Psyche
alle pijlers
muur gebouwd
zondag 25 december 2011 om 21:23
ik heb een dikke muur om mij heen gebouwd. Ik had hier nooit last mee (dacht ik) totdat ik laatst een onvoldoende stagebeoordeling kreeg om deze reden.
Ik ben al eerder bij een psycholoog geweest voor andere redenen en die kon toen ook niet bij mij binnen komen en wou mij gelijk laten opnemen tussen mensen die stemmen horen, zelfmoordneigen etc. (echt zo'n soort dagopvang). Ik ben toen gelijk gestopt met naar een psycholoog gaan en wil dit ook nooit meer. Ik weet wel wat de reden is van de muur, ik heb gewoon veel meegemaakt in mijn leven (ben 21 en elk jaar gebeurde er wel wat heftigs of meerdere dingen) en ik praat hier met niemand over en het gaat altijd goed met mij, zelfs nu ik een gezwel in mijn hoofd heb gaat het voor de buitenwereld nog goed.
Zijn er mensen die op een andere manier hulp krijgen dan een psycholoog, soort andere vorm van therapie ofzo?
Ik ben al eerder bij een psycholoog geweest voor andere redenen en die kon toen ook niet bij mij binnen komen en wou mij gelijk laten opnemen tussen mensen die stemmen horen, zelfmoordneigen etc. (echt zo'n soort dagopvang). Ik ben toen gelijk gestopt met naar een psycholoog gaan en wil dit ook nooit meer. Ik weet wel wat de reden is van de muur, ik heb gewoon veel meegemaakt in mijn leven (ben 21 en elk jaar gebeurde er wel wat heftigs of meerdere dingen) en ik praat hier met niemand over en het gaat altijd goed met mij, zelfs nu ik een gezwel in mijn hoofd heb gaat het voor de buitenwereld nog goed.
Zijn er mensen die op een andere manier hulp krijgen dan een psycholoog, soort andere vorm van therapie ofzo?
maandag 26 december 2011 om 00:34
ik heb zelf hele andere behoeftes, maar ik durf dat echt niet duidelijk te maken. Ik leef volgens het ideaalbeeld van mn ouders en dan weet ik zeker dat ik niet gekwetst word.
het probleem is echt dat ik niet weet wat mijn stappen zijn en hoe ik mijn stappen moet nemen. Ik zie de muur zoals het genoemd word als mijn bescherming en ik mijn gedachte blijf ik die nodig hebben
het probleem is echt dat ik niet weet wat mijn stappen zijn en hoe ik mijn stappen moet nemen. Ik zie de muur zoals het genoemd word als mijn bescherming en ik mijn gedachte blijf ik die nodig hebben
maandag 26 december 2011 om 00:38
quote:new_in_town schreef op 26 december 2011 @ 00:34:
Natuurlijk is je eigen wereldje vertrouwder. En die muur heeft ook een functie (gehad). Dat je hier post betekent al dat je aan het onderzoeken bent of een stukje van die muur afbreken goed is voor je.
Verder valt me op dat je sterke overtuigingen hebt die je zeker ver brengen, maar wellicht werken die ook tegen je. Met als mogelijk gevolg dat de wal het schip keert en dat je inderdaad een keer burn-out raakt.
Ik herken veel in je verhaal (en heb door mijn overtuigingen een zware burn-out opgelopen). Ik hoop dat jij niet zo diep hoeft te gaan.
(ik ga zo slapen trouwens, dus als ik niet meer reageer dan komt dat daardoor)Ik denk inderdaaddat mijn overtuigingen zoals ik ben opgevoed mee spelen, maar ik ben echt bang voor een burn out. Ik ben nu 21 en kan nu al soms amper mn bed uitkomen of als ik geen wekker zet slaap ik gewoon een hele dag door tot 16uur. En dat terwijl ik altijd hard heb gewerkt en gestudeerd. Ik doe nu nog steeds de combi van studie/stage en daarbij werken. daarnaast ben ik ook nog mantelzorger voor mijn moeder en oma, dus ik moet wel door blijven gaan, want als ik ermee stop dat stopt de zorg voor hun ook
Natuurlijk is je eigen wereldje vertrouwder. En die muur heeft ook een functie (gehad). Dat je hier post betekent al dat je aan het onderzoeken bent of een stukje van die muur afbreken goed is voor je.
Verder valt me op dat je sterke overtuigingen hebt die je zeker ver brengen, maar wellicht werken die ook tegen je. Met als mogelijk gevolg dat de wal het schip keert en dat je inderdaad een keer burn-out raakt.
Ik herken veel in je verhaal (en heb door mijn overtuigingen een zware burn-out opgelopen). Ik hoop dat jij niet zo diep hoeft te gaan.
(ik ga zo slapen trouwens, dus als ik niet meer reageer dan komt dat daardoor)Ik denk inderdaaddat mijn overtuigingen zoals ik ben opgevoed mee spelen, maar ik ben echt bang voor een burn out. Ik ben nu 21 en kan nu al soms amper mn bed uitkomen of als ik geen wekker zet slaap ik gewoon een hele dag door tot 16uur. En dat terwijl ik altijd hard heb gewerkt en gestudeerd. Ik doe nu nog steeds de combi van studie/stage en daarbij werken. daarnaast ben ik ook nog mantelzorger voor mijn moeder en oma, dus ik moet wel door blijven gaan, want als ik ermee stop dat stopt de zorg voor hun ook
maandag 26 december 2011 om 01:01
quote:missyy schreef op 26 december 2011 @ 00:00:
nee, rotpsycholoog was maar eenmalig. opname kwam gelijk aan bod omdat ze niet tot me doordrong.
ben inderdaad een beetje dubbel. ik weet dat ik hulp nodig heb hiermee, want anders gaat het zo niet langer. maar ik ben opgevoed met het feit dat je eigen problemen er zijn om zelf op te lossen en dat wil ik zoveel mogelijk proberen (maar dat is moeilijk(
je hebt hulp nodig maar je kunt je niet openstellen?
Is dat misschien het probleem?
je hebt geleerd dat je alles zelf op moest lossen?
Maar je bent nu in het hier en nu en als het slecht met je gaat is het gewoon beter om hulp aan te nemen ..
Je kan het niet allemaal zelf oplossen echt niet dat gaat niet..
Leer praten over je gevoelens
nee, rotpsycholoog was maar eenmalig. opname kwam gelijk aan bod omdat ze niet tot me doordrong.
ben inderdaad een beetje dubbel. ik weet dat ik hulp nodig heb hiermee, want anders gaat het zo niet langer. maar ik ben opgevoed met het feit dat je eigen problemen er zijn om zelf op te lossen en dat wil ik zoveel mogelijk proberen (maar dat is moeilijk(
je hebt hulp nodig maar je kunt je niet openstellen?
Is dat misschien het probleem?
je hebt geleerd dat je alles zelf op moest lossen?
Maar je bent nu in het hier en nu en als het slecht met je gaat is het gewoon beter om hulp aan te nemen ..
Je kan het niet allemaal zelf oplossen echt niet dat gaat niet..
Leer praten over je gevoelens
maandag 26 december 2011 om 12:49
Eens met newintown, als je zelf niet stopt dan gaat je lichaam er mee stoppen. En dat zeg ik ook uit eigen ervaring. Je zegt zelf al dat je je bed moeilijk uit komt en dat je heel veel moet, werk studie mantelzorgen enz. Ik heb de indruk dat je er veel te luchtig over denkt. Je hebt veel hooi op je vork liggen.
Ik hoop echt dat je nog eens met je collega gaat praten, want die kan veel beter de situatie inschatten dan zo via het forum.
De gedachte dat je alles zelf moet oplossen klopt gewoon echt niet, dus kies voor jezelf of je daar toch koste wat kost aan vast wil houden, of dat je wilt kijken of er andere mogelijkheden zijn.
Je hoeft niet ineens al je vertrouwde overtuigingen los te laten, je hoeft niet vandaag je muur neer te halen, want dat wil je niet en dat kun je niet. Dat kan echt stap voor stap, en je kunt er iemand anders bij gebruiken die je kan uitleggen wat de volgende stap kan zijn.
Ik hoop echt dat je nog eens met je collega gaat praten, want die kan veel beter de situatie inschatten dan zo via het forum.
De gedachte dat je alles zelf moet oplossen klopt gewoon echt niet, dus kies voor jezelf of je daar toch koste wat kost aan vast wil houden, of dat je wilt kijken of er andere mogelijkheden zijn.
Je hoeft niet ineens al je vertrouwde overtuigingen los te laten, je hoeft niet vandaag je muur neer te halen, want dat wil je niet en dat kun je niet. Dat kan echt stap voor stap, en je kunt er iemand anders bij gebruiken die je kan uitleggen wat de volgende stap kan zijn.
maandag 26 december 2011 om 13:07
missyy, er is speciale ondersteuning voor mantelzorgers. Misschien is het goed om eens te kijken of dat iets voor je is?
En verder is het soms ook een kwestie van bij de juiste psycholoog (bijvoorbeeld) terecht komen. Dat heeft voor een groot deel te maken met de persoon (of je daar een klik mee hebt), maar ook met bijvoorbeeld de instelling (GGZ of vrijgevestigd bijv.), de gebruikte methode enz.
Gezien je overtuigingen die je soms wat dwars zitten moet ik denken aan cognitieve gedragstherapie. Verder zijn in dit topic andere tips voorbij gekomen waar je wellicht iets aan hebt. Maar ik denk dat het beter is om eens in je omgeving te vragen naar goede ervaringen met bijv. een psycholoog (misschien heeft je collega een idee?). In een goede intake kunnen ze beter op jouw situatie inzoomen en je aanbieden wat helemaal past bij jouw situatie.
En verder is het soms ook een kwestie van bij de juiste psycholoog (bijvoorbeeld) terecht komen. Dat heeft voor een groot deel te maken met de persoon (of je daar een klik mee hebt), maar ook met bijvoorbeeld de instelling (GGZ of vrijgevestigd bijv.), de gebruikte methode enz.
Gezien je overtuigingen die je soms wat dwars zitten moet ik denken aan cognitieve gedragstherapie. Verder zijn in dit topic andere tips voorbij gekomen waar je wellicht iets aan hebt. Maar ik denk dat het beter is om eens in je omgeving te vragen naar goede ervaringen met bijv. een psycholoog (misschien heeft je collega een idee?). In een goede intake kunnen ze beter op jouw situatie inzoomen en je aanbieden wat helemaal past bij jouw situatie.
maandag 26 december 2011 om 22:57
quote:violett schreef op 26 december 2011 @ 12:49:
Eens met newintown, als je zelf niet stopt dan gaat je lichaam er mee stoppen. En dat zeg ik ook uit eigen ervaring. Je zegt zelf al dat je je bed moeilijk uit komt en dat je heel veel moet, werk studie mantelzorgen enz. Ik heb de indruk dat je er veel te luchtig over denkt. Je hebt veel hooi op je vork liggen.
Ik hoop echt dat je nog eens met je collega gaat praten, want die kan veel beter de situatie inschatten dan zo via het forum.
De gedachte dat je alles zelf moet oplossen klopt gewoon echt niet, dus kies voor jezelf of je daar toch koste wat kost aan vast wil houden, of dat je wilt kijken of er andere mogelijkheden zijn.
Je hoeft niet ineens al je vertrouwde overtuigingen los te laten, je hoeft niet vandaag je muur neer te halen, want dat wil je niet en dat kun je niet. Dat kan echt stap voor stap, en je kunt er iemand anders bij gebruiken die je kan uitleggen wat de volgende stap kan zijn.
misschien is dat het inderdaad dat ik er te luchtig over denk. Ik ben al mantelzorger voor mijn moeder sinds mijn 10e en ik heb het altijd als normaal gezien. Nu ben ik sinds een jaar ook nog mantelzorger voor mijn oma. Daarnaast ben ik zelf ook ziek en dat is gewoon teveel, maar ik vind ook dat ik andere niet kan laten barsten. Als ik tegen andere mensen vertel wat ik allemaal doe en zeg dat ik dat normaal vind, kijken ze me vaak al aan van hoe hou je het vol. De meeste mensen weten namelijk niks van het feit dat ik mantelzorger ben, omdat ik dan ook weer geen medelijden wil.
pfff het is best lastig om zo'n muur los te laten en meer mezelf te laten zien. Dit typen is makkelijk, maar het aan mensen vertellen niet
Eens met newintown, als je zelf niet stopt dan gaat je lichaam er mee stoppen. En dat zeg ik ook uit eigen ervaring. Je zegt zelf al dat je je bed moeilijk uit komt en dat je heel veel moet, werk studie mantelzorgen enz. Ik heb de indruk dat je er veel te luchtig over denkt. Je hebt veel hooi op je vork liggen.
Ik hoop echt dat je nog eens met je collega gaat praten, want die kan veel beter de situatie inschatten dan zo via het forum.
De gedachte dat je alles zelf moet oplossen klopt gewoon echt niet, dus kies voor jezelf of je daar toch koste wat kost aan vast wil houden, of dat je wilt kijken of er andere mogelijkheden zijn.
Je hoeft niet ineens al je vertrouwde overtuigingen los te laten, je hoeft niet vandaag je muur neer te halen, want dat wil je niet en dat kun je niet. Dat kan echt stap voor stap, en je kunt er iemand anders bij gebruiken die je kan uitleggen wat de volgende stap kan zijn.
misschien is dat het inderdaad dat ik er te luchtig over denk. Ik ben al mantelzorger voor mijn moeder sinds mijn 10e en ik heb het altijd als normaal gezien. Nu ben ik sinds een jaar ook nog mantelzorger voor mijn oma. Daarnaast ben ik zelf ook ziek en dat is gewoon teveel, maar ik vind ook dat ik andere niet kan laten barsten. Als ik tegen andere mensen vertel wat ik allemaal doe en zeg dat ik dat normaal vind, kijken ze me vaak al aan van hoe hou je het vol. De meeste mensen weten namelijk niks van het feit dat ik mantelzorger ben, omdat ik dan ook weer geen medelijden wil.
pfff het is best lastig om zo'n muur los te laten en meer mezelf te laten zien. Dit typen is makkelijk, maar het aan mensen vertellen niet
maandag 26 december 2011 om 23:00
quote:new_in_town schreef op 26 december 2011 @ 13:07:
missyy, er is speciale ondersteuning voor mantelzorgers. Misschien is het goed om eens te kijken of dat iets voor je is?
En verder is het soms ook een kwestie van bij de juiste psycholoog (bijvoorbeeld) terecht komen. Dat heeft voor een groot deel te maken met de persoon (of je daar een klik mee hebt), maar ook met bijvoorbeeld de instelling (GGZ of vrijgevestigd bijv.), de gebruikte methode enz.
Gezien je overtuigingen die je soms wat dwars zitten moet ik denken aan cognitieve gedragstherapie. Verder zijn in dit topic andere tips voorbij gekomen waar je wellicht iets aan hebt. Maar ik denk dat het beter is om eens in je omgeving te vragen naar goede ervaringen met bijv. een psycholoog (misschien heeft je collega een idee?). In een goede intake kunnen ze beter op jouw situatie inzoomen en je aanbieden wat helemaal past bij jouw situatie.
Ja, maar dan moet ik wel aan de buitenwereld gaan toegeven dat ik mantelzorger ben. HOe ging jij met het feit om dat je mantelzorger was??
Ik ga denk ik ook wel weer met die collega praten als ik eraan toe ben, maar als mensen te dichtbij mijn gevoel komen dan sluit ik me voor die mensen weer af. Want die collega stelde wel een paar vragen die echt de vinger op de zere plek legde, als waar ben je bang voor, hoe ben je eerder gekwetst, naast je studie hoeveel uur ben je verder bezig met dingen niet voor jezelf.
missyy, er is speciale ondersteuning voor mantelzorgers. Misschien is het goed om eens te kijken of dat iets voor je is?
En verder is het soms ook een kwestie van bij de juiste psycholoog (bijvoorbeeld) terecht komen. Dat heeft voor een groot deel te maken met de persoon (of je daar een klik mee hebt), maar ook met bijvoorbeeld de instelling (GGZ of vrijgevestigd bijv.), de gebruikte methode enz.
Gezien je overtuigingen die je soms wat dwars zitten moet ik denken aan cognitieve gedragstherapie. Verder zijn in dit topic andere tips voorbij gekomen waar je wellicht iets aan hebt. Maar ik denk dat het beter is om eens in je omgeving te vragen naar goede ervaringen met bijv. een psycholoog (misschien heeft je collega een idee?). In een goede intake kunnen ze beter op jouw situatie inzoomen en je aanbieden wat helemaal past bij jouw situatie.
Ja, maar dan moet ik wel aan de buitenwereld gaan toegeven dat ik mantelzorger ben. HOe ging jij met het feit om dat je mantelzorger was??
Ik ga denk ik ook wel weer met die collega praten als ik eraan toe ben, maar als mensen te dichtbij mijn gevoel komen dan sluit ik me voor die mensen weer af. Want die collega stelde wel een paar vragen die echt de vinger op de zere plek legde, als waar ben je bang voor, hoe ben je eerder gekwetst, naast je studie hoeveel uur ben je verder bezig met dingen niet voor jezelf.
dinsdag 27 december 2011 om 00:18
ik heb niet het idee dat het bij mij schaamte is, maar meer dat het onderdeel is van mijn leven. Ik heb mij ook nooit beseft dat ik eigenlijk een soort mantelzorger was, totdat iemand dit tegen mij zei en ik diegene heel verbaasd aankeek en zei dat ik het eigenlijk heel normaal vond.
Online hulp is misschien een idee, maar ik ben nu wel op zo'n punt dat ik denk dat ik mezelf erover heen moet zetten en gewoon hulp moet gaan vragen.
Online hulp is misschien een idee, maar ik ben nu wel op zo'n punt dat ik denk dat ik mezelf erover heen moet zetten en gewoon hulp moet gaan vragen.
dinsdag 27 december 2011 om 00:31
Wat je leert als kind, is normaal voor je. Als je al sinds je 10e mantelzorger bent, vind je dat normaal. Je hebt je leven ingericht om alles zo goed mogelijk draaiende te houden. Daarvoor heb je die muur nodig, en bescherm je jezelf.
Nu je ouder bent krijg je een andere kijk op je leven. En ga je inzien dat dingen misschien anders kunnen, of móeten omdat je anders gaat vastlopen.
Je collega legt de vinger op de zere plek, omdat ze als buitenstaander een ander beeld heeft op je situatie dan jij zelf. Geef deze persoon liever aan dat je moeite hebt met praten over de situatie, maar ga deze niet vermijden. Zulke personen kunnen heel waardevol blijken. Stuur desnoods een mail ofzo, als je het makkelijker vindt om te schrijven dan om te praten.
Ga niet denken dat je nu anderen laat barsten. Als je nu niet voor jezelf gaat zorgen, stort je straks in en kun je ook niet meer voor anderen zorgen. Je laat anderen pas barsten als je niks voor ze wilt doen, maar als ik dit zo lees wil je juist veel doen. Meer dan je aan kan, dus zorg dat dit weer in balans komt.
Heel veel mensen komen op een punt in hun leven dat rt iets moet veranderen, jij bent nu op zo'n punt. Je kunt dat alleen maar zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Vraag tips en hulp in je omgeving, want ervaringen van anderen kunnen heel waardevol zijn. En gedeelde smart is halve smart.
Nu je ouder bent krijg je een andere kijk op je leven. En ga je inzien dat dingen misschien anders kunnen, of móeten omdat je anders gaat vastlopen.
Je collega legt de vinger op de zere plek, omdat ze als buitenstaander een ander beeld heeft op je situatie dan jij zelf. Geef deze persoon liever aan dat je moeite hebt met praten over de situatie, maar ga deze niet vermijden. Zulke personen kunnen heel waardevol blijken. Stuur desnoods een mail ofzo, als je het makkelijker vindt om te schrijven dan om te praten.
Ga niet denken dat je nu anderen laat barsten. Als je nu niet voor jezelf gaat zorgen, stort je straks in en kun je ook niet meer voor anderen zorgen. Je laat anderen pas barsten als je niks voor ze wilt doen, maar als ik dit zo lees wil je juist veel doen. Meer dan je aan kan, dus zorg dat dit weer in balans komt.
Heel veel mensen komen op een punt in hun leven dat rt iets moet veranderen, jij bent nu op zo'n punt. Je kunt dat alleen maar zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Vraag tips en hulp in je omgeving, want ervaringen van anderen kunnen heel waardevol zijn. En gedeelde smart is halve smart.
dinsdag 27 december 2011 om 00:45
quote:violett schreef op 27 december 2011 @ 00:31:
Wat je leert als kind, is normaal voor je. Als je al sinds je 10e mantelzorger bent, vind je dat normaal. Je hebt je leven ingericht om alles zo goed mogelijk draaiende te houden. Daarvoor heb je die muur nodig, en bescherm je jezelf.
Nu je ouder bent krijg je een andere kijk op je leven. En ga je inzien dat dingen misschien anders kunnen, of móeten omdat je anders gaat vastlopen.
Je collega legt de vinger op de zere plek, omdat ze als buitenstaander een ander beeld heeft op je situatie dan jij zelf. Geef deze persoon liever aan dat je moeite hebt met praten over de situatie, maar ga deze niet vermijden. Zulke personen kunnen heel waardevol blijken. Stuur desnoods een mail ofzo, als je het makkelijker vindt om te schrijven dan om te praten.
Ga niet denken dat je nu anderen laat barsten. Als je nu niet voor jezelf gaat zorgen, stort je straks in en kun je ook niet meer voor anderen zorgen. Je laat anderen pas barsten als je niks voor ze wilt doen, maar als ik dit zo lees wil je juist veel doen. Meer dan je aan kan, dus zorg dat dit weer in balans komt.
Heel veel mensen komen op een punt in hun leven dat rt iets moet veranderen, jij bent nu op zo'n punt. Je kunt dat alleen maar zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Vraag tips en hulp in je omgeving, want ervaringen van anderen kunnen heel waardevol zijn. En gedeelde smart is halve smart.
Zelfs een mail sturen zou ik lastig vinden, omdat ik dan toch mijn ellende met een ander deel (en volgens mij opvoeding mag je "je vuile was" niet buiten hangen zoasl het altijd werd gezegd). Ik weet dat het nu moet en ik ga het gewoon proberen door toch met haar te praten.
Ik vind dat verzorgen ook heel normaal en ik ben ook de enige die het doet in mijn familie. Mijn angst zit er ook in dat als ik stop of het minder doe dat het volledig misgaat. Ik hou nu al 10 jaar de boel draaiende qua huishouden, boodschappen, afspraken bij doktoren regelen etc. en zou best lastig zijn om dat los te laten. WAt ook vervelend is is dat mijn moeder mij niet als mantelzorger ziet, die zegt vaak nog: wat doe jij eigenlijk in huis. Dat horen mensen ook van mijn moeder en als ik dan ga praten met mensen over wat ik doe, komt dat misschien weer heel raar over.
Wat je leert als kind, is normaal voor je. Als je al sinds je 10e mantelzorger bent, vind je dat normaal. Je hebt je leven ingericht om alles zo goed mogelijk draaiende te houden. Daarvoor heb je die muur nodig, en bescherm je jezelf.
Nu je ouder bent krijg je een andere kijk op je leven. En ga je inzien dat dingen misschien anders kunnen, of móeten omdat je anders gaat vastlopen.
Je collega legt de vinger op de zere plek, omdat ze als buitenstaander een ander beeld heeft op je situatie dan jij zelf. Geef deze persoon liever aan dat je moeite hebt met praten over de situatie, maar ga deze niet vermijden. Zulke personen kunnen heel waardevol blijken. Stuur desnoods een mail ofzo, als je het makkelijker vindt om te schrijven dan om te praten.
Ga niet denken dat je nu anderen laat barsten. Als je nu niet voor jezelf gaat zorgen, stort je straks in en kun je ook niet meer voor anderen zorgen. Je laat anderen pas barsten als je niks voor ze wilt doen, maar als ik dit zo lees wil je juist veel doen. Meer dan je aan kan, dus zorg dat dit weer in balans komt.
Heel veel mensen komen op een punt in hun leven dat rt iets moet veranderen, jij bent nu op zo'n punt. Je kunt dat alleen maar zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Vraag tips en hulp in je omgeving, want ervaringen van anderen kunnen heel waardevol zijn. En gedeelde smart is halve smart.
Zelfs een mail sturen zou ik lastig vinden, omdat ik dan toch mijn ellende met een ander deel (en volgens mij opvoeding mag je "je vuile was" niet buiten hangen zoasl het altijd werd gezegd). Ik weet dat het nu moet en ik ga het gewoon proberen door toch met haar te praten.
Ik vind dat verzorgen ook heel normaal en ik ben ook de enige die het doet in mijn familie. Mijn angst zit er ook in dat als ik stop of het minder doe dat het volledig misgaat. Ik hou nu al 10 jaar de boel draaiende qua huishouden, boodschappen, afspraken bij doktoren regelen etc. en zou best lastig zijn om dat los te laten. WAt ook vervelend is is dat mijn moeder mij niet als mantelzorger ziet, die zegt vaak nog: wat doe jij eigenlijk in huis. Dat horen mensen ook van mijn moeder en als ik dan ga praten met mensen over wat ik doe, komt dat misschien weer heel raar over.
dinsdag 27 december 2011 om 00:58
Je kunt het noemen 'de vuile was buiten hangen', maar zie het eens als 'zoeken naar mogelijkheden om het leven op de rails te houden'.
Nogmaals, je geeft zelf aan dat het je teveel wordt, neem je eigen woorden serieus. Ook al moet je daarvoor een drempel over door te gaan praten. Op de lange termijn zul je er jezelf (en je omgeving) een groot plezier mee doen.
Het komt vaak voor dat het werk van mantelzorgers als vanzelfsprekend wordt gezien. Daardoor vergeet je zelf hoe bijzonder het is wat je op je schouders neemt, en dat je dit absoluut niet zelf hoeft te dragen. Daarom is het belangrijk te gaan ontdekken hoe je alles kunt invullen zodat het voor jezelf vol te houden is.
Niemand heeft iets aan een mantelzorger die zichzelf voobij loopt, en dat komt zo vaak voor! Het kan vele jaren goed gaan, maar iedereen heeft een grens
Nogmaals, je geeft zelf aan dat het je teveel wordt, neem je eigen woorden serieus. Ook al moet je daarvoor een drempel over door te gaan praten. Op de lange termijn zul je er jezelf (en je omgeving) een groot plezier mee doen.
Het komt vaak voor dat het werk van mantelzorgers als vanzelfsprekend wordt gezien. Daardoor vergeet je zelf hoe bijzonder het is wat je op je schouders neemt, en dat je dit absoluut niet zelf hoeft te dragen. Daarom is het belangrijk te gaan ontdekken hoe je alles kunt invullen zodat het voor jezelf vol te houden is.
Niemand heeft iets aan een mantelzorger die zichzelf voobij loopt, en dat komt zo vaak voor! Het kan vele jaren goed gaan, maar iedereen heeft een grens
dinsdag 27 december 2011 om 10:05
quote:missyy schreef op 27 december 2011 @ 00:45:
(...)
Ik vind dat verzorgen ook heel normaal en ik ben ook de enige die het doet in mijn familie. Mijn angst zit er ook in dat als ik stop of het minder doe dat het volledig misgaat. Ik hou nu al 10 jaar de boel draaiende qua huishouden, boodschappen, afspraken bij doktoren regelen etc. en zou best lastig zijn om dat los te laten. WAt ook vervelend is is dat mijn moeder mij niet als mantelzorger ziet, die zegt vaak nog: wat doe jij eigenlijk in huis. Dat horen mensen ook van mijn moeder en als ik dan ga praten met mensen over wat ik doe, komt dat misschien weer heel
raar over.
Volgende keer als je moeder dat zegt, mag je daar best op ingaan. Dat je het toch wel naar vindt dat ze dat zegt, terwijl je zoveel doet. Dat ze je niet steeds hoeft te bedanken, maar dat je dit een onterechte opmerking vindt. Zoiets
Hoe zit het precies met gezwel in je hoofd? Dat noem je even alleen in je openingspost, maar is behoorlijk heftig.
(...)
Ik vind dat verzorgen ook heel normaal en ik ben ook de enige die het doet in mijn familie. Mijn angst zit er ook in dat als ik stop of het minder doe dat het volledig misgaat. Ik hou nu al 10 jaar de boel draaiende qua huishouden, boodschappen, afspraken bij doktoren regelen etc. en zou best lastig zijn om dat los te laten. WAt ook vervelend is is dat mijn moeder mij niet als mantelzorger ziet, die zegt vaak nog: wat doe jij eigenlijk in huis. Dat horen mensen ook van mijn moeder en als ik dan ga praten met mensen over wat ik doe, komt dat misschien weer heel
raar over.
Volgende keer als je moeder dat zegt, mag je daar best op ingaan. Dat je het toch wel naar vindt dat ze dat zegt, terwijl je zoveel doet. Dat ze je niet steeds hoeft te bedanken, maar dat je dit een onterechte opmerking vindt. Zoiets
Hoe zit het precies met gezwel in je hoofd? Dat noem je even alleen in je openingspost, maar is behoorlijk heftig.
dinsdag 27 december 2011 om 10:10
Je hebt trouwens ook wel organisaties voor mantelzorgers. Zijn lotgenoten, voorlichting enz. Tandem is zo'n organisatie, maar weet niet of die overal zit. Misschien kan je via de huisarts meer thuiszorg aanvragen voor bijvoorbeeld je oma? Zeg dat je het niet meer aankan en wat voor hulp er mogelijk is.
dinsdag 27 december 2011 om 12:30
quote:Leergierig schreef op 27 december 2011 @ 10:05:
[...]
Hoe zit het precies met gezwel in je hoofd? Dat noem je even alleen in je openingspost, maar is behoorlijk heftig.in september is er een klein gezwel gevonden in mijn hypofyse. Dit komt omdat bepaalde hormoonwaarde oplopen. Artsen gingen hier niet vanuit, omdat dit meestal voorkomt bij mensen boven de 30 en niet van 21. Ik slik nu medicijnen hiervoor (ook best pittig, is natuurlijk geen paracetomolletje). Deze medicijnen moet ik de rest van mijn leven blijven slikken, want als mijn hormoonwaarde weer stijgen (wat zou gebeuren zonder medicijnen) dan groeit het gezwel. Ik noemde het alleen even in mijn openingspost omdat ik heir echt nooit over praat verder, bijna niemand weet dit ook van mij. Mensen weten wel dat ik veel hoofdpijn heb en niet voorover kan bukken hierdoor maar niet waardoor het komt. Ik was namelijk eerst altijd nog zo eigenwijs om gewoon voorover te bukken om spullen van de grond te pakken etc. en dat heeft mij dus een bloeding in mijn hoofd opgeleverd. Maar ja, ik ben te druk met zorgen voor andere en met mijn studie, dus het gezwel hoort er maar gewoon bij.
[...]
Hoe zit het precies met gezwel in je hoofd? Dat noem je even alleen in je openingspost, maar is behoorlijk heftig.in september is er een klein gezwel gevonden in mijn hypofyse. Dit komt omdat bepaalde hormoonwaarde oplopen. Artsen gingen hier niet vanuit, omdat dit meestal voorkomt bij mensen boven de 30 en niet van 21. Ik slik nu medicijnen hiervoor (ook best pittig, is natuurlijk geen paracetomolletje). Deze medicijnen moet ik de rest van mijn leven blijven slikken, want als mijn hormoonwaarde weer stijgen (wat zou gebeuren zonder medicijnen) dan groeit het gezwel. Ik noemde het alleen even in mijn openingspost omdat ik heir echt nooit over praat verder, bijna niemand weet dit ook van mij. Mensen weten wel dat ik veel hoofdpijn heb en niet voorover kan bukken hierdoor maar niet waardoor het komt. Ik was namelijk eerst altijd nog zo eigenwijs om gewoon voorover te bukken om spullen van de grond te pakken etc. en dat heeft mij dus een bloeding in mijn hoofd opgeleverd. Maar ja, ik ben te druk met zorgen voor andere en met mijn studie, dus het gezwel hoort er maar gewoon bij.
dinsdag 27 december 2011 om 13:05
"in september is er een klein gezwel gevonden in mijn hypofyse. Dit komt omdat bepaalde hormoonwaarde oplopen."
Je bedoelt andersom? Dus dat je hormoonwaardes oplopen als gevolg van dat gezwel? Of bedoel je werkelijk dat je een gezwel kunt krijgen doordat de waardes oplopen? Want dat laatste klinkt me vreemd in de oren.
Je bedoelt andersom? Dus dat je hormoonwaardes oplopen als gevolg van dat gezwel? Of bedoel je werkelijk dat je een gezwel kunt krijgen doordat de waardes oplopen? Want dat laatste klinkt me vreemd in de oren.
dinsdag 27 december 2011 om 13:07
quote:missyy schreef op 25 december 2011 @ 22:43:
ik heb ook al fysio ook haptonomische basis gehad en dat drong ook niet tot me door, die therapeut werd gek van me en is gestopt. Ik ga lachen (weglachen) als mensen te dichtbij mijn gevoel komen, dus van die haptonomie kreeg ik ook de zenuwen, maar ik kan het misschien wel weer gaan proberenDan adviseer ik een hypnotherapeut. Die raakt je verder niet aan. Maar die leert je wel om weer te voelen.
ik heb ook al fysio ook haptonomische basis gehad en dat drong ook niet tot me door, die therapeut werd gek van me en is gestopt. Ik ga lachen (weglachen) als mensen te dichtbij mijn gevoel komen, dus van die haptonomie kreeg ik ook de zenuwen, maar ik kan het misschien wel weer gaan proberenDan adviseer ik een hypnotherapeut. Die raakt je verder niet aan. Maar die leert je wel om weer te voelen.
dinsdag 27 december 2011 om 13:45
quote:Deze medicijnen moet ik de rest van mijn leven blijven slikken, want als mijn hormoonwaarde weer stijgen (wat zou gebeuren zonder medicijnen) dan groeit het gezwel. Ik noemde het alleen even in mijn openingspost omdat ik heir echt nooit over praat verder, bijna niemand weet dit ook van mij. Mensen weten wel dat ik veel hoofdpijn heb en niet voorover kan bukken hierdoor maar niet waardoor het komt. Ik was namelijk eerst altijd nog zo eigenwijs om gewoon voorover te bukken om spullen van de grond te pakken etc. en dat heeft mij dus een bloeding in mijn hoofd opgeleverd. Maar ja, ik ben te druk met zorgen voor andere en met mijn studie, dus het gezwel hoort er maar gewoon bij.Vergeet vooral niet je eigen woorden terug te lezen. Wat zou je ervan vinden als iemand anders zo met zichzelf zou omgaan?
dinsdag 27 december 2011 om 13:56
quote:molly74 schreef op 27 december 2011 @ 13:05:
"in september is er een klein gezwel gevonden in mijn hypofyse. Dit komt omdat bepaalde hormoonwaarde oplopen."
Je bedoelt andersom? Dus dat je hormoonwaardes oplopen als gevolg van dat gezwel? Of bedoel je werkelijk dat je een gezwel kunt krijgen doordat de waardes oplopen? Want dat laatste klinkt me vreemd in de oren.
Ik bedoel werkelijk dat je een gezwel krijgt als je waardes oplopen. Het heeft er bij mij mee te maken dat ik bijna 2 jaar geen menstruatie heb gehad. Hierdoor loopt je prolactine gehalte op en dan stimuleert je hypofyse waardoor je een prolactinoom/hypofysetumor kan krijgen.
En als iemand anders mijn verhaal zou vertellen dat zou ik wel zeggen doe ff normaal.
"in september is er een klein gezwel gevonden in mijn hypofyse. Dit komt omdat bepaalde hormoonwaarde oplopen."
Je bedoelt andersom? Dus dat je hormoonwaardes oplopen als gevolg van dat gezwel? Of bedoel je werkelijk dat je een gezwel kunt krijgen doordat de waardes oplopen? Want dat laatste klinkt me vreemd in de oren.
Ik bedoel werkelijk dat je een gezwel krijgt als je waardes oplopen. Het heeft er bij mij mee te maken dat ik bijna 2 jaar geen menstruatie heb gehad. Hierdoor loopt je prolactine gehalte op en dan stimuleert je hypofyse waardoor je een prolactinoom/hypofysetumor kan krijgen.
En als iemand anders mijn verhaal zou vertellen dat zou ik wel zeggen doe ff normaal.
dinsdag 27 december 2011 om 19:16
Ok, bedankt voor die uitleg Missyy, weer wat geleerd.
Wat je laatste zin betreft: je vindt het dus abnormaal als een ander zo zou doen, maar als je zélf dit gedrag hebt, dan is het wel normaal? Dit komt mij opnieuw over als het hebben van een slecht zelfbeeld en als totaal uit balans zijn. Je bent zó ver verwijderd van jezelf, dat je niet eens meer weet wíe je bent.
Ik vind dat altijd zo triest. Hoop echt dat je aan je gevoelskant gaat werken. Anders kom je er niet hoor!
Wat je laatste zin betreft: je vindt het dus abnormaal als een ander zo zou doen, maar als je zélf dit gedrag hebt, dan is het wel normaal? Dit komt mij opnieuw over als het hebben van een slecht zelfbeeld en als totaal uit balans zijn. Je bent zó ver verwijderd van jezelf, dat je niet eens meer weet wíe je bent.
Ik vind dat altijd zo triest. Hoop echt dat je aan je gevoelskant gaat werken. Anders kom je er niet hoor!
dinsdag 27 december 2011 om 22:24
dat niet meer weten wie ik zelf ben klopt wel. Ik hoor ook altijd dat ik veel te hard ben voor mezelf, maar ja leven is klote en gwoon altijd blijven lachen.
ik heb wat dingen opgezocht en ik ga cranio sacraal therapie proberen. dat zoeken ze drukpunten op ofzo en dan kunnen geblokkeerde emoties en opgekropte dingen naar boven komen.
ik heb wat dingen opgezocht en ik ga cranio sacraal therapie proberen. dat zoeken ze drukpunten op ofzo en dan kunnen geblokkeerde emoties en opgekropte dingen naar boven komen.
