Even verdwijnen...

Na een aantal heftige gebeurtenissen te hebben meegemaakt in mijn leven denk ik denk er steeds meer serieus over na om een tijdje te verdwijnen, m'n tas te pakken en te vertrekken; bestemming onbekend..

Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).

Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.



Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.

Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.

Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.

Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.

Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?



Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.

Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.

In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.

Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.



Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.

En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.

En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..

Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?

Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??

Ben even tijdje niet meer hier geweest, maar voel me nog steeds vreselijk verdrietig en depri...

Zit al 2 weken thuis op doktersadvies en ik weet gewoon niet hoe dit nu verder moet..

Kan uren achter elkaar huilen, zie er gewoon geen gat meer in, voel mezelf schuldig en waardeloos..

Heb geen behoefte aan mensen om me heen, verander zowat in een kluizenaar en het kan me niks schelen.

Niets lijkt mijn leven nog zin te geven.