje, echt, jij gaat hier straks zoveel sterker uit komen, daar ben ik van overtuigd.
En die zorgen over de toekomst, die snap ik wel hoor. Je moet vanaf nu alles alleen gaan doen, maar zoek daar hulp en steun voor bij je vriendinnen. En alleen op vakantie hoeft toch ook niet als je niet wilt? Samen met een leuke vriendin op vakantie kan zelfs misschien nog veel leuker zijn.
Wat een eikel (sorry zit me nu op te winden)
Er komt een dag dat hij de seks bij haar ook niet meer leuk zal vinden, en dan weer op zoek moet naar een nieuwe vlam (voor die stomende seks)
lieve Kunstje, echt, jij gaat hier straks zoveel sterker uit komen, daar ben ik van overtuigd.
En die zorgen over de toekomst, die snap ik wel hoor. Je moet vanaf nu alles alleen gaan doen, maar zoek daar hulp en steun voor bij je vriendinnen. En alleen op vakantie hoeft toch ook niet als je niet wilt? Samen met een leuke vriendin op vakantie kan zelfs misschien nog veel leuker zijn.
vrijdag 23 december 2011 om 16:13
quote:kunstje schreef op 23 december 2011 @ 12:14:
@Sartan, ik weer het, maar 27 jaar leg ik niet zo naast me neer (hij wel, heb ik gemerkt). En als ik dan denkt aan al die dingen die ik voortaan alleen moet doen, dan word ik gewoon bang. Ik weet wel dat ik het kan, maar het idee om alleen op vakantie te gaan en alleen naar verjaardagen en niet iemand te hebben waarmee je de dagelijkse sores deelt maakt me zo verdrietig. De kinderen zijn al uit huis of bijna. Waarom zou ik nog doorgaan? Wat voor nut heb ik nog?
Kunstje sorry maar het klinkt alsof je nu toch echt een schop onder je hol nodig hebt. Uit liefde! Sinds wanneer ben je alleen iets "waard" als je nog "nut hebt" getverdemme zeg. Wat haal jij jezelf omlaag. Jij bent de moeite waard ook zonder dat je iets voor mensen doet. Stap 1 hier is wel dat je een beetje aardig voor jezelf gaat worden want op deze manier kom je er natuurlijk nooit. Je geeft je ex wel precies wat ie wil hoor op deze manier, hij geeft je een duwtje en je zijgt huilend naar de vloer. Kappen!
En hoezo hebben je kinderen je niet meer nodig nu ze bijna het huis uit zijn???!!! Ik ben dolblij dat mijn moeder er nog is, bel haar bijna iedere dag en ben regelmatig bij haar!
Daarbij, maar dat gaat even duren, geloof me, komt er een tijd dat je gaat genieten van het feit dat je géén rekenschap hoeft af te leggen en dat je alleen naar een feestje mág. En dat je ook weer weg mag als je dat wil. Of blijven tot de kleine uurtjes als je daar zin in hebt! Zónder dat je iemand hebt die naast je zit te zuchten of te zeuren. Want is was het nou echt zo'n enorme grote roze wolk in jullie relatie?! Eerlijk waar?!
Hey. Wees een beetje lief voor jezelf. Je hebt nog een prachtig leven voor je. Maar ga er zelf een beetje in geloven alsjeblieft.. Het kan niet allemaal in een keer, dat weet ik ook wel, maar laat het toch tot je doordringen dat je eigenwaarde en geluk niet bij een ander vandaan komen. Echt niet.
Dikke voor jou
@Sartan, ik weer het, maar 27 jaar leg ik niet zo naast me neer (hij wel, heb ik gemerkt). En als ik dan denkt aan al die dingen die ik voortaan alleen moet doen, dan word ik gewoon bang. Ik weet wel dat ik het kan, maar het idee om alleen op vakantie te gaan en alleen naar verjaardagen en niet iemand te hebben waarmee je de dagelijkse sores deelt maakt me zo verdrietig. De kinderen zijn al uit huis of bijna. Waarom zou ik nog doorgaan? Wat voor nut heb ik nog?
Kunstje sorry maar het klinkt alsof je nu toch echt een schop onder je hol nodig hebt. Uit liefde! Sinds wanneer ben je alleen iets "waard" als je nog "nut hebt" getverdemme zeg. Wat haal jij jezelf omlaag. Jij bent de moeite waard ook zonder dat je iets voor mensen doet. Stap 1 hier is wel dat je een beetje aardig voor jezelf gaat worden want op deze manier kom je er natuurlijk nooit. Je geeft je ex wel precies wat ie wil hoor op deze manier, hij geeft je een duwtje en je zijgt huilend naar de vloer. Kappen!
En hoezo hebben je kinderen je niet meer nodig nu ze bijna het huis uit zijn???!!! Ik ben dolblij dat mijn moeder er nog is, bel haar bijna iedere dag en ben regelmatig bij haar!
Daarbij, maar dat gaat even duren, geloof me, komt er een tijd dat je gaat genieten van het feit dat je géén rekenschap hoeft af te leggen en dat je alleen naar een feestje mág. En dat je ook weer weg mag als je dat wil. Of blijven tot de kleine uurtjes als je daar zin in hebt! Zónder dat je iemand hebt die naast je zit te zuchten of te zeuren. Want is was het nou echt zo'n enorme grote roze wolk in jullie relatie?! Eerlijk waar?!
Hey. Wees een beetje lief voor jezelf. Je hebt nog een prachtig leven voor je. Maar ga er zelf een beetje in geloven alsjeblieft.. Het kan niet allemaal in een keer, dat weet ik ook wel, maar laat het toch tot je doordringen dat je eigenwaarde en geluk niet bij een ander vandaan komen. Echt niet.
Dikke voor jou
vrijdag 23 december 2011 om 17:10
Lieve kunstje ruim3 jaar geleden opende ik hier ook een topic
Jawel ik was in de steek gelaten na 29 jaar samen zijn voor een andere vrouw
En ik dacht ook zo als jou daar zit ik dan toen ws ik bijna 47 nu bijna 50
geen werk hoefde nooit van ex geen speciale opleiding ons mooie koophuis moest verkocht worden
De moed zonk me in de schoenen ik zag alleen maar een zwart gat.
Mede dankzij vele forummers en lieve buren en vriendinnnen ..klom ik eruit.
En 50 oud ?? kom zeg ik sta midden in het leven heb een piepklein huurhuisje maar vind het leuker als mijn dure koophuis
Heb een lieve vriend en ben gaan werken niet veel uur omdat ik chr ziek ben maar ik red t
En jij red het ook net zoals al die andere vrouwen die je voor zijn gegaan
Kom op kunstje kin omhoog en ga ervoor je bent meer waard als een voetveeg voor die loser.
Gun je jeze;f je verdriet ,,dat moet ook maar neem je ook voor om elke dag iets leuks te doen en ergens dankbaar voor te zijn
Je gaat het redden ...echt waar
Jawel ik was in de steek gelaten na 29 jaar samen zijn voor een andere vrouw
En ik dacht ook zo als jou daar zit ik dan toen ws ik bijna 47 nu bijna 50
geen werk hoefde nooit van ex geen speciale opleiding ons mooie koophuis moest verkocht worden
De moed zonk me in de schoenen ik zag alleen maar een zwart gat.
Mede dankzij vele forummers en lieve buren en vriendinnnen ..klom ik eruit.
En 50 oud ?? kom zeg ik sta midden in het leven heb een piepklein huurhuisje maar vind het leuker als mijn dure koophuis
Heb een lieve vriend en ben gaan werken niet veel uur omdat ik chr ziek ben maar ik red t
En jij red het ook net zoals al die andere vrouwen die je voor zijn gegaan
Kom op kunstje kin omhoog en ga ervoor je bent meer waard als een voetveeg voor die loser.
Gun je jeze;f je verdriet ,,dat moet ook maar neem je ook voor om elke dag iets leuks te doen en ergens dankbaar voor te zijn
Je gaat het redden ...echt waar
vrijdag 23 december 2011 om 23:49
Sorry, dat ik me zo heb laten gaan. Sartan, die schop onder mijn kont was volledig terecht en had ik ook nodig. Ik zwolg even in zelfmedelijden. Voor de anderen dank voor jullie woorden.
Natuurlijk hebben mijn kinderen mij nog nodig, net zoals ik mijn moeder (zeker in deze dagen) nog nodig heb.
Ik zag het gewoon even niet meer zitten. Ik ben zo gewend om te zorgen en te tuttelen, dat ik dat gewoon mis.
Langzamerhand voel ik ook wel een druk van me afvallen. Normaal gesproken was ik bloednerveus voor het kerstdiner, en dat is nu een stuk minder. Ik hoef niet meer aan de hoge eisen van hem te voldoen. Dus ik leef er een stuk relaxter naar toe en verheug me zelfs een klein beetje.
Maar ex blijft niet te peilen, heeft vanavond een nieuwe computer voor me besteld (van zijn eindejaarsuitkering). Is toch lief. Misschien heeft hij wel gelijk: houden we nog veel van elkaar, maar kunnen we elkaar niet compleet gelukkig maken. Daar zullen we beiden mee moeten leren leven. Hij zegt dat hij mij ook mist.
Maar het is te laat nu, en ik ga alleen verder. Heb vanmiddag naar huizen gekeken op internet en een aantal leuke gezien. Dus het momenteel zie ik het wel weer zitten. Klein stapjes vooruit en soms grote achteruit.
Natuurlijk hebben mijn kinderen mij nog nodig, net zoals ik mijn moeder (zeker in deze dagen) nog nodig heb.
Ik zag het gewoon even niet meer zitten. Ik ben zo gewend om te zorgen en te tuttelen, dat ik dat gewoon mis.
Langzamerhand voel ik ook wel een druk van me afvallen. Normaal gesproken was ik bloednerveus voor het kerstdiner, en dat is nu een stuk minder. Ik hoef niet meer aan de hoge eisen van hem te voldoen. Dus ik leef er een stuk relaxter naar toe en verheug me zelfs een klein beetje.
Maar ex blijft niet te peilen, heeft vanavond een nieuwe computer voor me besteld (van zijn eindejaarsuitkering). Is toch lief. Misschien heeft hij wel gelijk: houden we nog veel van elkaar, maar kunnen we elkaar niet compleet gelukkig maken. Daar zullen we beiden mee moeten leren leven. Hij zegt dat hij mij ook mist.
Maar het is te laat nu, en ik ga alleen verder. Heb vanmiddag naar huizen gekeken op internet en een aantal leuke gezien. Dus het momenteel zie ik het wel weer zitten. Klein stapjes vooruit en soms grote achteruit.
zaterdag 24 december 2011 om 05:53
zaterdag 24 december 2011 om 13:07
@ kunstje. Heb mij altijd voorgehouden dat je soms door heel diepe dalen moet gaan om de pieken vervolgens super te waarderen! Dit helpt mij altijd.
Bij ons een ander verhaal.. Ik houd nog steeds van mijn man en hij van mij. We zijn ondanks alles op de goede weg.. Hebben eigenlijk de problemen omtrent het vreemdgaan voor ons gehouden. Ik heb het mijn zus verteld voor steun en uiteindelijk wisten heel goede vrienden er vanaf. Nu is het naar buiten gekomen.. Tja wist dat het ooit eens uit zou komen, maar ik voel me niet altijd prettig hieronder. Dat weet mijn man ook. Hij zegt dat hij het tegen ook anderen heeft gezegt.. weet ik ook ik zat erbij. Hij zei je hebt vast wat gehoort, maar ik ben vreemd gegaan. Een enorme eikel en schaam mij diep voor mijn daden. Ik houd van mijn vrouw en wij willen het samen verder proberen!! AAAH schrok dat hij dit zo zei. Aan de ene kant goed, maar aan de andere kant kan ik mij opwinden hierover..
Wou het even hier kwijt! Wat vinden jullie hier nu van?
Bij ons een ander verhaal.. Ik houd nog steeds van mijn man en hij van mij. We zijn ondanks alles op de goede weg.. Hebben eigenlijk de problemen omtrent het vreemdgaan voor ons gehouden. Ik heb het mijn zus verteld voor steun en uiteindelijk wisten heel goede vrienden er vanaf. Nu is het naar buiten gekomen.. Tja wist dat het ooit eens uit zou komen, maar ik voel me niet altijd prettig hieronder. Dat weet mijn man ook. Hij zegt dat hij het tegen ook anderen heeft gezegt.. weet ik ook ik zat erbij. Hij zei je hebt vast wat gehoort, maar ik ben vreemd gegaan. Een enorme eikel en schaam mij diep voor mijn daden. Ik houd van mijn vrouw en wij willen het samen verder proberen!! AAAH schrok dat hij dit zo zei. Aan de ene kant goed, maar aan de andere kant kan ik mij opwinden hierover..
Wou het even hier kwijt! Wat vinden jullie hier nu van?
zaterdag 24 december 2011 om 13:25
Problemo, Ik vind het eigenlijk wel heel flink, dat hij dat zo in het openbaar toegeeft. Het zal moeilijk worden, maar volgens mij wil hij wel oprecht met je verder als ik zo de laatste posts lees.
Het zal er van afhangen of dat zo blijft en of dat jij hem kunt vergeven en opnieuw kunt leren vertrouwen.
Die van mij vindt nog steeds dat hij niets verkeerds heeft gedaan. Dat maakt het nog pijnlijker dan het al is.
Gisteren had ik zoiets van accepteer het nu maar zoals het is, maar vandaag ben ik weer superverdrietig en begrijp ik niet waarom hij niet meer moeite voor me wilde doen. Ik moet inzien dat zijn belangen altijd voorgaan en dat hij altijd de makkelijkste weg kiest.
Het zal er van afhangen of dat zo blijft en of dat jij hem kunt vergeven en opnieuw kunt leren vertrouwen.
Die van mij vindt nog steeds dat hij niets verkeerds heeft gedaan. Dat maakt het nog pijnlijker dan het al is.
Gisteren had ik zoiets van accepteer het nu maar zoals het is, maar vandaag ben ik weer superverdrietig en begrijp ik niet waarom hij niet meer moeite voor me wilde doen. Ik moet inzien dat zijn belangen altijd voorgaan en dat hij altijd de makkelijkste weg kiest.
zaterdag 24 december 2011 om 13:45
Ik wil jullie, dappere vrouwen, allemaal even een hart onder de riem steken en een dikke knuffel geven. Ik hoop dat 2012 voor jullie allemaal een beter jaar wordt.
Ik heb zelf ook met bedrog te maken gehad en weet nu, achteraf dat niet het bedrog het ergste is, maar het geen spijt hebben ervan. Het liegen en verzwijgen van dingen. Als hij volledig open kaart had gespeeld en oprecht spijt had gehad, dan was het een totaal ander verhaal geweest. Gaandeweg werd het verhaal dat de relatie niet meer werkte omdat ik niet meer vertrouwde..... dat is heel zuur en voor mij ondraaglijk gebleken. De wond heeft nooit kunnen helen omdat hij nooit verantwoording heeft genomen en nooit echt spijt heeft gehad.
Ik heb zelf ook met bedrog te maken gehad en weet nu, achteraf dat niet het bedrog het ergste is, maar het geen spijt hebben ervan. Het liegen en verzwijgen van dingen. Als hij volledig open kaart had gespeeld en oprecht spijt had gehad, dan was het een totaal ander verhaal geweest. Gaandeweg werd het verhaal dat de relatie niet meer werkte omdat ik niet meer vertrouwde..... dat is heel zuur en voor mij ondraaglijk gebleken. De wond heeft nooit kunnen helen omdat hij nooit verantwoording heeft genomen en nooit echt spijt heeft gehad.
I have my fears but they do not have me
zaterdag 24 december 2011 om 14:14
@aponi Dat is zo juist..! In mijn relatie is ook zoveel gebeurt, en we zitten echt weer op de goede weg. Met kleine stapjes. Hij doet echt zijn best. En ik uiteindelijk ook. Maar het zijn zeer kleine stapjes. Wat voor mij een echt heel groot ding was is dat hij mij oprecht vertelde spijt te hebben van de pijn die mij is aangedaan door hem. En dat hij zei heel dankbaar te zijn dat ik uiteindelijk op het nippertje (had al huis geregeld) niet ben vertrokken. En id dat is mij veel waard. En dan nog is het heel moeilijk. Vertrouw ik hem? Het begint door zijn gedrag weer iets terug te komen. Net als de intimiteit tussen ons. Langzaam, beginnen we opnieuw met ontdekken. Hij verwent mij en andersom. dat voelt prettig en we zullen zien hoe en wat meer!
zaterdag 24 december 2011 om 14:38
zaterdag 24 december 2011 om 15:53
Het enige wat ik gekregen heb op het allerlaatste moment in de therapie is dat het toch allemaal niet helemaal alleen aan mij gelegen heeft. Dat is wat het dichtste wat bij een spijtbetuiging is gekomen. Dat blijft er over van een huwelijk van 27 jaar.
Eerlijk gezegd ben ik jaloers op je omdat jullie elkaar nog een kans geven. Ik hoop van harte dat het bij jullie gaat lukken.
Voor iedereen: Maak er de best mogelijke Kerst van
Eerlijk gezegd ben ik jaloers op je omdat jullie elkaar nog een kans geven. Ik hoop van harte dat het bij jullie gaat lukken.
Voor iedereen: Maak er de best mogelijke Kerst van
zaterdag 24 december 2011 om 22:17
Kerstavond. Ik ben alleen, na een paar fijne uren met een vriendin. Robert ten Brink op de TV. All you need is love. Ja. Ik voel een enorme pijn. De liefde verloren. Ik weet het nu zeker. Ik kan niet meer verder met man/ex. Niet meer. Vanmiddag begreep ik van hem dat hij het uitgemaakt heeft met zijn vriendin. En hij liet me weten dat nu ik definitief een einde heb gemaakt aan onze relatie, we maar haast moeten maken. Het is kwetsend. Hij liet mij namelijk van de week weten niet te kunnen, willen vechten, omdat hij van mij te weinig begrip krijgt, en dat sex-stukje. En zijn woorden: ik ga het hoe dan ook uitmaken met haar. Nu is het dan uit, zegt hij. Hij is wel consequent. Heeft altijd gezegd dat wat hij met haar heeft niets te maken heeft met hem en mij. Nou, letterlijk speelt dat nu: het uitmaken doet hij niet omdat hij bij mij wil zijn, maar om, ja, om wat eigenlijk? Om mij het ultieme schuld- en twijfelgevoel te geven? Om zelf van zijn schuldgevoel verlost te worden? Om voor altijd te kunnen verklaren aan zichzelf en eventueel mensen om hem en mij heen dat uiteindelijk ík degene was die de knoop heeft doorgehakt? Maakt hij het met haar uit zodat hij met haar nu het grote aantrek- en afstootspel kan gaan spelen? Het moet me niet meer bezig houden. Het houdt me in die zin ook niet bezig; wel in de zin van: kwetsend, pijn, echt verdriet om wat we verloren zijn. En nog steeds, nog steeds dat gevoel van: hoe kan dit de man zijn van wie ik zo veel hield en houd?
